Барбара: Француз әншісінің өмірі мен шығармашылығы
Barbara (singer)
Барбара – француз әншісі (1930-1997). Париж кабарелерінде танымал болған, "Dis, quand reviendras tu ?", "L'Aigle noir" сияқты хиттердің авторы. Француз эстрадасы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз әншісі (1930–1997)
French singer (1930–1997)
Моник Андре Серф (9 маусым 1930 – 24 қараша 1997), Барбара деген атпен белгілі, француз әншісі. Ол өзінің сахналық атын Украинаның Одесса қаласында туған әжесі Варвара Бродскийден алған. Барбара 1950-ші жылдардың соңында Парижде танымал кабаретиер болды, өз әндерін жазуды бастамас бұрын "Түн ортасындағы әнші" (La Chanteuse de minuit) деп аталды. Оның ең танымал әндері: "Dis, quand reviendras tu ?" (1962), "Ma plus belle histoire d'amour" (1966) және "L'Aigle noir" (1970), соңғысы бар болғаны он екі сағатта 1 миллионнан астам дана сатылды. Елисей келісімінің 40 жылдығында бұрынғы канцлер Герхард Шрёдер Версаль сарайындағы ресми сөзінде осы әннен үзінді келтірді.
Monique Andrée Serf (9 June 1930 – 24 November 1997), known as Barbara, was a French singer. She took her stage name from her grandmother, Varvara Brodsky, a native of Odesa, Ukraine. Barbara became a famous cabaretière in the late 1950s in Paris, known as La Chanteuse de minuit ('the midnight singer'), before she started composing her own tracks, which brought her to fame. Her most famous songs include "Dis, quand reviendras tu ?" (1962), "Ma plus belle histoire d'amour" (1966) and "L'Aigle noir" (1970), the latter of which sold over 1 million copies in just twelve hours. On the 40th anniversary of the Elysée agreement, ex chancellor Gerhard Schröder quoted from the song in his official speech in the Château de Versailles.
Орта жастары
Ол 1964 жылы Бобиноға бірнеше толық сатылған қойылымдармен оралды. Ол Париж Олимпиадасында және Францияның басқа да маңызды сахналарында өнер көрсетіп, өз елінің ең сүйікті жұлдыздарының біріне айналды. 1964 жылы ол "Barbara chante Barbara" альбомын жарыққа шығарды, ол сын тұрғысынан және коммерциялық тұрғысынан сәтті болды, 1965 жылы Шарль Крос академиясының «Grand Prix du Disque» сыйлығын жеңіп алды. Марапаттау рәсімінде Барбара сыйлығын бірнеше бөлікке бөліп, оның әрқайсысын техникалық қызметкерлеріне алғыс ретінде сыйлады.
She returned to Bobino in 1964 for several sold out performances. She performed at the Paris Olympia and other important venues in France, becoming one of her country's most beloved stars. In 1964, she released the album Barbara chante Barbara, which became a critical and financial success, winning in 1965 the Grand Prix du Disque of the Charles Cros Academy. At the award ceremony, Barbara tore her award into several pieces, giving a piece to each of her technicians as a sign of her gratitude.
Актерлік мансап
1969 жылы Мустаки Барбара орындаған "La fiancée du pirate" фильміне "Moi, je me balance" әнін жазды. Ол концерттерде ән салуын азайтатынын хабарлады, ал 1970 жылы коммерциялық сәтсіздікке ұшыраған "Мадам" атты сахналық қойылымда актерлік дебютын жасады. 1971 жылы ол Жак Брельдің өзі түсірген "Франц" фильмінде түсті. Екі жыл өткен соң Жан-Клод Бриалидің "Л'Ойзу рар" фильмінде ойнады. Оның соңғы кино рөлі 1975 жылы хореограф Морис Бежардың "Мен Венецияда тудым" фильмінде болды.
In 1969, Moustaki wrote the theme song "Moi, je me balance" for the film La fiancée du pirate that Barbara sings. She announced that she would limit her concert singing, and in 1970 she made her acting début in the stage play Madame that proved to be a commercial flop. In 1971 she co starred with Jacques Brel in a film he directed titled Franz. Two years later she starred in L'Oiseau rare directed by Jean Claude Brialy. Her final film role came in 1975 in Je suis né à Venise by choreographer Maurice Béjart.
