Германия Императорлық Флотиның «Бавария» Классы Зымырандық Кемелер

Кіріспе

Германия Императорлық Әскери-теңіз флотының линкор класы

Бавария класы – Германия Императорлық Әскери-теңіз флоты (Императорлық Әскери-теңіз флоты) құрастырған төрт супердредноут линкор класы. Бұл класты құраған «Баден», «Бавария», «Саксен» және «Вюртемберг» кемелері. Кемелердің құрылысы Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін басталды; «Баден» 1913 жылы, «Бавария» мен «Саксен» 1914 жылы, ал «Вюртемберг», соңғы кеме, 1915 жылы салынды. Соғыс созылғандықтан кеме жасау басымдықтары өзгергендіктен, тек «Баден» мен «Бавария» ғана аяқталды. U-кемелері соғысқа көбірек пайдалы екені анықталды, сондықтан жаңа линкорлар бойынша жұмыс баяулап, ақырында тоқтатылды. Нәтижесінде «Бавария» мен «Баден» – Германияның Kaiserliche Marine (Императорлық Әскери-теңіз флоты) аяқтаған соңғы линкорлары болды. «Бавария» мен «Баден» 1916 жылдың шілдесінде және 1917 жылдың наурызында флотка қабылданды. Бұл екі кеме үшін де 1916 жылдың 31 мамыры мен 1 маусымында Ютландия шайқасына қатысуға кеш болды. 1917 жылдың қазан айында «Альбион» операциясы кезінде Рига шығанағынан Ресей империясының Әскери-теңіз күштерін ығыстырған теңіз күштеріне «Бавария» тағайындалды, бірақ кеме минаға түсіп, қатты зақымданып, жөндеу үшін Кильге қайтаруға мәжбүр болды. «Баден» Ашық теңіз флотының флагманы болды, бірақ ешқандай шайқасқа қатыспады. 1918 жылдың қараша айындағы келісімнен кейін «Бавария» мен «Баден» Скапа-Флоуда интернировкаланды. Интернировкаланған неміс флотының қолбасшысы контр-адмирал Людвиг фон Ройтер 1919 жылдың 21 маусымында кемелерін батыруға бұйрық берді; «Бавария» сәтті батырылды, бірақ британдық күзетшілер «Баденді» жағаға тіреп, батпауына жол бермеді. 1921 жылы кеме артиллериялық нысана ретінде қолданылды. Соғыс аяқталған кезде «Саксен» мен «Вюртемберг», аяқталудың әртүрлі сатысында болғандықтан, металл тескілері үшін демонтаждалды. «Бавария» 1934 жылы көтеріліп, келесі жылы демонтаждалды.

