Эдвард Сомерсет: Ақсүйек, саясатшы және өнертапқыш
Edward Somerset, 2nd Marquess of Worcester
Эдвард Сомерсет, 2-ші Вустер графы – ағылшын аристократы, саясаткер және өнертапқыш. Ирландиядағы католиктермен бітім шарты, бу машинасының алғашқы нұсқалары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англия дворяны Эдвард Сомерсет, Ворчестердің 2-ші маркизі (9 наурыз 1602 немесе 9 наурыз 1603 – 3 сәуір 1667), 1628 жылдан 1644 жылға дейін Рагланның герберт лорды атанды, корольшіл саясатқа қатысқан ағылшын дворяны және өнертапқыш. Гламорган графы болған кезде, Карл I оны католик Ирландия Конфедерациясының жетекшілерімен бейбіт келісім және одақ туралы келіссөздер жүргізу үшін жіберді. Ол біршама сәттілікке жетті, бірақ келісім көп ұзамай бұзылды. Одан кейін ол Конфедерацияға қосылып, олардың Мюнстер армиясының қолбасшысы болып тағайындалды. 1655 жылы ол "Өнертабыстар ғасыры" атты еңбегінде 100-ден астам өнертабысты, соның ішінде ең алғашқы бу машинасының бірі болатын құрылғыны сипаттады.
English nobleman
Edward Somerset, 2nd Marquess of Worcester (9 March 1602 or 9 March 16033 April 1667), styled Lord Herbert of Raglan from 1628 to 1644, was an English nobleman involved in royalist politics, and an inventor. While Earl of Glamorgan, he was sent by Charles I to negotiate a peace treaty and alliance with the leadership of the Catholic Irish Confederacy. He enjoyed some success, but the agreement quickly broke down. He then joined the Confederates, and was appointed the commander of their Munster Army. In 1655 he wrote The Century of Inventions, detailing more than 100 inventions, including a device that would have been one of the earliest steam engines.
Шығу тегі
Ол Генри Сомерсеттің, Ворчестердің 1-ші маркизі мен оның әйелі Энн Расселдің ұлы болды. Энн Рассел – Джон Расселдің қызы, ол Барон Рассел және 2-ші Бедфорд графы Фрэнсис Расселдің үлкен ұлы және мұрагері еді.
He was the son of Henry Somerset, 1st Marquess of Worcester by his wife Anne Russell, a daughter of John Russell, Baron Russell, eldest son and heir apparent of Francis Russell, 2nd Earl of Bedford.
Мансап
Эдвард Сомерсет Монмутширде католик дінінде тәрбиеленген. 1627 жылы Англияның Кембридж университетін магистр дәрежесімен аяқтады. Заманында Англияның ең бай лордтарының бірі болды, тәжірибелерін қаржыландырып, кейіннен әскери жорықтарын өзі қаржыландырып, Англия азамат соғысы кезінде король Карл I-ге көп ақша жіберді. Ол Уэльсте корольді қолдаған кавалер болды, оның үшін атты әскер полкін құрды. Бірақ Англияның батысында және Уэльсте оның жорықтары сәтті болмады. 1643 жылдың наурыз айында Глостерден тыс, Хайнамда 2000-нан астам әскерімен бір айдан кейін Герберт оларды тастап, Оксфордта корольмен кездесу үшін кетті. Оның кеткеннен кейін бүкіл әскер бірде-бір оқ атып, жасырынды, соның салдарынан "Құрамы тез құрылып, тараған армия" деп аталды (тез пайда болып, тез жоғалып кетті). 1644 жылы ол Гламорган графы және Кальдекотт бароны Бофорт титулымен марапатталды. Патенттардағы бұзушылықтарға байланысты, бұл титулдар қалпына келтіруден кейін мойындалмады. Ирландияға жіберілген ол Карл атынан, сол жердегі католиктерге тым көп жеңілдік беретін құпия келісімге келді; өзінің діні католик болғандықтан. Бұл жағдайдан шығу үшін ол Джованни Баттиста Ринуччинидің жақын одақтасы болды және корольшілдердің жетекшісі ретінде Ормонд герцогы Джеймс Батлердің орнын басатын болды. Ирландия әскерін Англияға әкелу жоспары оқиғаларға оқталды, ол Джордж Лейбернмен бірге Францияға кетті. 1646 жылы әкесінен Ворчестер маркизі титулын мұраға алды. 1649 жылы ресми түрде елден қуылды, бірақ төрт жыл Парижде болғаннан кейін 1653 жылы Англияға оралды. Ол ұсталды, мемлекеттік қаскөйлікпен айыпталды және Лондон мұнарасына жіберілді; Мемлекеттік кеңес оған мейірімділік танытып, 1654 жылы кепілдікпен босатылды. Қалпына келтіруден кейін оның иеліктері қайтарылды, бірақ ол саясаттан көп жағдайда қашып, өзге де ақсүйек титулдарына талап қоймады.
