Франсуа Олланд: Франция Президенті (2012-2017)

Кіріспе

Франсуа Жерар Жорж Николас Олланд (фʁɑ̃swa ʒeʁaʁ ʒɔʁʒ nikɔla ɔlɑ̃d; 1954 жылдың 12 тамызында туған) – 2012 жылдан 2017 жылға дейін Франция президенті болған француз саясаткері. Президенттік қызметке тағайындалғанға дейін ол 1997 жылдан 2008 жылға дейін Социалистік партияның бірінші хатшысы, 2001 жылдан 2008 жылға дейін Туль қаласының мэрі, ал 2008 жылдан 2012 жылға дейін Коррезе облыстық кеңесінің төрағасы болды. Олланд сонымен қатар Ұлттық ассамблеядағы Коррезе сайлау округінің 1-орынды екі рет – 1988 жылдан 1993 жылға дейін және 1997 жылдан 2012 жылға дейін өкілдік етті. Руанда туып, Нойли-сюр-Сенде өскен Олланд саяси мансабын жаңадан сайланған президент Франсуа Миттеранның арнайы кеңесшісі ретінде бастады, содан кейін үкімет өкілі Макс Галлоның көмекшісі болды. 1988 жылы Ұлттық ассамблеяға мүше болып сайланды және 1997 жылы Социалистік партияның бірінші хатшысы болып сайланды. 2004 жылғы аймақтық сайлауда Социалистік партия жеңіске жеткеннен кейін Олланд президенттікке үміткер ретінде қарастырылды, бірақ ол бірінші хатшы лауазымынан кетіп, 2008 жылы Жан-Пьер Дюпонның орнына Коррезе облыстық кеңесінің төрағасы болып сайланды. 2011 жылы Олланд Социалистік партиясының президенттікке үміткерін іріктеу үшін алғашқы сайлауда қатысатынын жариялады; ол Мартин Обриден жеңіске жетіп, президенттікке сайланды (сонымен қатар экс-официально Андорраның тең-принці болды) және 2012 жылдың 6 мамырында өткен екінші турда 51,6% дауыспен қолдау тауып, қазіргі президент Николя Саркозиді жеңді. Президенттік қызметін атқару кезеңінде Олланд 344-нөмірлі заң жобасын қабылдап, бір жынысты некелерді заңдастырды, еңбек заңнамасын және кәсіби білім беру бағдарламаларын реформалады, мандаттардың жиналуын шектеу туралы заңға қол қойды, Ауғанстаннан француз әскерін шығарды.

President of France from 2012 to 2017

François Gérard Georges Nicolas Hollande (fʁɑ̃swa ʒeʁaʁ ʒɔʁʒ nikɔla ɔlɑ̃d; born 12 August 1954) is a French politician who served as President of France from 2012 to 2017. Prior to his presidency, he was First Secretary of the Socialist Party (PS) from 1997 to 2008, Mayor of Tulle from 2001 to 2008, as well as President of the General Council of Corrèze from 2008 to 2012. Hollande also held the 1st constituency of Corrèze seat in the National Assembly twice, from 1988 to 1993 and again from 1997 until 2012. Born in Rouen and raised in Neuilly sur Seine, Hollande began his political career as a special advisor to newly elected President François Mitterrand, before serving as a staffer for Max Gallo, the government's spokesman. He became a member of the National Assembly in 1988 and was elected First Secretary of the PS in 1997. Following the 2004 regional elections won by the PS, Hollande was cited as a potential presidential candidate, but he resigned as First Secretary and was immediately elected to replace Jean Pierre Dupont as President of the General Council of Corrèze in 2008. In 2011, Hollande announced that he would be a candidate in the primary election to select the PS presidential nominee; he won the nomination against Martine Aubry, before he was elected to the presidency (becoming also, ex officio, Co Prince of Andorra) on 6 May 2012 in the second round with 51.6% of the vote, defeating incumbent Nicolas Sarkozy. During his tenure, Hollande legalized same sex marriage by passing Bill no. 344, reformed labour laws and credit training programmes, signed a law restricting the cumul des mandats, withdrew French forces in Afghanistan,

Under Hollande’s presidency, Paris hosted the 2015 United Nations Climate Change Conference and his efforts to bring the 2024 Summer Olympics to the city were successful. However, with domestic troubles – in particular due to Islamic terrorism – over the course of his tenure, and unemployment rising to 10%, he faced spikes and downturns in approval rates, ultimately making him the most unpopular head of state under the Fifth Republic. On 1 December 2016, he announced he would not seek reelection in the 2017 presidential election, for which polls suggested his defeat in the first round.

Олландтың президенттігі кезінде Париж 2015 жылғы Біріккен Ұлттар Ұйымының Климаттық өзгерістер жөніндегі конференциясын қабылдады, ал оның 2024 жылғы Жазғы Олимпиада ойындарын қалаға өткізуге бағытталған күш-жігері сәтті аяқталды. Алайда, оның қызмет ету кезеңінде туындаған ішкі мәселелер, әсіресе ислами терроризм және жұмыссыздық деңгейінің 10%-ға дейін өсуі оның беделінің жоғалып-төмендеуіне әкеп соқты, нәтижесінде ол Бесінші Республиканың ең беделсіз мемлекет басшысы болды. 2016 жылдың 1 желтоқсанында ол 2017 жылғы президенттік сайлауда қайта сайлануға түспейтінін мәлімдеді, себебі сауалнамалардың нәтижесінде ол бірінші турда жеңіліске ұшырауы мүмкін еді.