Дизайн

Бұл класс кемелерді жобалау жұмыстары 1910 жылы басталды, жаңа кемелердің қарулануына ерекше мән берілді. Басқа елдердің теңіз күштері үлкен калибрлі қаруларға көшуде екені анық болды, сондықтан келесі неміс линкоры да осыған сай болуы керек еді. Қару департаменті белгілі бір калибрлі қару ұсынды, бірақ 1910 жылғы 11 мамырда өткен отырыста Рейхсмаринеамттың (Императорлық теңіз кеңсесінің) мемлекеттік хатшысы адмирал Альфред фон Тирпиц бюджеттік шектеулер үлкен калибрлі қаруларды қабылдауға мүмкіндік бермейтінін мәлімдеді. Келесі жылы, Агадир дағдарысынан кейін, Тирпиц британдықтардың дағдарысқа қатысуына байланысты туған халықтың наразылығын пайдаланып, Рейхстагтан (Германия империясының парламенті) теңіз күштерін күшейту үшін қосымша қаражат бөлуді талап етті. Бұл күшті соғыс кемелерін салуға жағдай жасады, сондықтан Тирпиц 1911 жылдың ортасында үлкен калибрлі қарулармен жабдықталған кемелерге қаражат сұрады. Сол жылдың тамызында жобалау бөлімі , , және калибрлі қарулармен жабдықталған кемелердің жобаларын жасады; 40 см калибрі максималды деп белгіленді, себебі британдық сымды ораған қарулардың одан да үлкен калибрлі түрлерін жасау мүмкін емес деп есептелді (бұл қате болды). Келесі айда өткен отырыста ең қолайлы жобалар бес мұнарада он 35 см қару немесе төрт мұнарада сегіз 40 см қару орнатылған кемелер болып танылды. Қару департаменті 35 см қарулы кемені жақтады, оның нысананы тигізу мүмкіндігі 25%-ға жоғары болатынын көрсетті. Тирпиц екі және үш қабатты мұнаралардың аралас комбинациясы туралы сұрады, бірақ австро-венгр дредноуттарының қару мұнараларын қарастырғаннан кейін, үш қабатты мұнаралардың әлі де көп проблемалары бар екені анықталды. Бұл кемшіліктерге үлкен салмақ, азайған оқ-дәрі қоры және атыс жылдамдығы, сондай-ақ мұнаралардың біреуі зақымданған жағдайда жауынгерлік қабілеттің төмендеуі кірді. Жобалау зерттеулері 35 см қарулы кеменің шамамен 59,7 миллион маркаға тұратынын, ал 40 см қарулы кеменің шамамен 60 миллион маркаға тұратынын және олардың суыру қабілеті әртүрлі болатынын көрсетті, бірақ екі кеме де тым қымбат деп танылды. Құрылыс департаменті сегіз 38 см қарумен жабдықталған кемені ұсынды, бұл бір кеменің құнын 57,5 миллион маркаға дейін төмендетті. Бұл жоба 26 қыркүйекте келесі соғыс кемесінің негізі ретінде қабылданды, ал 38 см қаруды қабылдау туралы шешім 1912 жылғы 6 қаңтарда ресми түрде қабылданды. 1912 жылы жобалау жұмыстары жалғасты, бұл алдыңғы жобаларда қабылданған броньды жақсартуды қамтыды. Бастапқы жоба бойынша кемелер сегіз ұшаққа қарсы қарумен жабдықталмақ болған, бірақ олар осы қарумен аяқталған жоқ. Дизельді қозғалтқыштарды дамыту қиындықтар тудырғандықтан, жобалаушылар кемелерге дәстүрлі бу турбиналарын орнатуды шешті, бірақ класс кемесінің үшінші мүшесі құрылысқа дайын болған кезде сенімді дизельді қозғалтқыштар қолжетімді болады деп үміттенді. Кемелерді қаржыландыру үшін 1912 жылы қабылданған төртінші теңіз заңынан қаражат бөлінді. Төртінші теңіз заңы үш жаңа дредноут, екі жеңіл крейсер және 1912 жылға теңіз күштерінің қатарында 15 000 офицер мен сарбаздың санын арттыруды қамтамасыз етті. 1912 жылы салынған капиталдық кемелер – «Бавария» және «Баден» үшін қаржы келесі жылы бөлінді. «Саксен» үшін қаржы 1914 жылғы бюджетте қарастырылды, ал «Вюртемберг» соғыс сметасында қаржыландырылды. Соңғы қалған пре-дредноутты , , , сондай-ақ екі ескі пре-дредноутты ауыстыру қажет болды, «Баден» «Эрзац Вёрт» ретінде, «Вюртемберг» «Эрзац Кайзер Вильгельм II» ретінде, ал «Саксен» «Эрзац Кайзер Фридрих III» ретінде тапсырыс берілді; «Бавария» флотка қосымша ретінде қарастырылды және уақытша «Т» атауымен тапсырыс берілді.

Design work on the class began as early as 1910, with great consideration given to the armament of the new vessels. It had become clear that other navies were moving to guns larger than , and so the next German battleship would also have to incorporate larger guns. The Weapons Department suggested a gun, but during a meeting on 11 May 1910, Admiral Alfred von Tirpitz, the State Secretary of the Reichsmarineamt (Imperial Naval Office), decided that budgetary constraints precluded the adoption of larger weapons. The following year, in the aftermath of the Agadir Crisis, Tirpitz quickly seized on public outcry over the British involvement in the crisis to pressure the [[Reichstag (German Empire) (Imperial Diet) into appropriating additional funds for the Navy. This provided the opening for more powerful battleships, so Tirpitz requested funds for ships armed with guns in mid 1911. In August that year, the design staff prepared studies for ships armed with , , and guns; the 40 cm caliber was set as the maximum, since it was (incorrectly) assumed that British wire wound guns larger than that could not be built. During a meeting the following month, the preferred designs were a ship armed with ten 35 cm guns in five turrets or eight 40 cm guns in four turrets. The Weapons Department advocated the 35 cm gun ship, pointing out that it would have a 25% greater chance of hitting its target. Tirpitz inquired about a mixed battery of twin and triple turrets, but after examining the gun turrets of the Austro Hungarian dreadnoughts of the , it was determined that the triple gun turrets still had too many problems. Among these deficiencies were increased weight, reduced ammunition supply and rate of fire, and loss of fighting capability if one of the turrets was disabled. Design studies suggested that the 35 cm ship would displace around and cost around 59.7 million marks, while the 40 cm proposal would cost approximately 60 million marks and displace , but both of these ships were deemed to be too expensive. The Construction Department proposed a ship armed with eight 38 cm guns, which reduced the cost to 57.5 million marks per vessel. This design was adopted as the basis for the next class of battleship on 26 September, and the decision to adopt the 38 cm gun was formally taken on 6 January 1912. Work continued on the design into 1912, and included further developing the armor layout that had been adopted in the previous The ships were originally projected to be armed with eight anti aircraft guns, though they were not completed with any. Since the development of diesel engines was proving to be problematic, the design staff adopted traditional steam turbines for the ships, though it was hoped that by the time the third member of the class was ready to begin construction, reliable diesel engines would be available. Funding for the vessels was allocated under the fourth Naval Law, which was passed in 1912. The Fourth Naval Law secured funding for three new dreadnoughts, two light cruisers, and an increase of an additional 15,000 officers and men in the ranks of the Navy for 1912. The capital ships laid down in 1912 were the s; funding for Bayern and Baden was allocated the following year. Funding for Sachsen was allocated in the 1914 budget, while Württemberg was funded in the War Estimates. The last remaining pre dreadnought, , was to be replaced, as well as two elderly pre dreadnoughts, and Baden was ordered as Ersatz Wörth, Württemberg as Ersatz Kaiser Wilhelm II, and Sachsen as Ersatz Kaiser Friedrich III; Bayern was regarded as an addition to the fleet, and was ordered under the provisional name "T".

