Людвиг Адольф Вильгельм фон Лютцов: Пруссский генерал және Наполеон соғыстарының қатысушысы
Ludwig Adolf Wilhelm von Lützow
Людвиг фон Лютцов (1782-1834) – прусский генерал, известный организацией и командованием добровольческим корпусом Лютцова в Наполеоновских войнах. Биография героя.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пруссиялық генерал (1782–1834)
Prussian general (1782–1834)
Людвиг Адольф Вильгельм Фрайхерр фон Лютцов (18 мамыр 1782 – 6 желтоқсан 1834) – Наполеон соғыстары кезінде еріктілерден құралған Лютцов фрейкорпын ұйымдастыруымен және басқаруымен көзге түскен пруссиялық генерал.
Ludwig Adolf Wilhelm Freiherr von Lützow (18 May 17826 December 1834) was a Prussian general notable for his organization and command of the Lützow Freikorps of volunteers during the Napoleonic Wars.
Ерте өмір
Люцков 1782 жылдың 18 мамырында Берлинде пруссиялық генерал-майор Иоганн Адольф фон Люцков (1748–1819) және оның әйелі Фридерика Вильгельмина фон Застроу (1754–1815) отбасында дүниеге келді. Ол Мекленбургтен шыққан ежелгі ақсүйек отбасының мүшесі болған.
Lützow was born in Berlin on 18 May 1782 as the son of Prussian Major General, Johann Adolph von Lützow (1748–1819), and his wife, Friederike Wilhelmine von Zastrow (1754 to 1815). He belonged to an old noble family from Mecklenburg.
Өмірбаян
Люцков алғаш рет 1795 жылы Пруссия армиясына қадам басқан, ал он бір жыл өткен соң лейтенант шынғында Ауерштадт шайқасына қатысты. Одан кейін Шилл еріктілерінің эскадрильясының жетекшісі ретінде Колбергтің қоршауында көзге түсті. 1808 жылы майор Лютцов Тильзит шартының ұяттылығына наразылық білдіре отырып, Пруссия армиясынан кетті. 1809 жылы ол бұрынғы басшысы Шиллдің батыл әрекетіне қатысты; Додендорфта жараланып, қалған ол өз әріптестерінің тағдырынан құтылды, олардың көпшілігі Стральзунд шайқасында (1809) қаза тапты немесе Наполеонның бұйрығымен 12 офицер атылды. Шёнейхеде ауыл иесі оны ауыл шебіндегі шағын аңшы үйіне тығып қойды, сол жерде Лютцов жараларынан жазылды. Бүгінде тастан салынған жаңа ғимарат осы оқиғаны еске алу үшін "Lützowhaus" ("Лютцов үйі") деп аталады.
Lützow first entered the Prussian Army in 1795, and eleven years later as a lieutenant took part in the disastrous battle of Auerstadt. He then achieved distinction in the siege of Kolberg, as the leader of a squadron of Schill's volunteers. In 1808, as a major Lützow retired from the Prussian army, indignant at the humiliating treaty of Tilsit. He took part in the heroic venture of his old chief Schill in 1809; wounded at Dodendorf and left behind, he thereby escaped the fate of his comrades, many of whom were either killed at the Battle of Stralsund (1809) or were among the 12 officers executed at Napoleon's command in the aftermath. In Schöneiche he was hidden by the owner of the village in a little hunters' hut at the village border and there Lützow was able to recover from his wounds. Today the newer building made of stone is called "Lützowhaus" ("Lützow House") in commemoration of this episode.
Лютцов еркін корпусы
1811 жылы Лютцов прус әскеріне майор болып қайтадан қабылданып, Германияның Азаттық соғысы басталғанда Шарнхорсттан жаяу әскер, ат әскері және Тирольдік мергендерден тұратын еркін корпус ұйымдастыруға рұқсат алды. Олар француз армиясының тылында шабуыл жасау, флангаларды қию және кіші мемлекеттерді одақтастар қатарына біріктіру үшін құрылған болатын. Олардың формасынан оларды "Қара сарбаздар" немесе "Қара мергендер" деп атады. Қара сарбаздардың батырлығы Теодор Корнердің "Lützows wilde, verwegene Jagd" ("Лютцовтың қаһарлы, батыл аң аулауы") поэмасында бейнеленген. Лютцовтың адъютанты ретінде ол Гадебуш шайқасында қаза тапты. Корпустың танымал мүшелерінің ішінде Фридрих Фребель және Фридрих Людвиг Ян болды. Бұл оқиға 1927 жылы Ричард Освальд түсірген "Лютцовтың жабайы аң аулауы" фильмінде көрсетілген. Бұл корпус 1813 жылғы науқанда маңызды рөл атқарды. Бірақ Лютцов кішігірім мемлекеттерді бағындыра алмады, ал корпустың саяхаттарының әскери әсері шамалы болды. Китценде (Лейпцигке жақын) Пойшвицтегі келісім туралы ескерту кеш түскендіктен, бүкіл корпус француз шебінің француз жағында ұсталды және жауынгерлік күш ретінде талқандалды. Лютцовтың өзі жараланған, аман қалғандармен бірге жол ашып, дереу корпусты қайта ұйымдастырып, жаңа сарбаздар жинауға кірісті. Науқанның екінші бөлігінде Лютцов корпусы Уолмоден басшылығымен тұрақты соғыста қызмет етті. Лютцов және оның әскері Гадебушта (Корнер қаза тапқан жерде) және Гёрдтеде (Лютцовтың өзі екінші рет ат әскерінің басында ауыр жарақат алған) өзгелерден ерекше көзге түсті. Содан кейін Данияға қарсы жіберілді, кейін Юлихті қоршауда қолданылды, ал 1814 жылы Лютцов француздарға тұтқынға түсті.
