Ту-75: Советтік бомбалаушы-көліктік ұшағының тарихы
Tupolev Tu-75
Ту-75: Советский военно-транспортный самолет, модификация бомбардировщика Ту-4. Разработан на базе Ту-70, оснащен рампой для погрузки. Не пошел в серию.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ту-4 бомбалаушысының әскери-көлік нұсқасы. Туполев Ту-75 (Туполев Ту-75) – Ту-4 бомбалаушысының әскери-көлік түрі, Боинг B-29 Суперфортресс ұшағының лицензиясыз, кері инженериялық көшірмесі. Ту-75, Ту-70 жолаушы ұшағына ұқсас, екеуі де жаңа, мақсатты түрде жасалған фюзеляждарды қолданды. Бұл – осы кластағы алғашқы советтік әскери машинасы, оның артқы бөлігіне жүк тиеуге арналған пандус орнатылған. Өндіріске жіберілмеді, себебі Әскери-әуе күштері (ВВС) қолдағы Ту-4 ұшақтарын тасымалдау үшін қайта жарақтандырудың және Лисунов Ли-2 және Ильюшин Ил-12 көлік ұшақтарын пайдаланудың арзанға түсетінін шешті.
Military transport version of Tu 4 bomber
The Tupolev Tu 75 (Туполев Ту 75) was a military transport variant of the Tu 4 bomber, an unlicensed, reverse engineered copy of the Boeing B 29 Superfortress. The Tu 75 was similar to the Tu 70 airliner, both using a new, purpose designed fuselage. The first Soviet military machine of this class, it was equipped with a rear fuselage loading ramp. It was not placed into production because the VVS decided it would be cheaper to modify its existing Tu 4s for the transport mission and to use its existing Lisunov Li 2 and Ilyushin Il 12 transports.
Жобалау және әзірлеу
Туполев ОКБ 1946 жылдың қыркүйегінде Туполев Ту-70 авиалайнерінің әскери тасымалдау нұсқасы бойынша жұмыстарды бастады, және бұл 1947 жылдың 11 наурызында Министрлер Кеңесімен расталды. Мемлекеттік сынақтар 1948 жылдың тамызында басталмақ болды. Процесті жеделдету үшін Ту-70-тің мүмкіндігінше көптеген құрамдас бөліктері пайдаланылды. Оның қозғалтқыштары жақсартылған Швецов АШ-73ТКФН немесе ТКНВ отын инжекторлі нұсқалары болды. Жаңа, тар фюзеляж жобаланды, оған артқы жүк қақпасы, көлік жүктеуге арналған пандус және десантты түсіруге арналған есіктер кірді. Үш пулеметтік мұнара (жоғарғы, төменгі және құйрықтық) Ту-4-тен бейімделді, бірақ олар прототипке орнатылмады. Экипажы алты адамнан тұрды (екі ұшқыш, үш мерген, радиооператор және навигатор).
The Tupolev OKB began work in September 1946 on a military transport version of the Tupolev Tu 70 airliner and this was confirmed by the Council of Ministers on 11 March 1947 with state trials to begin in August 1948. To expedite the process, maximum use was made of components of the Tu 70. Its engines were the uprated Shvetsov ASh 73TKFN or TKNV fuel injected version. A new, narrower fuselage was designed, which included a rear cargo hatch, a vehicle loading ramp and paratroop exit doors. Three gun turrets (dorsal, ventral and tail), were to be adapted from the Tu 4, although they were not fitted on the prototype. It had a crew of six (two pilots, three gunners, a radio operator, and a navigator).
Пайдалану тарихы
Бірінші прототиптің құрылысы тым ұзаққа созылды; ұшақ 1949 жылдың қараша айына дейін аяқталмады, ал алғашқы ұшуы 1950 жылдың 21 қаңтарында өтті. Келесі мамыр айында өндірушінің сынақтары аяқталды, бірақ Туполев оны мемлекеттік қабылдау сынақтарына жібермеуге шешім қабылдады, себебі Кеңес Әуе күштері бар көліктерге сенудің және жүк тасымалдау үшін Ту-4 бомбалаушыларын модификациялаудың арзанырақ боларын анықтаған еді. Прототип 1954 жылдың қазан айында апатқа ұшырағанға дейін МАП (Авиация өнеркәсібі министрлігі) тарапынан пайдаланылды.
Construction of the first prototype was quite prolonged; the aircraft was not finished until November 1949, with its first flight taking place on 21 January 1950. It finished its manufacturer's trials the following May, but Tupolev decided not to submit it for the State acceptance trials as the Soviet Air Force had already decided that it would be cheaper to rely on its existing transports and to modify Tu 4 bombers for the cargo role. The prototype was used by the MAP (Ministerstvo Aviatsionnoy Promyshlennosti – Ministry of Aviation Industry) until it crashed in October 1954.