Миландық Висконти әулетінің билеушісі Галеаццо II

Кіріспе

Миланның билеушісі (1320–1378)

Галеаццо II Висконти (шамамен 1320 – 4 тамыз 1378) – Висконти әулетінің мүшесі және Италияның Милан қаласының билеушісі. Оның ең танымал әскери науқандары 1367 жыл шамасында Рим папасы Григорий XI-ге қарсы болды. Папалық билік пен Висконти отбасы арасында болған бұл шайқастар ақырында бейбіт келісімге әкелді. Саяси тұрғыда белсенді болған ол отбасының билігін кеңейтті, Висконти 1349 жылдан бастап Миланның мұрагерлік билеушілері атанды. Ол зиялылар мен жазушыларды қолдауымен, атап айтқанда Петрарканы демеуімен және 1361 жылы Павия университетін құруымен есте сақталады. Галеаццо II Висконти және оның інісі Бернабо азаптаудың қатал тәсілі болған Кварезима азаптау протоколын енгізгендер деп есептеледі.

Висконти отбасы

Висконти үйінің негізін қалаушы туралы мәлімдемелер келіспеушілік тудырады, алайда ең көп танылған құлық Галеаццоның атасы Оттоне Висконтиге тиесілі. Висконти отбасының басқа да көрнекті өкілдері – Маттео I (1294–1302), Лучино I (1339–1349) және Бернабо (1354–1385). Миланды билеуге кіріспес бұрын Галеаццо II-ні оның ағасы Лучино қысқа мерзімге шеттетуге мәжбүр болды. Шеттеуде ол Савойяда болды, бірақ ақырында Миланға қайта оралып, қаланың билігін туыстары Бернабо мен Маттео II Висконтипен бөлісуге шақырылды. Галеаццоның даңқы оның ұлы Джан Галеаццоның даңқынан кемдеу. Джан Галеаццоның тұсында Висконтилердің мәртебесі қарапайым билеушілерден Милан герцогтарына дейін көтерілді. Галеаццо II Миланның Бас кеңесі жасаған жарғы арқылы ағалары Бернабо мен Маттео II-мен бірге Миланды билеуге ие болды. Синьора ретінде Галеаццо II Висконтилердің беделін және ықпалын арттыруға күш салды. Ол Киелі Рим императоры Карл IV-пен байланыс орнатып, оған және оның екі ағасына бірлескен императорлық викарий атағын алды. Солтүстік Италиядағы Висконтилердің әскери әрекеттері Галеаццо II-ге Павияда операциялық базасын құруға мүмкіндік берді, бірақ сонымен қатар оны Папамен қақтығысқа да итерді. 1378 жылдың 4 тамызындағы өлімі оның ұлы Джан Галеаццо Висконтиге сендере ретінде отбасының ықпалын кеңейтуге жол ашты. Галеаццо II Висконтидің ең маңызды әскери науқандары шамамен 1367 жылдан бастау алған Папа Григорий XI-ге қарсы шабуылдар болды. Папалық пен Висконти отбасының мүшелері, соның ішінде Бернабо мен Галеаццо Висконти арасында бірнеше шайқастар болды, олар ақырында бейбіт келісімге келді. Алайда, бұл келісім Бернабоның Флоренциямен одақтасуымен күшін жойды, Флоренция да Папамен ұзақ жылдар бойы күресіп келген еді, бұл Висконти отбасын 1375 жылғы Сегіз қасиеттілер соғысы кезінде қайтадан шайқасқа тартты. Галеаццоның тағы бір жетістігі – 1359 жылы Павияны бағындыруы, бұл оған әскери экспедицияларды қаржыландыруға көмектесті. Кейін Павия Висконти әулетінің негізгі резиденциясына айналды. Жетістіктеріне қарамастан, Галеаццо II Висконтидің мұрасы оның өмірінің кейбір аспектілерімен көлеңкеленді. Ол көбінесе ұлы Джан Галеаццо Висконти арқылы еске алынады, ол Галеаццоның өлімінен кейін ағасы Бернабо Висконтиден Миланды толық бақылауға алуға қол жеткізді. Дегенмен, Галеаццо II-нің билікке ие болуы мен Джан Галеаццоның оны сақтап, тіпті кеңейтуі арасында айқын байланыс бар, бұл Галеаццо II ұлына қалдырған жағдайға байланысты. Саяси мұрасынан өзге, Галеаццо II көбінесе зиялылар мен жазушыларға жасаған демеушілігімен байланысты, Петраркаға қолдау көрсетуінен бастап Павия университетін құруына дейін. Соңында, Галеаццо II қатыгездікпен азаптаудың жаман мұрасымен байланысты. Бұл оның және оның ағасының Миландағы бірлескен билігінің басында Керасима азаптау протоколын енгізуінен туындады.