Ерте өмір және білім

Олланд 1954 жылғы 12 тамызда Руан қаласында дүниеге келген. Оның анасы Николь Фредерика Маргарита Триберт (1927–2009) – әлеуметтік жұмыскер, ал әкесі Жорж Густав Олланд (1922–2020) – зейнеткер, құлақ, мұрын және тамақ ауруларын емдеуші дәрігер, ол "1959 жылы жергілікті сайлауға ашық оңшыл бағдарламамен қатысқан". "Олланд" есімі "алғашқыда Голландиядан шыққан" дегенді білдіреді. Бұл есім көбінесе Олландтың ата-тегінің туған жері – О-де-Франс аймағында кездеседі және голландтық тегі бар деп саналады. Олланд әулетінің ең ерте белгілі өкілі шамамен 1569 жылы Плувен маңында тұрып, диірменші болып жұмыс істеген. Олланд он үш жасқа толғанда, отбасы Париждің өте беделді маңындағы Нойли-сюр-Сен қаласына көшіп келді. Ол Руандағы жеке католик мектебі – Saint Jean Baptiste de la Salle мектеп-интернатында, содан кейін Нойли-сюр-Сендегі Lycée Pasteur-де оқыды. 1972 жылы бакалавр, ал кейін Panthéon Assas университетін заң мамандығы бойынша бітірді. Олланд Париждегі HEC Business School-да оқып, 1975 жылы бітірді, сосын Париждегі Саяси зерттеулер институты мен Ұлттық әкімшілік мектебіне (ENA) түсті. 1977 жылы француз армиясында әскери қызметін өтеді. 1980 жылы ENA-ны бітірген соң, беделді Cour des comptes-қа жұмысқа орналасты. Олланд 1974 жылдың жазында университет студенті ретінде АҚШ-та болып қайтқан. Бітірген соң, ол Аудиторлық сотқа кеңесші болып тағайындалды.

Алғашқы саяси мансап

1974 жылғы президенттік сайлауда Франсуа Миттеранның нәтижесіз науқанына студент ретінде ерікті жұмыс істегеннен кейін бес жыл өткен соң Олланд Социалистік партияға қосылды. Ол Миттеранның жетекші кеңесшісі Жак Атталидің назарына ілікті, ол Олландты 1981 жылы Коррез аймағындағы заң шығарушы сайлауда болашақ президент Жак Ширакқа қарсы кандидат ретінде тіркеді, ол кезде Ширак Нео-Голлистік Республика үшін жиналыстың төрағасы болған. Олланд бірінші турда Ширактан жеңілді. Ол жаңадан сайланған президент Миттеранның арнайы кеңесшісі болды, содан кейін үкімет өкілі Макс Галлоның штатына кірді. 1983 жылы Уссель қалалық кеңесіне сайланғаннан кейін, ол 1988 жылы екінші рет Коррез үшін бақ сынап, осы жолы Ұлттық жиналысқа депутат болып сайланды. 1993 жылғы сайлаудағы «көк толқын» деп аталған жағдайда Олланд жиналысқа қайта сайлану мүмкіндігінен айырылды, бұл оңшылдардың Социалистік партия есебінен көптеген мандаттарды жеңіп алуына байланысты болды.

Социалистік партияның бірінші хатшысы (1997-2008)

Миттеранның өкілеттігі аяқталуға жақын келгенде, Социалистік партия ішкі фракциялардың күресімен тілді болды, олардың әрқайсысы партия бағытына әсер етуге тырысты. Олланд келісімге келуді және партияның Еуропалық комиссияның төрағасы Жак Делордың артынан бірігуін сұрады, бірақ Делор 1995 жылы Франция президентігіне кандидат болудан бас тартты. Партияның бұрынғы жетекшісі Лионель Жоспен лауазымын қайта иеленді және Олланды партияның ресми өкілі етіп тағайындады. Олланд 1997 жылы тағы да Коррезге сайлауға түсіп, Ұлттық ассамблеяға сәтті оралды. Сол жылы Жоспен Франция премьер-министрі болды, ал Олланд партияның бірінші хатшысы лауазымына оның орнын басатын сайлауда жеңіске жетті және осы лауазымды он бір жыл бойы иеленді. Осы кезеңде француз үкіметіндегі Социалистік партияның күшті позициясының арқасында, Олландтың лауазымы кейбір адамдарды оны «Премьер-министрдің орынбасары» деп атауға итерді. Олланд 2001 жылы Туль қаласының мэрі болып сайланды және келесі жеті жыл бойы осы лауазымды сақтап қалды. 2002 жылғы президенттік сайлаудың бірінші турында оңшыл кандидат Жан-Мари Ле Пеннен күтпеген жеңіліске ұшырағаннан кейін Жоспеннің саясаттан кенеттен кетуі Олланды 2002 жылғы парламенттік сайлауда партияның жаңа беті болуға мәжбүр етті. Ол жеңілістерді азайтуға және өз сайлау округінде қайта сайлануға қол жеткізгенімен, социалистер ұлттық деңгейде жеңіліске ұшырады. 2003 жылғы Дижондағы партиялық құрылтайға дайындық үшін ол партияның көптеген көрнекті тұлғаларының қолдауын алды және солшыл фракциялардың қарсылығына қарамастан, бірінші хатшы болып қайта сайланды. 2004 жылғы аймақтық сайлауда солшылдардың жеңісінен кейін Олланд президенттікке үміткер ретінде қарастырылды, бірақ социалистер еуропалық конституция мәселесінде екіге бөлінді, ал Олландтың француз референдумындағы еуропалық конституцияға қатысты «Иә» позициясын қолдауы партия ішіндегі шиеленіске әкелді. Олланд 2005 жылы Ле-Ман құрылтайында бірінші хатшы болып қайта сайланғанымен, партиядағы оның билігі азайды. Ақырында оның өмірлік серігі Сеголен Руаяль 2007 жылғы президенттік сайлауда партияны өкілдік етуге таңдалды, бірақ ол Николя Саркозиге жеңілді. Олланд 2007 жылғы сайлауда Социалистік партияның нашар нәтижелері үшін көпшілік тарапынан айыпталды және бірінші хатшы лауазымына тағы бір рет кандидат болмайтынын мәлімдеді. Олланд Париж мэрі Бертранд Деланоэге қолдау білдірді, бірақ 2008 жылы оның орнын басатын сайыста Мартин Обри жеңіске жетті. Олланд 2008 жылдың сәуір айында Жан-Пьер Дюпонның орнына Коррез облыстық кеңесінің төрағасы болып сайланды және 2011 жылы қайта сайланды.

