Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кубок, табақ немесе керемет күші бар тас, Артур әдебиетінде маңызды мотив.
Артур аңызының нысаны.
Cup, dish, or stone with miraculous powers, important motif in Arthurian literature
the object of Arthurian legend
Қасиетті Граль ( , , Greal Sanctaidd, ) – Артур әдебиетінде маңызды мотив қызмет ететін қазына. Әртүрлі дәстүрлер Қасиетті Гральді керемет емдеу күші бар кубок, ыдыс немесе тас ретінде сипаттайды, кейде мәңгілік жастық немесе шексіз молдықпен тағам береді, көбінесе Балықшы Патшасының қорғауында сақталады және жасырын Граль қамалында орналасқан. Сол сияқты, оны іздегендер үшін кез келген құпия мақсат немесе маңызды нысан «қасиетті Граль» болып есептелуі мүмкін. 1190 жыл шамасында Критиен де Труа жазған аяқталмаған рыцарлық роман «Персеваль, Граль тарихында» құпия «граль» (көне француз тілінде: graal немесе greal), ғажайып, бірақ толыққанды қасиетті емес, алғаш рет пайда болады. Критиеннің әңгімесі кейінгі 12-ші және 13-ші ғасырларда көптеген жалғастырушыларға, аудармашыларға және түсіндірушілерге, соның ішінде Гральді «Парзивальда» тас ретінде бейнелеген Вольфрам фон Эшенбахқа шабыттандырды. Артур Гралінің христиандық, кельт немесе басқа да шығу тегі әлі анықталмаған және әдебиеттанушылар мен тарихшылар арасында талқыланып келеді. 1190 жылдары Роберт де Борон «Иосиф д’Ариматея» (роман) романында Гральді Иса Мәсіхтің Соңғы Тоқсаннан ішкен ыдысы ретінде бейнеледі, оны Иосип Ариматеялық Мәсіхтің айқышқа шегеленуі кезінде қанды жинау үшін қолданды. Осыдан кейін Қасиетті Граль қасиетті тостаған, Соңғы Тоқсан кубогы туралы аңызбен байланысты, бұл идея «Ланселот Граль циклінде» және кейіннен 15-ші ғасырдың «Ле Морте д’Артур» еңбегінде жалғасты. Осы формада ол қазіргі мәдениетте танымал тақырыпқа айналды және фольклорлық зерттеулердің, псевдотарихи жазбалардың, көркем шығармалардың және қастандық теорияларының нысаны болды.
The Holy Grail (, , Greal Sanctaidd, ) is a treasure that serves as an important motif in Arthurian literature. Various traditions describe the Holy Grail as a cup, dish, or stone with miraculous healing powers, sometimes providing eternal youth or sustenance in infinite abundance, often guarded in the custody of the Fisher King and located in the hidden Grail castle. By analogy, any elusive object or goal of great significance may be perceived as a "holy grail" by those seeking such. A mysterious "grail" (Old French: graal or greal), wondrous but not unequivocally holy, first appears in Perceval, the Story of the Grail, an unfinished chivalric romance written by Chrétien de Troyes around 1190. Chrétien's story inspired many continuations, translators and interpreters in the later 12th and early 13th centuries, including Wolfram von Eschenbach, who portrayed the Grail as a stone in Parzival. The Christian, Celtic or possibly other origins of the Arthurian grail trope are uncertain and have been debated among literary scholars and historians. In the 1190s, Robert de Boron in Joseph d'Arimathie (roman) portrayed the Grail as Jesus's vessel from the Last Supper, which Joseph of Arimathea used to catch Christ's blood at the crucifixion. Thereafter, the Holy Grail became interwoven with the legend of the Holy Chalice, the Last Supper cup, an idea continued in works such as the Lancelot Grail cycle, and subsequently the 15th century Le Morte d'Arthur. In this form, it is now a popular theme in modern culture, and has become the subject of folklore studies, pseudohistorical writings, works of fiction, and conspiracy theories.
Этимология
Грааль сөзі, алғашқы жазылымдарындағы түрімен, көне француз тіліндегі грааль немесе греаль сөзінен, сондай-ақ көне окситан тіліндегі гразалы және көне каталон тіліндегі гресалымен туыс, "жер, ағаш немесе металлдан жасалған тостаған немесе ыдыс" (немесе түрлі окситан диалекттеріндегі басқа да ыдыстар) мағынасын білдіреді. Ең көп қабылданған этимология оны латын тіліндегі gradalis немесе gradale сөздерінен, одан бұрынғы түрі cratalis арқылы шығарады, ол crater немесе cratus сөздерінің туындысы болып табылады. Бұл сөздер өз кезегінде ежелгі грек тілінен алынған krater (κρᾱτήρ, үлкен шарап араластыру ыдысы) сөзінен алынған. Басқа ұсыныстардың арасында cratis сөзінен шыққандығы бар, ол тоқылған себеттің бір түрін білдіреді, кейін тағамды атау үшін қолданылды, немесе латын тіліндегі gradus сөзінен шыққандығы айтылады, яғни "дәреже бойынша", "сатылап" мағынасын білдіреді, бұл тағамды тамақ кезінде әртүрлі кезеңдерде немесе бақылауларда үстелге әкелуге қатысты қолданылды. 15 ғасырда ағылшын жазушысы Джон Хардинг ескі француз тіліндегі san graal (немесе san gréal) сөзі үшін "Қасиетті Грааль" деген мағына беретін жаңа этимология ойлап тапты, оны "патшалық қан" дегенді білдіретін sang réal деп түсіндіру арқылы. Бұл этимология кейінірек ортағасырлық британдық жазушылар, мысалы Томас Малори қолданды және "The Holy Blood and the Holy Grail" кітабында дамыған қастандық теориясында кеңінен танымал болды, онда sang réal Исаның қандық туысына сілтеме жасайды.