The founder of the Visconti house is a conflicted claim, though widespread credit goes to Galeazzo's ancestor, Ottone Visconti. Other notable figures in the Visconti family include Matteo I (1294–1302), Luchino I (1339–1349) and Bernabò (1354–1385). Prior to his rule over Milan, Galeazzo II was briefly exiled by his uncle, Luchino. During his exile he stayed in Savoy before eventually being invited to return to Milan and share rule over the city with his relatives, Bernabò and Matteo II Visconti. Galeazzo's fame is outstripped by that of his son Gian Galeazzo; under Gian Galeazzo, the Visconti's status was elevated from mere rulers to dukes of Milan. Galeazzo II became co ruler of Milan with his brothers Bernabò and Matteo II through a statute forged by the Milanese General Council. During his time as signore, Galeazzo II was focused on increasing the prestige and influence of the Visconti. He forged ties with Holy Roman emperor Charles IV, who granted him and his two brothers, the shared title of imperial vicar. Although Visconti military activities in North Italy allowed Galeazzo II to set up his base of operations in Pavia, it also drew him into conflict with the Papacy. His death on August 4, 1378, allowed his son Gian Galeazzo Visconti to expand the influence of the family as signore. Galeazzo II Visconti's most notable military campaigns were against Pope Gregory XI, beginning roughly around 1367. A series of battles were fought between the papacy and members of the Visconti family, including Bernarbò and Galeazzo Visconti that ultimately ended in a peace treaty. However, this agreement would be revoked when Bernarbò's alliance with Florence, who had also held a longstanding struggle against the papacy, pulled the Visconti family back into battle during the War of Eight Saints in 1375. Another accomplishment of Galeazzo's was to claim Pavia in 1359, which helped him fund military expeditions. Pavia later became a principal residence of the Visconti family. Despite his accomplishments, Galeazzo II Visconti's legacy has largely been coloured by a select few aspects of his life. He is largely remembered through the successes of his son, Gian Galeazzo Visconti, who was able to wrest sole control of Milan from his uncle Bernabò Visconti after Galeazzo's death. Yet, there is obvious continuity between the power gained by Galeazzo II, and the power maintained, and even expanded upon by Gian Galeazzo, which can be attributed in part to the situation Galeazzo II left his son in. On top of his political legacy, Galeazzo II is often remembered in conjunction with his patronage of intellectuals and writers, from his sponsorship of Petrarch to the founding of the University of Pavia. Finally, Galeazzo II is associated with a sinister legacy of brutal torture. This comes from his and his brother's introduction of the Querasima torture protocol at the beginning of their dual reign in Milan.

