Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қаржылық өнім
Financial product
Қаржы саласында жоғары кірісті облигация (инвестициялық емес облигация, спекулятивтік облигация немесе «қоқыс» облигация) – кредиттік рейтингтік агенттіктер инвестициялық деңгейден төмен бағалаған облигация. Мұндай облигациялар бойынша төлемді орындамау немесе басқа да жағымсыз кредиттік оқиғалардың қаупі жоғары, бірақ осы қаупіні өтеу үшін инвестициялық деңгейдегі облигациялардан жоғары табыс ұсынады.
In finance, a high yield bond (non investment grade bond, speculative grade bond, or junk bond) is a bond that is rated below investment grade by credit rating agencies. These bonds have a higher risk of default or other adverse credit events but offer higher yields than investment grade bonds in order to compensate for the increased risk.
Есепті өтеусіз қалдыру тәуекелі
Олардың төменгі кредиттік рейтингтері көрсеткендей, жоғары кірісті борыштар инвестициялық сападағы облигацияларға қарағанда инвестор үшін көбірек тәуекелді білдіреді. Инвесторлар осы тәуекелді қабылдағаны үшін жоғары кіріс талап етеді. Жоғары кірісті облигациялар бойынша тәуекел көбінесе дефолт – эмитенттің жоспарланған пайыздық төлемдер мен негізгі соманы уақтылы төлей алмауы мүмкіншілігінен туындайды. АҚШ облигация нарығының жоғары кірісті сегментіндегі дефолт деңгейі ұзақ мерзімді орташа есеп бойынша шамамен 5% құрады. 1989-1990 жылдардағы өтімділік дағдарысы кезінде бұл көрсеткіш 5,6%-дан 7%-ға дейін жеткен. COVID-19 пандемиясы кезінде дефолт деңгейі 9%-ға жуыққа дейін өсті. Экономикалық рецессия және оның салдарынан іскерлік ортаның нашарлауы жоғары кірісті облигациялар сегментінде дефолт ықтималдығын арттырады.
As indicated by their lower credit ratings, high yield debt entails more risk to the investor compared to investment grade bonds. Investors require a greater yield to compensate them for investing in the riskier securities. In the case of high yield bonds, the risk is largely that of default: the possibility that the issuer will be unable to make scheduled interest and principal payments in a timely manner. The default rate in the high yield sector of the U. S. bond market has averaged about 5% over the long term. During the liquidity crisis of 1989–90, the default rate was in the 5.6% to 7% range. During the COVID 19 pandemic, default rates rose to just under 9%. A recession and accompanying weakening of business conditions tends to increase the possibility of default in the high yield bond sector.
Инвесторлар
Институционалдық инвесторлар (зейнетақы қорлары, өзара инвестициялық қорлар, банктер және сақтандыру компаниялары) жоғары кірісті борыштарды ең көп сатып алады. Жеке инвесторлар жоғары кірісті секторға көбінесе өзара инвестициялық қорлар арқылы қатысады. Кейбір институционалдық инвесторлардың жарғыларында белгілі бір деңгейден төмен рейтингі бар облигацияларға инвестиция жасауға тыйым салынған. Осының салдарынан, төмен рейтингі бар бағалы қағаздардың институционалдық инвесторлар базасы инвестициялық деңгейдегі облигациялардан өзгеше болуы мүмкін.
Institutional investors (such as pension funds, mutual funds, banks and insurance companies) are the largest purchasers of high yield debt. Individual investors participate in the high yield sector mainly through mutual funds. Some institutional investors have by laws that prohibit investing in bonds which have ratings below a particular level. As a result, the lower rated securities may have a different institutional investor base than investment grade bonds. .
