Жинақтар
Мұражайда әлемнің түкпір-түкпірінен келген 100 көркемсурет галереясы бар. Диего Ривераның фрескалары жоғары және төменгі деңгейлерді алып жатыр, мұражайдың орталық мәрмәр ауласын қоршап тұрады. Уильям Рэндольф Херсттің қару-жарақ коллекциясы бас кіреберістің негізгі залында орналасқан. DIA-дағы американдық сурет өнерінің жинағы ең әсерлілердің бірі, ал DIA қызметкерлері американдық суреттер жинағын АҚШ-тағы мұражайлар арасында үшінші орынға қойған. Мұражай 1883 жылы құрылғаннан кейін американдық суретшілердің туындыларын жинау жұмысы бірден басталды. Бүгінде жинақ американдық тарихты жан-жақты көрсетеді, 18-шы, 19-шы және 20-шы ғасырлардағы сурет, мүсін, жиһаз және сәндік өнердің танымал шедеврлерін, сондай-ақ барлық медиадағы қазіргі заманғы американдық өнерді қамтиды. Жинақтың құрамына Джон Джеймс Одубон, Джордж Беллоус, Джордж Кейлеб Бингем, Александр Кальдер, Мэри Кассат, Дейл Чихули, Фредерик Эдвин Черч, Томас Коул, Джон Синглтон Копли, Роберт Колескотт, Леон Дабо, Томас Уилмер Дьюинг, Томас Эйкинс, Чайлд Хассам, Роберт Анри, Уинслоу Гомер, Джордж Иннесс, Мартин Льюис, Джорджия О'Кифф, Чарльз Уилсон Пил, Рембрандт Пил, Том Фардл, Дункан Фиф, Хирам Пауэрс, Шарон Кви, Фредерик Ремингтон, Пол Ревер, Август Сент-Годенс, Джон Сингер Сарджент, Джон Френч Слоан, Тони Смит, Марлин Динтенфас, Мертон Симпсон, Гилберт Стюарт, Янс Тенгю, Генри Осса Теннер, Луис Комфорт Тиффани, Энди Уорхол, Уильям Т. Уильямс, Энн Уилсон, Эндрю Уайет және Джеймс МакНилл Уистлер сияқты американдық суретшілердің туындылары кіреді. ХХ ғасырдың басында мұражай белсенді түрде туындыларды жинады, оның ішінде Вавилонның Иштар қақпасынан алынған айдаһар бейнесі бар тас рельефі, Египеттік қайғылы әйелдердің рельефі және Отырған жазушының мүсіні, Питер Брейгель Ұлының «Той биі», Ян ван Эйктің «Киелі Жером зертханасында» және Джованни Беллинидің «Мадонна мен бала» картиналары бар. Алғашқы сатып алынған туындылардың арасында Клод Моне, Одилон Редон, Евгений Буден және Эдгар Деганың француз картиналары, сондай-ақ Джерард тер Борх, Питер Пол Рубенс, Альбрехт Дюрер және Рембрандт ван Рейн сияқты ескі шеберлердің туындылары болды. Мұражайда Винсент ван Гогтың, оның ішінде автопортреті де бар. Винсент ван Гогтың автопортреті мен Анри Матисстің «Терезесі» 1922 жылы сатып алынды және бұл екі суретшінің туындылары американдық қоғамдық жинаққа енген алғашқы суреттер болды. Кейінгі маңызды сатып алуларға Ханс Холбейн кішінің әйел портреті, Джеймс Эббот МакНилл Уистлердің «Қара және алтын түнгілік: құлайтын ракета» және Пол Сезанн, Эвгений Делакруа, Огюст Роден, Жан Батист Карпо және Франсуа Рудтың туындылары кіреді. Неміс экспрессионизмі DIA-да ертерек қабылданып, жинақталды, оның құрамына Генрих Кампендонк, Франц Марк, Карл Шмидт-Роттлуф, Макс Бекманн, Карл Хофер, Эмиль Нольде, Ловис Коринт, Эрнст Барлах, Георг Кольбе, Вильгельм Лембрук, Эрих Хекель, Эрнст Людвиг Кирхнер, Паула Модерзон-Бекер және Макс Пехштейннің туындылары кірді. Экспрессионисттік қозғалыстағы неміс емес суретшілерге Оскар Кокошка, Василий Кандинский, Чайм Сутин және Эдвард Мунк жатады. Уильям Адольф Бугероның «Жұмыртқа жинаушылар» картинасы кейбір деректер бойынша, жинақтың ең танымал картинасы болып саналады. Жоғарыда аталған американдық және еуропалық туындылардан басқа, Детройт өнер институтының жинақтары әдетте энциклопедиялық және кең, оның ішінде ежелгі грек, рим, этрус, Месопотамия және Египет материалдары, сондай-ақ барлық медиадағы ислам, африкалық және азиялық өнердің кең ауқымы бар. 2010 жылдың желтоқсан айында мұражайда қол, көлеңке және сым қуыршақтарынан тұратын арнайы коллекциялармен, бағдарламаланатын жарықтандыру және түпнұсқалық фондармен жаңа тұрақты галерея ашылды. Мұражай қуыршақтармен байланысты іс-шаралар мен оның қуыршақ коллекциясынан алынған экспонаттарды кезекпен көрсетуді жоспарлап отыр.