Кейінгі жылдар және өлім
1970 жылдары Барбара Джонни Холлидей сияқты жұлдыздармен бірге теледидарлық әртүрлі шоуларда өнер көрсетті және Жапония, Канада, Бельгия, Израиль, Нидерланды және Швейцарияға гастрольдік сапарлар жасады. 1980 жылдары ол гастрольдік сапарларын жалғастырып, әндер жазды; оның "Seule" альбомы 1981 жылы Франциядағы ең көп сатылған альбомдардың бірі болды. Келесі жылы француз мәдениетіне қосқан үлесі үшін оған Grand Prix du Disque сыйлығы табысталды. Ол өсіп келе жатқан киножұлдыз Жерар Депардье және оның әйелі Элизабетпен тығыз қарым-қатынас орнатты, фильмдер мен пластинкаларға арналған әндерді бірлесіп жазды. 1986 жылы ол Нью-Йорк қаласына барып, Метрополитен операсында Михаил Барышниковпен бірге ән мен би қойылымында фортепианода орындады. Ол Лук Пламондонмен бірлесіп "Лили Пашн" сахналық пьесасының музыкасын жазды, онда ол Депардьемен бірге басты рөлдерді ойнады. Пьеса ән тыңдаған сайын адам өлтіретін кісі өлтірушінің тарихын баяндайды. 1980 жылдардың соңында ол ЖИТС-ке қарсы күреске белсенді түрде қатысты. Ол "SID'Amour à mort" әнін жазып, концерттерде презервативтер таратты. 1988 жылы Франция үкіметі оған Құрмет орденін (Legion of Honour) табыс етті. Денсаулығының нашарлауына байланысты ол естеліктерін жазуға көбірек уақыт арнады. Дегенмен, ол 1996 жылы тағы бір сәтті альбом жазды, ол он екі сағаттың ішінде миллионнан астам дана сатылды. 1997 жылдың 24 қарашасында ол тыныс алу мүшелерінің ауруынан Париждегі Нёйи-сюр-Сен қаласында (Париж маңындағы) қайтыс болды. Ол Париждің оңтүстік-батысындағы Банье зиратындағы отбасылық қабірге жерленді. Оның құрметіне аталған және оның қабіріне жақын орналасқан Париж метросының "Барбара" станциясы 2022 жылдың 13 қаңтарында 4-ші желінің оңтүстік тармағында ашылды.
In the 1970s Barbara made appearances on television variety shows with stars such as Johnny Hallyday and a tour of Japan, Canada, Belgium, Israel, the Netherlands and Switzerland. Through the 1980s, she continued to tour and to write songs; her album Seule was one of France's top grossing releases of 1981. The next year she was awarded the Grand Prix du Disque in recognition of her contribution to French culture. She developed a close working relationship with rising film star Gérard Depardieu and his wife Élisabeth, collaborating on songs for film and records. In 1986 she went to New York City to perform on piano at the Metropolitan Opera with Mikhail Baryshnikov in a song and dance ballet presentation. She co wrote the music for the stage play Lily Passion with Luc Plamondon, in which she co starred with Depardieu. It told the story of a killer who murders someone each time he hears her sing. In the latter part of the 1980s she became active in the fight against AIDS. She recorded SID'Amour à mort and gave out condoms at performances. In 1988 the government of France awarded her the Legion of Honour. Health problems impeded her performing and she began to devote time to the writing of her memoirs. However, she recorded another successful album in 1996—which sold over a million copies in twelve hours—before she died of respiratory problems in Neuilly sur Seine (a suburb of Paris), on 24 November 1997. She was interred in the family grave at the Cimetière de Bagneux in southwest Paris. The Paris Métro station Barbara, named in her honour and situated near her gravesite, was opened 13 January 2022, on a southern extension of Line 4.