Отбасы тарихы және оқиғалар

Галеаццо II Висконти Стефано Висконти мен Валентина Дорианың ұлы болды. Висконти әулеті Пиза, Сардиния және Миланмен туыстық байланыстар орнатқан. Бастапқыда Милан Висконти әулетінің негізін қалау мәселесі аса күрделі болды. Галеаццоның аталары, Аццоне және Оттоне Висконти екеуі де өз әулетінің негізін қалаушы деп есептелуге заңды талапкер болды. Дегенмен, Висконти әулетінің билігі кейіннен олардың танымал болған династиялық билігіне дейін кеңейгені Оттоне кезінде болды. Бұрын Висконти отбасы қалада шектеулі артықшылықтарға ие болған. Оның күш-жігерінің нәтижесінде Оттоне Аццонеге қарағанда Висконти әулетінің ресми негізін қалаушы ретінде танылды. 1277 жылдан 1294 жылға дейін Милан архиепископы болған Оттоне, Миланды бұрынғы билеушілерінен тартып алды, содан кейін шеберлікпен өзінің немере інісі Маттео I Висконтиді билікке жеткізді. Маттео-иль-Магно ("Ұлы" деп жуықтап аударғанда) 1294 жылдан 1302 жылға дейін, содан кейін 1311 жылдан 1322 жылға дейін Галеаццо билігінен бұрын билік жүргізді. Маттео Павия, Верчелли, Новара және Комо қалаларын бақылауға алды. Көтеріліс кезінде уақытша биліктен қуылғанмен, Маттео екінші билік мерзімінде императорлық генерал-викарий лауазымын алды. Содан кейін Киелі Рим императоры Людовик IV Маттеоны Миланның мырзасы етіп тағайындады, ол алғаш рет мемлекеттік қызметке кіргеннен кейін отыз жыл өткен соң. Осылайша, Маттео Миланның тұрақты иелігін орнатуға көмектесті, бұл Висконти билігінің мұрагерлік сипатына маңызды үлес қосты. Алайда, оның жетістіктеріне қарамастан, Маттео кейіннен еретик ретінде өлім жазасына кесілді. Галеаццо I 1322 жылдан 1327 жылға дейін Маттео I-ге билік жүргізді және 1354 жылы Галеаццо II билігіне 27 жыл бұрын келді. Галеаццо II Миланның билеушісі болғанға дейін оның алдында: Аццоне (1329–1339), Лучино I (1339–1349) және Джованни (1339–1354) билік етті. Өзінің билігін бастағанға дейін Галеаццо өзін-өзі ұстай білетін, қабілетті дипломат және өнерді сүйетін адам болды. Әсіресе, ол Петрарканың көптеген меценаттарының бірі болды. Галеаццо саяхаттауға да құштар болды: 1343 жылы ол Иерусалимге қажылық сапарға шықты. Ол бірнеше жыл Савойяда тұрды, онда оның ағасы Лучино 1345 жылы оны жер аударған. Жер аударылғаннан кейін және Лучино қайтыс болғаннан кейін, Галеаццо 1349 жылы өзінің қалған ағасы Джованни Висконтидің бұйрығымен Миланға оралды. Оның ағасы оны Болоньяның губернаторы етіп тағайындады. Келесі жылы Галеаццо Павияда орналасқан Висконти қамалының құрылысын тапсырды. Қамал Висконти отбасының негізгі Павиядағы резиденциясы болды. Сол жылы 28 қыркүйекте оның өмірінде тағы бір маңызды оқиға болды. Бәлкім, ол жер аударылған жылдары қалыптасқан Савойяға деген құштарлығын көрсете отырып, Галеаццо Савойялық Бьянкаға үйленді. Ол Савой графлығының графы Аимонның қызы және Савойялық Амедеоның әпкесі болды. Осылайша, екеуінің арасындағы неке Савойя мен Милан арасындағы одақты одан әрі нығайтты. Бірге олардың екі баласы болды. Үйленгеннен кейін бірден, олардың алғашқы және ең танымал баласы, 1351 жылы Жан Галеаццо есімді ұл дүниеге келді, ол Франция королі Жанның қызы Изабеллаға үйленді. Олардың жалғыз қызы Виоланте болды. Ол 1354 жылы туды, сол жылы Галеаццо өзінің екі бауыры Маттео II және Бернабомен бірге Миланды бірлесіп биледі. Ол қызын Англияның Эдуард III-нің ұлы Антверпеннің Лионеліне берді және 200 000 алтын флоринмен күйеуге берді. Маттео олардың билігінің басында 1355 жылы өлтірілді. Маттео қайтыс болғаннан кейін Галеаццо Ломбардияның батыс бөлігін алды, ал Бернабо шығыс бөлігін алды. 1362 жылы Галеаццоның денсаулығы нашарлап, ол өзінің сотын екі жыл бұрын қайтадан бағындырған Павияға көшірді және 1378 жылы қайтыс болды. Галеаццо табиғи себептерден қайтыс болса да, оның соңғы қалған бауыры туралы дәл осыны айтуға болмайды. Бернабо Маттеоға ұқсас тағдырға ұшырап, 1385 жылы өлтірілді. Галеаццоның ұлы Жан Галеаццо әкесі мен ағасының билігін жалғастырды және олардан гөрі үлкен атаққа ие болды. 1378 жылы жиырма бес жылдық билігін бастаған Жан Галеаццо ақырында 1395 жылы Миланның алғашқы ресми герцогы болды.