As the end of Mitterrand's term in office approached, the Socialist Party was torn by a struggle of internal factions, each seeking to influence the direction of the party. Hollande pleaded for reconciliation and for the party to unite behind Jacques Delors, the President of the European Commission, but Delors renounced his ambitions to run for the French presidency in 1995. Former party leader Lionel Jospin resumed his position, and selected Hollande to become the official party spokesman. Hollande went on to contest Corrèze once again in 1997, successfully returning to the National Assembly. That same year, Jospin became the Prime Minister of France, and Hollande won the election for his successor as First Secretary of the party, a position he would hold for eleven years. Because of the very strong position of the Socialist Party within the French government during this period, Hollande's position led some to refer to him the "Vice Prime Minister". Hollande would go on to be elected mayor of Tulle in 2001, an office he would hold for the next seven years. The immediate resignation of Jospin from politics following his shock defeat by far right candidate Jean Marie Le Pen in the first round of the 2002 presidential election forced Hollande to become the public face of the party for the 2002 legislative election. Although he managed to limit defeats and was re elected in his own constituency, the Socialists lost nationally. In order to prepare for the 2003 party congress in Dijon, he obtained the support of many notable personalities of the party and was re elected first secretary against opposition from left wing factions. After the triumph of the Left in the 2004 regional elections, Hollande was cited as a potential presidential candidate, but the Socialists were divided on the European Constitution, and Hollande's support for the ill fated "Yes" position in the French referendum on the European constitution caused friction within the party. Although Hollande was re elected as first secretary at the Le Mans Congress in 2005, his authority over the party began to decline. Eventually his domestic partner, Ségolène Royal, was chosen to represent the party in the 2007 presidential election, where she would lose to Nicolas Sarkozy. Hollande was widely blamed for the poor performances of the Socialist Party in the 2007 elections, and he announced that he would not seek another term as First Secretary. Hollande publicly declared his support for Bertrand Delanoë, the mayor of Paris, but it was Martine Aubry who would go on to win the race to succeed him in 2008. Hollande was next elected to replace Jean Pierre Dupont as the president of the General Council of Corrèze in April 2008, and won re election in 2011.

2012 жылғы президенттік науқан

Олланд 2011 жылдың басында алдағы іріктеу сайлауда Социалистік және радикалды солшыл партиясының президенттік үміткерін анықтау үшін қатысатынын жариялады. Бұл іріктеу сайлау екі партияның да бір уақытта ортақ үміткерді таңдау үшін өткізген алғашқы ашық сайлауы болды. Бастапқыда ол алдыңғы қатардағы үміткер, бұрынғы қаржы министрі және Халықаралық валюта қорының бас директоры Доминик Стросс-Каннан қалып қойды. 2011 жылдың мамыр айында Нью-Йоркте жыныстық шабуыл жасады деген күдікпен Стросс-Кан ұсталғаннан кейін Олландтың қолдауы артып, ол алдыңғы қатардағы үміткер ретінде бекітілді, ал Стросс-Кан үміткерліктен бас тартты. Қыркүйек айында басқа үміткерлермен теледебаттардан кейін Олланд 9 қазанда өткен бірінші турда 39% дауыс жинап жеңіске жетті. Дегенмен, ол екінші турда сайлаудан қашу үшін қажетті 50% дауыс жинамады, сондықтан 30% дауыс алған Мартин Обримен екінші турға түсуге мәжбүр болды. Екінші тур 2011 жылдың 16 қазанында өтті. Олланд 56% дауыспен жеңіп, Обридің 43% дауысына қарсы 2012 жылғы президенттік сайлауға Социалистік және радикалды солшыл партиясының ресми үміткері атанды. Оның іріктеу сайлаудағы негізгі қарсыластары – Обри, Сеголен Руаяль, Арно Монтебур және Мануэль Вальс – жалпы сайлауда оны қолдауға уәде берді. Олландтың президенттік науқанын Парламент және Еуропарламент мүшелері Пьер Московиси және Стефан Ле Фолл басқарды. Олланд 2012 жылдың 22 қаңтарында Ле-Буржеде 25 000 адамның алдында митинг және үлкен сөз сөйлеу арқылы науқанын ресми түрде бастады. Оның сөзіндегі басты тақырыптар – теңдік және қаржыны реттеу болды, ол оларды науқанының маңызды бөлігіне айналдыруға уәде берді. 9 ақпанда Орлеанда өткен үлкен сөз сөйлеуінде ол білім беру саласына қатысты саясатын егжей-тегжейлі түсіндірді. Қазіргі президент Николя Саркози 15 ақпанда екінші және соңғы мерзімге түсетінін жариялады, социалистік ұсыныстарды сынап, Олландтың "қызметке келгеннен кейін екі күн ішінде экономикалық апатқа" әкелетінін мәлімдеді. Саясаттанушылардың сауалнамалары екі үміткердің арасындағы бірінші турда қызыл сызық болғанын көрсетті, көптеген сауалнамалар бойынша Олланд екінші турда Саркозиден алда еді. Президенттік сайлаудың бірінші туры 22 сәуірде өтті. Франсуа Олланд 28,63% дауыспен бірінші орынға шығып, екінші турда Николя Саркозимен күш сынасты. 2012 жылдың 6 мамырында өткен екінші турда Олланд 51,6% дауыспен сайланды.

