Жан I Венгрияның королі (1526-1540). Трансильвания воеводасы, Фердинанд I-мен тақ үшін күресті. Заполья әулетінен шыққан, тарихы мен өмірі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1526-1540 жылдар аралығында Венгрия королі
King of Hungary from 1526 to 1540
Иоанн I
John I of Hungary
Иоанн Заполя немесе Саполяй (Szapolyai/ Zápolya János; ; Ioan Zápolya; ; 1487 – 22 шілде 1540), 1526-1540 жылдар аралығында Венгрия королі болды. Оның билігі Архигерцог Фердинанд I тарапынан дауланып, ол да Венгрия королі атағына талапкер болды. Ол коронацияға дейін 1510 жылдан 1526 жылға дейін Трансильвания воеводасы болды.
John Zápolya or Szapolyai (Szapolyai/ Zápolya János; ; Ioan Zápolya; ; 1487 – 22 July 1540), was King of Hungary (as John I) from 1526 to 1540. His rule was disputed by Archduke Ferdinand I, who also claimed the title King of Hungary. He was Voivode of Transylvania before his coronation, from 1510 to 1526.
Сапалия әулетінің өркендеуі
Иоанн – граф Степан Заполья мен оның екінші әйелі, Гедвига Циешиннің үлкен ұлы. Степан Заполья Славониядан шыққан хорват ақсүйек әулетінің ұрпағы еді. Олардың тегі хорват тіліндегі "za polje" (сөзбе-сөз "даланың артында") деген сөзден туындаған. 1487 жылы ағасы Емерик Запольяның ірі иеліктерін мұраға алғаннан кейін Степан Венгрия Корольдігіндегі ең бай феодалдардың біріне айналды. Степан Запольяның император Максимилиан I-ге туысқан Силезия герцогинясы Гедвигаға үйленуі Заполья әулетінің мәртебесін арттырды.
John was the oldest son of Count Stephen Zápolya and his second wife, Hedwig of Cieszyn. Stephen Zápolya was descended from a Croatian noble family from Slavonia. Their family name was derived from the Croatian phrase "za polje" (literally translated as "behind field"). Stephen became one of the wealthiest lords in the Kingdom of Hungary after inheriting the large domains of his brother, Emeric Zápolya, in 1487. Stephen Zápolya's marriage with the Silesian duchess, Hedwig, who was related to Emperor Maximilian I, increased the prestige of the Zápolya family.
Габсбургтер-Ягеллондық мұрагерлік соғыс
Стивен Запольяның ұлдары болған жоқ, Мажарстан королі Матиас Корвин 6 сәуірде 1490 жылы қайтыс болғанда, бірақ 1491 жылдың қыркүйегінде шыққан хатта Джон есімді бала туралы айтылған, яғни Джон осы екі күннің арасында дүниеге келген. 1492 жылдан 1499 жылы қайтыс болғанға дейін Степан Заполья Венгрия Корольдігінің палатині болды. Владиславтың ағасы, Польша королі Сигизмунд Ягеллон, патшалық отбасы мен Запольялар арасындағы дауды реттеу үшін маусым айының соңында Венгрияға келді. Император Максимилиан қыркүйек айында Венгрияға соғыс жариялаған еді, себебі ол Владиславтың мұрагері болу құқығын (1491 жылғы Прессбург бейбіт шартында мойындалған) қорғағысы келді. Жасөспірім Стивен Заполья венгр армиясының қолбасшыларының біріне тағайындалды. Соғыс барысында Владислав пен Максимилианның елшілері 1506 жылдың 30 наурызында Владиславтың қызы Анна Ягеллон мен Максимилианның немересі Фердинандтың некесі туралы құпия шартқа қол қойды.