Корпоративтік қарыз
Бастапқы спекулятивтік облигациялар – эмиссия кезінде инвестициялық деңгейде болған, бірақ эмитенттің кредиттік рейтингісі төмендеп, дефолт ықтималдығы күрт артқан облигациялар еді. Бұл облигациялар "құлаған періштелер" деп аталады. Инвестициялық банкир Майкл Милкен құлаған періштелердің нақты құнынан арзан бағаланғанын байқады. Оның спекулятивтік облигациялармен тәжірибесі осы облигацияларға инвестиция жасаудан басталды. 1980 жылдардың ортасында Милкен және Drexel Burnham Lambert компаниясының басқа инвестициялық банкирлері жаңа типтегі жоғары кірісті қарыз құралдарын жасады: бастапқыда спекулятивтік деңгейдегі облигациялар, олар кредиттік сатып алулар мен жаугершілікке шабуылдарда қаржыландыру құралы ретінде қолданылды. Левериджді сатып алу (LBO) кезінде сатып алушы сатып алу құнының бір бөлігін төлеу үшін спекулятивтік облигациялар шығарып, содан кейін мақсатты компанияның ақша ағынын қарызды уақыт өте келе төлеуге пайдаланған. Осылайша сатып алынған компаниялар көбінесе өте жоғары қарыздық жүктемемен ауырлатылып, қаржылық икемділігіне кедергі келтіреді. Мұндай мәмілелерде қарыз бен өзіндік капитал арақатынасы кемінде 6:1 құрайтын. Бұл қаржылық рычагты белсенді пайдалану арқылы компанияларды өзгертудің экономикалық және әлеуметтік салдары туралы пікір қақтығысына әкелді. 2005 жылы АҚШ компаниялары шығарған жоғары кірісті қарыздың 80% астамы корпоративтік мақсаттарға, сатып алуларға немесе иеленуге жұмсалды. Қытай және Вьетнам сияқты дамып келе жатқан нарықтарда облигациялар дәстүрлі банк кредиттеріне қол жеткізу шектеулі болғандықтан, әсіресе мемлекеттік емес компаниялар үшін, қысқа мерзімді қаржыландырудың маңызды құралына айналды. Корпоративтік облигациялар нарығы капитал нарығының, әсіресе акциялар нарығының жалпы тенденциясына сәйкес дамуда.
The original speculative grade bonds were bonds that once had been investment grade at time of issue, but where the credit rating of the issuer had slipped and the possibility of default increased significantly. These bonds are called "fallen angels". The investment banker Michael Milken realized that fallen angels had regularly been valued less than what they were worth. His experience with speculative grade bonds started with his investment in these. In the mid 1980s, Milken and other investment bankers at Drexel Burnham Lambert created a new type of high yield debt: bonds that were speculative grade from the start, and were used as a financing tool in leveraged buyouts and hostile takeovers. In a leveraged buyout (LBO), an acquirer would issue speculative grade bonds to help pay for an acquisition and then use the target's cash flow to help pay the debt over time. Companies acquired in this manner were commonly saddled with very high debt loads, hampering their financial flexibility. Debt to equity ratios of at least 6 to 1 were common in such transactions. This led to controversy as to the economic and social consequences of transforming firms through the aggressive use of financial leverage. In 2005, over 80% of the principal amount of high yield debt issued by U. S. companies went toward corporate purposes rather than acquisitions or buyouts. In emerging markets, such as China and Vietnam, bonds have become increasingly important as short term financing options, since access to traditional bank credits has always been proved to be limited, especially if borrowers are non state corporates. The corporate bond market has been developing in line with the general trend of capital market, and equity market in particular.
Қарызды қайта өңдеу және несиелік несиелер дағдарысы