Hollande announced in early 2011 that he would be a candidate in the upcoming primary election to select the Socialist and Radical Left Party presidential nominee. The primary marked the first time that both parties had held an open primary to select a joint nominee at the same time. He initially trailed the front runner, former finance minister and International Monetary Fund managing director Dominique Strauss Kahn. Following Strauss Kahn's arrest on suspicion of sexual assault in New York City in May 2011, Hollande began to lead the opinion polls, and his position as front runner was established just as Strauss Kahn declared that he would no longer seek the nomination. After a series of televised debates with other candidates throughout September, Hollande topped the ballot in the first round held on 9 October with 39% of the vote. He did not, however, gain the 50% required to avoid a run off election, and was obliged to enter a second ballot against Martine Aubry, who had come in second with 30% of the vote. The second ballot took place on 16 October 2011. Hollande won with 56% of the vote to Aubry's 43% and thus became the official Socialist and Radical Left Party candidate for the 2012 presidential election. All his main opponents in the primary – Aubry, Ségolène Royal, Arnaud Montebourg, and Manuel Valls – pledged their support to him for the general election. Hollande's presidential campaign was managed by Pierre Moscovici and Stéphane Le Foll, a member of Parliament and Member of the European Parliament respectively. Hollande launched his campaign officially with a rally and major speech at Le Bourget on 22 January 2012 in front of 25,000 people. The main themes of his speech were equality and the regulation of finance, both of which he promised to make a key part of his campaign. On 9 February, he detailed his policies specifically relating to education in a major speech in Orléans. Incumbent President Nicolas Sarkozy announced on 15 February that he would run for a second and final term, strongly criticising the Socialist proposals and claiming that Hollande would bring about "economic disaster within two days of taking office". Opinion polls showed a tight race between the two men in the first round of voting, with most polls showing Hollande comfortably ahead of Sarkozy in a hypothetical second round. The first round of the presidential election was held on 22 April. François Hollande came in first place with 28.63% of the vote, and faced Nicolas Sarkozy in a run off. In the second round of voting on 6 May 2012, Hollande was elected with 51.6% of the vote.

Франция президенті (2012-2017 жж.)

Олланд 2012 жылғы 15 мамырда қызметке кірді, көп ұзамай Жан Марк Эйроны өзінің премьер-министрі етіп тағайындады. Ол 1995 жылы Франсуа Миттеран қызметтен кеткеннен кейін Социалистік партияның алғашқы президенті болды. Франция Республикасының Президенті – Андорра Князьдығының екі бірлескен мемлекет басшысының бірі. Олланд үкімет басшысы Антони Марти мен парламент басшысы Висенç Матеу Замораны қабылдады. Ол сондай-ақ Бенуа Пуганы әскери штабтың бастығы, Пьер Рене Лемасты бас хатшы және Пьер Беснардты кабинет басшысы етіп тағайындады. Олландтың Министрлер Кеңесі Франция тарихында тұңғыш рет 17 ер адам мен 17 әйелден құралған гендерлік теңдікті көрсетті, әрбір мүше қолданыстағы заңнан асып түсетін мінез-құлқы мен сыбайсылдық төлемақысына қатысты маңызды шектеулер енгізген жаңа «этика кодексіне» қол қойды. Жаңа үкімет қабылдаған алғашқы шара – Президенттің, Премьер-министрдің және үкімет мүшелерінің жалақысын 30%-ға төмендету болды. Салық жоспарына қатысты дау туды, соттар 2012 жылы оны конституцияға қайшы деп таныды, бірақ 2013 жылы түзетілген нұсқасына қарама-қарсы шешім шығарды. Олланд сонымен қатар білім беру саласында бірнеше реформалар жариялады, 60 000 жаңа мұғалімді жұмысқа алуға, оқуға жәрдемақы мен мұқтаждарға арналған оқуға қолдау көрсетуге, сондай-ақ тәжірибелі қызметкерлер мен шеберлердің жас жұмысқа орналасқан қызметкерлерге насаятшы және ұстаз болуына мүмкіндік беретін өзара тиімді келісімшарт жасауға уәде берді, осы арқылы 150 000 субсидияланған жұмыс орны құрылды. Бұл шағын және орта бизнесті қолдау үшін мемлекеттік инвестициялық банк құрумен және орташа кәсіпорындар үшін корпоративтік салық ставкасын 30%-ға, ал шағын кәсіпорындар үшін 15%-ға дейін төмендетумен толықтырылды. Олландтың үкіметі жылына 500 000 мемлекеттік тұрғын үй салу жоспарларын жариялады, оның ішінде 150 000 әлеуметтік тұрғын үй, бұл «Livret A» шотының лимитін екі есеге көбейту есебінен қаржыландырылады, ал аймақтар бес жыл ішінде жергілікті билік жерлерін ұсынуға міндеттенді. Социалистік партияның ұзақ жылдар бойы сақтап келе жатқан саясатына сәйкес, Олланд 41 жылдан астам еңбек еткендер үшін зейнетке шығу жасын 60 жасқа қайтаруды жариялады.