The word graal, as it is spelled in its earliest appearances, comes from Old French graal or greal, cognate with Old Occitan grazal and Old Catalan gresal, meaning "a cup or bowl of earth, wood, or metal" (or other various types of vessels in different Occitan dialects). The most commonly accepted etymology derives it from Latin gradalis or gradale via an earlier form, cratalis, a derivative of crater or cratus, which was, in turn, borrowed from Ancient Greek krater (κρᾱτήρ, a large wine mixing vessel). Alternative suggestions include a derivative of cratis, a name for a type of woven basket that came to refer to a dish, or a derivative of Latin gradus meaning by degree', 'by stages', applied to a dish brought to the table in different stages or services during a meal". In the 15th century, English writer John Hardyng invented a fanciful new etymology for Old French san graal (or san gréal), meaning "Holy Grail", by parsing it as sang réal, meaning "royal blood". This etymology was used by some later medieval British writers such as Thomas Malory, and became prominent in the conspiracy theory developed in the book The Holy Blood and the Holy Grail, in which sang real refers to the Jesus bloodline.
Кредиен де Тройес
Грааль алғаш рет Критиен де Тройестің "Персевал, конте дю граал" (Грааль тарихы) кітабында кездеседі. Критиен де Тройес өзінің қамқоршысы, Фландрия графы Филипп берген деректер жинағынан жұмыс істегенін айтады. 1180-1191 жылдар аралығында жазылған бұл аяқталмаған поэмада, нысан әлі кейінірек туындыларда болатын қасиеттілік мәніне ие болған жоқ. Балықшы патшаның сиқырлы мекенінде тамақ ішіп отырғанда Персевал таңғажайып шеруге куә болады, онда жастар бір бөлмеден екінші бөлмеге тамаша заттарды әкеледі, олар тамақтың әр кезеңінде оның алдынан өтеді. Бірінші болып қан тамған сүңгі ұстаған жас жігіт келеді, содан кейін шамдандырғыштар ұстаған екі жігіт келеді. Соңында, әсем безендірілген граальді алып келе жатқан сұлу қыз пайда болады. Критиен бұл нысанды "Грааль" деп емес, "грааль" (un graal) деп атайды, бұл сөздің алғашқы әдеби контекстінде жалпы атау ретінде қолданылғанын көрсетеді. Критиен үшін грааль – кең, біршама терең табақ немесе ыдыс, қызықтысы, онда көрермендер мұндай ыдыстан күтетін болса, шабақ, лосось немесе миксина емес, Балықшы патшаның мүгедек әкесіне күш берген жалғыз қасиетті нан болды. Көп сөйлемеу үшін ескертілген Персевал мұның бәріне үнсіздік сақтайды және ертесіне таңертең жалғыз оянады. Кейіннен ол көргендері туралы тиісті сұрақтар қойғанда, өзінің абыройын арттыратын, мүгедек мезбенін емдейтін болар еді. Жараланған патшаның мистикалық ашаруының оқиғасы бірегей емес; бірнеше әулиелер, мысалы, Генуялық Әйгерім Екатерина, қауымнан басқа тамақсыз өмір сүргендіктері айтылады. Бұл Критиеннің қасиетті нанды рәсімнің маңызды бөлігі ретінде қарастырғанын, ал Граальді жай ғана керек-жарақ ретінде қарастырғанын білдіруі мүмкін.
The Grail is first featured in Perceval, le Conte du Graal (The Story of the Grail) by Chrétien de Troyes, who claims he was working from a source book given to him by his patron, Count Philip of Flanders. In this incomplete poem, dated sometime between 1180 and 1191, the object has not yet acquired the implications of holiness it would have in later works. While dining in the magical abode of the Fisher King, Perceval witnesses a wondrous procession in which youths carry magnificent objects from one chamber to another, passing before him at each course of the meal. First comes a young man carrying a bleeding lance, then two boys carrying candelabras. Finally, a beautiful young girl emerges bearing an elaborately decorated graal, or "grail". Chrétien refers to this object not as "The Grail" but as "a grail" (un graal), showing the word was used, in its earliest literary context, as a common noun. For Chrétien, a grail was a wide, somewhat deep, dish or bowl, interesting because it contained not a pike, salmon, or lamprey, as the audience may have expected for such a container, but a single Communion wafer which provided sustenance for the Fisher King's crippled father. Perceval, who had been warned against talking too much, remains silent through all of this and wakes up the next morning alone. He later learns that if he had asked the appropriate questions about what he saw, he would have healed his maimed host, much to his honour. The story of the Wounded King's mystical fasting is not unique; several saints were said to have lived without food besides communion, for instance Saint Catherine of Genoa. This may imply that Chrétien intended the Communion wafer to be the significant part of the ritual, and the Grail to be a mere prop.
Роберт де Борон
Кретианның баяндамасы барлық Грааль мәтіндерінің арасында ең ерте және ең әсерлі болғанымен, Грааль Роберттің еңбегінде ғана толыққанды "Киелі Грааль" атанып, қазіргі оқырмандарға христиандық контекстінде таныс болған түрін алды. 1191 және 1202 жылдар аралығында жазылған "Жозеф д'Аримат" поэмасында Роберт Ариматеялық Жүсіптің Соңғы Тоқпақтан құтыны алып, Мәсіх айқыштан түсірілгеннен кейін қан жинағанын айтады. Жүсіп түрмеге тасталғанда, Мәсіх оған келіп, баталы құтының сырларын ашады. Түрмеден босатылған соң Жүсіп туған-туыстарын және басқа жақтастарын жинап, батысқа сапар шегеді. Ол Граальды сақтайтын әулет құрды, соның ішінде Персеваль да болды.