Сәулет
1920 жылға дейін DIA өсіп келе жатқан коллекцияларын орналастыру үшін жаңа ғимаратты жобалауға сәулетшіні таңдау үшін комиссия құрылды. Комиссия құрамына DIA президенті Ральф Х. Бут, Уильям Дж. Грей, сәулетші Альберт Кан және өнеркәсіпші Эдсел Форд кірді. Музей директоры В. Р. Валентинер көркемдік жетекші, ал Клайд Х. Берроуз хатшы болып тағайындалды. Топ Филадельфиялық сәулетші Пол Филипп Кретті бас сәулетші етіп, ал Занцингер, Бори және Медари фирмасын серіктес сәулетшілер ретінде таңдады. Детройт сәулет фирмалары Альберт Кан мен К. Говард Крейн «кеңес және ұсыныстар» берді. Жаңа сәндік, итальяндық Ренессанс стиліндегі ғимараттың іргетасы 1923 жылғы 26 маусымда салынды, ал аяқталған музей 1927 жылғы 7 қазанда ашылды. 1922 жылы Хорас Ракхэм неміс коллекциясынан алынған Огюст Роденнің «Ойшыл» мүсінінің қорытындысын музейге сыйлады, ол жаңа ғимарат салынып жатқан кезде көрмеге қойылды. Бұл туынды жаңа музей ғимаратының Үлкен залына орналастырылды. Кейінгі жылдары мүсін ғимараттан шығарылып, Вудвард даңғылы мен қарсы беттегі Детройт қалалық кітапханасына қарап тұрған тұғырға қойылды, ол да итальяндық Ренессанс стилінде ақ мәрмәрдан салынған. Оңтүстік және солтүстік қанаттар тиісінше 1966 және 1971 жылдары қосылды. Екеуі де Гуннар Биркертс жобалаған және бастапқыда ақ мәрмәр ғимараттың фоны ретінде қызмет ету үшін қара гранитпен қапталған. Оңтүстік қанаты кейіннен музейдің меценаттары Эдсел және Элеонора Фордтың құрметіне, ал солтүстік қанаты кеңейту кезінде Детройт қаласының мэрі болған Джером Каваноның құрметіне аталды. Уильям Эдвард Капп, «Смит, Хинчман & Гриллс» фирмасының сәулетшісі, Детройт өнер институтының интерьер дизайнымен айналысқан.
The south and north wings were added in 1966 and 1971 respectively. Both were designed by Gunnar Birkerts and were originally faced in black granite to serve as a backdrop for the original white marble building. The south wing was later named in honor of museum benefactors Edsel and Eleanor Ford and the north wing for Jerome Cavanaugh who was Detroit Mayor during the expansion. William Edward Kapp, architect for the firm of Smith, Hinchman & Grylls has been credited with interior design work on the Detroit Institute of Art.