Galeazzo II Visconti was the son of Stefano Visconti and Valentina Doria. The House of Visconti held family ties to Pisa, Sardinia and Milan. Originally, the founding of the Milanese Visconti line was a particularly contested issue. Galeazzo's ancestors, Azzone and Ottone Visconti both held legitimate claims to be considered the founder of their house. However, it was under Ottone that the power of the Visconti house expanded before becoming the dynastic power they were later infamous for. Previously, the Visconti family had only enjoyed limited privileges within the city. As a result of his efforts, Ottone was recognized as the official founder of the Visconti house over Azzone. As the archbishop of Milan from 1277 to 1294, Ottone wrested control over Milan from its previous rulers before skillfully manoeuvring his nephew Matteo I Visconti into a position of power. Matteo il Magno (roughly translated to mean ‘the Great’) ruled from 1294 to 1302 and then again from 1311 to 1322, preceding Galeazzo's rule. Matteo notably achieved control over Pavia, Vercelli, Novara and Como. Though he was temporarily ousted from power by a rebellion, Matteo later received the position of imperial vicar general during his second period of rule. Holy Roman Emperor Louis IV then eventually appointed Matteo as Lord of Milan, thirty years after he first obtained a position in the secular government. In this way, Matteo aided in establishing an enduring lordship over Milan; this moment in time significantly contributed to the hereditary quality of Visconti power. Yet regardless of his achievements, Matteo later died a condemned heretic. Galeazzo I succeeded Matteo I from 1322 to 1327 and preceded Galeazzo II's rule in 1354 by 27 years. Before Galeazzo II became the ruler of Milan he was preceded by: Azzone (1329–1339), Luchino I (1339–1349), and Giovanni (1339–1354). Prior to his rule, Galeazzo was a fairly self possessed individual. He had proven himself to be a capable diplomat and a lover of the arts. In particular, he was one of Petrarch's many patrons. Galeazzo also expressed a love for travelling: in 1343, he embarked on a pilgrimage to Jerusalem. He briefly resided in Savoy for several years, where his uncle Luchino had exiled him in 1345. Following his exile and Luchino's death, Galeazzo returned to Milan in 1349 at the behest of his remaining uncle, Giovanni Visconti. His uncle also made him governor of Bologna. The following year, Galeazzo commissioned the Visconti Castle, otherwise known as Castello Visconteo located in Pavia. The castle became the main Pavian residence of the Visconti family. During the same year, another significant event occurred in his life on September 28. Perhaps partially reflective of his fondness for Savoy as formed during his years in exile, Galeazzo went on to marry Bianca of Savoy. She was the daughter of Aimone, Count of Savoy and the sister of Amadeo of Savoy. The marriage between the two consequently further cemented the alliance between Savoy and Milan. Together, the couple had two known children. Almost immediately after getting married, the two had their first and most well known child, a son by the name of Gian Galeazzo in 1351 who was married off to Isabelle, the daughter of King John of France. Their only other known child was a daughter named Violante. She was born in 1354, the same year Galeazzo assumed shared rule over Milan with his two brothers, Matteo II and Bernabò. He married his daughter off to Lionel of Antwerp, son of Edward III of England, and gave a dowry of 200,000 gold florins. Matteo was assassinated early on in their rule in 1355. Upon Matteo's death, Galeazzo obtained the western part of Lombardy, while Bernabò received the eastern one. In 1362 Galeazzo's own health worsened and he moved his court to Pavia, which he had reconquered two years earlier, and where he died in 1378. Though Galeazzo died of natural causes, the same cannot be said for his last remaining brother. Bernabò received a fate similar to Matteo's and was assassinated in 1385. Galeazzo's son, Gian Galeazzo succeeded his father and uncle's rule and went on to achieve fame greater than that of his sibling and father. Beginning his twenty five year rule in 1378, Gian Galeazzo eventually became the first official duke of Milan in 1395.