Though Chrétien's account is the earliest and most influential of all Grail texts, it was in the work of Robert that the Grail truly became the "Holy Grail" and assumed the form most familiar to modern readers in its Christian context. In his verse romance Joseph d'Arimathie, composed between 1191 and 1202, Robert tells the story of Joseph of Arimathea acquiring the chalice of the Last Supper to collect Christ's blood upon his removal from the cross. Joseph is thrown in prison, where Christ visits him and explains the mysteries of the blessed cup. Upon his release, Joseph gathers his in laws and other followers and travels to the west. He founds a dynasty of Grail keepers that eventually includes Perceval.
Вольфрам фон Эшенбах
Парзивалда Вольфрам фон Эшенбах белгілі бір (әлде болмаса, құрастырылған) Провансальдық Киотқа сілтеме жасап, Грааль – Тас екенін, Люцифердің көтерілісі кезінде ешбір тарапты қолдамаған бейтарап періштелердің қасиетті орны екенін айтты. Ол Lapis exillis деп аталады, ал алхимияда бұл философ тасының атауы.
In Parzival, Wolfram von Eschenbach, citing the authority of a certain (probably fictional) Kyot the Provençal, claimed the Grail was a Stone, the sanctuary of the neutral angels who took neither side during Lucifer's rebellion. It is called Lapis exillis, which in alchemy is the name of the philosopher's stone.
Ланцелот-Граль
Ланселот Грааль циклының авторлары Граальды құдайлық рақымның символы ретінде пайдаланды; Ланселот пен Элейннің заңсыз ұлы, әлемдегі ең ұлы рыцарь және Корбеник қамалындағы Граальді жеткізуші Галахад, оның рухани тазалығы оны әкесінен де артық жауынгер етеді. "Кесте дель Сент Грааль" (Киелі Граальға ізденіс) Дөңгелек үстелдің әртүрлі рыцарьларының осы атпен аталатын ізденісіндегі оқиғаларын да баяндайды. Персиваль мен Борс Жас сияқтылар Галахадқа Грааль іздеуінің сәтті аяқталуына жақын оның серіктері болып қосылып, оның жұмаққа көтерілуін көрді. Галахад және оны қамтитын Грааль түсіндірілімі 15 ғасырда Томас Малоридің "Le Morte d'Arthur" еңбегінде қолданылып, бүгінгі күнге дейін танымал. Қасиетті Граальдың жер бетінде қайтадан көрінбейтіні нақты айтылмаса да, Малори одан бері оны алуға лайық рыцарь болмағанын мәлімдейді.
The authors of the Lancelot Grail Cycle used the Grail as a symbol of divine grace; the virgin Galahad, illegitimate son of Lancelot and Elaine, the world's greatest knight and the Grail Bearer at the castle of Corbenic, is destined to achieve the Grail, his spiritual purity making him a greater warrior than even his illustrious father. The Queste del Saint Graal (The Quest of The Holy Grail) tells also of the adventures of various Knights of the Round Table in their eponymous quest. Some of them, including Percival and Bors the Younger, eventually join Galahad as his companions near the successful end of the Grail Quest and are witnesses of his ascension to Heaven. Galahad and the interpretation of the Grail involving him were picked up in the 15th century by Thomas Malory in Le Morte d'Arthur and remain popular today. While it is not explicit that the Holy Grail is never to be seen again on Earth, it is stated by Malory that there has since then been no knight capable of obtaining it.
Ғылыми гипотезалар
Ғалымдар Критиенге дейін Киелі Граалдың шығу тегі туралы ұзақ уақыттан бері болжамдар жасап келеді, оның Кельт мифологиясынан және кейінірек Уэльс мифологиясынан алынған сиқырлы қазанның элементтерін, сондай-ақ Эвхаристияға байланысты христиан аңыздарын біріктіретінін айтады. Соңғысы Шығыс христиандық көздерде, мүмкін Византиялық литургиясында немесе тіпті парсылық көздерде кездеседі. Роджер Шерман Лумис, Альфред Натт және Джесси Уэстон Грааль аңызының "түпнұсқасы" Кельт мифологиясынан шыққан деген пікірді қолдады. Лумис ортағасырлық Уэльс әдебиеті мен ирландтық материалдар мен Грааль романдары арасындағы көптеген параллельдерді, соның ішінде Мабиногиондағы Бран Блаженный мен Артур Балықшы Патшасы арасындағы, сондай-ақ Бранның өмірді қайта жаңғыртатын қазаны мен Грааль арасындағы ұқсастықтарды анықтады. Ал қарсы пікір "кельттік" байланыстарды нақты емес деп есептеп, аңызды негізінен христиандық деп түсіндірді. Джозеф Геринг Грааль бейнелерінің бастауын 12 ғасырдағы Каталон Пиренейіндегі шіркеулердің қабырға суреттерінде тапты (қазір олардың көпшілігі Каталония Ұлттық өнер мұражайына көшірілген). Бұл суреттер Критиен де Тройестің алғашқы жазбаларына дейін жасалған, от тілдерін шашырататын ыдысты ұстаған Құдай ананың бірегей бейнелерін көрсетеді. Геринг олардың Грааль аңызының бастапқы шабыты болғанын мәлімдейді. Психологтар Эмма Юнг және Мари Луиза фон Франц "Грааль туралы аңыз" кітабында Граальды символдар тізбегі ретінде түсіндіру үшін талдамалық психологияны қолданды. Олар Карл Юнгтің түсіндірмелерін кеңейтіп, кейіннен оны Джозеф Кэмпбелл пайдаланды. Ричард Барбер (2004) Грааль аңызының орта ғасырларда Эвхаристияның қадір-қасиетін арттырумен және "көптеген рәсімдер мен мистиканың" енгізілуімен байланысты екенін айтты, алғашқы Грааль әңгімелері осы дәстүрлі қасиеттің жаңаруымен байланысты болуы мүмкін екенін ұсынды. Дэниел Скавон (1999, 2003) "Грааль" бастапқыда Эдессаның бейнесін білдіргенін айтты. Гулвен Перон (2016) Қасиетті Граальдың өзен құдайы Ахелостың мүйізін бейнелейтінін, оны Овидий "Метаморфозаларда" сипаттағанын болжады.