Жалпы сипаттамалары

Бавария мен Баден су сызығы бойынша ұзақ болды, жалпы ұзындығы да шамалас болды. Саксен мен Вюртемберг су сызығы бойынша да, жалпы ұзындығы бойынша да сәл ұзақ болды. Төрт кеменің де ені , ал суағар тереңдігі Бавария мен Баден арасындағыдай болды. Бавария мен Баден қалыпты жүктемеде ығысу үшін жобаланды; толық жауынгерлік жүктемеде кемелердің ығысуы Вюртемберг пен Саксенге дейін жетеді. Вюртемберг пен Саксен сәл ауыр болды, қалыпты жағдайда 28,800 т, толық жүктемеде 32,500 т. Кемелер көлденең және бойлық болат қаңқалармен құрылды, олардың үстіне сыртқы корпус пластиналары бекітілді. Корпус 17 су өткізбейтін бөлімге бөлінді және корпустың ұзындығының 88 пайызын құрайтын қос түбі болды. Бавария мен Баден неміс теңіз күштерінде өте жақсы кемелер деп есептелді. Бавария және оның әпкелері тұрақты және өте маневрлі болды. Кемелер қатты толқындарда жылдамдықтарын сәл жоғалтты; рульдер толық бұрылғанда кемелер жылдамдықтың 62% дейін жоғалтып, 7 градусқа дейін еңкейді. Метацентрлік биіктігі , британдық аналогтарынан жоғары болғандықтан, кемелер Солтүстік теңіздің таяз суларында тұрақты артиллериялық платформалар болды. Бавария класындағы кемелердің стандартты экипажы 42 офицер мен 1129 сарбазды құрады; эскадрильяның флагманы ретінде қызмет еткенде, қосымша 14 офицер мен 86 адам қажет болды. Кемелерде бір күзет қайығы, үш баржа, екі шлюпка, екі ял және екі сал бар болды.

Машиналар

Бавария мен Баденде он бір көмірмен жұмыс істейтін Шульц Торникрофт қазандықтары және тоғыз қазандық бөлмелерінде үш мұнаймен жұмыс істейтін Шульц Торникрофт қазандықтары орнатылды. Парсонс турбиналарының үш жиынтығы диаметрі белгілі бір шамада болатын үш бұранданы қозғалтты. Бавария мен Баденнің электр станциялары минутына 265 айналыммен жұмыс істеуге арналған; сынақтарда кемелер сәйкесінше және жылдамдықтарға қол жеткізді. Екі кеме де ең жоғары жылдамдықты жеткізе алды. Алғашқы екі кеме көмір мен мұнай тасымалдауға арналған, бірақ корпустағы қосымша кеңістіктерді пайдалану көмір мен мұнайға арналған жалпы бункерлеуді арттырды. Бұл кемелерде сегіз дизель генераторы болды; олар әр кемеге 220 вольттан тұратын 2400 киловатт электр қуатын жеткізді. Саксен мен Вюртемберг кемелерінің жылдамдығы бұрынғы кемелерге қарағанда бір түйінге артық болуы тиіс еді. Вюртембергке жобаланған 22 түйін жылдамдығы үшін күшті машиналар берілді. Саксенде MAN дизельді қозғалтқышы орталық шахтаға орнатылатын, ал бу турбиналары сыртқы шахталарды қуаттандыратын, бірақ дизельді қозғалтқыш соғыстың соңына дейін дайын болмады және ол тек 1919 жылы Әскери-теңіз аралық одақтас бақылау комиссиясының сынақтары үшін аяқталды. Біріктірілген электр станциясы жобаланған 22,5 түйін жылдамдығы үшін қуатты қамтамасыз етер еді.