Саяси істер

Саяси өмірінде Галеаццо II Висконти отбасының билігін кеңейтуге ұмтылды. Висконтилер алғаш рет 31 мамыр 1349 жылы Миланның мұрагерлік билеушілері болды, осы кезде Миланның Бас кеңесі Маттео Висконтидің заңды еркек ұрпақтарына доминус генералистің лауазымын мұрагерлік ету туралы жарлық шығарды, ал Маттео Висконти Галеаццо II Висконтидің атасы болған еді. Маттео Висконтидің ұлдарының бірі Лучино Висконти өзінің ұлы Лучино Новеллоның Миланның синьоры ретінде орнын басатынын қалады, бірақ бұл ұсынысты Стефано Висконтидің ұлдары Галеаццо II, Маттео II және Бернабо Висконти қабылдамады. Галеаццоның, Лучиноның және Стефано Висконтидің ағасы болған Джованни Висконтидің қайтысынан кейін Миланның Бас кеңесі Галеаццо II, Маттео II және Бернабо Висконтидің Миланда бірлесіп билеушілер ретінде билік етуі керек деп жариялаған тағы бір жарлық шығарды, өйткені олар аталары Маттео Висконтидің жалғыз еркек ұрпақтары еді. Висконтилердің басқа да аумақтары да олардың арасында бөлістірілді. Маттео II Висконти өзінің және екі ағасының Киелі Рим императорынан императорлық викар атағын алғаннан кейін бес ай өткен соң қайтыс болды. Оның өлімінің нақты себебі белгісіз болса да, ол ағалары Галеаццо II мен Бернабоны Миланның қалған екі билеушісі ретінде қалдырды. Үш ағайындының билік ету кезінде олар өздерінің артықшылықтары мен басқарушы өкілеттіктерін арттырғысы келді, сондықтан олар императорлық викарийлер мәртебесін алу үшін Киелі Рим империясымен жақсы қарым-қатынас орнатуға шешім қабылдады. 1355 жылдың 8 мамырында император Карл IV олардың 150000 флорин төлемақысын қабылдағаннан кейін үш ағайынды үшін жаңа викариат дипломы жасалды. Джейн Блэктің айтуынша, императорлық викариат үш ағайынға олардың алдыңғыларына қарағанда артықшылықтар берді. Үш ағайындыға викариаттан берілген артықшылықтардың көбі сот процестерімен байланысты болды, мысалы императорлық салық жинау құқығы. Диплом Висконти бауырластарға өз аумақтарындағы қоғамдық заңдар мен әдет-ғұрыптарды толықтай басқаруға мүмкіндік берді. Императорлық викар атағы да мұрагерлік болатын, яғни болашақ Милан иелеріне Карл IV Висконти ағайындарына берген құқықтар берілді. Галеаццо II мен Бернабо өздерінің ресми құжаттарында өздерін доминус генералис деп атауды жалғастырғанмен, екі ағайынды өздерінің қол астындағыларына билік мол екенін көрсету үшін өздерін императорлық викарийлер деп атады. Галеаццо II Висконти билікке келгенге дейін Миланға Джованни Висконти билік жүргізді, ол Галеаццо II мен Бернабоны жер аударылудан алып келді. Джованнидің әскери қызметі 1340-шы жылдардың соңында Папалықтың ашуын туғызды, бұл Папалықтың Галеаццо II-ге Висконти отбасының Фаенцаға шабуылдары үшін шағым хат жазуына әкелді. Галеаццо II өзінің бауыры Бернабомен Солтүстік Италияда Висконти ықпалын кеңейту саясатына байланысты Папалықпен көп қақтығыстарға ұшырады. Висконтилер Болоньяда өз ықпалын қалпына келтіруге тырысқанда, Висконти отбасы мен Папалық арасындағы қақтығыс болды, бұл Бернабоның ерескездік үшін айыпталуына әкелді. Сонымен қатар, Папалық Карл IV-ті көндіріп, Висконти отбасына берген 1361 жылғы викариатты алып тастады, бірақ төрт жылдан кейін, олар Киелі Рим империясы мен оның императорына адал және мойынсұнғыш болған жағдайда, оларға атақты қайтарып берді. 1372 жылы Галеаццо II Савой графының қарсылығына ұшыраған Асти қаласын қайта алуға тырысқанда тағы бір соғыс басталды. 