Ту-70: Советский бомбардировщик, переделанный в пассажирский самолет
Tupolev Tu-70
Түпoлев Ту-70: Советтік Б-29 көшірмесінен жасалған тұңғыш қысымдалған жолаушы ұшағы. Әскери тапсырыстарға байланысты өндірілмеді. Ту-75 көліктік нұсқасы да болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ту-4 бомбалаушы ұшағының прототиптік авиалайнері Туполев Ту 70 (Туполев Ту 70; НАТО коды: Cart) – Ту-4 бомбалаушы ұшағының советтік жолаушылар нұсқасы, Боинг B-29 Superfortress ұшағының лицензиясыз, кері инженериялық көшірмесі. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін бірден жобаланған, ол Жапонияны бомбалау кезінде Совет Одағына төтенше жағдайда қонған Боинг B-29 ұшақтарынан алынған бірқатар құрамдас бөліктерді пайдаланды. Бұл Совет Одағындағы алғашқы қысыммен жабдықталған фюзеляжға ие болған ұшақ және ол 1946 жылдың 27 қарашасында алғашқы ұшуын жасады. Ұшақ сынақтардан сәтті өтті, сериялық өндіріске ұсынылды, бірақ соңында әскери тапсырыстардың маңыздылығы артып, "Аэрофлоттың" мұндай ұшаққа қажеттілігі болмағандықтан өндірілмеді. Әскери жүк тасымалдауға арналған нұсқасы – Туполев Ту 75.
Prototype airliner variant of Tu 4 bomber
The Tupolev Tu 70 (Туполев Ту 70; NATO reporting name: Cart) was a Soviet passenger variant of the Tu 4 bomber, an unlicensed, reverse engineered copy of the Boeing B 29 Superfortress. Designed immediately after the end of World War II, it used a number of components from Boeing B 29s that had made emergency landings in the Soviet Union after bombing Japan. It had the first pressurized fuselage in the Soviet Union and first flew on 27 November 1946. The aircraft was successfully tested, recommended for serial production, but ultimately not produced because of more pressing military orders and because Aeroflot had no requirement for such an aircraft. A military cargo aircraft version was the Tupolev Tu 75.
Жобалау және әзірлеу
Tu-4 бомбалаушы ұшағының негізгі жобалау жұмыстары аяқталғаннан кейін, Туполев ішкі тағайындамасы Tu-70 болатын, қысыммен жабдықталған фюзеляжға ие жолаушылар нұсқасын жобалауға шешім қабылдады. Құныны төмендету және әзірлеу уақытын үнемдеу үшін мүмкіндігінше көп Tu-4 компоненттерін пайдалану жоспарланды. Бұл төмен қанатты, консольді моноплан, үш дөңгелекті қону шассиі және төрт Швецов АШ-73ТК радиалды қозғалтқыштарымен жабдықталған. 1946 жылдың ақпан айында макет бойынша жобалау жұмыстары басталды, ал келесі айда Министрлер Кеңесі бір прототипке тапсырыс берді. Tu-12 ұшағының өндірісі туралы шешім сынақтардан кейін қабылданатын болды. Tu-70 1946 жылдың қазанында аяқталды, бірақ алғашқы рейсі 27 қарашада ғана жасалды. Өндірушінің сынақтары қазан айында басталды, бірақ төртінші рейсте қозғалтқышта өрт шығып, ұшақ апаттық қонуға мәжбүр болды. Бұл американдық жасалған турбокомпрессордың басқару жүйесіндегі конструкциялық кемшілікке байланысты болды, бірақ мәселені анықтау және түзету өндірушінің сынақтарын 1947 жылдың қазан айына дейін ұзартты. Мемлекеттік қабылдау сынақтарынан өткеннен кейін, ол Tu-70 деп қайта аталды, сынақтар 14 желтоқсанда аяқталды. Ұшақ жобалау мақсаттарының барлығына сай келді, бірақ өндіріске қабылданбады, себебі барлық зауыттар жоғары басымдыққа ие ұшақтарды жасауға міндеттелген еді, ал «Аэрофлот» компаниясының бұл типке қажеттілігі болмады, өйткені қолданыстағы Ил-12 лайнерлерімен толық қанағаттанды. 1951 жылдың желтоқсан айында әскери тасымалдау ұшағы ретінде бағалау үшін Ғылыми-зерттеу әскери-әуе күштері институтында (NII VVS) қолданысқа берілді. 1954 жылы жарамсыз деп танылып, құрылыстан алынғанша түрлі сынақтар үшін пайдаланылды. Оның дизайны әскери тасымалдау ұшағы ретінде өзгертіліп, Ту-75 деп аталды, бірақ ол да өндіріске енгізілген жоқ.
After basic design work was completed on the Tu 4 bomber, Tupolev decided to design a passenger variant with a pressurized fuselage, given the internal designation of Tu 70. It was intended to use as many Tu 4 components as possible to reduce cost and save development time. It was a low wing, cantilever monoplane with tricycle landing gear, powered by four Shvetsov ASh 73TK radial engines. Design work on a mockup began in February 1946 and the Council of Ministers confirmed an order for a single prototype the following month. A production decision for the Tu 12, as it was to be known, would be made after testing. The Tu 70 was completed in October 1946, but did not make its first flight until 27 November. It began manufacturer's trials in October, but an engine fire on the fourth flight caused it to make a crash landing. This was traced to a design defect in the American built supercharger control system, but identifying the problem and fixing it prolonged the manufacturer's trials through October 1947. It was redesignated as the Tu 70 when it went through the State acceptance trials which ended on 14 December. It met all the design goals, but was not accepted for production as all the factories were already committed to building aircraft with a higher priority and Aeroflot had no requirement for the type, being fully satisfied with its existing Ilyushin Il 12 airliners. It was sent to the NII VVS (Научно Исследовательский Институт Военно Воздушных Сил – Scientific Research Institute of the Air Forces) for evaluation as a military transport aircraft in December 1951. It was used afterwards for a variety of tests before being scrapped in 1954. Its design was modified to a military transport as the Tupolev Tu 75, but this was also not placed into production.