Жеке өмір
1953 жылдың қазан айында ол бельгиялық құқық студенті Клод Джон Люк Слюйске үйленді, бірақ 1956 жылы олар ажырасып кетті. Ол өте жеке әндердің көптегенін жазды, соның ішінде әкесі туралы "Нант" және 1965 жылдың басында автокөлік апатында қаза болған досы fr-ға арналған "Une petite cantate" әнін. Өмірінің кейінгі жылдарында ол өзінің тыңдаушыларына – "Ma plus belle histoire d'amour" әнін, ал музыканттары туралы – "Mes hommes" әнін жазды.
In October 1953 she married Claude John Luc Sluys, a Belgian law student, but they separated in 1956. She wrote many very personal songs, including "Nantes" about her father and "Une petite cantate", which was dedicated to her friend fr, who had died in a car accident earlier in 1965. Later in life, she wrote a song to her public – "Ma plus belle histoire d'amour" – and another about her musicians – "Mes hommes".
Музыкалық мұра
Барбараның музыкалық мұрасы француз және басқа да тілдерде әншілердің шығармаларында көрінеді. "Nouvelle Chanson" немесе "Жаңа шансон" деп аталатын стильде Кэрен Энн, Бенжамин Биолай, Корали Клемент, Эмили Симон, Дафне, Винсент Делерм және Танкред сияқты артистер жаңартылған стильдің өкілдері ретінде жиі есімдері аталады. Оның туындыларын орындаған ағылшын тіліндегі санаулы артистердің бірі – Марк Алмонд, оның "Amours Incestueuses" ("Incestuous Loves") нұсқасы 1996 жылғы "Absinthe" альбомында жарық көрді. Барбараның жақын досы, англо-француз биографы Дэвид Брет оның өтініші бойынша ЖҚЖБ-ға (Жұқпалы қызыл безгек вирусына) қатысты пікірлер туралы "Les Hommes Bafoués" әнін жазды. Брет сонымен қатар оның "Ma Plus Belle Histoire D'Amour", "La Solitude" және "Précy Jardin" әндерін Барбара үшін ағылшын тіліне аударды. Бұл жазбалар 1992 жылы жасалған, бірақ әзірге жарияланбаған. 1971 жылы испан әншісі Мария дель Мар Боне L'Aigle Noir әнін каталон тілінде орындады, ол испан тілінде сөйлейтін елдерде сәтті болды. L'Aigle Noir испан және швед тілдерінде (Рикард Вольф) және көптеген рет жапон тілінде де үлкен жетістікке ие болды. Нью-Йорктік Марта Уэйнрайт және испандық әнші-күйші Кончита Мендивил (екіуі де жақында "Dis, Quand Reviendras tu? " әнін қайта орындады) және Лондонда тұратын әнші-күйші Ана Сильвера Барбараның әндерін қайта орындады.
Barbara's musical legacy is revealed in the writing of a number of singers, French speaking and otherwise. A style referred to as "Nouvelle Chanson", or "New Chanson", artists such as Keren Ann, Benjamin Biolay, Coralie Clement, Emilie Simon, Daphné, Vincent Delerm and Tancrède are often cited as exponents of the updated style. One of the few English speaking artists to cover her work is Marc Almond, whose version of "Amours Incestueuses" ("Incestuous Loves") was released on his 1996 album "Absinthe". The Anglo French biographer David Bret, a close friend of Barbara, wrote at her behest "Les Hommes Bafoués", a song about AIDS prejudice. Bret also adapted three of her songs, "Ma Plus Belle Histoire D'Amour", "La Solitude", and "Précy Jardin" into English for Barbara. These were taped in 1992, but so far have never been released. In 1971 the Spanish singer Maria del Mar Bonet recorded a cover of L'Aigle Noir in Catalan which was a success in Spanish language countries. L'Aigle Noir has also been adapted and sung in Spanish, and Swedish (Rikard Wolff), and many times in Japanese, also with great success. Well known contemporary artists such as New York based Martha Wainwright and Spanish singer songwriter Conchita Mendivil (who both recently reprised "Dis, Quand Reviendras tu? ",), and London based singer songwriter Ana Silvera have reprised songs sung by Barbara.