Кіріспе

Француз саясаткері

Бруно Мегре (me.ɡʁɛ; 1949 жылдың 4 сәуірінде туған) – француз бұрынғы ұлтшыл саясаткер. Ол "Ұлттық Республикалық қозғалыс" саяси партиясының жетекшісі болды, бірақ 2008 жылы саяси қызметтен толығымен қанағаттанды.

Жастар және оқу

Парижде туған Мегре Политехникалық мектепте және Ұлттық көпірлер мен жолдар мектебінде оқыған, кәсібі бойынша жоғары дәрежелі мемлекеттік қызметкер. Ол сондай-ақ Берклидегі Калифорния университетінен магистр дәрежесін алған. Саумурдың бронетанкілік кавалерия мектебін бітірген, қазірде әскердегі резерв капитан. 1969 жылы Политехникалық мектепке түсу сынағында Мегре 317-орынды иеленді. Ол кезде жылына 300 талапкер ғана қабылданатындықтан, ол тек бірқатар студенттер беделі жоғары Нормаль Суперьер мектебінде оқуды артық көргендіктен және Политехникалық мектептен бас тартқандықтан ғана қабылдануға мүмкіндік алды. Дегенмен, Политехникалық мектепте ол өте жауапкершілігі жоғары студент екенін көрсетті және оқу бітіргенде 18-орынға ие болды. Бұл оған инженерлік білімін аяқтау үшін École des Mines және Ұлттық көпірлер мен жолдар мектебі арасынан таңдау жасауға мүмкіндік берді. Ұлттық көпірлер мен жолдар мектебін бітіргеннен кейін, ол 1974–1975 оқу жылын Берклиде өткізіп, ғылым магистрі дәрежесін алды. Содан кейін ол Францияға оралып, Жабдықтау министрлігінде жұмыс істеді.

"Клуб де л'Орлож"

1975 жылы Мегре Женералдық жоспар комиссариатында Иван Блотпен кездесті, ол оны Club de l'Horloge клубына шақырды. Club de l'Horloge клубында ол Жан-Клод Барде және Жан Ив Ле Галлумен дос болды, олар Иван Блотпен бірге GRECE мүшелері болды. 1977 жылы Мегре Эссон департаментінің жабдықтау дирекциясында (DDE) тас жолдар салушы инженер болып жұмыс істей бастады. Осы кезеңде ол Club de l'Horloge жарияланымдарына үлес қосты. 1979 жылы ол ынтымақтастық министрі Роберт Галлидің техникалық кеңесшісі болды. Ол сондай-ақ Rassemblement pour la République (консервативті саяси партия) партиясына қосылды және 1981 жылы Мишель Рокардқа қарсы Конфланс-Сент-Онориндегі заң шығарушы сайлауда консервативті кандидат ретінде бақ сынады. 1981 жылы консерваторлар заң шығарушы сайлауда жеңілгеннен кейін, РПР-ді тым умеренный деп танып, Жак Тубон, Жан Франсуа Мансель немесе Ален Юппе сияқты Ұлттық әкімшілік мектебін бітірмегені саяси мансабын баяулататынын түсінді. Сондықтан ол Республикалық әрекет комитеттерін (CAR) құрды. Алайда, 1984 жылғы Еуропалық парламент сайлауында Ұлттық фронттың пайда болуы CAR-дың үміттерін күйретіп, тіпті олар осы сайлауға кандидаттар тізімін дайындауға да қол жеткізе алмады.

Ұлттық майдан мен МНР-де

1985 жылы Мегре Жан Мари Ле Пеннің Ұлттық майданына (ФН, ұлттық саяси партия) қосылды. 1986 жылы Изер өңірінен Франция Ұлттық Ассамблеясына сайланды. 1988 жылы қайтыс болған ФН-нің бас хатшысы Жан-Пьер Стирбуаның қарсыласы болды. Ол 1987 жылы Ле Пеннің сайлау науқанын ұйымдастырды және қозғалыстың екінші тұлғасы (генеральді делегаты) атанды. 1989-1999 жылдары ФН партиясынан Еуропа Парламентінің депутаты болды. 1989 жылы Мегре Ұлттық оқыту институтын, зерттеулер мен аргументация орталығын, Identité журналын, ғылыми кеңес пен Editions Nationales баспа үйін құрды. Бұл ұйымдар Ұлттық майданның доктринасын әзірлеуге және идеяларын таратуға бағытталған еді. Оның "Клуб де Льо Галло" клубындағы достары – Жан Ив Ле Галло, Жан Клод Барде, Иван Блот және Жан Жак Мурро да Ұлттық майданның ішкі құрылымында маңызды лауазымдарға ие болды. Дегенмен, Ле Пен мен Мегре арасындағы қарым-қатынас келесі он жылда шиеленісті күйге жетті. Мегре және Фронттың ішіндегі басқалар Ле Пеннің "радикалды" ұстанымдарын сынады, олардың партияның саяси билікке ие болуына кедергі келтіріп отырғанын айтты. Сонымен қатар, Мегре партия мүшелері арасында үлкен қолдауға ие болды, 1995 жылы Ле Пеннің ФН вице-президенті және бас хатшысы етіп тағайындаған Бруно Голлишке қарсы жеңіске жетті. 1997 жылдың 9 ақпанында Мегренің әйелі, Катрин Мегре, Витроль қаласының мэрі болып сайланды. 1995 жылдың қараша-желтоқсан айларындағы әлеуметтік толқулардан кейін Мегре партияның ықпалын кеңейту үшін жаңа кәсіподақтар (FN RATP, FN TCL, FN Poste, Mouvement pour une Education Nationale, FN Police) және Ұлттық майданмен байланысты кәсіби ұйымдар құру стратегиясын жасады. Бұл стратегия Ұлттық майданның бұрынғы кәсіподақтарға қарсы тұру саясатымен қарама-қайшы болды. 1998 жылы Мегре Ұлттық майданнан бөлініп, Жан Ив Ле Галломен бірге Ұлттық Республикалық қозғалысын құрды. Ол 2002 жылғы француз президенттік сайлауының бірінші турында 2,33% дауыс жинады. Мегре Жан-Мари Ле Пенді Жак Ширакқа қарсы екінші турда қолдады. Ол сондай-ақ 2007 жылғы президенттік сайлауда Ле Пенді де қолдады. 2008 жылы мемлекеттік қаражатты жымқыру айыбымен 8 айға сотқа тартылып, 8000 евро айып төледі және барлық сайлауға қатысудан бір жылға тыйым салынды. Ол 2002 жылғы президенттік науқанына Витроль қаласынан қаражат жинаған. 2022 жылы ол 2022 жылғы француз президенттік сайлауында Эрик Земмурды қолдап, Земмурдың "біздің идеяларымыз бен Франция үшін дұрыс бағытты білдіретініне" сенім білдірді. Ол Марин Ле Пеннің басшылығын сынады, оның партияның қауіпсіздік және ұлттық мәдениетке қатысты қатаң ұстанымдарын "әлсіретіп, бейтараптандырғанын" айтты.