1370 жылдары Висконтидің әскери қызметі Папалықпен тағы бір қақтығысқа әкелді, өйткені папа Григорий XI Бернабо мен Галеаццо II Висконтиді еретиктер деп айыптады, сондай-ақ 1372 жылы Киелі Рим императоры императорлық викарлық атағын қайтарып алды. 1359 жылы Галеаццо II Висконти Павия қаласын басып алды, ол оның операциялық базасына айналды. Висконти жаулап алуына дейін Павиядан жер аударылғандарға оралуға рұқсат етілді және оларға саяси рақымшылық жасалды. Екі аға Миланда билікті бөлісуге келіскен болса да, Галеаццоның қаладан кетуі оның ағасы Бернабоға қалаға толық билік етуге мүмкіндік берді. 1361 жылы Галеаццо II император Карл оған берген жарғыға байланысты Павияда ресми түрде университет құруға мүмкіндік алды. Галеаццо II өзінің ұлы Джан Галеаццоны Франция королінің қызы Валуалық Изабеллаға үйлендірді. Галеаццо II өзінің ұлына Вертус графтығының атағын берген француз ханшайымы Изабелла Валуамен некелесу арқылы саяси билікке қол жеткізуге көмектесті. 1379 жылдың 4 тамызында Галеаццо II Висконти қайтыс болды, Бернабо Миланның үш ағайынды билеушісінің соңғысы қалды. Бернабо 1385 жылға дейін өмір сүрді, осы жылы ол Галеаццо II Висконтидің ұлы Джан Галеаццо Висконти жасаған қастандық салдарынан түрмеге тасталды. Джан Галеаццо әкесінің орнын басып, оның бақылауындағы барлық жерлердің синьоры болды.

In his political life, Galeazzo II Visconti worked to expand the power of his family. The Visconti first became the hereditary rulers of Milan on May 31, 1349, when the General Council of Milan created a statute that the office of dominus generalis would be inherited by the legitimate male descendants of Matteo Visconti, who was the grandfather of Galeazzo II Visconti. One of Matteo Visconti's sons, Luchino Visconti, wanted his son Luchino Novello to succeed him as signore of Milan, but this proposal was rejected by Galeazzo II, Matteo II and Bernabò Visconti, who were the sons of Stefano Visconti. After the death of Giovanni Visconti, who was the brother of Galeazzo, Luchino and Stefano Visconti, the General Council of Milan created another statute which proclaimed that Galeazzo II, Matteo II and Bernabò Visconti were to govern Milan as co rulers because they were the only male adult descendants of their grandfather Matteo Visconti. Other territories under Visconti jurisdiction were to be divided among them as well. Matteo II Visconti died five months after he and his two brothers obtained the title of imperial vicar from the Holy Roman Emperor and although the exact cause of his death was unknown, he left his brothers Galeazzo II and Bernabò as the two remaining co rulers of Milan. During the reign of the three brothers, they wanted to increase their privileges and governing powers, so they decided to re establish good relations with Holy Roman Empire so they could acquire the status of imperial vicars. On May 8, 1355, a diploma of a new vicariate for the three brothers was forged after Emperor Charles IV accepted a payment of 150000 florins from them. According to Jane Black, the imperial vicariate granted more privileges to the three brothers compared to the privileges that their predecessors had received. Most of the privileges the three brothers received from the vicariate were related to judicial processes such as the right to raise imperial taxes. The diploma also granted the Visconti brothers full control over communal laws and customs in their territory. The title of imperial vicar was also hereditary, meaning that the future lords of Milan would be granted the same rights that were granted to the Visconti brothers by Charles IV. Although Galeazzo II and Bernabò continued to refer to themselves as dominus generalis in their official documents, the two brothers eventually referred to themselves as imperial vicars as well to demonstrate their abundance of power to their subjects. Prior to Galeazzo II Visconti's ascension to power, Milan was ruled by Giovanni Visconti, who