Қару-жарақ

Бавария класындағы линкорлар сегіз 38 см (15 дюйм) SK L/45 зеңбірегінен тұратын негізгі батареямен, төрт Drh LC/1913 екі зеңбірек мұнарасымен қаруланды. Бұл мұнаралар зеңбіректерді -8 градусқа дейін бағыттап, 16 градусқа дейін көтеруге мүмкіндік берді. Зеңбіректерді қайта зарядтау үшін 2,5 градусқа қайтару қажет болды. Кейіннен «Бавария» линкоры үшін зеңбірек орнатулары 20 градусқа дейін көтерілуіне мүмкіндік беру үшін өзгертілді, бірақ бұл өзгерістер бағыттау бұрышын -5 градусқа дейін төмендетті. Бастапқы конфигурацияда зеңбіректердің максималды ату қашықтығы болды, бірақ «Бавария» линкорының жаңартылған зеңбіректеріне әр мұнараға стерео қашықтық өлшегіш орнатылды. Негізгі батареяға барлығы 720 снаряд немесе әр зеңбірекке 90 снаряд берілді; бұл олардың калибріне қарағанда жеңіл снарядтар еді. Снарядтардың бөлінісі бронебойғыш және жарылғыш снарядтар арасында бөлінді, олардың 60-ы бірінші, 30-ы екінші түрі болды. қашықтықта бронебойғыш снарядтар болат плитасына дейін тегіс өте алатын. Зеңбіректердің ату жылдамдығы секундына шамамен бір снарядты құрады. Британдық Корольдік теңіз күштері жүргізген соғыстан кейінгі сынақтар «Баден» линкорындағы зеңбіректер атыстан кейін 23 секундтан соң қайтадан атуға дайын болатынын көрсетті; бұл олардың британдық әріптестерінен, арасында 36 секунд алатын ,-ден әлдеқайда жылдам еді. Неміс зеңбіректерi қайта зарядтау жөнінен жылдам болғанымен, британдық инспекторлар неміс зеңбіректеріндегі жарылыстан қорғау шараларын 1917 жылдан кейін Корольдік теңіз күштері қабылдағандарға қарағанда едәуір нашар деп тапты, бірақ бұл мыс корпустардың қолданылуымен біршама жеңілдетілді, себебі олар жібекке оралған британдық кордитке қарағанда жарылысқа аз бейім болды. «Саксен» және «Вюртемберг» линкорлары үшін жасалған зеңбіректер Батыс майданда ұзақ қашықтықтағы, қоршауға алуға арналған ауыр зеңбіректер ретінде, сондай-ақ оккупацияланған Франция мен Бельгияда жағалау қорғаныс құрылғылары ретінде, ал кейбіреулері теміржол зеңбіректері ретінде пайдаланылды; бұл зеңбіректер «Langer Max» деп аталды. Кемелерде сондай-ақ 16 SK L/45 жылдам атушы зеңбіректен тұратын қосалқы батарея болды, олардың әрқайсысы жоғарғы палубаның бүйірінде орналасқан брондалған казематтарға орнатылған. Бұл зеңбіректер торпедалық катерлерден қорғану үшін арналған және барлығы 2240 снарядпен жабдықталған. Зеңбіректер нысаналарды қашықтықта ұстап тұруға қабілетті болды, ал 1915 жылы жақсартылғаннан кейін олардың қашықтығы ұзартылды. Зеңбіректердің ату жылдамдығы минутына 5-тен 7 оққа дейін болды. Снарядтардың салмағы 45,3 кг (99,8 фунт) болды және 13,7 кг (31,2 фунт) RPC/12 ұшқыш зарядымен мыс патронға салынған. Зеңбіректердің оқ-дәрісінің бастапқы жылдамдығы секундына 835 метрді құрады. Зеңбіректерді ауыстыру қажеттігі туғанша, олар шамамен 1400 снаряд атуға арналған. «Бавария» және «Баден» линкорларында сондай-ақ 800 снарядпен жабдықталған SK L/45 зениттік зеңбіректер де болды. Зеңбіректер MPL C/13 орнатуларына орналастырылды, бұл -10 градусқа дейін бағыттап, 70 градусқа дейін көтеруге мүмкіндік берді. Бұл зеңбіректер 9 кг снарядтармен атылды және 70 градус бұрышта тиімді биіктігі болды. Сол кездегі капиталдық кемелерде қалыпты болғандай, «Бавария» класындағы кемелер бес 60 см (24 дюйм) су асты торпеда түтіктерімен қаруланды. Бір түтік кеменің мұртында, ал екі түтік әрбір жақта орналастырылған. Әрбір кемеге 20 торпеда жүктелген. 1917 жылы «Бавария» мен «Баден» линкорлары минаға тап болған кезде, келтірілген зақымдар торпеда түтікшелерінің құрылымдық әлсіздігін көрсетті және екі кемеде де бүйірлік түтікшелер алынып тасталды. Торпедалар H8 типі болды, ұзындығы және 210 кг (463 фунт) гексанитті жарылғыш бөлігі бар. Торпедалардың қашықтығы жылдамдығымен орнатылған кезде; жылдамдықты төмендеткен кезде қашықтық айтарлықтай ұзарды.