Hollande was inaugurated on 15 May 2012, and shortly afterwards appointed Jean Marc Ayrault to be his Prime Minister. He was the first Socialist Party president since François Mitterrand left office in 1995. The President of the French Republic is one of the two joint heads of state of the Principality of Andorra. Hollande hosted a visit from Antoni Martí, head of the government, and Vicenç Mateu Zamora, leader of the parliament. He also appointed Benoît Puga to be the military's chief of staff, Pierre René Lemas as his general secretary and Pierre Besnard as his Head of Cabinet. Hollande's full Council of Ministers became the first ever in France to show gender parity, with 17 men and 17 women, and each member was required to sign a new "code of ethics" that placed significant restrictions on their conduct and compensation, above that of existing law. The first measure enacted by the new government was to lower the salaries of the President, the Prime Minister, and other members of the government by 30%. The tax plan proved controversial, with courts ruling it unconstitutional in 2012, only to then take the opposite position on a redrafted version in 2013. Hollande had also announced several reforms to education, pledging to recruit 60,000 new teachers, to create a study allowance and means tested training, and to set up a mutually beneficial contract that would allow a generation of experienced employees and craftsmen to be the guardians and teachers of younger newly hired employees, thereby creating a total of 150,000 subsidized jobs. This was complemented by the promise of aid to SMEs, with the creation of a public bank investment oriented SME's, and a reduction of the corporate tax rate to 30% for medium corporations and 15% for small. Hollande's government has announced plans to construct 500,000 public homes per year, including 150,000 social houses, funded by a doubling of the ceiling of the Livret A, the region making available its local government land within five years. In accordance with long standing Socialist Party policy, Hollande has announced that the retirement age will revert to 60, for those who have contributed for more than 41 years.

Бір жынысты жұптардың некеге тұруы және бала асырап алуы

Олланд сонымен қатар ЛГБТ жұптарының бір жынысты некелерін және бала асырап алуын жеке қолдайтынын мәлімдеді және 2013 жылдың басында бұл мәселені ілгерілету жоспарларын баяндады. 2012 жылдың шілдесінде премьер-министр Жан Марк Эйро "2013 жылдың бірінші жартысында барлық жұптарға, ешқандай кемсітусіз, некеге тұру және бала асырап алу құқығы беріледі" деп мәлімдеді, бұл Олландтың сайлау алдындағы уәдесін растады. Бір жынысты некелерді заңдастыру туралы заң жобасы, 344 нөмірімен белгілі, 2012 жылдың 7 қарашасында Франция Ұлттық Ассамблеясына ұсынылды. 2013 жылдың 12 ақпанында Ұлттық Ассамблея заң жобасын 329–229 дауыспен мақұлдады. Оңшылдар бұл заң жобасына қарсы шықты. Сенат 12 сәуірде 171–165 көпшілік дауыспен, шағын түзетулермен толық заң жобасын мақұлдады. 23 сәуірде Ұлттық Ассамблея түзетілген заң жобасын 331–225 дауыспен мақұлдады, ал Франция Конституциялық Кеңесі заңды мақұлдағаннан кейін, президент Олланд 2013 жылдың 18 мамырында оған қол қойды, ал заң бойынша алғашқы бір жынысты некелер он бір күннен кейін өтті.

Еңбек реформасы

Олланд Франция президенті болған кезде Францияны халықаралық бәсекеге қабілетті ету үшін еңбек реформасын жүргізді. Бұл заң жобасы 2012 жылдың соңында көп талқылаудан кейін 2013 жылдың мамырында Францияның төменгі және жоғарғы палаталарында қабылданды. Заң жобасында жұмысшылардың жұмысын ауыстыруын және компаниялардың қызметкерлерін жұмыстан босатуын жеңілдету сияқты шаралар көзделген. Заңның басты шараларының бірі компанияларға экономикалық қиындықтар туған кезде қызметкерлердің жалақысын немесе жұмыс уақытын уақытша қысқартуға мүмкіндік берді. Бұл шара Германиядан алынған, онда еңбек демалысы компанияларға жаппай жұмыстан босатусыз қиын жағдайларды еңсеруге көмектеседі деп есептеледі. Францияда жұмыстан босату туралы даулар көбінесе сотқа беріледі және олардың қаралуы жылдарға созылуы мүмкін. Көптеген компаниялар Францияда бизнес жүргізудің ең қиын тұсы – қаржылық шығындардан гөрі ұзақ сот процесіне түсу қаупі екенін айтады. Заң қызметкерлердің жұмыстан босатуға қанағаттанбау туралы шағымын беруге арналған мерзімді қысқартады, сондай-ақ жұмыстан босату ақысын төлеу шараларын белгілейді. Үкімет бұл шаралардың қызметкерлер мен компанияларға даулы жұмыстан босатулар бойынша келісімге жылдамдатылған тәртіппен келуге көмектесетініне үміттеніп отыр. Тағы бір маңызды шара – қызметкерлердің мансабының бойында, олар қай жерде жұмыс істесе де қолданылатын оқуға арналған кредиттер, сондай-ақ басқа компанияда жұмыс істеу үшін демалысқа шығу құқығы болды. Заң сонымен қатар барлық компанияларға қосымша медициналық сақтандыру ұсынуын және оның бір бөлігін төлеуін талап етеді. Ақырында, заң жұмыссыздыққа байланысты төленетін жәрдемақыны реформалайды, соның нәтижесінде жұмыссызда қалған адам бұрынғы жұмысынан төмен жалақы алатын немесе уақытша жұмысқа орналасқан жағдайда маңызды жәрдемақыдан айырылып қалмайды. Жаңа заң бойынша, қызметкерлер уақытша жұмысқа орналасқанда әр жолы жәрдемақыны қайта есептеудің орнына, оны тоқтата алады.