Көркем шығарма
Эдсел Форд 1932 жылы DIA үшін Диего Ривераның фрескаларын тапсырыс берді. Фреска стилінде орындалған бес монументалды кескіндеме жиынтығы «Детройт индустриясы» немесе «Адам және машина» деген атаумен белгілі. Кескіндемелер үлкен орталық аулаға қосылды; жұмыс орындалған кезде аула төбесімен жабылды. Диего Ривераның фрескалары өнердің ұлы туындылары және мұражайдың бірегей ерекшелігі ретінде кеңінен танылған. Креттің жақын досы, сәулетші Генри Шепли былай деп жазды: «Бұл [кескіндемелер] түсі, масштабы және композициясы бойынша қатал. Олар архитектураның нәзіктігі мен әшекейлеуіне ең аз назар берілмей, жасалған. Бұл – өнер атынан жасалған әжуа». Олардың пролетариат күресіне арналған саяси тақырыптары оның жақтастары мен қарсыластары арасында ұзаққа созылған шиеленіс тудырды. Маккарти дәуірінде фрескалар оларды заңды өнер ретінде танытқан айқын табель арқылы ғана сақталды; табельде суретшінің саяси мотивациясы «ұятты» екені нақты айтылды. Ғимаратта сонымен қатар Сэмюэл Йеллиннің күрделі темір жұмыстары, Певабик керамикасынан жасалған плиткалар және Леон Херманттың архитектуралық мүсіні де бар. «Жоба – Master Plan Project» деп аталды, ол солтүстік және оңтүстік қанаттарды кеңейту және жаңартуды, сондай-ақ бастапқы Пол Крет ғимаратын қалпына келтіруді қамтыды, нәтижесінде 58 000 шаршы фут қосымша аумақ пайда болды, ал жалпы ауданы 658 000 шаршы футқа жетті.
Тарих
Музейдің пайда болуы 1881 жылы жергілікті газет магнаты Джеймс Э. Скриппстің Еуропаға жасаған сапарынан бастау алды. Скриппс отбасының Италия, Франция, Германия және Нидерландыдағы өнер мен мәдениетке арналған бес айлық саяхаты туралы күнделік жазып, оның бір бөлігі «Детройт Ньюс» газетінде жарияланды. Бұл сериялар соншалықты танымал болды, олар кітап түрінде қайта басылып шықты. Бұл танымалдылық 1883 жылы газеттің жарнама бөлімінің менеджері Уильям Х. Брирлиге өнер көрмесін ұйымдастыруға түрткі болды, ол да өте жақсы қабылданды. Брирли көптеген белгілі Детройт азаматтарын тұрақты мұражай құруға үлес қосуға көндірді. Ол бастапқыда Детройт өнер мұражайы деп аталды. Донорлардың арасында Джеймс Э. Скриппс, оның ағасы Джордж Х. Скриппс, Декстер М. Ферри, Кристиан Х. Буль, генерал Расселл А. Алгер, Мозес В. Филд, Джеймс Макмиллан және Хью Макмиллан, Джордж Х. Хаммонд, Джеймс Ф. Джой, Фрэнсис Палмс, Кристофер Р. Мейбли, Саймон Дж. Мерфи, Джон С. Ньюберри, Сириний А. Ньюкомб, аға, Томас В. Палмер, Фило Парсонс, Джордж Б. Ремик, Аллан Шелден, Уильям С. Вебер, Дэвид Уитни-күлгі, Джордж V. Н. Лотроп және Хирам Уокер болды. Алғашқы көрмесі сәтті өткеннен кейін, Брирли Детройттің 40 жетекші және танымал бизнесмендеріне тұрақты мұражай салуға көмектесу үшін әрқайсысы 1000 доллар тартуға шақырды. Скриппстің өзінен 50 мың доллар түскендіктен, олардың мақсатына қол жеткізуге болатын еді. 1888 жылы Скриппс пен Брэйрли Детройт өнер мұражайын құрып, оны Скриппстің Еуропадағы уақытында сатып алған 70-тен астам өнер туындыларымен толтырды. Мұражай ретінде 40 жылдан аз уақыт жұмыс істеген бұл мұражайдың Детройт қаласына тигізген әсері өте зор болды. 