Италияның әуе-ғарыш өнеркәсібі: Aeritalia тарихы

Кіріспе

Италия аэроғарыш инженерлік корпорациясы

Aeritalia – Италияда орналасқан аэроғарыш инженерлік корпорациясы. Ол 1969 жылы Fiat Aviazione және Aerfer екі авиациялық компаниясының бірігуі нәтижесінде құрылды. Aeritalia алдыңғы компанияларының бірнеше бағдарламаларын жалғастырды, олардың ең танымалдары Fiat G.222 көліктік ұшағы болды. Сонымен қатар, компания түрлі көпұлттық бағдарламалар мен жобаларға қатысты, оның ішінде еуропалық көп мақсатты Panavia Tornado ұшағы, ATR отбасылық аймақтық авиалайнерлері және AMX International AMX соғыс машинасы. Aeritalia Boeing 767 жобасының бастапқы кезеңдерінен бастап серіктес болды және Alfa зымырасына қатысып, Италияның ғарыш өнеркәсібін құруда маңызды рөл атқарды. 1990 жылы Aeritalia және Selenia Finmeccanica бас компаниясының тапсырысымен біріктіріліп, Alenia Aeronautica, аэроғарыш және қорғаныс саласындағы мамандандырылған компания құрылды.

Тарих

Aeritalia 1969 жылы Aerfer және Fiat Aviazione авиациялық бизнесінің бірігуі нәтижесінде құрылды. НАТО-ның V/STOL көлік ұшағына қатысты берген талабына (НАТО-ның негізгі әскери талаптары 4) жауап ретінде Джузеппе Габриелли басқаратын Fiat жобалау тобы осы талаптарға сай G.222 жобасын жасады. Aeritalia мәлімдемесіне сәйкес, G.222 атауы ұшақтың бас конструкторының әрпінен алынған; алғашқы «2» екі қозғалтқыштың орналасуын, ал соңғы «22» ұсынылған НАТО-ның 22-ші негізгі әскери талабына сілтеме жасайды. Fairchild C 119 Flying Boxcar ұшағын алмастыруды көздеген Италия Әуе күштері (AMI) G.222 ұсынысының перспективалы екенін мойындап, 1968 жылы екі прототип және жердегі сынақтарға арналған ұшаққа тапсырыс берді. Бұл жоба НАТО-ға ұсынылған нұсқадан айтарлықтай өзгеше болды, V/STOL көтергіш қозғалтқыштары алынып тасталды және General Electric T64 турбовинтті қозғалтқыштары орнатылды. Соның салдарынан G.222 V/STOL қабілетіне ие болмады, бірақ қысқа ұшып-қону/қону (STOL) мүмкіндігін сақтап қалды. 1971 жылдың желтоқсанында Италия Әуе күштері G.222 ұшағын ресми бағалап, Aeritalia компаниясына 44 ұшаққа тапсырыс берді. 1975 жылдың желтоқсанында алғашқы өндірістік ұшақ алғашқы рейсін жасады. AMI қолданысқа енгізгеннен кейін G.222 Аргентина, Нигерия, Сомали, Венесуэла және Таиланд сияқты әртүрлі елдерде тактикалық көлік ұшағы ретінде пайдаланылды. 1978 жылдың желтоқсанында Aeritalia G.222 ұшағының соңғы құрастыруын Туриннен Неапольге көшіруге шешім қабылдады. Осы кезде типке 44 нақты тапсырыс алынған және айына бір ұшақ өндіріліп жатты. G.222 ұшағының өндірісі әртүрлі компанияларға бөлінді: фюзеляж Неапольде, қанаттың орталық бөлігі Piaggio, қанат панельдері Macchi, құйрық бөлігі SIAI Marchetti, қозғалтқыш науалары IAM, ал T64 қозғалтқыштары Alfa Romeo және Fiat лицензиясымен өндірілді. 1977 жылдың басында Италия Әуе күштері 187 жаңа шабуылдаушы ұшаққа қатысты талап қойды. Олар Aeritalia G.91 ұшағын ауыстырып, жақыннан қолдау және барлау миссияларын, сондай-ақ барлауда қолданылатын Lockheed RF 104G Starfighter ұшағын алмастыруы тиіс болды. Келісімшартқа қатысудың орнына Aeritalia және итальяндық аэроғарыш компаниясы Aermacchi осы талап бойынша бірлескен ұсыныс жасауға келісті, өйткені екі компания да бірнеше жылдан бері ұқсас кластағы ұшақты әзірлеуді қарастырып келді. 1978 жылдың сәуірінде бірлескен кәсіпорынның жұмысы ресми түрде басталды. 1980 жылы Бразилия үкіметі Aermacchi MB 326 ұшағын алмастыру бағдарламасына қатысуға ниетті екенін жариялады. 1981 жылдың шілдесінде Италия мен Бразилия үкіметтері бірлескен талаптарға келісіп, Embraer компаниясын өндірістік серіктестікке шақырды. Бұл келісім тек ATR компаниясының негізі мен бастауы ғана емес, сонымен қатар жаңа фирманың алғашқы ұшағы – ATR 42-нің нақты басталуына әкелді. 1983 жылы ATR компаниясының клиенттік қызмет көрсету бөлімі құрылды, ол ATR ұшақтарына кез келген орналасқан жеріне қарамастан қолдау көрсету үшін бүкіл әлем бойынша инфрақұрылымды дайындады. 1990 жылы Aeritalia өзінің бас компаниясы Finmeccanica арқылы қайта ұйымдастырылды. Ол Finmeccanica-ның аэроғарыш бөлімшесі ретінде жұмыс істейтін Alenia Aeronautica құру үшін Selenia компаниясымен бірікті.