Жоғары кірісті облигациялар кепілдік берілген борыштық міндеттемелерге (CDO) қайта жинақталуы мүмкін, соның арқасында аға буын облигацияларының кредиттік рейтингі бастапқы борышқа қарағанда жоғары болады. Жоғары кірісті CDO-ның аға буыны зейнетақы қорлары және басқа да институционалдық инвесторлардың ең төменгі кредиттік рейтинг талаптарын қанағаттандыра алады, бастапқы жоғары кірісті борыштың айтарлықтай тәуекеліне қарамастан. Егер мұндай CDO-лар күмәнді құндылыққа ие активтермен, мысалы, субстандартты ипотекалық несиелермен қамтамасыз етілсе және нарықтағы сауда-саттық белсенділігін жоғалтса, облигациялар мен олардың туындылары «улы борыш» деп аталады. Мұндай «улы» активтерді иелену 2007–2009 жылдардағы субстандартты ипотекалық дағдарыс кезінде Lehman Brothers және басқа да қаржы институттары сияқты бірнеше инвестициялық банктердің құлауына әкелді және АҚШ Қаржы министрлігін 2008 жылдың қыркүйегінде банктердің жүйелік дағдарысын болдырмау үшін осы активтерді сатып алу үшін Конгрестен қаржы сұрауға мәжбүр етті. Мұндай активтер сатып алушылар үшін олардың күрделілігіне байланысты үлкен мәселе тудырады. Олар бірнеше рет қайта жинақталғандықтан, аудиторлар мен бухгалтерлерге олардың нақты құнын анықтау қиын және уақытты көп алады. 2008–2009 жылдардағы төмендеу кезінде олардың құны одан әрі төмендеді, өйткені көптеген қарыз алушылар төлемеуге кетті, сондықтан олар жылдам құнсызданатын активтерді білдірді. Тіпті ұзақ мерзімде құны өсуі мүмкін болған активтер де жылдам құнсызданып, оларды ұстаған банктер үшін «улы» болып кетті. «Улы» активтер банктердің активтерінің құнсыздануын арттыру арқылы, әдетте сау институттарды «зомби» мекемелерге айналдырады. Потенциалды түрде төлемсіз банктер жеткілікті мөлшерде жақсы несиелер бермеді, бұл қарыздың артық болуына әкелді. Сонымен қатар, «улы» активтері бар банктер тәуекелді салымшылар мен басқа кредиторларға ауыстыру үшін өте тәуекелді спекулятивтік несиелер іздеді. 2009 жылдың 23 наурызында АҚШ Қаржы министрі Тимоти Гайтнер банктердің балансынан «улы» активтерді сатып алу үшін мемлекеттік-жеке серіктестік (PPIP) туралы жариялады. АҚШ-тың маңызды қор нарығының индекстері жарияланған күні алты пайыздан астамға өсті, банк акциялары осы өсімге жетекшілік етті. PPIP-тің екі негізгі бағдарламасы бар. «Мұрагерлік несиелер бағдарламасы» банктердің балансынан тұрғын үй несиелерін сатып алуға тырысады. Федералдық депозиттерді сақтандыру корпорациясы мұрагерлік несиелердің сатып алу бағасының 85 пайызына дейін кепілдік беретін кепілдіктер ұсынады. Жеке сектордың активтерді басқарушылары мен АҚШ Қаржы министрлігі қалған активтерді қамтамасыз етеді. Екінші бағдарлама «Мұрагерлік бағалы қағаздар» деп аталады, ол бастапқыда AAA рейтингі болған ипотекалық кепілдік берілген бағалы қағаздарды (RMBS) және AAA рейтингі болған коммерциялық ипотекалық кепілдік берілген бағалы қағаздарды (CMBS) және активтермен қамтамасыз етілген бағалы қағаздарды (ABS) сатып алады. Қаржының көп бөлігі АҚШ Қаржы министрлігінің қиын жағдайдағы активтерді құтқару бағдарламасынан, жеке инвесторлардан және Федералдық резервтің мерзімді активтерді несиелеу құралынан (TALF) алынған қарыздардан тең үлесте келеді. Мемлекеттік-жеке серіктестіктің бастапқы көлемі 500 миллиард долларға жуық деп күтілуде. Нобель сыйлығының лауреаты, экономист Пол Кругман бұл бағдарламаны қатаң сынады, өйткені ол несиелер активтерді басқарушылар, банк акционерлері және кредиторлар бөлісетін жасырын субсидияға әкеледі деп мәлімдеді. Банктік талдаушы Мередит Уитни банктердің құнсыздаған активтерді нарықтық құнымен сатпайтынын айтады, өйткені олар активтерді құнсызданудан өткізуге дайын емес. «Улы» активтерді жою банк акцияларының құнсыздануын да азайтады. Акциялар фирма активтеріне сатып алу опциясына ұқсас болғандықтан, бұл құнсыздану қиын жағдайдағы банктердің акцияларына зиян тигізеді. Сондықтан мұндай банктер «улы» активтерді нарықтық құннан жоғары бағамен ғана сатады.