Сыртқы істер

Президент ретінде Олланд 2012 жылы Ауғанстандағы француз әскери күштерінің ертерек шығарылатынын уәде етті. Ол сондай-ақ франко-германдық серіктестік туралы жаңа келісімшарт жасауға уәде берді, сонымен қатар мемлекеттік қызметтерді қорғау туралы директиваны қабылдауды қолдады. Олланд «Франко-неміс азаматтық қызметін құруды жеделдетуді, франко-германдық ғылыми-зерттеу кеңсесін құруды, франко-германдық өнеркәсіптік қор құруды, ортақ бәсекеге қабілеттілік кластерлерін қаржыландыруды және ортақ әскери штабты құруды» ұсынды. Олланд «Еуропалық комиссия мен Еуропалық кеңестің (қазіргі уақытта Жозе Мануэль Баррозу мен Герман Ван Ромпей басқаратын) президенттік лауазымдарын біріктіруді және оны Еуропарламент мүшелері тікелей сайлауын» қалады. Малиде бұл шара халық тарапынан қолдау тапты, себебі Олланд өкіметі «Малиді қайта құруға» бар күшін салатынын уәде берді. 2013 жылдың 2 ақпанында Мали астанасы Бамакоға жасаған бір күндік сапары барысында ол бұл күнді «өзінің саяси өміріндегі ең маңызды күн» деп атады. 2014 жылы Олланд бұл әскерлердің бір бөлігін Малиден шығарып алып, оларды Сахель аймағының қалған бөлігіне «Бархан» операциясы аясында таратып, джихадистердің белсенділігін тоқтатуға тырысты. 2014 жылдың 27 ақпанында Олланд Нигерия президенті Гудлак Джонатанның шақыруымен Абуджада Нигерияның 1914 жылы біріккенінің 100 жылдығын тойлауға қатысты. 2014 жылдың шілдесінде Олланд Израиль мен Газа арасындағы 2014 жылғы қақтығыс кезінде Израильдің өзін-өзі қорғау құқығын қолдады және Израиль премьер-министрі Беньямин Нетаньяхуға: «Франция Хамас тарапынан жасалған бұл агрессияны қатты айыптайды» деді. 2015 жылдың қыркүйегінде Олланд бұрынғы Шығыс блогы елдерін Еуроодақтың міндетті көшіп келушілер квоталарын қабылдамаудан сақтандырып, былай деді: «Біздің құндылықтарымызды бөліспейтіндер, тіпті осы принциптерді құрметтегісі келмейтіндер, Еуроодақтағы өз орны туралы ойлануы керек». Олланд Сауд Арабиясының Йемендегі әрекеттерін қолдады және Сауд Арабиясының әскерін жабдықтап берді. Франция 2015 жылы Сауд Арабиясына 18 миллиард доллар (16 миллиард евро) сомасына қару сатуға рұқсат берді. 2014 жылы француз банкі BNP Paribas Иранға қарсы АҚШ санкцияларын бұзғаны үшін 8,9 миллиард доллар айыппұл төлеуге келісті, бұл сол кездегі ең ірі айыппұл болып есептелді. 2016 жылдың қазан айында Олланд: «Еуропалық комиссия Еуропада салық төлемейтін Google сияқты алып цифрлық компанияларды қудалағанда, Америка наразылық білдіреді. Бірақ олар BNP-ден 8 миллиард немесе Deutsche Bank-тан 5 миллиард талап етуден түк қысылмайды» деді.