Scholars have long speculated on the origins of the Holy Grail before Chrétien, suggesting that it may contain elements of the trope of magical cauldrons from Celtic mythology and later Welsh mythology, combined with Christian legend surrounding the Eucharist, the latter found in Eastern Christian sources, conceivably in that of the Byzantine Mass, or even Persian sources. The view that the "origin" of the Grail legend should be seen as deriving from Celtic mythology was championed by Roger Sherman Loomis, Alfred Nutt, and Jessie Weston. Loomis traced a number of parallels between medieval Welsh literature and Irish material, and the Grail romances, including similarities between the Mabinogions Bran the Blessed and the Arthurian Fisher King, and between Bran's life restoring cauldron and the Grail. The opposing view dismissed the "Celtic" connections as spurious, and interpreted the legend as essentially Christian in origin. Joseph Goering identified sources for Grail imagery in 12th century wall paintings from churches in the Catalan Pyrenees (now mostly moved to the Museu Nacional d'Art de Catalunya), which present unique iconic images of the Virgin Mary holding a bowl that radiates tongues of fire, images that predate the first literary account by Chrétien de Troyes. Goering argues that they were the original inspiration for the Grail legend. Psychologists Emma Jung and Marie Louise von Franz used analytical psychology to interpret the Grail as a series of symbols in their book The Grail Legend. They directly expanded on interpretations by Carl Jung, which were later invoked by Joseph Campbell. Richard Barber (2004) argued that the Grail legend is connected to the introduction of "more ceremony and mysticism" surrounding the sacrament of the Eucharist in the high medieval period, proposing that the first Grail stories may have been connected to the "renewal in this traditional sacrament". Daniel Scavone (1999, 2003) has argued that the "Grail" originally referred to the Image of Edessa. Goulven Peron (2016) suggested that the Holy Grail may reflect the horn of the river god Achelous, as described by Ovid in the Metamorphoses.
Ескерткіштер
Артурий романдарынан кейін бірнеше артефакт ортағасырлық реликвияларды құрметтеуде Киелі Граал ретінде танылды. Бұл артефакттар Соңғы Тоқпанда қолданылған ыдыс болған деген сенім бар, бірақ басқа да егжей-тегжейлер әртүрлі. Грааль әдебиетінің кең таралғанына қарамастан, Исаның соңғы күндерімен байланысты басқа заттарға қарағанда, Соңғы Тоқпанға қатысты дәстүрлер сирек кездесті. Бір дәстүр Грааль романдарынан бұрын пайда болған: 7 ғасырда Аркульф атты саяхатшы Иерусалим маңында Соңғы Тоқпан тостағанының қойылғанын хабарлаған. Роберт де Боронның Грааль туындыларынан кейін, тағы бірнеше зат Соңғы Тоқпан ыдысы деп мәлімделді. 12 ғасырдың соңында біреуі Византияда болған деседі; Альбрехт фон Шарфенбергтің "Жас Титурел" романы оны Артурий Граалымен тікелей байланыстырды, бірақ ол тек көшірме екенін айтты. Бүгінде Граальмен байланысты екі реликвия сақталған. Сакро Катино (Қасиетті Тостаған, сондай-ақ Генуя тостағаны деп те аталады) – Генуя соборында сақталатын, Соңғы Тоқпанда қолданылған деген көк шыны ыдыс. Оның шығу тегі белгісіз, және 12 ғасырда крестшілердің Генуяға қалай әкелгені туралы екі түрлі түсінік бар. Ол Грааль романдарынан кейін ғана Соңғы Тоқпанмен байланыстырылды; алғашқы мәлімдеме 13 ғасырдың соңындағы Якоб де Ворагиннің Генуя тарихнамасында кездеседі, ол Грааль әдеби дәстүріне сүйенеді. Катино 19 ғасырдың басында Наполеон басып алған кезде қимылдап, сындырылды, соның нәтижесінде ол зөбәржат емес, шыны екені анықталды. Валенсияның қасиетті тостағаны – тостаған ретінде қолдануға бекітілген ағаштан жасалған ыдыс. Оның қасы грек-рим дәуіріне дейін жететін болса да, мерзімі нақты емес, ал 1399 жылға дейінгі шығу тегі белгісіз, сол жылы ол Арагонның Мартин I-ге сыйға тартылды. 14 ғасырға қарай, бұл нысанның Соңғы Тоқпан тостағаны екендігі туралы кең таралған дәстүр қалыптасты. Бұл дәстүр Грааль материалдарының кейбір аспектілерін қайталайды, бірақ бірнеше маңызды айырмашылықтары бар, бұл мүлдем бөлек дәстүр екенін көрсетеді. Ол Ариматеялық Жүсіпке немесе Исаның қанына байланысты емес; оның Римге Әулие Петр әкелгені және кейін Әулие Лаврентийге тапсырғаны айтылады. Алғашқы сілтемелерде бұл нысан "Грааль" деп аталмаған; оны Грааль дәстүрімен байланыстыратын алғашқы дәлелдер 15 ғасырдан басталады. Монархия 15 ғасырда тостағанды Валенсия соборына сатты, онда ол маңызды жергілікті икона болып сақталды. 17 ғасырда бірнеше нысандар Киелі Граалмен теңестірілді, соның ішінде Дона Урраканың тостағаны, б.з.д. 200-100 жылдары аралығында жасалған және Леондағы Сент-Исидор базиликасында сақталатын тостаған.