Stephen Zápolya had no sons when Matthias Corvinus, King of Hungary, died on 6 April 1490, according to a contemporaneous report, but a charter issued in September 1491 already mentioned John, showing that John was born between the two dates. Stephen Zápolya became Palatine of the Kingdom of Hungary from 1492 until his death in 1499. Vladislaus's brother, King Sigismund Jagiellon of Poland, came to Hungary to mediate between the royal family and the Zápolyas in late June. Emperor Maximilian had already in September declared war on Hungary, because he wanted to protect his claim (acknowledged in the 1491 Peace of Pressburg) to succeed Vladislaus. The teenager Stephen Zápolya was made one of the commanders of the Hungarian army. During the war, the envoys of King Vladislaus and Maximilian signed a secret treaty on 30 March 1506 about the marriage of Vladislaus's daughter, Anne Jagiellon, and Maximilian's grandson, Ferdinand.
Балалық шақ
Иоанн Сзепес қамалында (қазіргі Словакиядағы Спиш қамалы) дүниеге келді, ол Запольялардың маңызды иеліктерінің орталығы болды. 1497 жылы Венгрия диетасында (парламенті) Стефан Запольяның қарсыластары оның ұлын патша етіп коронациялау ниеті туралы қауесет таратуға тырысты. 1499 жылы Иоанн мен оның кіші інісі Георг әкесінің кең байлықтарын мұраға алды. Олардың иеліктері негізінен Жоғарғы Венгрияда (қазіргі Словакия) орналасқан, онда олар бес округтегі жерлердің көп бөлігіне ие болды. Иоанн латын тілінде хат жаза білгені, анасы оған тамаша білім бергенін көрсетеді. Цешиндық Гедвига Венгрия және Богемия королі Владислав II-ді өзінің жалғыз қызы Аннаны Иоаннға үйлендіруге көндіруді қалады. Бірақ король Владислав ханшайым Анна мен Иоанн Запольяның некесіне қарсылық танытты.
John was born in Szepes Castle (now Spiš Castle in Slovakia), which was an important center of the Zápolyas' domains. At the Diet of Hungary in 1497, Stephen Zápolya's opponents circulated rumours about his intention to have his son crowned king. John and his younger brother, George, inherited their father's vast domains in 1499. Their domains were primarily located in Upper Hungary (now Slovakia), where they held most landed estates in five counties. John could write letters in Latin, showing that his mother provided excellent education to him. Hedwig of Cieszyn wanted to persuade Vladislaus II, King of Hungary and Bohemia, to marry his only child, Anne, to John. However king Vladislaus refused the idea of marriage between princess Anne and John Zápolya.
Партияның ақсүйек басшылары
1505 жылы Ракоста жаңа диета мүшесі ретінде Заполя қоғамдық мансабын бастады. 13 қазанда Заполяның ықпалымен диета Владислав еркек бала туғызбастан қайтыс болған жағдайда, шетелдіктердің патша сайлануына тыйым салатын заң қабылдады. Бұл заң Владислав қайтыс болғаннан кейін Заполяның таққа отыруына құқықтық негіз жасау мақсадымен қабылданды, бірақ король оны бекітпеді, ал диета корольдың бұйрығымен жабылды. Сонымен қатар, Владиславтың әйелі Фуа-Кандаль Аннасы 1506 жылдың 1 шілдесінде Луи есімді ұлды дүниеге әкелді. Корольдік сараймен болған қарым-қатынастағы шиеленістер Заполяны кішігірім дворяндардан (әлеуметтік топтан) құралған, жоғары аристократияның, жоғары дін қызметкерлерінің және король Владиславтың Габсбургтарға ұмтылуына қарсы болған "ұлттық партияның" жетекшісіне айналдырды. Диета бастапқыда Владиславтың мұрагері ретінде шалыс таж иеленуші Луиді сайлаудан бас тартты, бірақ Владиславтың талабымен Луи 1508 жылдың 4 маусымында таж кигізілді. 16 ғасырдың соңындағы тарихшы Миклош Истванффидің сөзіне сүйенсек, 1510 жылдың басында король Богемиядан оралғанда, Заполя Владиславтан қызы Аннаның қолын сұрады, бірақ Владислав одан бас тартты.