High yield bonds can also be repackaged into collateralized debt obligations (CDO), thereby raising the credit rating of the senior tranches above the rating of the original debt. The senior tranches of high yield CDOs can thus meet the minimum credit rating requirements of pension funds and other institutional investors despite the significant risk in the original high yield debt. When such CDOs are backed by assets of dubious value, such as subprime mortgage loans, and lose market liquidity, the bonds and their derivatives become what is referred to as "toxic debt". Holding such "toxic" assets led to the demise of several investment banks such as Lehman Brothers and other financial institutions during the subprime mortgage crisis of 2007–09 and led the US Treasury to seek congressional appropriations to buy those assets in September 2008 to prevent a systemic crisis of the banks. Such assets represent a serious problem for purchasers because of their complexity. Having been repackaged perhaps several times, it is difficult and time consuming for auditors and accountants to determine their true value. As the recession of 2008–09 hit, their value decreased further as more debtors defaulted, so they represented a rapidly depreciating asset. Even those assets that might have gone up in value in the long term depreciated rapidly, quickly becoming "toxic" for the banks that held them. Toxic assets, by increasing the variance of banks' assets, can turn otherwise healthy institutions into zombies. Potentially insolvent banks made too few good loans creating a debt overhang problem. Alternatively, potentially insolvent banks with toxic assets sought out very risky speculative loans to shift risk onto their depositors and other creditors. On March 23, 2009, U. S. Treasury Secretary Timothy Geithner announced a Public Private Investment Partnership (PPIP) to buy toxic assets from banks' balance sheets. The major stock market indices in the United States rallied on the day of the announcement rising by over six percent with the shares of bank stocks leading the way. PPIP has two primary programs. The Legacy Loans Program will attempt to buy residential loans from banks' balance sheets. The Federal Deposit Insurance Corporation will provide non recourse loan guarantees for up to 85 percent of the purchase price of legacy loans. Private sector asset managers and the U. S. Treasury will provide the remaining assets. The second program is called the legacy securities program which will buy mortgage backed securities (RMBS) that were originally rated AAA and commercial mortgage backed securities (CMBS) and asset backed securities (ABS) which are rated AAA. The funds will come in many instances in equal parts from the U. S. Treasury's Troubled Asset Relief Program monies, private investors, and from loans from the Federal Reserve's Term Asset Lending Facility (TALF). The initial size of the Public Private Investment Partnership is projected to be $500 billion. Nobel Prize–winning economist Paul Krugman has been very critical of this program arguing the non recourse loans lead to a hidden subsidy that will be split by asset managers, banks' shareholders and creditors. Banking analyst Meredith Whitney argues that banks will not sell bad assets at fair market values because they are reluctant to take asset write downs. Removing toxic assets would also reduce the volatility of banks' stock prices. Because stock is akin to a call option on a firm's assets, this lost volatility will hurt the stock price of distressed banks. Therefore, such banks will only sell toxic assets at above market prices.
ЕО елдерінің борыштық дағдарысы
2010 жылғы 27 сәуірде Standard & Poor's компаниясы Грекияның қарызын "қоқыс" деңгейіне төмендетті, себебі Грекия үкіметі төлемдерді орындай алмауы мүмкін деген қауіптер күшейді. Сондай-ақ, 28 сәуірде Португалияның мемлекеттік қарызы мен мемлекеттік қаржысына байланысты алаңдаушылықтар туындағандықтан, олар Португалияның кредиттік рейтингін екі сатыға төмендетіп, A деңгейіне жеткізді. 2011 жылғы 5 шілдеде Moody's Португалияның рейтингін "қоқыс" деңгейіне төмендетті (Baa1-ден Ba2-ге дейін төрт сатымен), елдің қаржы нарықтарынан қайта қарыз алуға дайын болуы алдында екінші рет көмек қажет ету қаупі күшейіп жатқанын және жеке инвесторлар үлесім қосуға міндетті болуы мүмкін екенін мәлімдеді. 2012 жылғы 13 шілдеде Moody's Италияның кредиттік рейтингін екі сатыға төмендетіп, Baa2 деңгейіне жеткізді (қоқыс деңгейінен жоғары). Moody's елдің рейтингісі одан да төмендетілуі мүмкін екенін ескертті. Еуропалық банк жүйесіндегі қарызды азайту процесі жалғасып жатқандықтан, көптеген еуропалық қаржы директорлары жоғары кірісті облигациялар шығаруда. Нәтижесінде 2012 жылғы қыркүйек айының соңына дейін жылдық негізгі облигациялар эмиссиясының жалпы сомасы:
On 27 April 2010, the Greek debt rating was decreased to "junk" status by Standard & Poor's amidst fears of default by the Greek Government. They also cut Portugal's credit ratings by two notches to A, over concerns about its state debt and public finances on 28 April. On 5 July 2011, Portugal's rating was decreased to "junk" status by Moody's (by four notches from Baa1 to Ba2) saying there was a growing risk the country would need a second bail out before it was ready to borrow money from financial markets again, and private lenders might have to contribute. On 13 July 2012, Moody's cut Italy's credit rating two notches, to Baa2 (leaving it just above junk). Moody's warned the country it could be cut further. With the ongoing deleveraging process within the European banking system, many European CFOs are still issuing high yield bonds. As a result, by the end of September 2012, the total amount of annual primary bond issuances stood at It is assumed that high yield bonds are still attractive for companies with a stable funding base, although the ratings have declined continuously for most of those bonds.