As President, Hollande promised an early withdrawal of French combat troops present in Afghanistan in 2012. He also pledged to conclude a new contract of Franco German partnership, advocating the adoption of a Directive on the protection of public services. Hollande has proposed "an acceleration of the establishment of a Franco German civic service, the creation of a Franco German research office, the creation of a Franco German industrial fund to finance common competitiveness clusters, and the establishment of a common military headquarters". As well as this, Hollande has expressed a wish to "combine the positions of the presidents of the European Commission and of the European Council (currently held by José Manuel Barroso and Herman Van Rompuy respectively) into a single office [ ] and that it should be directly chosen" by the members of the European Parliament. The intervention was popularly supported in Mali, as Hollande promised that his government would do all it could to "rebuild Mali". During his one day visit to Bamako, Mali's capital, on 2 February 2013, he said that it was "the most important day in [his] political life". In 2014, Hollande took some of these troops out of Mali and spread them over the rest of the Sahel under Operation Barkhane, in an effort to curb jihadist militants. On 27 February 2014, Hollande was a special guest of honor in Abuja, received by Nigerian President Goodluck Jonathan in celebration of Nigeria's amalgamation in 1914, a 100 year anniversary. In July 2014, Hollande expressed support for Israel's right to defend itself during the 2014 Israel–Gaza conflict, and told Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu, "France strongly condemns these aggressions [by Hamas]." In September 2015, Hollande warned former Eastern Bloc countries against rejecting the EU mandatory migrant quotas, saying: "Those who don't share our values, those who don't even want to respect those principles, need to start asking themselves questions about their place in the European Union". Hollande supported the Saudi Arabian led intervention in Yemen, re supplying the Saudi military. France authorised $18 billion (€16 billion) in arms sales to Saudi Arabia in 2015. In 2014, French bank BNP Paribas agreed to pay an $8.9 billion fine, the largest ever for violating U. S. sanctions against Iran at that time. In October 2016, Hollande said: "When the (European) Commission goes after Google or digital giants which do not pay the taxes they should in Europe, America takes offence. And yet, they quite shamelessly demand 8 billion from BNP or 5 billion from Deutsche Bank."

Қабылдау рейтингілері

IFOP-тың 2014 жылғы сәуір айында жариялаған сауалнамасы Олландтың қолдау деңгейінің өткен ай, наурыз айынан бері бес пунктке төмендеп, 18%-ға жеткенін көрсетті, бұл сол жылдың ақпан айындағы 20%-дық ең төмен көрсеткіштен де төмен болды. 2014 жылғы қарашада YouGov сауалнамасы бойынша оның қолдау деңгейі 12%-ға дейін төмендеді. Бірақ 2015 жылғы қаңтарда «Шарли Эбдо» оқиғасынан кейін Олландқа қолдау күрт өсті, IFOP сауалнамасы бойынша шабуылдан екі апта өткен соң 40%-ға жетті. Дегенмен, Ipsos Le Point сауалнамасы ақпан айының басында оның деңгейі қайтадан 30%-ға төмендегенін көрсетті. Олланд – Францияның Бесінші Республикасы тарихындағы ең нашар қолдауға ие президент. 2014 жылғы қыркүйекте IFOP/JDD сауалнамасы бойынша оның мақұлдау деңгейі 13%-ға төмендеді, бұл оны заманауи Франция тарихында 20%-дық шекті бұзған алғашқы көшбасшы етті. Өкілеттігінің аяқталуына бір жыл қалғанда, 2016 жылғы сәуірде оның қолдау деңгейі 14% болды, сауалнамалар оның екінші мерзімге түсуі жағдайында 2017 жылғы президент сайлауының бірінші турында жеңіліске ұшырайтынын болжады. 2016 жылғы қарашада Олландтың қолдау деңгейі бар болғаны 4% құрады.

Қуатты беру

2012 жылдың 8 мамырында Олланд, Николя Саркозидің шақыруымен Екінші дүниежүзілік соғыстың аяқталуына арналған естелік шараларға қатысты. 2012 жылдың 10 мамырында Конституциялық кеңес президент сайлауының ресми нәтижелерін жариялады, ал 2012 жылдың 15 мамырында билікке ауысу рәсімі болды.

Жеке өмір

Жиырма тоғыз жыл бойы оның серіктесі – социалистік саясаткер Сеголен Рояль болды, одан оның төрт баласы бар: Томас (1982), Клеменс (1984), Жульен (1987) және Флора (1992). 2007 жылдың маусым айында, Рояльдің 2007 жылғы Франция президенттік сайлауында жеңіліске ұшырағаннан кейін бір ай өткен соң, олар ажырасып жатқанын хабарлады. Олландтың Сеголен Рояльден ажырасып қалғаны туралы жарияланғаннан кейін бірнеше ай өткен соң, француз веб-сайтының бірі Олланд пен француз журналисі Валери Триервейлер арасындағы қарым-қатынастың мәліметтерін жариялады. 2007 жылдың қарашасында Триервейлер француз апталық басылымы Télé 7 Jours-қа берген сұхбатында Олландпен арадағы қарым-қатынасын растап, ашық түрде талқылады. Ол "Paris Match" журналында тілші болып жұмыс істеуін жалғастырды, бірақ саяси тақырыптарды жабуды тоқтатты. Олланд президент болғаннан кейін Триервейлер оныңмен бірге Елисей сарайына көшіп, ресми сапарларына қатыса бастады. 2014 жылдың 25 қаңтарында Олланд актриса Джули Гаетпен болған қарым-қатынасын ашқаннан кейін Валери Триервейлерден ажырасқанын ресми түрде жариялады. 2014 жылдың қыркүйегінде Триервейлер Олландпен бірге өткен уақыты туралы "Merci pour ce moment" ("Бұл сәт үшін рахмет") атты кітап жариялады. Мемуарда президент өзін байларды ұнатпайтын адам ретінде көрсеткенімен, шындығында кедейлерді ұнатпайтындығы айтылды. Бұл мәлімдемеге Олланд ашуланып, өмірін мұқтаж адамдарға арнағанын мәлімдеді. 2022 жылдың 4 маусымында Олланд Франциядағы Туль қаласында Гаетке үйленді. Олланд католик дінінде тәрбиеленген, бірақ кейінірек агностикке айналды. Қазір ол өзін атеист санайды, бірақ барлық діни сенімдерге құрметпен қарастырады.