1883 жылы «Өнер қарыздар көрмесі» табысты өткен соң, комиссия құрылды. Алдағы уақытта қалада тұрақты өнер мұражайын салу үшін қаржы жинауға және құруға кеңес құрылды. Бұл мақсатқа ақшаны Детройттің ең ірі есімдері, соның ішінде Джеймс Э. Скриппс, Джордж Х. Скриппс, Расселл А. Алгер және сенатор Томас Палмер де берді. Ескі Детройт өнер мұражайы ғимараты 1888 жылы Е. Джефферсон даңғылының 704 мекенжайында ашылды (алғашқысы 1960 жылы қиратылды). Детройт өнер мұражайының қамқоршылар кеңесі 1919 жылы атауын Детройт өнер институтына өзгертті және комитет жаңа орын салу үшін қаржы жинауды бастады, Скриппс әлі де басқаруда болды. Қазіргі ДИА ғимараты Вудвард даңғылында 1927 жылы 7 қазанда ашылды. Детройт өнер институтының негізін салушы деп ресми түрде жарияланбағанмен, Скриппс пен Брэйрли ДИА-ның алдыңғы адамы Детройт өнер мұражайының негізін қалаушылар болды. Өнердің табыстылығы мен өркендеген автоөнеркәсіппен бірге отбасылар қалаға ағылып келді; Скриппстің бастапқыда армандаған көзқарасын кеңейту қажеттілігін алға тартып, жаңа ғимарат салынды және ДИА дүниеге келді. 1919 жылы мұражайдың болашағына ұзақ уақыт әсер ететін тағы бір шешім - мұражайдың меншік құқығын Детройт қаласына беру, мұражай қалалық бөлімге айналып, жұмыс қаражатын алу. Қамқоршылар кеңесі құрылтайшылар қоғамына айналды, бұл жеке қолдау тобы сатып алулар мен басқа да мұражай қажеттіліктеріне қосымша ақша берді. Мұражайға жетекшілік етуді неміс өнертанушысы Вильгельм Валентинерден сұрады. Валентинердің басшылығымен музейдің дамуы қарқынды дамып келе жатқан қала мен бай меценаттардан түскен ақшаға толы болғандықтан, ДИА коллекцияларының көлемі мен сапасы айтарлықтай өсті. ДИА 1922 жылы Ван Гог пен Матисс суреттерін алған алғашқы АҚШ мұражайы болды, ал Валентинердің неміс экспрессионисттерімен қарым-қатынасы ерте модернистік өнердің елеулі қорына әкелді. Валентинер музейдегі көркемөнердің көрінісін де қайта ұйымдастырды. Өнер туындыларын түріне қарай топтастыру дәстүрін бұзу, мысалы, бір галереяда сурет салу, ал екіншісінде мүсіндер. Валентинер оларды елдері мен хронологиясы бойынша ұйымдастырды, бұл өте революциялық деп танылды, сондықтан 1929 жылғы Британ энциклопедиясы ДИА-ның негізгі қабат жоспарының иллюстрациясын кемелді заманауи өнер мұражайының үлгісі ретінде қолданды. Музей 1966 жылы және 1971 жылы оңтүстік және солтүстік қанаттарымен кеңейтілді, бұл мұражайға 1970 жылы екі үлкен сыйлық алуға мүмкіндік берді. Роберт Таннахилл мен Анна Томпсон Додж жинағы 18-ғасырдағы француздық музыка бөлмесінің мазмұнын мұра етті. 1990 жылы ДИА-ның 70 пайызы Мичиган штатынан қаржыландырылатын болды, сол жылы мемлекет дағдарысқа ұшырап, бюджет тапшылығы қаржыландыруды 50 пайыздан астам қысқартты. Мұражай галереяларды жабуды және жұмыс уақытын қысқартуды талап етті, ал Жозеф Л. Хадсон басшылығымен жүргізілген қайырымдылық науқаны операцияны қалпына келтірді. Детройт қаласының банкроттығын реттеу аясында мұражайдың меншік құқығы 2014 жылдың желтоқсанында Детройт өнер институты, Inc. компаниясына қайтарылды, бұл мұражайды 1919 жылғыдан бұрынғы тәуелсіз коммерциялық емес ұйым ретіндегі статусына қайтарды. Монтиэль де Шуман суреттердің таңбасы суретшінің оны сексуалдық зорлыққа ұшыратқаны, оған сифилис бергені және оның үйін жаулап алғаны мүмкін екенін қарастырмағанын мәлімдеді. Монтиэль де Шуман «Детройт Фри Пресс» газетіне жіберген электрондық хатында: «[М] DIA қызметкерлерін билік динамикасы, отарлық зорлық және сексуалдық шабуыл туралы әңгімелерді қалай дайындауға үйретіп жатыр?» деді. Көрсетілім кеңінен жарияланды, Forbes 74 Ван Гог туындыларымен көрме Америкадағы бір буынның ең ірі Ван Гог көрмесі болғанын атап өтті.