brought Galeazzo II and Bernabò back from exile. Giovanni's military activities drew the ire of the Papacy during the late 1340s, which led to the Papacy writing a letter of complaint to Galeazzo II for the Visconti family's incursions in Faenza. Galeazzo II encountered more conflicts with the Papacy during his rule as signore due to his own policy of expanding Visconti influence with his brother Bernabò in North Italy. When the Visconti tried to re establish their influence in Bologna, a conflict between the Visconti family and the Papacy occurred and this led to the excommunication of Bernabò for heresy. Furthermore, persuaded by the Papacy, Charles IV revoked the vicariate that he granted to the Visconti family in 1361, although he returned the title to them four years later on the condition that they remained loyal and obedient to the Holy Roman Empire and its emperor. Another war broke out in 1372 when Galeazzo II tried to retake the city of Asti, which was opposed by the Count of Savoy. Visconti military activity in the 1370s led to another conflict with the Papacy when Pope Gregory XI condemned both Bernabò and Galeazzo II Visconti as heretics as well as revoking their title as imperial vicar by the Holy Roman Emperor once more in 1372. In the year 1359, the Galeazzo II Visconti conquered the city of Pavia, which became his base of operations. Those who were exiled from Pavia prior to the Visconti conquest were allowed to return and they were granted political amnesty. Although the two brothers had agreed on sharing authority in Milan, Galeazzo's absence from the city allowed his brother Bernabò to possess complete authority over the city. In 1361, Galeazzo II was also able to officially establish a university in Pavia due to a charter that was granted to him by Emperor Charles. Galeazzo II had also married off his son Gian Galeazzo to Isabella of Valois, who was the daughter of the King of France. Galeazzo II also helped his own son acquire political power through a marriage with the French princess Isabella of Valois, which granted his son the title Count of Vertus. On August 4, 1379, Galeazzo II Visconti died, leaving Bernabò as the last of the three co ruling brothers of Milan. Bernabò would live until 1385 when he was thrown in jail due to a conspiracy hatched by Galeazzo II Visconti's son, Gian Galeazzo Visconti. Gian Galeazzo succeeded his father and became the signore of all the lands that were controlled by his father.

Әскери науқандар мен аумақтық талаптар

1367 жылы кардинал Албоноз қайтыс болғаннан кейін Италия жалдамалы әскерлердің бақылауына аса бейім қалды. Бұл итальяндық қала-мемлекеттеріндегі саудагерлік отбасылардың өркендеуіне мүмкіндік берді, мысалы, Висконти отбасы он бесінші ғасырда Миланды және Солтүстік Италияның қалған бөлігін биледі. Галеаццо II Висконти XIV ғасырда түрлі әскери науқандар арқылы Висконти есімімен билікті орталықтандыруда маңызды рөл атқарды. Бұл әскери операциялар оған тығыз қоныстанған аймақтарды бақылауға және осылайша ұлы Джан Галеаццо Висконтиге берілетін маңызды билікті жинауға мүмкіндік берді. Джан Галеаццоның мұрасы оған Италияның барлық бөлігін орталық билік астында біріктіруге көмектесті, демек Галеаццо II Висконти отбасының тарихына қосқан маңызды үлесін көрсетті. XIV ғасырда Рим папасы мен императордың итальяндық саяси істерге ықпалы аз болды. Ақсүйек тегі билікті қамтамасыз етпеді. Сондықтан итальяндық қала-мемлекеттері өз қалаларын сыртқы жаулардан қорғау және қарсыласатын қалаларға қарсы соғыс жүргізіп, аумақтарды алу міндетімен басшыны таңдауға мәжбүр болды. Галеаццо II сияқты қуатты саудагерлік отбасылардың мүшелері жиі осы