Шетелдік марапаттар

Рибка штрих Ел Құрмет Дата Ватикан Паптық базиликасының прото-каноны Әулие Иоанн Латеран (2012–2017; бұл лауазым Франция Мемлекет басшысының қызметі бойынша автоматты түрде беріледі) 15 мамыр 2012 14 мамыр 2017 Польша Ақ Жылқы орденінің рыцары 16 қараша 2012 Италия Италия Республикасының Еңбегі орденінің үлкен кресті және тағасының иегері 21 қараша 2012 Сенегал Ұлттық Арстан орденінің үлкен кресі 27 қараша 2012 Бразилия Оңтүстік Крест орденінің тағасы 12 желтоқсан 2012 Марокко Мұхаммед орденінің үлкен тағасы 3 сәуір 2013 Панама Васко Нуньес де Бальбоа орденінің үлкен кресі 24 мамыр 2013 Тунис Тунис Республикасы орденінің үлкен кордоны 4 шілде 2013 Финляндия Финляндияның Ақ Гүл орденінің үлкен кресті және тағасының иегері 9 шілде 2013 Мали Малидің Ұлттық орденінің үлкен кордоны 20 қыркүйек 2013 Словакия Ақ Екі Крест орденінің үлкен кресі 29 қазан 2013 Сауд Арабиясы Абдулазиз Әл Сауд орденінің тағасы 30 желтоқсан 2013 Нидерланды Нидерланды Арыстаны орденінің үлкен кресті 20 қаңтар 2014 Бельгия Леопольд орденінің үлкен кордоны 3 ақпан 2014 Ұлыбритания Ванна орденінің құрметті үлкен кресі 5 маусым 2014 Нигер Нигердің Ұлттық орденінің үлкен кресі 15 шілде 2014 Гвинея Ұлттық Еңбек орденінің үлкен кресі 26 қараша 2014 Швеция Серафимдердің Корольдік орденінің рыцары 2 желтоқсан 2014 Люксембург Нассау үйінің Алтын Арыстан орденінің рыцары 6 наурыз 2015 Бенин Бениннің Ұлттық орденінің үлкен кресі 30 маусым 2015 Қазақстан Достық орденінің 1-дәрежелі мүшесі 6 қараша 2015 Перу Перу Құнының орденінің үлкен кресі 25 ақпан 2016 Аргентина Бостандық генерал Сан Мартин орденінің үлкен кресі 25 ақпан 2016 Орталық Африка Республикасы Орталық Африкалық тану орденінің үлкен кресі 13 мамыр 2016 Уругвай Уругвайдың Шығыс Республикасының медалі 30 мамыр 2016 Португалия Бостандық орденінің үлкен тағасы 19 маусым 2016 Румыния Румыния Жұлдызы орденінің үлкен тағасы 13 қыркүйек 2016 Колумбия Бояка орденінің үлкен кресі 25 қаңтар 2017 Украина Бостандық орденінің мүшесі 1 қазан 2018

Ribbon bar Country Honour Date Holy See Proto canon of the Papal Basilica of St. John Lateran (2012–2017; the post is held ex officio by the French Head of State) 15 May 2012 14 May 2017 Poland Knight of the Order of the White Eagle 16 November 2012 Italy Knight Grand Cross with Collar of the Order of Merit of the Italian Republic 21 November 2012SenegalGrand Cross of the National Order of the Lion27 November 2012BrazilCollar of the Order of the Southern Cross 12 December 2012 Morocco Grand Collar of the Order of Muhammad 3 April 2013PanamaGrand Cross of the Order of Vasco Nunez de Balboa24 May 2013 Tunisia Grand Cordon of the Order of the Republic of Tunisia 4 July 2013 Finland Grand Cross with Collar of the Order of the White Rose of Finland 9 July 2013 Mali Grand Cordon of the National Order of Mali of Mali 20 September 2013 Slovakia Grand Cross of the Order of the White Double Cross 29 October 2013 KSA Collar of the Order of Abdulaziz Al Saud 30 December 2013 Netherlands Knight Grand Cross of the Order of the Netherlands Lion 20 January 2014BelgiumGrand Cordon of the Order of Leopold3 February 2014 United Kingdom Honorary Knight Grand Cross of the Order of the Bath 5 June 2014NigerGrand Cross of the National Order of Niger15 July 2014GuineaGrand Cross of the National Order of Merit26 November 2014 Sweden Knight of the Royal Order of the Seraphim 2 December 2014 Luxembourg Knight of the Order of the Gold Lion of the House of Nassau 6 March 2015BeninGrand Cross of the National Order of Benin 30 June 2015 Kazakhstan Member 1st class of the Order of Friendship 6 November 2015PeruGrand Cross of the Order of the Sun of Peru25 February 2016 Argentina Grand Cross of the Order of the Liberator General San Martín 25 February 2016 Central African Republic Grand Cross of the Order of Central African recognition 13 May 2016UruguayMedal of the Oriental Republic of Uruguay30 May 2016 Portugal Grand Collar of the Order of Liberty 19 June 2016 Romania Grand Collar of the Order of the Star of Romania 13 September 2016 Colombia Grand Cross of the Order of Boyaca 25 January 2017 Ukraine Member of the Order of Liberty 1 October 2018

Қала кілті

Манила: Манила қаласының құрметті азаматы (26 ақпан 2015).