Обоэ д’амор: Сирек кездесетін аспап тарихы мен ерекшеліктері
Oboe d'amore
Обо́й дамо́ре: сиырнау құбылысы, обой отбасының меццо-сопрано аспабы. 18 ғ-да пайда болған, тыныш дыбысымен ерекшеленеді. Музыка аспаптары туралы біліңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Обой туысындағы музыкалық аспап; (ˈɔːboe daˈmoːre), сирек кездесетін hautbois d'amour (obwɑ damuʁ) – обой туысындағы қос қамыстан жасалған ағаш үрлемелі музыкалық аспап. Ол обыйдан сәл үлкен, одан кем күшті әрі тыныш, сабырлы дыбысқа ие, және обый отбасының меццо-сопраносы деп есептеледі, обый (сопрано) мен кор англе немесе ағылшын мүйізінің (альто) арасында. Бұл транспозициялық аспап, нотада жазылғаннан минор үшіншісімен төмен дыбыстайды, яғни А тонында, сондықтан оны Меццо-сопрано Обой деп те атай беруге болады. Аспаптың құбыршасы (Либесфусс деп аталады) алмұрт пішіндес, ал аспапта кор англеден ұқсас, бірақ одан қысқа бокал қолданылады.
Musical instrument in the oboe family
The ; (ˈɔːboe daˈmoːre), less commonly hautbois d'amour (obwɑ damuʁ), is a double reed woodwind musical instrument in the oboe family. Slightly larger than the oboe, it has a less assertive and a more tranquil and serene tone, and is considered the mezzo soprano of the oboe family, between the oboe (soprano) and the cor anglais or English horn (alto). It is a transposing instrument, sounding a minor third lower than it is notated, i. e. in A, so it can also be known as a Mezzo Soprano Oboe. The bell (called Liebesfuß) is pear shaped and the instrument uses a bocal, similar to but shorter than that of the cor anglais.
Өнертабыс және қолдану
Обоэ д’аморе он сегізінші ғасырда ойлап табылды және алғаш рет Кристоф Граупнер өзінің «Wie wunderbar ist Gottes Güt» (1717) кантатасында қолданды. Иоганн Себастьян Бах аспап үшін көптеген шығармалар – концерттер, көптеген кантаталар және Ми минорындағы миссасының «Et in Spiritum sanctum» бөлімін жазды. Георг Филипп Телеманн да жиі обоэ д’аморе қолданды. Оның танымалдылығы он сегізінші ғасырдың соңында төмендеп, шамамен 100 жыл бойы қолданылмай қалды, содан кейін Рихард Штраус («Симфония Доместика», онда аспап баланы бейнелейді), Клод Дебюсси («Гигуес», онда обоэ д’аморе ұзақ сололық бөлімі бар), Морис Равел, Фредерик Делиус және басқа композиторлар оны қайтадан қолдана бастады. Оны Тору Такемицудың «Vers, l'arc en ciel, Palma» (1984) шығармасында естуге болады, бірақ оның ең танымал қазіргі қолданылуы, мүмкін, Равельдің «Boléro» (1928) шығармасында, онда обоэ д’аморе Ми-бемоль кларнетке ілесіп, негізгі тақырыпты екінші рет қайта бастайды. Густав Малер бұл аспапты өзінің бес «Рексерт лидерлерінің» бірі – «Um Mitternacht» (1901) шығармасында бір рет қолданды. Мусоргскийдің «Көрмедегі суреттер» оркестрлеуінде Владимир Ашкенази «Il vecchio castello» бөлімінің ағымды солосын бөліп көрсету үшін обоэ д’аморе қолданды.
The oboe d'amore was invented in the eighteenth century and was first used by Christoph Graupner in his cantata Wie wunderbar ist Gottes Güt (1717). Johann Sebastian Bach wrote many pieces—a concerto, many of his cantatas, and the Et in Spiritum sanctum movement of his Mass in B minor—for the instrument. Georg Philipp Telemann also frequently employed the oboe d'amore. Its popularity waning in the late eighteenth century, the oboe d'amore fell into disuse for about 100 years until composers such as Richard Strauss (Symphonia Domestica, where the instrument represents the child), Claude Debussy (Gigues, where the oboe d'amore has a long solo passage), Maurice Ravel, Frederick Delius, and others began using it once again in the early years of the twentieth century. It can be heard in Toru Takemitsu's Vers, l'arc en ciel, Palma (1984), but its most famous modern usage is, perhaps, in Ravel's Boléro (1928), where the oboe d'amore follows the E flat clarinet to recommence the main theme for the second time. Gustav Mahler employed the instrument once, in Um Mitternacht (1901), one of his five Rückert Lieder. In his orchestration of Mussorgsky's Pictures at an Exhibition, Vladimir Ashkenazy uses the oboe d'amore to highlight the plaintive solo of the Il vecchio castello movement.
Қазіргі заманғы құралдар
Қазіргі заманғы обой д'аморе жасаушылардың қатарында Лондонның Howarth компаниясы (африкалық қара ағаштан немесе кокоболо ағашынан жасалған аспаптар), Париждегі F. Lorée (африкалық қара ағаштан немесе фиалка ағашынан жасалған аспаптар), сондай-ақ француздық Fossati және Marigaux, итальяндық Bulgheroni (гренадилла, фиалка, кокоболо, палисандр, роза ағашы, және кокус ағашынан жасалған аспаптар ұсынады), жапондық Joseph және неміс жасаушылары Püchner, Mönnig және Ludwig Franck бар. Жаңа аспаптардың құны 2016 жылғы баға бойынша шамамен 8 250 фунт стерлинг (шамамен 11 885 АҚШ доллары), бұл жаңа кор англездің құнымен салыстырылады. Бұл құн, аспапқа деген сұраныстың аздығымен бірге, көптеген обоисттерді өз обой д'аморесін сатып алуға емес, жұмысы қажеттілік тудырғанда жалға алуға итермелейді. Дегенмен, осы себепті, қолданылған обой д'аморелер кейде өте аз тозығымен кездеседі, олардың жақсы күтімде болғанын көрсетеді (бірақ жаңа аспаптарға қарағанда бағасы айтарлықтай төмендемейді).
Modern makers of oboes d'amore include Howarth of London (instruments in African blackwood or cocobolo wood), F. Lorée in Paris (instruments in African blackwood or violetwood) and others such as French makers fr, Fossati and Marigaux, Italian maker Bulgheroni (who offer instruments in grenadilla, violetwood, cocobolo, rosewood, palisander, and cocus wood), Japanese maker Joseph and German makers Püchner, Mönnig and Ludwig Franck. New instruments cost approximately £8,250 at 2016 prices (roughly $11,885 US), comparable to the cost of a new cor anglais. This cost, coupled with the limited call for the instrument, leads many oboists not to possess their own oboe d'amore, but to rent one when their work dictates the need. For the same reason, however, second hand oboes d'amore surface from time to time with very little wear, demonstrating they were well loved (and yet with very little reduction in price over a new instrument).