Edward Somerset was brought up as a Roman Catholic in Monmouthshire. He graduated from Cambridge University, England, in 1627 with a Master of Arts (MA) degree. In his day he was one of the richest lords in England, funding his experiments, later self funding his military endeavours, and sending large amounts of money to King Charles I during the English Civil War. He was a Cavalier who supported the King in Wales, where he raised a regiment of horse for him. His campaigning in the West of England and in Wales, however, did not go well. After a month with his force of over 2,000 troops encamped at Highnam, outside Gloucester, in March 1643 Herbert left them and travelled to meet the king at Oxford. In his absence the entire force surrendered without any exchange of fire, earning it the title "The Mushroom Army" (they appeared and disappeared very quickly). He was rewarded in 1644, however, with a peerage, being created Earl of Glamorgan and Baron Beaufort of Caldecote. Due to irregularities in the letters patent, these titles were not recognised after the Restoration. Sent to Ireland, he made a false move in concluding a treaty, in great secrecy, on behalf of Charles that was considered to concede too much to the Catholics there; he himself was a Catholic. In extricating himself from that position, he became a close ally of Giovanni Battista Rinuccini, and a potential replacement for James Butler, 1st Duke of Ormonde as royalist leader. His plans to bring Irish troops over to England were overtaken by events, and he left for France with George Leyburn. He succeeded his father as Marquess of Worcester in 1646. He was formally banished in 1649, but after four years in Paris returned to England in 1653. He was discovered, charged with high treason and sent to the Tower of London; he was treated leniently by the Council of State, and released on bail in 1654. After the Restoration his estates were restored, but he largely avoided politics, and did not press his claims to the various other titles of nobility.
Шығармалары
1655 жылы ол 100 жекелеген өнертабыстың мәтіндік сипаттамаларынан тұратын кітап жазды. Бұл кітап 1663 жылы басылып шықты және құрамында "Суды бағындыратын қозғалтқыш" деп аталған құрылғы бар еді. Зеңбірек трубасынан жасалған бұл құрылғы, кейіннен бу машинасына айналатын нұсқаның айқын прототипі болды және осы машинаның қуаты мен қолданылуын болжады. 1663 жылы Сэмюэл Сорбиер Эдвардтың Воксхолл шеберханасына сапар шегіп, Ворстер маркизінің ойлап тапқан "гидравликалық машинасымен" танысып, оны сипаттады. Ол суару мақсатында жасалған және "бір адамның күшімен бір минут ішінде қырық фут биіктікке төрт үлкен шелек су көтере алатын" еді. 1669 жылы Тоскана герцогы Козимо де Медичи осыған ұқсас сипаттама берген кезде оны көрді. Алайда Роберт Гук оны "мәңгі қозғалысқа қатысты жаңылыстардың бірі" деп сипаттады.
In 1655 he authored a book which consisted of textual descriptions of 100 separate inventions. It was eventually printed in 1663 and included a device described as his "Water commanding Engine". Constructed from the barrel of a cannon, it was an obvious prototype design for what would later become the steam engine, and clearly anticipated the power and applications of that machine. In 1663 Samuel Sorbière visited Edward's Vauxhall workshop and saw and described the "hydraulic machine which the Marquis of Worcester has invented." It was designed for purposes of irrigation, and would "raise to the height of forty feet, by the strength of one man and in the space of one minute of time, four large buckets of water." Cosimo de' Medici, Duke of Tuscany, visited it in 1669, when a similar description was given. Robert Hooke, however, described it as "one of the perpetual motion fallacies."