Zápolya began his public career as a member of the new Diet at Rákos in 1505. On 13 October, the Diet, prompted by Zápolya, passed a bill which prohibited the election of a foreigner as king if Vladislaus died without male issue. The bill was aimed at creating a legal basis for Zápolya's ascension to the throne after the death of Vladislaus, but the king refused to ratify it, and the Diet was closed by the king. Moreover, Vladislaus's wife, Anne of Foix Candale, gave birth to a son, Louis, on 1 July, 1506. Zápolya's serious conflicts with the royal court had meanwhile made him the leader of a "national party", consisting of the smaller untitled noblemen (the gentry) who were opposed to the pro Habsburg orientation of the higher aristocracy, the higher clergy, and King Vladislaus. The Diet initially refused to elect the infant crown prince Louis as successor to Vladislaus, but Louis was finally crowned on Vladislaus's demand on 4 June 1508. According to the late 16th century historian Miklós Istvánffy, when the king returned from Bohemia in early 1510, Zápolya asked Vladislaus for the hand of his daughter Anne, but Vladislaus refused.
Трансильванияның воеводасы
Владислав II 1510 жылғы 8 қарашада Иоанн Запольяны Трансильвания воеводасы және Секели графы етіп тағайындады. Ол Трансильванияға көшіп, 1511 жылғы наурыз айында Коложвар қаласына (қазіргі Клуж-Напока, Румыния) қоныстанды. 1511 жылғы сәуір айында Османдықтар Венгрия Корольдігінің оңтүстік шебіне шабуыл жасады. Иоанн "Трансильванияның үш ұлтының" өкілдері үшін үнемі диеталар өткізді. Ол сондай-ақ Секели халқының сот отырыстарын басқарды. Владиславтың інісі, Польша королі Зигмунд I Ескі, 1512 жылдың басында Иоаннның кіші қарындасы Барбара Запольяға үйленді. Бұл Запольялардың беделін арттырды, бірақ Барбара 1515 жылы қайтыс болғандықтан, бұл ұзаққа соқпады. Әулетінің байлығын көрсету үшін Иоанн Барбарамен бірге 800 атты әскермен Польшаға сапар шекті, олардың барлығы алтын жалатылған киімдер киген. 1513 жылдың жазында Иоанн Османдық Болгариясына шабуыл жасады. Трансильванияға оралғаннан кейін, ол Германштадт қаласындағы (қазіргі Сибиу, Румыния) көтерілісті жаншып, қала тұрғындарын қосымша салық төлеуге мәжбүр етті.
Vladislaus II made John Zápolya Voivode of Transylvania and Count of the Székelys on 8 November 1510. He moved to Transylvania and took up residence in Kolozsvár (now Cluj Napoca, Romania) in March 1511. The Ottomans invaded the southern frontier of the Kingdom of Hungary in April 1511. John regularly held Diets for the representatives of the "Three Nations of Transylvania". He also headed the judicial assemblies of the Székely people. Vladislaus's brother, Polish king Sigismund I the Old, married John's younger sister, Barbara Zápolya in early 1512. This increased the influence of the Zápolyas, but only in the short term, as Barbara died in 1515. To show off his wealth, John went with Barbara to Poland accompanied by 800 horsemen who wore gilded clothes. John raided Ottoman Bulgaria in summer 1513. After returning to Transylvania, he crushed a revolt in Hermannstadt (now Sibiu, Romania) and forced the townspeople to pay an extraordinary tax.
