Кіріспе

Тафила губернаторлығындағы қала, Иордания.

Бусаира (بُصَيْرا; сондай-ақ Бусайра, Бусаира немесе Бусейра) – Иорданияның Тафила губернаторлығында, Тафила (Тофел) және Шубак қалалары арасында, соңғысына жақын орналасқан қала. Босра (Boṣrā; сонымен қатар Босра, Ботзра, Бузрак) – кейбір зерттеушілер Бусаира қаласындағы археологиялық қазбалармен байланыстырған Киелі кітаптағы қала.

Соңғы заманның мәсіхші "бозра"

Бір христиандық түсіндірме бойынша, Бозра (немесе Киелі кітапта құпия түрде Бозра деп аталатын жер) Құдайдың өсиеттегі халқының ұлы "құтылуының" орын алатын жері болады. Бұл түсінік бойынша, құтқарылу Едомдықтар бақылауындағы жер аудару және түрмеге қамау орнында соңғы уақытта болады. Михей 2:12–13-те айтылған бұл құбылысты доктор Гэвин Финли «Бозраның құтылуы» деп атаған. Бозра – еврейше сөз, бірақ көптеген аудармашылар оны «қора» деп аударады – қойлар қорасында. Бұл «құтылу» Яхве елдерге қарсы күрескенде, Зәйтүн тауының (Иерусалимнің шығысында) үстінде тұрып, тауды екіге бөліп, жартастың арасындағы ойысқа айналдырғанда болуы мүмкін, сонда Иерусалимде тұтқында қалған Израиль халқының қалдығы өлімнен қашып құтылуы мүмкін. Егер осылай болса, Михей 2:12–13-тегі айтылған жер Бозра емес. Иерусалимдегі қалдықтың Зәйтүн тауының жарылуы арқылы қашуы туралы түсінік Зәкәрия 14:5-тің масореттік оқуынан туындаған. «Септуагинта» (ЖЖ) аудармасында Зәкәрия 14:5-те Уззия патшаның тұсында болған жер сілкінісі кезіндегідей, бір ойыс жабылатыны айтылған. Яһуди тарихшысы Иосиф Флавий «Иудейлердің ескілігі» еңбегінде патша бақтарының маңындағы ойыс Уззияның жер сілкінісі кезінде құлаған қиыршықтармен жабылып қалғанын жазған. Израиль геологтары Вакс және Левитте осы аймаққа тікелей іргелес жатқан Зәйтүн тауында үлкен жер көшкінінің іздерін тапқан. 19 ғасырдағы тіл білімі мен археология саласындағы маман, Палестинаны зерттеуші Чарльз Клермонт Ганно географиялық және тілдік деректерге сүйене отырып, осы жер көшкініне тікелей іргелес жатқан ойыс – Азал деген жерге, яғни Зәкәрия 14:5-те Иерусалимдегі қалдықтың қашуға тиіс жеріне сәйкес келетінін болжаған. Бұл орын Зәкәрия 14:5-тің ЖЖ оқуымен сәйкес келеді, онда ойыс Азалға дейін жабылады делінген. Егер Клермонт Ганно дұрыс болса, онда оның анықтаған ойысы (қазір араб тілінде Уади Ясул, ал еврей тілінде Нахал Эцел деп аталады) Иерусалим мен Зәйтүн тауының оңтүстігінде жатқандықтан, Зәйтүн тауы арқылы Азалға қашып бара жатқан адамдар туралы түсінік мүмкін емес.

Қазба жұмыстары

Бұл жерді қазу жұмыстары 1970 жылдары басталды, ал табылған заттар б.з.б. 8 ғасырға жатқызылды. Алайда, кейінгі зерттеулер аймақтағы эдомдықтардың негізгі қазба орындары, соның ішінде Умм-эль-Бияра, Тавилан және Бусейра, б.з.б. VII ғасырдан (Темір II дәуірінен) бұрын емес екенін көрсетті. 2009 жылы тағы бір қазба жұмысы жүргізіліп, Византия дәуіріне жататын шіркеу, тұрғын үйлер және бірнеше су құдықтары табылды. Ескі қабір туристер арасында танымал, себебі ол Аль Харит Бин Умайр Аль Азадиге тиесілі деп есептеледі, оның өлтірілуі 639 жылы Мұта шайқасына себеп болды. Бұсайра мәдени мұра жобасы сияқты бірқатар қоғамдық бастамалар соңғы жылдары археологиялық ескерткіште туризмді дамыту және жергілікті тұрғындардың аймақтың бай ежелгі тарихы туралы білуін арттыру үшін жұмыс істеді. Археологтардың пікірінше, бұл жер Набуходоносор II шапқаннан кейін қайта орналастырылмайтын зақымдарға ұшырады. Кейіннен оны эдомдықтарды Левантқа ығыстырған набаттықтар басып алды.