The Bayern class battleships were armed with a main battery of eight 38 cm (15 in) SK L/45 guns in four Drh LC/1913 twin gun turrets. These turrets allowed for depression of the guns to −8 degrees and elevation to 16 degrees. The guns had to be returned to 2.5 degrees to reload them. The gun mountings for Bayern were later modified to allow elevation up to 20 degrees, though the changes reduced depression to −5 degrees. As originally configured, the guns had a maximum range of , but Bayerns modified guns could reach Each turret was fitted with a stereo rangefinder. The main battery was supplied with a total of 720 shells or 90 rounds per gun; these were shells that were light for guns of their caliber. The shell allotment was divided between armor piercing and high explosive versions, with 60 of the former and 30 of the latter. At a range of , the armor piercing shells could penetrate up to of steel plate. The guns had a rate of fire of around one shell every 38 seconds. Muzzle velocity was
Post war tests conducted by the British Royal Navy showed that the guns on Baden could be ready to fire again 23 seconds after firing; this was significantly faster than their British contemporaries, the , which took 36 seconds between salvos. While the German guns were faster to reload, the British inspectors found German anti flash precautions to be significantly inferior to those that had been adopted by the Royal Navy after 1917, though this was to some degree mitigated by the brass propellant cases, which were far less susceptible to flash detonations than the silk bagged British cordite. The guns that had been constructed for the battleships Sachsen and Württemberg were used as long range, heavy siege guns on the Western Front, as coastal guns in occupied France and Belgium, and a few as railway guns; these guns were referred to as Langer Max. The ships were also armed with a secondary battery of sixteen SK L/45 quick firing guns, each mounted in armored casemates in the side of the top deck. These guns were intended for defense against torpedo boats, and were supplied with a total of 2,240 shells. The guns could engage targets out to , and after improvements in 1915, their range was extended to The guns had a sustained rate of fire of 5 to 7 rounds per minute. The shells were 45.3 kg (99.8 lb), and were loaded with a 13.7 kg (31.2 lb) RPC/12 propellant charge in a brass cartridge. The guns fired at a muzzle velocity of 835 meters per second (2,740 ft/s). The guns were expected to fire around 1,400 shells before they needed to be replaced. Bayern and Baden were also equipped with a pair of SK L/45 flak guns, which were supplied with 800 rounds. The guns were emplaced in MPL C/13 mountings, which allowed depression to −10 degrees and elevation to 70 degrees. These guns fired 9 kg (19.8 lb) shells, and had an effective ceiling of at 70 degrees. As was customary on capital ships of the period, the Bayern class ships were armed with five 60 cm (24 in) submerged torpedo tubes. One tube was mounted in the bow and two on each broadside. A total of 20 torpedoes were carried per ship. When both Bayern and Baden struck mines in 1917, the damage incurred revealed structural weaknesses caused by the torpedo tubes and both ships had their lateral tubes removed. The torpedoes were the H8 type, which were long and carried a 210 kg (463 lb) Hexanite warhead. The torpedoes had a range of when set at a speed of ; at a reduced speed of , the range increased significantly to .

Қару-жарақ

Бавария класының кемелері сол кездегі неміс әскери кемелерінің стандарты бойынша Krupp цементтелген болат бронясымен қорғалған. Олардың кеменің ең маңызды бөліктері орналасқан кеменің орталық цитаделінде қалың қарулы белдеулері болды. Бұған оқ-дәрі қоймалары мен машина бөлімшелері кірді. Белдеудің қалыңдығы аз маңызды аймақтарда, яғни алдыңғы және артқы бөліктерде азайтылды. Кеменің мұрты мен кормасы бронямен қоршалмаған. Негізгі белдеудің артында бірнеше метрге созылатын қалың торпедалық қалқан корпустың бойымен орналасқан. Негізгі бронепалубының қалыңдығы көп бөлігінде қалың болды, бірақ кеменің маңызды бөліктерін жабатын бөліктерінің қалыңдығы арттырылды. Алдыңғы басқару мұнарасы ауыр бронямен қорғалған: қабырғалары қалың, ал шатыры 170 мм қалыңдықпен жабдықталған. Артқы басқару мұнарасы нашар броньдалған; оның қабырғаларының қалыңдығы 170 мм-ге тең, ал шатыры броньды пластиналармен жабылған. Басты батареяның оқ-дәрі мұнаралары да ауыр бронямен жабдықталған: мұнаралардың қабырғалары 350 мм, ал төбелері 200 мм қалыңдықпен жасалған. 15 см-лік зеңбіректердің казематтарында 170 мм қалыңдықтағы броня болды; зеңбіректердің өзінде экипажды снаряд сынықтарынан қорғау үшін 80 мм қалыңдықтағы қалқандар орнатылған. Саксеннің бронялық схемасы жоспарланған дизельдік қозғалтқышқа байланысты сәл өзгертілді, ол турбинадан әлдеқайда биік болды. Дизельдің үстіне қабырғалары 200 мм, екі шеті 80 мм және үсті 80 мм қалыңдықпен жасалған қорғаныс қосылды. Оның белдеуі де сәл өзгертілді, алдыңғы 200 мм қалың бөлігінен бастап кормаға дейін созылды.