1514 жылғы шаруалар көтерілісін басу
1514 жылдың мамыр айының басында Заполя Болгарияға жаңа жорық бастады. Осы арада Эстергом архиепископы Тамас Бакоч 9 сәуірде түріктерге қарсы крест жорығын жариялады. Шамамен 40 мың шаруа крест жорығына қосылып, Пест қаласының жанында жиналды, бірақ олардың иелері оларды егін жинау алдында тоқтап қалуға тырысты. «Крест жорығы» көп ұзамай шаруалар көтерілісіне айналды. Түрік жеріне бет алған шаруалар жақын жердегі ақсүйектердің үйлерін тонауға кірісті. Көптеген ауыл тұрғындары салықтар мен міндеттемелерді төлеуден бас тартты. 22 мамырда Владислав пен архиепископ шаруаларды тарап кетуге бұйрық берді, бірақ олар бас тартты. Шаруалар Дунай мен Тиса өзендері бойындағы оңтүстік жазықтарды басып алып, көптеген ақсүйектерді өлтірді. Дорж Доза басқаратын шаруалардың негізгі әскері Темешварды (қазіргі Тимишоара, Румыния) қоршауға алды. Стивен Батори қаланы қорғады. Осман жорығынан оралған Заполя Темешварды азат етуге келді. Оның әскері 15 шілдеде шаруаларды жеңіске бұйырды. Көтеріліс көшбасшылары қатыгездікпен азапталып, өлімге кесілді. Дозаның басына ыстық темірден жасалған «тақ» қойылып, оның серіктері өлтірілер алдында оның етін жеуге мәжбүр болды. Қазан айында Сейм шаруаларды еркін жүріп-тұру құқығынан айырды және оларды аптасына бір күн жалақысыз иелерінің жерінде жұмыс істеуге міндеттеді. Шаруалар көтерілісін басып тастаған Заполяның билігі бірнеше жағынан нығайды: бір жағынан, ол бастапқыда «крест жорығына» қарсы болды, екінші жағынан, ол кішігірім дворяндардың (әлеуметтік топтың) қолдауын алды. Сейм Заполяны «мемлекетті азат етуші» деп жариялап, әр шаруа шаңырағына 20 динардан сыйлық берді. Заполяның жақтастары патшалық кеңеске тағайындалып, көпшілікке айналды, ал оның досы Калоча архиепископы Григорий Франкопан канцлер болды. Бұрынғы канцлер, Эстергом архиепископы Георгий Сзатмари, Заполяға қарсы болды. 1515 жылдың сәуір айында Заполя, Стивен Батори, Эмерик Тюрок және Михаэль Пакси бірігіп, Османның Нандорфехервар (қазіргі Белград, Сербия) маңындағы Жернов бекінісін қоршауға алды. Алайда Смедерово биі Синан олардың біріккен әскерін жеңді. Бұл жеңіліс Заполяның беделін әлсіретті.
Zápolya launched a new campaign into Bulgaria in early May 1514. Meanwhile, Tamás Bakócz, Archbishop of Esztergom, declared a Crusade against the Turks on 9 April. About 40,000 peasants joined the crusade and assembled near Pest, although their lords had tried to retain them before the harvest. The "crusade" soon turned into a peasant rebellion. As the peasant army marched toward Turkish territory, they took to plundering nearby noble manors. Many villagers refused to pay taxes and duties. On 22 May, Vladislaus and the Archbishop ordered the peasants to disband, but they refused. Peasant bands took control of the southern lowlands along the rivers Danube and Tisza and murdered many nobles. The main army of the peasants, commanded by György Dózsa, laid siege to Temesvár (now Timișoara, Romania). Stephen Báthory defended the town. Zápolya, who had returned from his Ottoman campaign, came to relieve Temesvár. His army routed the peasants on 15 July. The leaders of the revolt were tortured to death with much cruelty. Dózsa was put on a red hot iron "throne" with a red hot iron "crown" on his head, and his accomplices were compelled to eat his flesh before being executed. In October, the Diet deprived the peasants of the right to free movement and obliged them to work on their lords' lands without remuneration one day in every week. Zápolya's victory over the peasant revolt strengthened his authority in several ways: on the one hand, he had opposed the "crusade" from the beginning, and on the other hand, it gained him support among the petty nobility (gentry). The Diet hailed Zápolya as the "liberator of the realm" and rewarded him with a payment of 20 denars for each peasant household. Supporters of Zápolya were appointed to the royal council, becoming a majority, and his friend, Gregory Frankopan, Archbishop of Kalocsa, was made chancellor. The previous chancellor, George Szatmári, Archbishop of Esztergom, remained hostile to Zápolya. Zápolya, Stephen Báthory, Emeric Török, and Michael Paksy joined forces to laid siege to Žrnov, the Ottoman fortress near Nándorfehérvár (now Belgrade, Serbia) in April 1515. However, Sinan, Bey of Smederovo, defeated their united troops. The defeat weakened Zápolya's position.
