Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
жоқ Ағылшын тіліндегі алғашқы роман деп саналатын бірнеше әдеби туындылар бар.
none
A number of works of literature have been claimed to be the first novel in English.
Жаңа терминнің әртүрлі анықтамасы
Ағылшын тіліндегі алғашқы романға бірнеше үміткер бар, себебі бұрынғы туындылар туралы білімнің жетіспеуі де бар, бірақ басты себебі – «роман» терминін осыдан бұрынғы үміткерлерді қабылдамау үшін қалай анықтауға болады. («Роман» мақаласында «роман» және «романтика» терминдерінің тарихы және тарихи тұрғыдан олар анықтаған мәтіндер туралы толық ақпарат келтірілген.)
There are multiple candidates for first novel in English partly because of ignorance of earlier works, but largely because the term novel can be defined so as to exclude earlier candidates. (The article for novel contains detailed information on the history of the terms "novel" and "romance" and the bodies of texts they defined in a historical perspective.)
Ұзындығы
Сыншылар әдетте романның белгілі бір көлемін талап етеді. Бұл Оруноконы, мүмкін, повесть деп санауға болады.
Critics typically require a novel to have a certain length. This would exclude Oroonoko, arguably a novella.
Мазмұны мен мақсаты
Сыншылар әдетте романның толыққанды жаңалық болуын қажет етеді, сондықтан "Le Morte d'Arthur" сияқты қайта айтуларды қабылдамайды. Сыншылар көбінесе қысқа әңгімелер жинағын, тіпті ортақ тақырыптар мен ортаны бөлісетін шығармаларды, және бір басты кейіпкері мен желісі бар романдарды ажыратады. Бұл "Артурдың өлімі" романын да есептен шығаруы мүмкін. Сыншылар әдетте батыр кейіпкері мен фантастикалық элементтері бар романтикалық жанрды, және шынайы оқиғаны бейнелеуге тырысатын романды ажыратады. Бұл тағы да "Артурдың өлімі" романын қабылдамауға себеп болады. Сыншылар аллегорияны (кейіпкерлер мен оқиғалар саяси, діни немесе басқа мағыналарды білдіретін) және кейіпкерлер мен оқиғалар тек өздері үшін ғана тұратын романды ажыратады, сондықтан "Көшпендінің жолы" мен "Таб туралы әңгіме" шығармаларын қабылдамайды. Сыншылар эпизодтардан тұратын, бірімен-бірі байланысқан пикарескалық шығарманы және тұтас құрылымы бар романды ажыратады, сондықтан "Бақытсыз саяхатшы" романын есептен шығарады. Иан Уотттың әдеби социология саласындағы маңызды зерттеуі "Романның қалыптасуы: Дефо, Ричардсон және Филдингтің зерттеулері" (1957) арқасында, Уотттың үміткері – Дэниел Дефоның "Робинзон Крузо" (1719) шығармасы кеңінен мойындалды.
Critics typically require a novel to be wholly original and so exclude retellings such as Le Morte d'Arthur. Critics typically make a distinction between collections of short stories, even those sharing common themes and settings, and novels per se, which typically has a single protagonist and narrative throughout. This might also lead to the exclusion of Le Morte d'Arthur. Critics typically distinguish between the romance, which has a heroic protagonist and fantastic elements, and the novel, which attempts to present a realistic story. This would, yet again, exclude Le Morte d'Arthur. Critics typically distinguish between the allegory (in which characters and events have political, religious or other meanings) and the novel, in which characters and events stand only for themselves, and so exclude The Pilgrim's Progress and A Tale of a Tub. Critics typically distinguish between the picaresque, made up of a connected sequence of episodes, and the novel, which has unity of structure, and so exclude The Unfortunate Traveller. Owing to the influence of Ian Watt's seminal study in literary sociology, The Rise of the Novel: Studies in Defoe, Richardson and Fielding (1957), Watt's candidate, Daniel Defoe's Robinson Crusoe (1719), gained wide acceptance.