Құрылыс

Бұл топқа төрт кеме кіруі жоспарланған. Бірінші кеме құрылыс нөмірі 590 бойынша Кильдегі Howaldtswerke компаниясымен салынды; құрылысы 1913 жылы басталды, 1915 жылғы 18 ақпанда суға түсіріліп, 1916 жылғы 15 шілдеде аяқталды. Екінші кеме құрылыс нөмірі 913 бойынша Данцигтегі Schichau кеме жасаушылығында салынды. Кеме 1915 жылғы 30 қазанда суға түсіріліп, 1917 жылғы 14 наурызда флотқа қабылданып алынды. "Sachsen" кемесінің құрылысы 210-шы нөмірмен Кильдегі Germaniawerft кеме жасаушылығында жүргізілді. Ол 1916 жылғы 21 қарашада суға түсірілді, бірақ аяқталмады. "Sachsen" сол кезде аяқталуға 9 айдай уақыт қалған еді. "Württemberg" кемесі Гамбургтегі AG Vulcan кеме жасаушылығында 19-шы құрылыс нөмірімен салынды. Ол 1917 жылғы 20 маусымда суға түсірілді, бірақ ол да аяқталмады және 1921 жылы бөлшектелді. Жоба тоқтатылған кезде "Württemberg" құрылысы аяқталуға шамамен 12 ай қалған еді.

1916 жылдың 18-19 тамызындағы флоттың ұшуы

1916 жылдың 18-19 тамызында флоттың шығуы кезінде, Адмирал Франц фон Хиппер басқаратын, Ашық теңіз флотының ұрыс крейсерлерімен барлау күштері болған I скаутинг тобы, Биттидің ұрыс крейсерлерін әшкерелеп, жою мақсатында Сандерленд қаласының жағалауын бомбалауға тиіс болды. Ютландия шайқасынан кейін, әлі де жауынгерлік қабілетін сақтап қалған екі неміс ұрыс крейсері болғандықтан, операцияға үш дредноут тағайындалды: «Бавария», екі «Кёниг» класындағы кеме және «Адмирал Шеер». 15 дредноуттан тұратын Ашық теңіз флотының қалған бөлігі олардан кейін еріп, жақтан қорғауды қамтамасыз ететін болды. Британдықтар неміс жоспарларын біліп, оларға қарсы Ұлы флотты сапқа шығарды. 14:35-ке қарай Шеер Ұлы флоттың жақындап келе жатқаны туралы ескертілді және Ютландиядағы қиын жағдайдан кейін өткен 11 аптаның ішінде Ұлы флоттың барлық күштерімен қақтығысуға дайын болмады, сондықтан күштерін кері бұрып, неміс порттарына шегінді.