Венгрияның патшасы
1526 жылы Осман империясы Мохач шайқасында мажар патша әскерін талқандап, король Людовик II-ні өлтірді. Заполья өзінің үлкен әскерімен шайқасқа бет алғанмен, белгісіз себептермен шайқасқа қатыспады. Османдықтар патшалық астана Буданы тонап, Сирмияны басып алды, сосын Венгриядан шығып кетті. Жылдың соңғы үш айы билік вакуумымен ерекшеленді; саяси билік құлдырап, жеңімпаздар өзінің үстемдігін орнатуға асықпады. Екі үміткер алға шықты. Бірі – Трансильвания воеводасы, Венгрияның ең беделді аристократы және әскер басшысы. Екіншісі – Австрияның эрцгерцогы Фердинанд, қайтыс болған корольдің жекжаттысы және Киелі Рим императоры Карл V-нің інісі, ол Габсбург әулеті үшін Венгрияны талап етті. Венгрияның қарапайым дворяндарының көпшілігі он бес жыл бойы Венгрия саясатында маңызды рөл атқарған Запольяны қолдады. Аристократияның бір бөлігі оның басшылығын мойындады, ал төменгі дворяндар оған ықылас білдірді. Оның қарсыластарының көпшілігі Мохачта жеңілді: Ягеллон әулетінің венгрлік тармағы тоқтатылып, Габсбургтерді қолдағандардың саны азайды. Венгрияның жоғарғы дворяндары (магнаттар немесе барондар) Фердинандқа қолдау көрсетіп, оның сайлануы үшін Позоньде жиналды. Габсбург әулетінің басты аргументі – көптеген тарихшылар шешуші деп санайтын – Габсбургтер Венгрияға Осман империясына қарсы күресте көмектесе алатыны болды. Бірақ 1526 жылы бұл уәде бос сөз болып шықты. Венгрия бір ғасырдан астам уақыт Осман империясымен соғысып келді, осы кезеңде Империя мен Габсбургтер көптеген уәде бергенмен, нақты көмек көрсетпеді. Фердинандтың ағасы, император Карл V пен Франция королі Франциск I арасындағы 1526 жылдың жазында қайтадан ашық соғыс басталуы көмекке келу мүмкіндігін одан әрі төмендетті. Осы жағдай воеводаны Габсбургтердің кандидатурасының артында жасырылған қауіпті ескермей қоюға мәжбүр етті: Запольяның Венгриясы Осман империясымен ғана емес, батыстан да шабуылға ұшырауы мүмкін. Сондықтан Заполья қарсыласының наразылығына, сондай-ақ Фердинандты қолдаған венгрлердің наразылығына мән бермеді. 1526 жылдың 10 қарашасында Заполья Секешфехервардағы диетада патша болып жарияланды және келесі күні таққа отырды. Фердинандты 17 желтоқсанда Позоньде өткен диетада магнаттар, барондар және католик дін қызметкерлері де патша етіп сайлады. Тоғыз айлық тыныштықтан кейін Джон мемлекеттік билікті қалпына келтіруге тырысты. Ол өзінің зор байлығына, төменгі дворяндардың толық қолдауына және кейбір аристократтардың көмегіне сүйеніп, ішкі саясатын жүзеге асырды. Алайда, сыртқы саясатта табысқа жете алмады. Ол Осман империясына қарсы одақ құруды ұсынып, Габсбургтермен келісімге келуге тырысты, бірақ Фердинанд татуласуға бармады. Джонның елшілері қолдау іздеп Еуропаны аралап шықты. Тек Францияда ғана олар оң жауап алды, бірақ ол да тиімсіз болды, өйткені Франциск Венгрия мен Габсбургтерді татуластыруға емес, Венгрияны Карл мен оның отбасына қарсы соғысқа тартуға ниеттенді. 