Директор
Детройт өнер институтының қазіргі директоры, Мадридтік Сальвадор Салорт Понс бұрын DIA-да Еуропалық өнер бөлімінің меңгерушісі болған. DIA-ға келгенге дейін ол СМУ-дегі Медоуз мұражайында аға куратор, ал одан бұрын Мадридтің Комплутенсе университетінде өнер тарихының доценті болды. Салорт Понс Италияның Болонья университетіндегі Корольдік испан колледжінде өнер тарихы бойынша докторлық дәрежесін және Далластағы Оңтүстік методистік университетінің Кокс бизнес мектебінде MBA дәрежесін алды. 2015 жылдың 16 қыркүйегінде Грехам Билдің маусым айында зейнетке шығуынан кейін Салорт Понс директор болып тағайындалды. DIA-ға жыл сайын келушілердің саны артқанына қарамастан, кейбіреулер Салорт Понсты оның ізашары Грехам Билдің "көркемшілге бағытталған" философиясынан алшақтағаны үшін сынға алды. Осы философия бойынша, мұражай көркем өнерді және оның интерпретацияларын көпшілікке қолжетімді ету арқылы, оларға көрмедегі туындыларды зерттеуге және олармен байланысуға көмектеседі. Салорт Понстың испандық тегі сыншылардың пікірінше, ол Америка Құрама Штаттарындағы нәсіл, теңдік және өкілдік мәселелерінің күрделігін түсіне алмайды және оларды шеше алмайды. "Нью-Йорк Таймс" газеті Салорт Понстың Америкадағы афроамерикандықтардың күресі туралы түсінігінің шектеулі екеніне қарамастан, әртүрлілікті жақсартуға бағытталған қадамдар жасағанын хабарлады. Artnet News-ке берген сұхбатында Салорт Понс DIA-дағы әртүрлілікті арттыруға деген міндеттеме "әртүрлілік және қоғамдық қатысу жобаларын іске асыру, сондай-ақ білікті POC кандидаттарын жұмысқа алуды" қамтитынын айтты. Алайда, 2017 жылы қазіргі заманғы өнердің көмекші кураторы болған Люси Менса, Салорт Понстың POC кандидаты ретінде "улы жұмыс ортасы" салдарынан қызметтен кетіп, өзінің және тағы бір бұрынғы көмекші куратордың "символдық жалдаулар" болғанына сенді, себебі DIA "кейбір жалдауларын мекеменің дауыстарын әртараптандырудың тәсілі ретінде қарастырады, бірақ сонымен бірге олар бұл дауыстарды бағаламайды". 2020 жылы Салорт Понсқа қатысты сынға жауап ретінде, Детройттың афроамерикандық қауымдастығының белсенділері мен Детройттегі өнер қауымдастығының мүшелері оны қорғауға кірісті. Detroit News 2020 жылдың шілдесінде жариялаған мақаласында Кледи Коллинз Тейлор, Детройт өнер қауымдастығының көп жылдық өкілі, Салорт Понс туралы "оның афроамерикандық қауымға жасаған үдемелі әрекеттері бұрын-соңды болмаған" деді. Ол сондай-ақ "Шетелден келген ол афроамерикандық қауымды қабылдауға және тануға мұңлы болды" деп атап өтті.