Альбион операциясы

1917 жылдың қыркүйек айының басында Рига портын неміс әскері басып алғаннан кейін, неміс теңіз күштері Рига шығанағындағы ресейлік теңіз күштерін ығыстыруға шешім қабылдады. Осы мақсатта Адмиралштаб (Теңіз жоғары қолбасшылығы) Балтық теңізіндегі Эзель (Ösel) аралдарын, әсіресе Сворбе түбегіндегі ресейлік артиллериялық батареяларды басып алу операциясын жоспарлады. 18 қыркүйекте Эзель және Мун (Moon) аралдарын басып алу үшін бірлескен әскери-теңіз операциясын жүргізуге бұйрық берілді; теңіз күштерінің негізгі бөлігі флагмандық майданкер «Мольтке» және Ашық теңіз флотының III шайқас эскадрильясы болды. V дивизияға төрт «Кёниг» класты линкор кірді, және оларға «Бавария» қосылды. VI дивизия бес «S» класты линкордан тұрды. Сонымен қатар тоғыз жеңіл крейсер, 3 торпедалық кемелер флотилиясы және ондаған миналық соғыс кемелері бар, барлық күш 300-ге жуық кемеден құралды және 100-ден астам ұшақ пен 6 цеппелинмен қолдау көрсетілді. Шабуыл тобының құрамында шамамен 24 600 офицер мен сарбаз болды. Немістерге қарсы тұрған күштер: ескі ресейлік доредноуттар – «Слава» және «Цесаревич» линкорлары, бронекруизерлер – «Баян», «Адмирал Макаров» және «Диана» крейсерлері, 26 эсминец, бірнеше торпедалық катерлер мен канонерлік кемелер. Эзельдегі гарнизонның саны шамамен 14 000 адамды құрады. Операция 12 қазанда басталды, «Мольтке», «Бавария» және «Кёнигтер» Тагга шығанағындағы ресейлік жағалау батареяларын атқылауды бастады. Сонымен қатар, «Кайзерлер» Сворбе түбегіндегі батареяларды шабуылға алды; мақсаты – Мун және Даго аралдары арасындағы арнаны бақылауға алу, бұл шығанақтағы ресейлік кемелердің жалғыз қашу жолын кесу еді. «Гроссер Курфюрст» және «Бавария» екі кеме де бомбалау позициясына маневр жасағанда минаға тірелді; біріншісіне келген зиян аз болды, ал кеме шайқасқа қатысуын жалғастырды. «Бавария» ауыр зақым алды, уақытша жөндеулер тиімсіз болды. Кемені жөндеу үшін Кильге қайтару қажет болды; кері сапар 19 күнге созылды.

1918 жылдың 23-24 сәуіріндегі флоттың ұшуы

1917 жылдың соңында Ашық теңіз флоты Ұлыбритания мен Норвегия арасындағы Солтүстік теңізде жеңіл кемелермен конвойлерге қарсы шабуылдар жасауды бастады. 17 қазанда неміс жеңіл крейсерлері екі эсминецпен бірге жүретін он екі кемеден тұратын конвойді ұстап, жойды; тек үш көліктің ғана қашып құтылуына мүмкіндік болды. 12 желтоқсанда төрт неміс эсминеці бес кемеден және екі эскорт эсминецінен тұратын тағы бір конвойді ұстап алып, жойды. Бұл Ұлы флоттың бас қолбасшысы адмирал Дэвид Биттиді Солтүстік теңіздегі конвойлерді қорғау үшін бірнеше линкорлар мен линкорлық крейсерлерді жөнелтуге мәжбүр етті. Бұл адмирал Шеерге бүкіл соғыс бойы күткен мүмкіндікті сыйлады: Ұлы флоттың бір бөлігін оқшаулап, жою мүмкіндігі. 1918 жылғы 23 сәуірде сағат 05:00-де Бавария мен Баденді қоса алғанда, Ашық теңіз флотының барлық кемелері қатты күзетілген конвойлердің біреуін ұстап алу ниетімен портынан шықты. Британдықтар операцияны білмеуі үшін сымсыз радио байланысы ең төменгі деңгейде ұсталып тұрды. 24 сәуірде сағат 05:10-да «Молтке» ұрыс крейсері ауыр техникалық бұзылыстарға ұшырап, Вильгельмсхавенге сүйреуге мәжбүр болды. 14:10-ға дейін конвой әлі табылған жоқ, сондықтан Шеер Ашық теңіз флотын неміс суларына қайтарды. Шындығында, 24 сәуірде конвой келген жоқ; неміс теңіз барлауы кемелердің келу күнін бір күнге қате есептеген.

Вильгельмсхавен бүлігі

1918 жылдың қазан айында адмирал Хиппер, қазір бүкіл Ашық теңіз флотының бас қолбасшысы, Ұлы флотпен соңғы шайқасты жоспарлады. Әскери-теңіз штабының бастығы адмирал Рейнхард Шер жоспарды 27 қазанда бекітті; операция 30-ына белгіленді. 29 қазанда Вильгельмсхавенге жиналуға бұйрық берілген кезде, соғыстан шаршаған экипаждар қашуға немесе бұйрықтарға ашық түрде бағынбауға көшті. , және Маркграф кемелерінің экипаждары бейбітшілік үшін митинг өткізді. кемесінің экипажы бірінші болып ашық бүлік көтерді; содан кейін және оған қосылды. 29-ының кешіне қарай, порттағы ондаған әскери кемелердің мачталарынан революцияның қызыл тулары көтерілді. Осыған қарамастан, Хиппер операцияны флоттың жоғары шенді офицерлерімен талқылау үшін өзінің флагманы Бадендегі соңғы кеңес өткізуге шешім берді. Келесі күні таңертең бүлік тым кеңінен тарағандықтан флотпен шабуыл жасау мүмкін емес екені анық болды. Көтерілісті басуға тырысып, ол бір шайқас эскадрильясына Кильге аттануға бұйрық берді. 5 қарашаға дейін порттағы барлық линкорларда қызыл ту көтерілді, бірақ 6 қарашада теңізшілер кеңесі оның да бақылауына алды.