In the wake of the Arthurian romances, several artifacts came to be identified as the Holy Grail in medieval relic veneration. These artifacts are said to have been the vessel used at the Last Supper, but other details vary. Despite the prominence of the Grail literature, traditions about a Last Supper relic remained rare in contrast to other items associated with Jesus' last days, such as the True Cross and Holy Lance. One tradition predates the Grail romances: in the 7th century, the pilgrim Arculf reported that the Last Supper chalice was displayed near Jerusalem. In the wake of Robert de Boron's Grail works, several other items came to be claimed as the true Last Supper vessel. In the late 12th century, one was said to be in Byzantium; Albrecht von Scharfenberg's Grail romance Der Jüngere Titurel associated it explicitly with the Arthurian Grail, but claimed it was only a copy. Two relics associated with the Grail survive today. The Sacro Catino (Sacred Basin, also known as the Genoa Chalice) is a green glass dish held at the Genoa Cathedral said to have been used at the Last Supper. Its provenance is unknown, and there are two divergent accounts of how it was brought to Genoa by Crusaders in the 12th century. It was not associated with the Last Supper until later, in the wake of the Grail romances; the first known association is in Jacobus de Voragine's chronicle of Genoa in the late 13th century, which draws on the Grail literary tradition. The Catino was moved and broken during Napoleon's conquest in the early 19th century, revealing that it is glass rather than emerald. The Holy Chalice of Valencia is an agate dish with a mounting for use as a chalice. The bowl may date to Greco Roman times, but its dating is unclear, and its provenance is unknown before 1399, when it was gifted to Martin I of Aragon. By the 14th century, an elaborate tradition had developed that this object was the Last Supper chalice. This tradition mirrors aspects of the Grail material, with several major differences, suggesting a separate tradition entirely. It is not associated with Joseph of Arimathea or Jesus' blood; it is said to have been taken to Rome by Saint Peter and later entrusted to Saint Lawrence. Early references do not call the object the "Grail"; the first evidence connecting it to the Grail tradition is from the 15th century. The monarchy sold the cup in the 15th century to Valencia Cathedral, where it remains a significant local icon. Several objects were identified with the Holy Grail in the 17th century. and the Chalice of Doña Urraca, a cup made between 200 BC and 100 AD, kept in León’s basilica of Saint Isidore.
Қасиетті Граалмен байланысты жерлер
Қазіргі заманда көптеген жерлер Қасиетті Граальмен байланыстырылған. Ең танымалдарының бірі – Англияның Сомерсет графтығындағы Гластонбери. Гластонбери 12 ғасырда король Артур және оның соңғы тыныс алатын жері – Авалонмен байланысты болды. 13 ғасырда Иосиф Аримафейлік Гластонбери аббаттығының негізін қалады деген аңыз пайда болды. Иосифтің Гластонберидегі алғашқы әңгімелері оның қасиетті Гральды сақтаушы емес, Британияның жаңашылы (евангелист) ретіндегі рөліне назар аударады, бірақ 15 ғасырдан бастап Граль Гластонбериді қоршаған аңыздардың маңызды бөлігіне айналды. Гластонбериге деген қызығушылық 19 ғасырдың соңында Артурий аңызына және ежелгі қасиетті орындарға бағытталған рухани қозғалыстарға деген жаңа қызығушылықтың арқасында қайта жанданды. 19 ғасырдың соңында Джон Гудчайлд Гластонбери маңында шыны ыдысты жасырды; оның достары, соның ішінде Уэлсли Тюдор Поле, 1906 жылы осы тостағанды тауып, оны түпнұсқа Киелі Граль деп жариялады. Гластонбери және оның қасиетті Граль туралы аңызы содан бері әртүрлі Жаңа дәуір және неопаган топтарының назарына ілікті. 20 ғасырдың басында эзотерикалық жазушылар 13 ғасырда еретик катарлар сектасының бекінісі болған Монтжегурды Граль қамалы деп атады. Сол сияқты, Шотландияның Мидлотиан аймағындағы 14 ғасырлық Росслин шіркеуі 20 ғасырдың ортасында, Гральды жасырын сақтаған жер деп сипаттаған бірнеше құпия кітаптардың арқасында Граль аңызымен байланысты болды.
In the modern era, a number of places have become associated with the Holy Grail. One of the most prominent is Glastonbury in Somerset, England. Glastonbury was associated with King Arthur and his resting place of Avalon by the 12th century. In the 13th century, a legend arose that Joseph of Arimathea was the founder of Glastonbury Abbey. Early accounts of Joseph at Glastonbury focus on his role as the evangelist of Britain rather than as the custodian of the Holy Grail, but from the 15th century, the Grail became a more prominent part of the legends surrounding Glastonbury. Interest in Glastonbury resurged in the late 19th century, inspired by renewed interest in the Arthurian legend and contemporary spiritual movements centered on ancient sacred sites. In the late 19th century, John Goodchild hid a glass bowl near Glastonbury; a group of his friends, including Wellesley Tudor Pole, retrieved the cup in 1906 and promoted it as the original Holy Grail. Glastonbury and its Holy Grail legend have since become a point of focus for various New Age and Neopagan groups. In the early 20th century, esoteric writers identified Montségur, a stronghold of the heretical Cathar sect in the 13th century, as the Grail castle. Similarly, the 14th century Rosslyn Chapel in Midlothian, Scotland, became attached to the Grail legend in the mid 20th century when a succession of conspiracy books identified it as a secret hiding place of the Grail.
