Кіріспе
XIV ғасырдағы француз жазушысы Жан д'Арас (1392–1394) – Солтүстік Франциядан шыққан, оның өмірі туралы көп мәлімет жоқ 14 ғасырдың жазушысы. Ол Антуан дю Вал мен Фукар де Камбреймен бірлесіп «Кенуиллдің Ізгі хабары» («Тіл ілгіштердің Ізгі хабары») атты әңгімелер жинағын жасады. Кіріспе бөлімінде орау істеп отырған әйелдер тобы түрлі мәселелер бойынша заманауи теорияларды талқылайды. Бұл шығарма ортағасырлық тұрмыс-салтына жарық түсіруімен және христиандық дәстүрлердің астында жасырылған халық ауыз әдебиетінің эхосымен құнды. Осы кітаптың 15 және 16 ғасырларда көптеген басылымдары жарық көрді, олардың бірін алғашқы баспагер Уинкин де Ворде ағылшын тілінде «Дистафтың Ізгі хабары» деген атпен басып шығарды. «Collection Jannet» жинағындағы жаңа басылымға Анатоль Франс алғы сөз жазған.
Jean d'Arras ( 1392–1394) was a 14th century writer from Northern France about whom little is known. He collaborated with Antoine du Val and Fouquart de Cambrai in putting together a collection of stories entitled L'Évangile des quenouilles ("The spinners' gospel"). The frame story features a group of ladies at their spinning who relate the current theories on a great variety of subjects. The work is of considerable value for the light it throws on medieval manners, and for its echoes of folklore, sometimes deeply buried under layers of Christian tradition. There were many editions of this book in the 15th and 16th centuries, one of which was printed by the early printer Wynkyn de Worde in English, as The Gospelles of Dystaves. A more modern edition (Collection Jannet) had a preface by Anatole France.
Роман де Мелузин
Жан д'Аррас, мүмкін, дәл сол адам, Джонның өтініші бойынша жазды, Берри герцогы, ол кіріспесінде айтқандай, ұзақ прозалық роман, түрліше «Роман де Мелузин» немесе «Хроника де Мелузин» деп аталады, бұл «Люзиньяндардың асыл тарихының» бір бөлігі, 1392-94 жылдары жазылған. Ол осы еңбекті Бар герцогинясы Мари де Валуаға арнап, оның балаларының саяси біліміне көмектесетініне үміттенгенін білдірді. Бұл туынды, негізінен Пуатудың түпнұсқа кельт аймағына байланысты ауызша дәстүрге сүйене отырып, Мелузин туралы әңгімелердің алғашқы әдеби нұсқаларының бірі болып табылады. Ол, егер өзіне адал болып, сол күні оны іздемеу туралы тілегін орындаған өлімдікке үйленсе, өлімдік әйел мәртебесіне ие болып, христиан ретінде құтқарылатын фея еді. Ол Лузиньян әулетінің тамаша өркендеуіне және одан кейінгі құлдырауына жетекшілік етті, ормандағы қайнардың жанында асылзат Рейнмодинмен кездесіп, оған үйленді және одан он ұл туды. Олардың көпшілігі дене мүкілігіне ие болғанымен, крест жорықтарындағы ерліктері оларға даңқ әкелді. Реймондін уәдесіне берік болды, бірақ ол оның әр сенбі сайын жасырынуын сүйіктісін көру үшін жасағандық деп ойлауға көндіріледі және оның ваннада жатқанын тыңшылықпен бақылайды. Олардың ең деформацияланған ұлдарының бірі, Джеффри Ұлы тіс, ағасы Фромонт зейнеткерлікке шыққан монастырды өртеп салғанға дейін оның құпиясын жарияламайды. Раймондін оны ұлдарын улаған дæмоникалық табиғаты үшін жұрт алдында қарғыйды, ол айдаһарға айналып, жылап ұшып кетеді. Толық ақпарат алу үшін Wikipedia-дағы Мелузин туралы мақалаға жүгініңіз.