Тағдыр

1918 жылы қарашада Германиямен қару тоқтату келісіміне қол қойылғаннан кейін, Ашық теңіз флотының көп бөлігі британдық Скапа-Флоу әскери-теңіз базасында интернироваться (тұтқындалуға) тиіс болды. «Бавария» тапсырылатын кемелердің бірі ретінде тізілген, бірақ бастапқыда «Баден» тізімде болмады. Британдықтар толыққандай деп сенген крейсерді беруді сұрады. Бірақ «Маккенсен» әлі де құрылыс кезеңінде екені белгілі болғаннан кейін, оны алмастыру үшін «Баденге» бұйрық берілді. 1918 жылғы 21 қарашада контр-адмирал Людвиг фон Ройтер басқаруымен кемелер Германиядағы базасынан соңғы рет шықты. Флот Скапа-Флоуға жол тартқанда, 370 британдық, американдық және француздық әскери кемелерінен тұратын үлкен эскадрамен кездесті, ал одан бұрын жеңіл крейсермен кездесті. «Баден» 1918 жылғы 14 желтоқсанда жеке түрде Скапа-Флоуға келді. Кемелер интернироваться (тұтқындалған) кезде, олардың қарулары оқ-дәрі ұяларын алып тастау арқылы қолданыссыз етуге келді. Флот Версаль келісімін жасауға әкелген келіссөздер кезеңінде тұтқында болды. Ройтер британдықтардың неміс кемелерін 21 маусымда басып алуға ниеттенгенін анықтады, ол Германияның бейбітшілік шартына қол қою мерзімі болатын. Осыған жол бермеу үшін ол мүмкіндігі болғанда кемелерін батыруға шешім қабылдады. 21 маусым күні таңертең британдық флот оқу маневрлерін жүргізу үшін Скапа-Флоудан шықты; 11:20-да Ройтер кемелеріне бұйрық берді. «Бавария» 14:30-да батты, бірақ «Баден» британдық күзетшілердің күшімен жағаға тірелді; ол батпаған жалғыз капиталдық кеме болды. Судан шығарылып, жан-жақты тексерілгеннен кейін, «Баден» артиллериялық нысана ретінде пайдаланылды және ақыры 1921 жылғы 16 тамызда Портсмуттың оңтүстік-батысында батырылды. «Бавария» 1934 жылғы 1 қыркүйекте мақұлданып, келесі жылы Розитте бөлшектелді. Версаль келісімінің 186-бабына сәйкес «Саксен» және «Вюртемберг» кемелері Германияның әскери-теңіз флотынан шығарылды. «Саксен» 1920 жылы Киль арсеналында кемелерді бөлшектеушілерге сатылды. «Вюртемберг» келесі жылы сатылып, Гамбургте бөлшектелді.

Following the armistice with Germany in November 1918, the majority of the High Seas Fleet was to be interned in the British naval base at Scapa Flow. Bayern was listed as one of the ships to be handed over, though Baden initially was not. The battlecruiser , which the British believed to be completed, was requested instead. When it became apparent to the Allies that Mackensen was still under construction, Baden was ordered to replace it. On 21 November 1918, the ships to be interned, under the command of Rear Admiral Ludwig von Reuter, sailed from their base in Germany for the last time. The fleet rendezvoused with the light cruiser , before meeting a massive flotilla of some 370 British, American, and French warships for the voyage to Scapa Flow. Baden arrived at Scapa Flow separately on 14 December 1918. When the ships were interned, they had their guns disabled through the removal of their breech blocks. The fleet remained in captivity during the negotiations that ultimately produced the Versailles Treaty. It became apparent to Reuter that the British intended to seize the German ships on 21 June, which was the deadline for Germany to have signed the peace treaty. To prevent this, he decided to scuttle his ships at the first opportunity. On the morning of 21 June, the British fleet left Scapa Flow to conduct training maneuvers; at 11:20 Reuter transmitted the order to his ships. Bayern sank at 14:30, but Baden was run aground by British guards; she was the only capital ship that was not sunk. After being refloated and thoroughly examined, Baden was expended as a gunnery target, finally being sunk on 16 August 1921 to the southwest of Portsmouth. Bayern was raised for scrapping on 1 September 1934 and broken up over the following year in Rosyth. The uncompleted Sachsen and Württemberg were stricken from the German Navy under the terms of Article 186 of the Versailles Treaty. Sachsen was sold for scrapping in 1920 to ship breakers at the Kiel Arsenal. Württemberg was sold the following year, and broken up in Hamburg.