Псевдотарихи және заговор теориялары
XIX ғасырдан бері Киелі Граал түрлі заговор теорияларымен байланыстырылып келген. 1818 жылы австриялық псевдотарихи жазушы Джозеф фон Хаммер-Purgstall Граалды мистикалық білім мен жәдігерлерге арналған құпия қоғам ретінде бейнеленген Темплер рыцарьдарына байланысты заманауи аңыздармен байланыстырды. Хаммер-Purgstall еңбегінде Граал – физикалық жәдігер емес, Темплерлер іздеген құпия білімнің символы. Темплерлерді Граалды іздеумен байланыстыратын тарихи дәлелдер жоқ, бірақ кейінгі жазушылар Темплерлер теорияларын одан әрі дамытты. XX ғасырдың басында, әсіресе Франциядағы жазушылар Темплерлер мен Граалды катарлармен байланыстырды. 1906 жылы француз эзотерикалық жазушысы Жозефин Пеладан Монтсегур катарын Вольфрамның «Парзиваль» туындысындағы Граал қамалы – Мунсалваше немесе Монтсалватпен теңестірді. Бұл теңестіру катарлар Киелі Граалға ие болған деген кең таралған аңызға негіз салды. Осы әңгімелерге сәйкес, катарлар Граалды Монтсегурде сақтап, 1244 жылы қамал құлағанда оны құпия түрде шығарып әкеткен. 1933 жылдан бастап неміс жазушысы Отто Ран Граалды, Темплерлерді және катарларды қазіргі неміс ұлттық мифологиясымен байланыстыратын бірнеше кітап жариялады. Ранның пікірінше, Граал – христиан дінімен қуғынға ұшыраған таза герман дінінің символы. Ранның кітаптары нацистік эзотерикалық айналымдарда Граалға қызығушылықты оятты және СС басшысы Генрих Гиммлердің Ранның Граалды іздеуіне демеушілік етуіне, сондай-ақ көптеген кейінгі заговор теориялары мен нацистердің Граалды іздеу туралы көркем әдебиеттерге әкелді. XX ғасырдың соңында Майкл Бэйджент, Ричард Ли және Генри Линкольн жазушылары Киелі Граал туралы ең танымал заговор теорияларының бірін жасады. Бұл теория алғаш рет 1970 жылдарда BBC деректік фильмі «Хроника» сериясында пайда болды және 1982 жылы жарық көрген «Киелі қан, Киелі Граал» бестселлерінде одан әрі дамытылды. Кітаптағы аргументтер мен дәлелдер ғалымдар тарапынан псевдотарихи деп жоққа шығарылса да, ол заговор және балама тарих кітаптарына зор әсер етті. Сондай-ақ, ол көркем әдебиетке, әсіресе Дэн Браунның 2003 жылғы «Да Винчи коды» романына және 2006 жылғы оның экрандауына әсер етті.
Since the 19th century, the Holy Grail has been linked to various conspiracy theories. In 1818, Austrian pseudohistorical writer Joseph von Hammer Purgstall connected the Grail to contemporary myths surrounding the Knights Templar that cast the order as a secret society dedicated to mystical knowledge and relics. In Hammer Purgstall's work, the Grail is not a physical relic, but a symbol of the secret knowledge that the Templars sought. There is no historical evidence linking the Templars to a search for the Grail, but subsequent writers have elaborated on the Templar theories. Starting in the early 20th century, writers, particularly in France, further connected the Templars and Grail to the Cathars. In 1906, French esoteric writer Joséphin Péladan identified the Cathar castle of Montségur with Munsalväsche or Montsalvat, the Grail castle in Wolfram's Parzival. This identification has inspired a wider legend asserting that the Cathars possessed the Holy Grail. According to these stories, the Cathars guarded the Grail at Montségur, and smuggled it out when the castle fell in 1244. Beginning in 1933, German writer Otto Rahn published a series of books tying the Grail, Templars, and Cathars to modern German nationalist mythology. According to Rahn, the Grail was a symbol of a pure Germanic religion repressed by Christianity. Rahn's books inspired interest in the Grail within Nazi occultist circles, and led to the SS chief Heinrich Himmler's abortive sponsorship of Rahn's search for the Grail, as well as many subsequent conspiracy theories and fictional works about the Nazis searching for the Grail. In the late 20th century, writers Michael Baigent, Richard Leigh, and Henry Lincoln created one of the most widely known conspiracy theories about the Holy Grail. The theory first appeared on the BBC documentary series Chronicle in the 1970s, and was elaborated upon in the bestselling 1982 book Holy Blood, Holy Grail. The book, its arguments, and its evidence have been widely dismissed by scholars as pseudohistorical, but it has had a vast influence on conspiracy and alternate history books. It has also inspired fiction, most notably Dan Brown's 2003 novel The Da Vinci Code and its 2006 film adaptation.
Музыка және сурет
Рихард Вагнердің 1882 жылы тұңғыш рет көрсетілген Parsifal музыкалық драмасындағы сырлы құрмет, хроматикалық үйлесімдер және жыныстық сипаттамалардың үйлесімі осы тақырыпты одан әрі дамытты, Граальді – енді белгілі бір уақыт аралығында қанды шығаратын – әйелдің өнімділігімен тікелей байланыстырды. Бұл тақырыптың өте маңыздылығы Данте Габриэль Россеттидің суретінде де көрінеді, онда Алекса Уайлдингтің моделі болған әйел бір қолымен Граальді ұстап тұрса, екінші қолымен ізгі тілек тілеу қимылын жасайды. Суретші Эдвин Остин Абби 20 ғасырдың басындағы алғашқы он жылдықта Бостон қалалық кітапханасы үшін Қасиетті Гральды іздеуді бейнелейтін үлкен қабырғалық суреттер сериясын жасады. Джордж Фредерик Уоттс және Уильям Дайс сияқты басқа суретшілер де Граль тақырыбында туындылар жасады.
The combination of hushed reverence, chromatic harmonies and sexualized imagery in Richard Wagner's final music drama Parsifal, premiered in 1882, developed this theme, associating the Grail – now periodically producing blood – directly with female fertility. The high seriousness of the subject was also epitomized in Dante Gabriel Rossetti's painting in which a woman modeled by Alexa Wilding holds the Grail with one hand, while adopting a gesture of blessing with the other. A major mural series depicting the Quest for the Holy Grail was done by the artist Edwin Austin Abbey during the first decade of the 20th century for the Boston Public Library. Other artists, including George Frederic Watts and William Dyce, also portrayed grail subjects.
