Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Генри Сомерсет Скудамор, 3-ші Бофорт герцогы (23 наурыз 1707 – 26 ақпан 1745), Генри Сомерсет есіммен туған, ағылшын ақсұлтаны және Жәкәбшілдікке қолдау көрсеткен пьер.
Henry Somerset Scudamore, 3rd Duke of Beaufort (23 March 1707 – 26 February 1745), born Henry Somerset, was an English nobleman and peer who supported Jacobitism.
Өмір
Ол Генри Сомерсет, Бофорттың 2-ші герцогы мен оның екінші әйелі Рейчел Ноэльдің үлкен ұлы болды. Әкесінің тұңғыш ұлы және оның тағына мұрагері ретінде ол (лауазымды атағы) Вустер маркизі деп белгілі болды. 1714 жылғы 24 сәуірде әкесі қайтыс болғаннан кейін, ол оның орнын басып, 3-ші Бофорт герцогы атанды. 19 жасында Бофорт Флоренцияда жасалған, кейін "Бадминтон қорапшасы" деп аталатын әсем жәшіктер жиынтығын жасауға тапсырыс берді. Қорапша 2004 жылы Лихтенштейн князі Ханс Адам II-ге 19 миллион фунт стерлингке сатылды, бұл оны әлемдегі ең қымбат жиһазға айналдырды. Қазір ол Австрияның Вена қаласындағы Лихтенштейн сарайында қойылған. Герцог Ұлыбританиядағы тасталып қалған балаларға арналған алғашқы мекеме – Foundling Hospital-дың негіздеуші басшыларының бірі болды және оның аты 1739 жылғы қазан айында II Георгтан алынған патшалық жарғыда тіркелген. 1743 жылы ол Стюарт әулетін қалпына келтіру үшін француз үкіметімен, Франсис Семпилл арқылы байланыс жасаған бірнеше жетекші ағылшын торилерінің бірі болды, осы арқылы француздық қолдау алуға тырысты. Өлгеннен кейін 3-ші Бофорт герцогы Бадминтон қаласындағы Сент-Михаил және барлық періштелер шіркеуіне жерленді. Оның ескерткішін 1754 жылы Джон Майкл Рисбрак жасады. Оның заңды балалары болмағандықтан, оның лауазымдары мен иеліктері оның інісі Чарльз Ноэль Сомерсетке өтті.
He was the elder son of Henry Somerset, 2nd Duke of Beaufort and his second wife, Rachel Noel. As his father's eldest son and heir to his father's title he was known as (styled) Marquess of Worcester, a courtesy title. On his father's death on 24 April 1714, he succeeded him and became 3rd Duke of Beaufort. At the age of 19 Beaufort commissioned the construction of what would later become known as the Badminton Chest or Badminton Cabinet, an ornate set of drawers made in Florence. The chest was sold in 2004 to Hans Adam II, Prince of Liechtenstein for £19 million, making it the most expensive piece of furniture in the world. It is on display in the Palais Liechtenstein in Vienna, Austria. The Duke was one of several founding governors of Britain's first institution for abandoned children, the Foundling Hospital, and his name is listed in its royal charter received from George II in October 1739. In 1743, he was one of several leading English Tories who communicated with the French government through Francis Sempill in order to elicit French support for an invasion to restore the Stuart line. After his death, the 3rd Duke of Beaufort was buried at St Michael and All Angels Church, Badminton. His memorial was sculpted by John Michael Rysbrack in 1754. Because he had no legitimate children, his titles and estates were inherited by his younger brother, Charles Noel Somerset.
Отбасы
1729 жылы 28 маусымда Бофорт Фрэнсис Скудаморға үйленді, ол Джеймс Скудамордың жалғыз қызы және мұрагері, 3-ші виконт Скудамор. Сол жылдың соңында жеке парламент актісімен (3 Geo. 2. c. 10) әйелінің тегін алды. 1742 жылы Бофорт Фрэнсистің Уильям Талботпен, кейіннен граф Талбот болған, адалсыз қарым-қатынасы үшін ажырасуға өтініш берді. Фрэнсис герцогтың импотенцияға шалдыққандығын айтып қарсы сотқа шағымданып, 1743 жылдың наурыз айында сот тағайындаған сарапшылар алдында физикалық жағынан эрекцияға қабілетті екенін көрсетті. Ажырасу мақұлданды, және ол Талботтан зиянды өтеуді талап етті. Фрэнсис кейін Чарльз Фицрой Скудаморға қайта үйленді. Бофорттың бір заңсыз қызы болды, Маргарет Бёрр, ол суретші Томас Гейнсбороға үйленді және бала-шағалы болды.
On 28 June 1729 Beaufort married Frances Scudamore, the only daughter and heir of James Scudamore, 3rd Viscount Scudamore, and took his wife's name by a private Act of Parliament (3 Geo. 2. c. 10) later the same year. In 1742 Beaufort filed for divorce over Frances's adulterous relationship with William Talbot, who later became Earl Talbot. Frances countersued, saying the Duke was impotent; in March 1743, he demonstrated before court appointed examiners that he was physically able to have an erection. The divorce was granted, and he sued Talbot for damages. Frances later remarried, to Charles FitzRoy Scudamore. Beaufort had one illegitimate daughter, Margaret Burr, who married the painter Thomas Gainsborough and had issue.