Aeritalia was created during 1969 by the merger of Aerfer and Fiat Aviazione's aviation businesses. In response to a NATO issued specification for a V/STOL transport aircraft (NATO Basic Military Requirement 4), Fiat's design team, led by Giuseppe Gabrielli, produced a design to meet this requirement, designated G.222. According to Aeritalia, the G.222 designation is derived from the first letter of the aircraft's chief designer; the first '2' referring to the twin engine arrangement, and the final '22' referring to the revised NATO Basic Military Requirement 22 to which it had been submitted. The Italian Air Force (AMI), who sought a replacement for the Fairchild C 119 Flying Boxcar, felt that the G.222 proposal had merit and placed an order for two prototypes and a ground test airframe in 1968. It was substantially redeveloped from the NATO submission, the V/STOL lift engines were omitted and a pair of General Electric T64 turboprop engines were adopted; subsequently, the G.222 lacked a V/STOL capability but retained considerable short take off/landing (STOL) performance. During December 1971, the Italian Air Force held a formal evaluation of the G.222 which led to a contract for 44 aircraft being issued to Aeritalia. In December 1975, the first production aircraft conducted its first flight. Following on from its introduction by the AMI, the G.222 was procured as a tactical transport aircraft by various international customers, including Argentina, Nigeria, Somalia, Venezuela and Thailand. In December 1978, Aeritalia elected to transfer final assembly of the G.222 from Turin to Naples, at which point a total of 44 firm orders had been obtained for the type and one aircraft per month was being manufactured. Manufacturing of the G.222 was broken down into various companies; construction of the fuselage was performed at Naples, the center section of the wing was produced by Piaggio, the wing panels were made by Macchi, the tail surfaces were built by SIAI Marchetti, the engine nacelles by IAM, and the T64 engines were license manufactured by Alfa Romeo and Fiat. During early 1977, the Italian Air Force issued a requirement for 187 new build strike fighters, which were to replace its existing Aeritalia G.91 in the close air support and reconnaissance missions, as well as the Lockheed RF 104G Starfighter also being used in the reconnaissance role. Rather than competing for the contract, Aeritalia and Italian aerospace company Aermacchi agreed to produce a joint proposal for the requirement, as both firms had been considering the development of a similar class of aircraft for some years. In April 1978, work on the joint venture formally commenced. During 1980, the Brazilian government announced that they intended to participate in the program to replace the Aermacchi MB 326. In July 1981, the Italian and Brazilian governments agreed on joint requirements, and Embraer was invited to join the industrial partnership. This agreement served not only as the basis and origins of the ATR company, but also as the effective launch point of what would become the fledgling firm's first aircraft, which was designated as the ATR 42. By 1983, ATR's customer services division has been set up, readying infrastructure worldwide to provide support for ATR's upcoming aircraft to any customer regardless of location. During 1990, Aeritalia was reorganised by its corporate parent, Finmeccanica; it merged with Selenia to form Alenia Aeronautica, which functioned as Finmeccanica's aerospace division.