Фильмдер және басқа да құралдар
Кинода Киелі Грааль 1904 жылы Эдвин С. Портердің Вагнер операсының адаптациясы болған «Парсифаль» деген үнсіз фильмде дебют жасады. Соңғы уақытта Костайнның «Күміс тостаған» романы Виктор Савиллдің 1954 жылғы фильміне айналдырылды, ал Браунның «Да Винчи коды» романы Рон Говардтың 2006 жылғы фильміне бейімделді. «Қараңғыдағы жарық» (1922) деген үнсіз драмалық фильмде қазіргі заманда Қасиетті Граальдың табылуы туралы айтылады. Роберт Брессонның «Ланселот дю Лак» (1974) фантастикалық фильмі Артур романдарынан Грааль іздеуінің реалистік нұсқасын қамтиды. Монти Пайтон және Киелі Грааль (1975) – 2004 жылы «Спамалот» қойылымы ретінде бейімделген Артур Граальды іздеу туралы комедиялық фильм. Джон Бурман өзінің фантастикалық «Эскалибур» (1981) фильмінде Артурдың ертегісін дәстүрлі түрде батырлықпен бейнелеуге тырысты, онда Грааль Артурды және оның депрессиялық ауруымен байланысты құнарсыз жерді қайта жандандырудың мистикалық құралы ретінде ашылады. Стивен Спилбергтің «Индиана Джонс және соңғы крест жорығы» (1989) атты приключенческий фильмінде Индиана Джонс және оның әкесі нацистерге қарсы Грааль үшін жарысады. Бесінші маусымның (1989 жылдың қыркүйегі) «Қасиетті Розаның аңызы» атты екі эпизодында МакГайвер Граальды іздеуге кіріседі. Терри Гиллиамның комедиялық драмалық фильмі «Фишер Кинг» (1991) қазіргі Нью-Йоркте Грааль іздеуді көрсетеді. «Babylon 5» телесериалының бірінші маусымдағы «Граль» (1994) эпизодында Альдус Гажич есімді адам «Babylon 5»-ке барып, Киелі Гралды табуға тырысады. Оның ізденісі сюжеттік құрал ретінде ғана қолданылады, өйткені эпизодтың әрекеті ізденіспен емес, оның қатысуы мен станция тұрғынының өміріне әсерімен байланысты. «Gabriel Knight 3: Blood of the Sacred, Blood of the Damned» (1999) видеоойынында Граальдің басқа нұсқасы бар, ол Темплирлер рыцарларының мифологиясымен араластырылған. Киелі Грааль Иса Мәсіхтің қаны екені аян болады, оның күшін қамтиды, оған тек оның ұрпақтары ғана қол жеткізе алады, ал Грааль ыдысы – бұл Темплирлердің қасиетті жерлерден тапқан денесі. «Pretty Guardian Sailor Moon»-да Киелі Грааль (анимеде Sehai немесе Rainbow Moon Chalice) – бұл Sailor Moon өзінің Супер түрінде өзгеруіне қатысты сиқырлы нысан. Грааль іздеуінің ғылыми фантастикалық нұсқасы «Жұлдыздық қақпа SG 1» маусымының 10-шы эпизодындағы «Квест» (2006) басты тақырып болып табылады. Джесси Тимберлейкпен бірге жазған Jay Z-дің «Holy Grail» әні 2013 жылы шығарылды. «Persona 5» (2016) бейнеойынында Киелі Грааль – ойынның соңғы сарайының қазынасы, ол бүкіл адамзаттың өмірін өз бақылауына алу және жекелік сезімінен айырылған әлем құру үшін жоғары билікке деген тілектерін білдіреді. «Knightfall» (2017) телесериалында Храмгерлер сапында Киелі Гралды іздеу сериалдың бірінші маусымының басты тақырыбы болып табылады. Қарапайым қыш құмыра түріндегі Граальді әртүрлі топтар, соның ішінде Папа да, аңсайды. Ол Граальды иелену оған тағы бір крест жорығын бастауға мүмкіндік береді деп ойлайды. «Fate» франшизасында Қасиетті Грааль – бұл Қасиетті Грааль соғысының жүлдесі, ол battle royale жеңімпазына бір ғана тілекті орындайды. Алайда, серияның барысында бұл Граальдың Мәсіхтің шынайы тостағаны емес, бірнеше ұрпақ бұрын сиқыршылар жасаған белгісіз табиғаттағы зат екендігі айтылады. «Assassin's Creed» видео ойынында Киелі Грааль туралы айтылады. Бастапқы ойында бір Темплер ойынның негізгі реликвиясын қасиетті Грааль деп атайды, бірақ кейін ол Едемнің көптеген алмаларының бірі екені анықталды. Қасиетті Грааль тағы да «Templar Legends» ойынында айтылады, әр түрлі деректер бойынша Шотландияда немесе Испанияда аяқталды. Қасиетті Грааль қайтадан «Assassin's Creed: Altaïr's Chronicles» ойынында пайда болады, «Шарап» атымен, бірақ бұл жолы зат ретінде емес, Ада есімді әйел ретінде, sang rael немесе патшалық қанның түсіндіріліміне ұқсас. «Ұлы тур» сериясының төртінші сериясында үштігі Носи Борахаға барады, онда олар Ла Бустың көмілген қазынасын іздеп жүріп, кездейсоқ Киелі Гралды табады. «Little Witch Academia»-ның 17-ші сериясында «Аманда О'Нилл және киелі Грааль» киелі Грааль сюжет құралы ретінде қолданылады, онда Аманда О'Нилл мен Акко Кагари апплтон мектебінде заттың өзін табуға кіріседі. Америкалық «The Office» сериалының 9-маусымының 12-ші бөлімінде Джим Халперт Дуайт Шрутті киелі Гралды табу үшін бос қуғынға жібереді. Дуайт оны табу үшін барлық ілмектерді орындағаннан кейін, бірақ бос қолмен келгеннен кейін, камера Гленннің кеңсесінде ішкенін көрсетеді. Британдық телесериалдың 2022 жылғы Рождестволық арнайы эпизодында «Детектористтер», «Маңызды», Ланс тақтадан жасалған ыдыс табады, тек көздер, тарихи шайқас болған жерде және Киелі Грааль сақталған реликвиялық қойма жоғалған жерде. Монтаж сол ыдыстың Иса Мәсіхтің Соңғы тоқсаннан (болжамды) қолынан жоғалғанға дейін көрсетіп тұрады. 2023 жылғы шектеулі телесериал «Mrs. Davis» әйел қарындас Симонаның Киелі Гралды табу және жою ізденісіне арналған, бұл оқиғаның орталық сюжеттік құралы және Киелі Гралды іздеу туралы метакомментарий болып табылады, оны кейіпкерлердің бірі «ең көп қолданылған MacGuffin» деп санайды.
