Кіріспе
Луга епископы Германфрид (сондай-ақ Германифрид немесе Германафрид; Hermenfredus, 532 жылы қайтыс болды) – қазіргі Германиядағы Тюрингияның соңғы тәуелсіз патшасы. Ол король Бизинус пен оның ломбард патшайымы Менияның үш ұлының бірі болды. Оның бауырлары – Бадерик, ломбард патшасы Вахоға үйленген Райкунда және Бертахар. 507 және 511 жылдар аралығында Германфрид Теодемирдің қызы Амалафриданың қызы Амалабергаға үйленді. Амалаберга Германфридтен «күміс ақ» аттар алған Теодорих Ұлының немересі болды. Германфридтің қашан патша болғаны белгісіз, бірақ Теодорихтың 507 жылы жазған хатында ол патша (rex thoringorum) деп аталады. Ол бастапқыда бауырлары Бадерик пен Бертахармен билік етті, бірақ кейіннен 529 жылы шайқаста Бертахарды өлтіріп, жас Радегундты жетім қалдырды. Григорий Турскийдің айтуынша, Амалаберга енді Германфридті қалған бауырына қарсы қоздады. Бірде ол тамаққа тек жартысын ғана дайындады, себебін сұрағанда, ол оған: «Патшалығының жартысы ғана бар патша, үстелінің жартысы бос болуға лайық» деді. Осылайша, Германфрид Мец патшасы Теодерик I-мен Бадерикке қарсы жорық жасау туралы келісім жасады. Бадерик франктардан жеңіліп, басы кесілді, бірақ Германфрид Теодерикке өз міндеттемелерін орындаудан бас тартты, бұл екі патшаның арасындағы антагонизмге әкелді. 531 немесе 532 жылы Теодерик, оның ұлы Теодеберт I және оның ағасы Сойсон патшасы Клотер I Тюрингияға шабуыл жасады. Франктар Унструт өзені маңында шайқаста жеңіске жетіп, Сцитингиде (қазіргі Бургсшайденген) патшалық орнын басып алды. Германфрид қашып құтылуға үлкерді, бірақ франктар оның немересі Радегундты (Venantius Fortunatus, De excidio Thoringae) және оның шөберелерін тұтқынға алды. Григорий кейбір адамдардың Теодериктің қатысы болуы мүмкін деп болжауға батыл болғанын айтады. Содан кейін Радегунд Клотер патшаға үйленуге мәжбүр болды, ал Германфридтің әйелі Амалаберга балалары Амалафрид пен Роделиндамен бірге остготтарға қашты. Кейіннен оны византиялық генерал Белизарий тұтқынға алып, Константинопольге жіберді, онда Амалафрид кейіннен императорлық генерал болды, ал Роделинда ломбард патшасы Аудуинге тұрмысқа шықты. Германфридпен Тюрингия патшалығы аяқталды. Сале өзенінің шығысындағы аймақты славян тайпалары, солтүстік Тюрингияны сакстар басып алды. Тюрингиялық династияның құлдырауы көптеген эпикалық туындылардың тақырыбы болды, олардың ең танымалдары 967 жылы жазылған саксон негізін қалау аңызы Корвидің Видукиндтің Rerum gestarum saxonicarum libri tres-інде. Рудольф Фулдалық осыған ұқсас оқиғаны айтады. Бұл нұсқада франктармен одақтасқан герцог Хадугатоның басшылығындағы сакстар Унструттағы ұлы шайқаста жеңіске жетеді.
Hermanfrid (also Hermanifrid or Hermanafrid; Hermenfredus, died 532) was the last independent king of the Thuringii in present day Germany. He was one of three sons of King Bisinus and his Lombard queen Menia. His siblings were Baderic; Raicunda, married to the Lombard king Wacho; and Bertachar. Between 507 and 511 Hermanfrid married Amalaberga, daughter of Amalafrida who was the daughter of Theodemir. Amalberga was the niece of Theodoric the Great, who received a number of "silver white" horses from Hermanfrid. It is unclear when Hermanfrid became king, but he is called king (rex thoringorum) in a letter by Theodoric dated to 507. He first shared the rule with his brothers Baderic and Bertachar, but later killed Bertachar in a battle in 529, leaving the young Radegund an orphan. According to Gregory of Tours, Amalaberga now stirred up Hermanfrid against his remaining brother. Once she laid out only half the table for a meal, and when questioned about the reason, she told him "A king who owns only of half of his kingdom deserved to have half of his table bare." Thus roused, Hermanfrid made a pact with the king of Metz, Theuderic I, to march against Baderic. Baderic was overcome by the Franks and beheaded, but Hermanfrid refused to fulfill his obligations to Theuderic, which led to enmity between the two kings. In 531 or 532, Theuderic, his son Theudebert I, and his brother King Clotaire I of Soissons attacked the Thuringii. The Franks won a battle near the river Unstrut and took the royal seat at Scithingi (modern Burgscheidungen). Hermanfrid managed to flee, but the Franks captured his niece Radegund (see Venantius Fortunatus, De excidio Thoringae) and his nephews. Gregory mentions that certain people had ventured to suggest that Theuderic might have had something to do with it. Radegund was then forced to marry King Clotaire, while Hermanfrid's wife Amalaberga fled to the Ostrogoths with her children Amalafrid and Rodelinda. She was later captured by the Byzantine general Belisarius and sent to Constantinople, where Amalafrid later became an imperial general and Rodelinda was married to the Lombard king Auduin. The Thuringian kingdom ended with Hermanfrid. The area east of the Saale River was taken over by Slavic tribes, north Thuringia by the Saxons. The fall of the Thuringian dynasty became the subject of numerous epic treatments, the best known of which is in the Rerum gestarum saxonicarum libri tres by Widukind of Corvey, a Saxon foundation myth written in 967. Rudolph of Fulda tells a related story. In this version, it is the Saxons under Duke Hadugato, as allies of the Franks, who win the great battle on the Unstrut.
Ақпарат көздері туралы
Бұл кезеңдегі басты дереккөз – франктердің көзқарасын көрсететін Турский Григорий. Видукинд бұл дереккөзден әлдеқайда кейінірек жазылған және оның баяндамасына мифтік элементтер енгізілгені анық. Прокопий Италияға қатысты жағдайларды қысқаша ғана еске алады.