Кіріспе
Джордж Гранвилл Баркер (26 ақпан 1913 – 27 қазан 1991) – ағылшын ақыны, 1930 жылдардағы реализмге мифтік және сюрреалистік тақырыптармен қарсылас болған «Жаңа Апокалиптика» қозғалысымен байланысты. Оның Элизабет Смартпен ұзаққа созылған қарым-қатынасы оның «Гранд-Сентрал вокзалынан қашықта отырып, жыладым» атты культты романының сюжетіне жатты.
George Granville Barker (26 February 1913 – 27 October 1991) was an English poet, identified with the New Apocalyptics movement, which reacted against 1930s realism with mythical and surrealistic themes. His long liaison with Elizabeth Smart was the subject of her cult novel By Grand Central Station I Sat Down and Wept.
Өмір және жұмыс
Баркер Англияның Эссекс графтығындағы Эппинг орманының жанындағы Лаутон қаласында дүниеге келген. Оның әкесі Джордж Баркер (1879–1965) – уақытша полиция констеблі және бұрынғы Колдстрим гвардиясының (Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде полкке оралғанда майор шеніне дейін далалық комиссия алған) әскери қызметкері, кейіннен Грейс-Инн клубында батлер болып жұмыс істеді. Анасы – ирландиялық Мэрион Фрэнсис (1881–1953), туған жері Ирландияның Мит графтығындағы Дрогеда қаласының жанындағы Морнингтон. Жұбайлар Баркер алты айлық болғанда Челсиге көшіп келді. Оның кіші інісі – суретші Кит Баркер. Олар Лондонның Баттерси ауданында өсті, ал кейін отбасы Голланд паркіне қарасты Верхний Аддисон бағында тұрды. Баркер L.C.C. мектебінде және Реджент-стрит политехникумында білім алды. Мектепті ерте тастап, жазушылыққа бет бұрудың алдында бірнеше жұмыс істеді. Баркердің алғашқы туындылары: «Отыз алдын ала өлең» (1933), «Өлеңдер» (1935) және «Каламитеррор» (1937) – испан азамат соғысынан шабыттанған, испан ұлтшылдарына қарсы шабуыл жазған туынды. Жиырма жасқа толған кезде Баркердің өлеңдері Т.С. Элиоттың «Faber and Faber» баспасында жарық көрді. Элиот оған 1939 жылы Тохоку университетінде (Сендай, Мияги, Жапония) ағылшыс әдебиеті профессоры қызметіне тағайындалуға көмектесті. 1940 жылы соғыс жағдайына байланысты ол қызметін тастап, бірақ қызмет еткен кезінде «Тынық мұхит сонеттерін» жазды. Содан кейін ол Америка Құрама Штаттарына сапар шегіп, жазушы Элизабет Смартпен ұзаққа созылған қарым-қатынас жасады, одан оның он бес баласының төртеуі дүниеге келді. Баркердің бірінші әйелі Джессикадан үш баласы болды. 1943 жылы ол Англияға оралды. 1960 жылдардың соңынан қайтыс болғанға дейін ол әйелі, жазушы және журналист Элспет Баркермен Норфолк графтығының Иттерингем ауылында өмір сүрді. 1969 жылы ол «Тургаттон шіркеуінде» атты өлеңін жариялады, Тургаттон ауылы Иттерингемнен бірнеше шақырым қашықтықта орналасқан. Баркердің 1950 жылы жарық көрген «Өлі шағала» романында оның Смартпен болған махаббаты суреттелген, ал Смарттың 1945 жылы жарық көрген «Гранд-Сентрал станциясында отырып жыладым» романы да осы махаббат туралы айтады. Оның жинақталған өлеңдерін Роберт Фрейзер редакциялап, 1987 жылы «Faber and Faber» баспасында жариялады. Баркер 1930 жылдардағы реализмге сюрреалистік және мифологиялық тақырыптармен қарсыласқан «Жаңа апокалиптика» қозғалысымен байланысты болды. Дегенмен, оның ерекше мінезі оны жеке тұлға ретінде ерекшелендірді. Баркердің шедевр туындысы С.Х. Сиссонның пікірінше, «Джордж Баркердің шынайы мойындауы» болып саналады. Өзінің өмірбаянын жазудағы қиындықтарды сипаттағанда Баркер: «Мен деректерді тым көп араластырып жібердім. Оны жасау мүмкін емес» деген еді. Алайда, Роберт Фрейзер 2001 жылы «Камелеон ақын: Джордж Баркердің өмірі» атты өмірбаянын жазды.
on the Spanish Nationalists. In his early twenties, Barker had already been published by T. S. Eliot at Faber and Faber, who also helped him to gain appointment as Professor of English Literature in 1939 at Tohoku University (Sendai, Miyagi, Japan). He left there in 1940 due to the hostilities, but wrote Pacific Sonnets during his tenure. He then travelled to the United States, where he began his longtime liaison with writer Elizabeth Smart, by whom he had four of his fifteen children. Barker also had three children by his first wife, Jessica. He returned to England in 1943. From the late 1960s until his death, he lived in Itteringham, Norfolk, with his wife, the writer and journalist Elspeth Barker. In 1969, he published the poem At Thurgarton Church, the village of Thurgarton being a few miles from Itteringham. Barker's 1950 novel, The Dead Seagull, described his affair with Smart, whose 1945 novel By Grand Central Station I Sat Down and Wept was also about the affair. His Collected Poems were edited by Robert Fraser and published in 1987 by Faber and Faber. Barker was partly associated with the New Apocalyptics movement, which reacted against 1930s realism with surrealistic and mythical themes. However, his characteristically independent idiosyncrasies set him off as an individual in his own right. An uneven writer, Barker's masterpiece was considered by C. H. Sisson to be The True Confession of George Barker. In describing the difficulties in writing his biography, Barker was quoted as saying: "I've stirred the facts around too much It simply can't be done." However, Robert Fraser produced a biography, The Chameleon Poet: A Life of George Barker, in 2001.