In the cinema, the Holy Grail debuted in the 1904 silent film Parsifal, an adaptation of Wagner's opera by Edwin S. Porter. More recent cinematic adaptations include Costain's The Silver Chalice made into a 1954 film by Victor Saville and Brown's The Da Vinci Code turned into a 2006 film by Ron Howard. The silent drama film The Light in the Dark (1922) involves discovery of the Grail in modern times. Robert Bresson's fantasy film Lancelot du Lac (1974) includes a more realistic version of the Grail quest from Arthurian romances. Monty Python and the Holy Grail (1975) is a comedic take on the Arthurian Grail quest, adapted in 2004 as the stage production Spamalot. John Boorman, in his fantasy film Excalibur (1981), attempted to restore a more traditional heroic representation of an Arthurian tale, in which the Grail is revealed as a mystical means to revitalise Arthur and the barren land to which his depressive sickness is connected. Steven Spielberg's adventure film Indiana Jones and the Last Crusade (1989) features Indiana Jones and his father in a race for the Grail against the Nazis. In a pair of fifth season episodes (September 1989), entitled "Legend of the Holy Rose," MacGyver undertakes a quest for the Grail. Terry Gilliam's comedy drama film The Fisher King (1991) features the Grail quest in the modern New York City. In the season one episode "Grail" (1994) of the television series Babylon 5, a man named Aldous Gajic visits Babylon 5 in his continuing quest to find the Holy Grail. His quest is primarily a plot device, as the episode's action revolves not around the quest but rather around his presence and impact on the life of a station resident. The video game Gabriel Knight 3: Blood of the Sacred, Blood of the Damned (1999) features an alternate version of the Grail, interwoven with the mythology of the Knights Templar. The Holy Grail is revealed in the story to be the blood of Jesus Christ that contains his power, only accessible to those descended from him, with the vessel of the Grail being defined as his body itself which the Templars uncovered in the Holy Lands. In Pretty Guardian Sailor Moon, the Holy Grail (Sehai in the anime, or Rainbow Moon Chalice) is the magical object with which Sailor Moon transforms in her Super form. A science fiction version of the Grail Quest is central theme in the Stargate SG 1 season 10 episode "The Quest" (2006). The song "Holy Grail" by Jay Z featuring Justin Timberlake was released in 2013. In the video game Persona 5 (2016), the Holy Grail is the Treasure of the game's final Palace, representing the combined desires of all of humanity for a higher power to take control of their lives and make a world that has no sense of individuality. In the television series Knightfall (2017), the search for the Holy Grail by the Knights Templar is a major theme of the series' first season. The Grail, which appears as a simple earthenware cup, is coveted by various factions including the Pope, who thinks that possession of it will enable him to ignite another Crusade. In the Fate franchise, the Holy Grail serves as the prize of the Holy Grail War, granting a single wish to the victor of the battle royale. However, it is hinted at throughout the series that this Grail is not the real chalice of Christ, but is actually an item of uncertain nature created by mages some generations ago. In the Assassin's Creed video game franchise the Holy Grail is mentioned. In the original game, one Templar refers to the main relic of the game as the Holy Grail, although it was later discovered to be one of many Apples of Eden. The Holy Grail was mentioned again in Templar Legends, ending up in either Scotland or Spain by different accounts. The Holy Grail appears again in Assassin's Creed: Altaïr's Chronicles, by the name of the Chalice, however this time not as an object but as a woman named Adha, similar to the sang rael, or royal blood, interpretation. In the fourth series of The Grand Tour, the trio goes to Nosy Boraha where they accidentally find the Holy Grail while searching for La Buse's buried treasure. In the 17th episode of Little Witch Academia, "Amanda O'Neill and the Holy Grail", the Holy Grail is used as a plot device in which witches Amanda O'Neill and Akko Kagari set out to find the item itself at Appleton School. In the 12th episode of season 9 of the American show The Office, Jim Halpert sends Dwight Schrute on a wild goose chase to find the Holy Grail. After Dwight completing all the clues to find it, but coming up empty handed, the camera cuts to Glenn drinking out of it in his office. In the 2022 Christmas special episode of the British TV series Detectorists, "Special", Lance finds a crockery cup, eyes only, in a field that turns out to be where a historic battle took place and a reliquary containing the Holy Grail was lost. A montage shows how the same crockery cup went from the hands of Jesus at the Last Supper (implied) to being lost in the field. The 2023 limited television series Mrs. Davis revolves around Sister Simone's quest to find and destroy the Holy Grail, both as the central plot device and also as metacommentary on quests for the Holy Grail, which one character observes might be the "most overused MacGuffin ever".