1527 жылдың жазында Еуропаның саяси теңгерімі күрт өзгерді. Осы кезде императордың жалдамалы әскерлері Римді басып алып, Францияның басты одақтастарының бірі – папа Климент VII-ні капитуляциялауға мәжбүр етті. Бұл оқиға Фердинандты бостандыққа шығарды, ол 1526 жылдың соңында Богемия тағына ие болды. Ол кезде Фердинанд өзінің патшалықтарының мүддесіне сай келетін венгр саясатын қалыптастырған болатын. Ол егер Осман империясына қарсы тұра алмай, Австрия мен Богемиядан тәуелсіз әрекет етсе, онда ол батыс көршілеріне қарсы Осман империясымен одаққа кіруі мүмкін деп есептеді. Сондықтан Австрия мен Богемияның мүддесіне сәйкес Габсбургтер Венгрияны, қажет болса күшпен, бақылауға алуға тырысты. 1527 жылдың шілдесінде Фердинанд Германия жалдамалы әскерін Венгрияға жіберді. Бұл сәт дұрыс таңдалған, өйткені Иоанн Запольяның әскерлері Венгрияның оңтүстік округтерінде байланған, онда Фердинандтың қоздырған славян шаруалары көтеріліс жасады; көтеріліске «Қара адам» Йован Ненад жетекшілік етті. Габсбург әскерлері Буданы бірден басып алды. Иоанн әскерін тез арада қайта орналастырды, бірақ 27 қыркүйекте Таркал шайқасында (Токай маңында) ауыр жеңіліске ұшырады. Позоньдегі диетаның бұрынғы сайлауына сүйене отырып, Фердинанд 1527 жылдың 3 қарашасында Секешфехервар базиликасында тақ киді. 1528 жылы Иоанн Польшаға қашып кетті, онда ол князь Ян Амор Тарновскиймен бірге болды. 1529 жылы Иоанн Османдықтарға жүгінді және тану мен қолдау үшін Венгрияны вассал мемлекет етуге келісті. Сұлтан Сүлеймен Ұлы осы ұсынысты қабылдап, Австрияға (Виена қамалын қоса) шабуыл жасау үшін Осман әскерлерін жіберді, бұл соғыс 1533 жылға дейін жалғасты. Бұл Иоаннға 1529 жылы Фратер Георг Мартинуццидің күш-жігері арқасында Венгриядағы өзінің позициясын қайтаруға мүмкіндік берді, бірақ ол кезде Османдықтармен байланысы оның беделін түсірді. Мартинуцци корольдің қазынашысы және Иоаннның ең сенімді кеңесшісі болды. 1533 жылы Османдықтар бейбіт келісімге келді және батыс Венгрияны Фердинандқа берді. Фердинанд енді қалған Венгрияны бақылауға алу үшін Иоаннды қысымға салды. 1538 жылы Надьварад келісімі бойынша Иоанн өзінен кейін Фердинандты мұрагер етіп тағайындады, өйткені оның балалары болмады. Алайда, 1539 жылдың қаңтар соңынан ақпан басына дейін ол Изабелла Ягеллонға үйленді, ал 15 шілдеде 1540 жылы олар ұл табалды, Иоанн Сигизмунд. Король Иоанн жеті күннен кейін, 22 шілдеде 1540 жылы Сашсебесте (Себеш) қаза болды.