In 1811, Lützow was recommissioned into the Prussian army as major, and at the outbreak of the German War of Liberation received permission from Scharnhorst to organize a free corps consisting of infantry, cavalry and Tirolese riflemen, for attacking flanks or in guerilla fighting in the French rear and rallying the smaller governments into the ranks of the allies. From their uniform, they were known as the "Black Troopers" or "Black Riflemen". The valor of the Black Troop is commemorated in Theodor Körner's poem Lützows wilde, verwegene Jagd ("Lützow's wild, daring hunt"). As Lützow's adjutant, he met his death at the Battle of Gadebusch. Among other notable members of the corps were Friedrich Fröbel and Friedrich Ludwig Jahn. This incident was portrayed in the 1927 film Lützow's Wild Hunt directed by Richard Oswald. This corps played a marked part in the campaign of 1813. But Lützow was unable to coerce the minor states, and the wanderings of the corps had little military influence. At Kitzen (near Leipzig) the whole corps, warned too late of the armistice of Poischwitz, was caught on the French side of the line of demarcation, and, as a fighting force, annihilated. Lützow himself, wounded, cut his way out with the survivors, and immediately began reorganizing and recruiting. In the second part of the campaign the corps Lützow served in more regular warfare under Wallmoden. Lützow and his men distinguished themselves at Gadebusch (where Körner fell) and Göhrde (where Lützow himself, for the second time, received a severe wound at the head of the cavalry). Sent next against Denmark, and later employed at the siege of Jülich, Lützow in 1814 fell into the hands of the French.
Карьерасының соңғы жылдары
1814 жылғы бейбіт келісімінен кейін корпус таратылды, жаяу әскері 25-ші полкке, ал атты әскері 6-шы улан полкіне айналды. Лигни шайқасында Лютцов 6-шы уланды шабуылға жетектеді, бірақ олар француз кавалериясымен жеңіліске ұшырады, соңында ол жау қолына түсті, келесі күні Ватерлоо шайқасындағы француз әскерінің жеңілісі кезінде қашып құтылды. Сол жылы полковник шеніне ие болды, ал одан кейін генерал-майор (1822) және генерал-лейтенант (зейнетке шыққанда, 1830) шендерін алды. Лютцов 1834 жылдың 6 желтоқсанында қайтыс болды. Лютцовтың есінде қалған соңғы істерінің бірі – Лигни шайқасында 6-шы улан полкінің жеңіліске ұшырауына байланысты Блюхерге (1819 жылы қайтыс болған) жіберген наразылық хаты (ол қабылданбады). Блюхер ресми есепте полк командирінің абророй санаған пікірлер білдірген.
After the peace of 1814 the corps was dissolved, the infantry becoming the 25th Regiment, the cavalry the 6th Uhlans. At Ligny Lützow led the 6th Uhlans to the charge, but they were broken by the French cavalry, and he finally remained in the hands of the enemy, escaping the next day during the French defeat at the Waterloo. Made colonel in that year, his subsequent promotions were: major general 1822, and lieutenant general (on retirement) 1830. Lützow died on 6 December 1834. One of the last acts of his life for which Lützow is remembered is his challenge (which was ignored) to Blücher (died in 1819), who had been ridden down in the rout of the 6th Ulans at the Battle of Ligny, and had made, in his official report, comments thereon, which their colonel considered disparaging.
Мұра
Бірнеше неміс әскери кемелері, соның ішінде Бірінші дүниежүзілік соғыстағы SMS Lützow және Екінші дүниежүзілік соғыстағы ауыр крейсер Lützow (бұрынғы Deutschland), оның құрметіне аталған. 37-ші СС ерікті атты әскер дивизиясы Лютцов деп те оның атымен аталыпты. Демократиялық Германияның қара, қызыл және алтын ұлттық түстері Лютцовтың қара түсті формасынан шыққан, онда қызыл нышандар мен алтын түймелер болған.
Several German warships including SMS Lützow of World War I, and the heavy cruiser Lützow (ex Deutschland) of World War II, were named after him. The 37th SS Volunteer Cavalry Division Lützow was also named after him. Democratic Germany's national colours Black, Red and Gold originate from the iconic Lützower's black uniforms, which showed red insignia and golden buttons.