In 1526, the Ottoman Empire crushed the Hungarian royal army in the Battle of Mohács and killed King Louis II. Zápolya was en route to the battlefield with his sizable army but did not participate in the battle for unknown reasons. The Ottomans sacked the royal capital of Buda and occupied Syrmia, then withdrew from Hungary. The last three months of the year were marked by a power vacuum; political authority was in a state of collapse, yet the victors chose not to impose their rule. Two candidates stepped into the breach. One was Zápolya, voivode of Transylvania and Hungary's most prominent aristocrat as well as commander of an intact army. The other was Archduke Ferdinand of Austria, the late king's brother in law and brother of Holy Roman Emperor Charles V, who claimed Hungary for the House of Habsburg. The majority of Hungary's untitled lesser nobility (the gentry) backed Zápolya, who for fifteen years had been playing a leading role in Hungarian political life. Part of the aristocracy acknowledged his leadership, and he enjoyed the enthusiastic support – not always reciprocated – of the lesser nobility. Most of his opponents succumbed at Mohács: the Hungarian branch of the Jagiellon dynasty became defunct, and its pro Habsburg following was decimated. The higher nobility of Hungary (the magnates or barons) sided with Ferdinand, and gathered in Pozsony for Ferdinand's election. The German dynasty's main argument – one that many historians would judge to be decisive – was that the Habsburg dynasty could help Hungary fight against the Ottomans. But in 1526, the promise rang empty. Hungary had been fighting the Ottomans for over a century, during which time the Empire and the Habsburgs had offered much encouragement but no tangible help. The likelihood of assistance was further reduced by the conflict of Ferdinand's older brother, Emperor Charles V, and King Francis I of France that once again flared into open war in the summer of 1526. This circumstance led the Voivode to discount the threat lurking behind the Habsburgs' candidacy: that Zápolya's Hungary would have to contend not only with the Ottomans, but also with an attack from the west. Thus Zápolya took no notice of his rival's protests, nor of those voiced by the few Hungarians who rallied to Ferdinand. On 10 November 1526, Zápolya had himself proclaimed king at the Diet at Székesfehérvár by the lesser nobles (gentry), and he was duly crowned the next day. Ferdinand was also elected king by the magnates, barons, and the Catholic clergy in a rump Diet in Pozsony on 17 December 1526. Profiting from nine months of relative calm, John strove to restore state authority. He drew on his vast private wealth, the unconditional support of the lesser nobility, and the assistance of some aristocrats to impose his policies in domestic affairs. However, in the crucial sphere of foreign relations, success eluded him. He sought an entente with the Habsburgs, proposing to form an alliance against the Ottomans, but Ferdinand rejected all attempts at reconciliation. John's envoys fanned out across Europe in quest of support. Only in France did they find a positive response, but even that was ineffective since Francis was intent not on reconciling Hungary and the Habsburgs, but on drawing Hungary into a war against Charles and his family. Europe's political balance underwent a major shift in the summer of 1527, when, in a somewhat unplanned operation, mercenary forces of the emperor occupied Rome and drove Pope Clement VII, one of France's principal allies, to capitulate. This development freed Ferdinand – who also acquired the Bohemian throne in late 1526 – from the burden of assisting his brother. By then, Ferdinand had developed a Hungarian policy that was fully in keeping with the interests of his realms. He judged that if Hungary, unable to resist the Ottoman Empire, took action independently of Austria and Bohemia, it might well enter into an alliance with the Ottomans against its western neighbors. It was therefore in the interest of Austria and Bohemia that the Habsburgs gain control of Hungary, by force if necessary. In July 1527, Ferdinand sent an army of German mercenaries into Hungary. The moment was well chosen, for John Zápolya's forces were tied up in the southern counties of Hungary, where Slavonic peasants, incited by Ferdinand, had rebelled; the revolt was led by the 'Black Man', Jovan Nenad. In one sweep, the pro Habsburg soldiers captured Buda. John hurriedly redeployed his army, but on 27 September in the Battle of Tarcal (near Tokaj), he suffered a bloody defeat. Based on the earlier election of the Diet at Pozsony, Ferdinand was crowned in the Székesfehérvár Basilica on 3 November 1527. In 1528 John fled Hungary for Poland, where he stayed with Prince Jan Amor Tarnowski. In 1529 John approached the Ottomans, and agreed to make Hungary a vassal state in return for recognition and support. Sultan Suleiman the Magnificent accepted, and sent Ottoman armies to invade Austria (which included the Siege of Vienna), a war which lasted till 1533. This allowed John to regain his position in Hungary in 1529, by the efforts of Frater George Martinuzzi, despite the association with the Ottomans which tainted him at the time. Martinuzzi became royal treasurer and John's most trusted minister. In 1533, the Ottomans made peace and ceded western Hungary to Ferdinand. Ferdinand now began to press John for control of the rest. In 1538, by the Treaty of Nagyvárad, John designated Ferdinand to be his successor after his death, as he was childless. However, in late January to early February 1539, he married Isabella Jagiellon, and on 15 July 1540 they had a son, John Sigismund. King John died seven days later on 22 July 1540 in Szászsebes (Sebeş).