лауазымдарға сайланды және өздерінің билігін кеңейту үшін көршілес қалаларды басып алды; байлық пен олардың отбасылық аты оларды тануға және қала-мемлекетінің басшысы болып сайлануға көмектесетін. Оларға азаматтар үстінен билікті заңды ету үшін «өмір бойына викарий» деген атақтар берілді. Галеаццо II солтүстік Италияда аумақтарды басып алғаннан кейін, оның інісі Бернабо Висконти де осы атаққа ие болды. Висконти отбасының аумақтарды басып алуы, әсіресе Папалық үшін үлкен қауіп ретінде қарастырылды. Саудагерлік отбасының мүшелері рухани билікті өз қолдарына алып, өздерінің жерлеріндегі дүниелік істерді реттеді. Бұл Висконти билігін одан әрі орталықтандырды және билікті Папалықтан алыстатты, сондықтан екі тарап арасында жиі шайқастар болды. Екі тарап та қарсыластарының әскерін басып, қарсыластарының билікті жинақтауына жол бермеу үшін жергілікті және халықаралық күштермен одақ құрды. Галеаццо II інісі Бернабо V-пен одақтасқан кезде папа Григорий XI-мен соғысқа тартылды; Папалық оның солтүстік Италиялық қала-мемлекеттеріндегі билігі кезінде оның ең үлкен әскери қарсыласына айналды. Бернабо мен папа Григорий XI арасындағы бәсекелестік папа Урбан V-тен басталған, ол бауырластарды қуғынға түсіріп, олардың аумақтық иеліктерін қайтарып алуға тырысты. Галеаццо Пьемонттағы Анжу қалаларын жоғалтты, өйткені папа Григорий оның әскерін Генуя, Савойский Амедео, Монферрато маркизі, Никколо Д’Эсте, Альберт, Австрия герцогы, Нюрнбергтің сайлаушысы Джеральд және Карл, Киелі Рим империясы сияқты жергілікті және халықаралық державалармен одақтасып, басып тастауға тырысты. Осылайша Григорий XI аймақтық аумақтарды иемденуге және Висконти бауырластарын халықаралық жалдамалы әскерлерден айыруға тырысты. Папалық билік пен Висконти ағайындыларының арасындағы күрес 1378 жылдың көктемінде Григорий ағайындылармен бейбіт келісімге қол қойғанға дейін жалғасты. Галеаццоның түрлі қала-мемлекеттердегі беделі мен билігі Папалыққа қарсы әскери науқандарды қаржыландыруға және солтүстік Италиядағы билігін жалғастыруға көмектесуде маңызды болды. Әскери экспедицияларды қаржыландыру Галеаццоның қала-мемлекеттерінің салық салуына байланысты болды, олардың кейбіреулеріне Милан мен Павия кірді, ол 1359 жылы талап етті және Висконти отбасының негізгі резиденциясын жасады. Алайда көптеген соғыстар, ауыр салық салу және Папалықпен келісуден бас тарту Галеаццоның азаматтарының арасында наразылық тудырды. Тұрақсыз және қымбат басқару Галеаццо II билігіне қарсылық тудырды. Галеаццо II билігі тирандық болды деп айтылады. Қатыгездік тактикасын қолдану, қуғынға ұшыраған қарсыластардың көмегі, Папалыққа қарсы шыққан экспансионистік идеалдар және рұқсатсыз аймақтарды басып алу Галеаццо билігінің ерекшеліктері болды. Оның тираниясының мысалы 1359 жылдың 13 қарашасында Галеаццо II Павия қаласын заңсыз басып алған кезде болды. Висконтилердің ықпалын әлсірету үшін император Карл IV Павияның викариатты Джованни Палеолог II-ге берді. Августиндік монах Жакопо Буссолари бастаған көтеріліс басталғаннан кейін, қаланың тәуелсіздігін талап еткен, Галеаццо Павияның осал екенін мойындап, қала-мемлекетті өзіне иеленді. Қала тұрғындары оның билігіне қарсылық көрсеткенмен, ақырында Галеаццоның билігіне мойынсұнды. Билігінің барысында Галеаццо дінге қарсылық танытты, папаны өлтіруге тырысты және Италияның барлық билігін иемденуге ұмтылды, бұл тирандық билік туралы айыптамаларды күшейте түсті. Галеаццоның інісі Бернабо Висконти, ол Папалыққа қарсы күрескен кезде оның жанында болды, сонымен қатар тиран ретінде қарастырылды. Бернабо шіркеуге қатыгездікпен қарады және нәтижесінде жау ретінде тізілді. Екеуі де папа Урбан V және папа Григорий XI-ге қарсы күресті және 1373 жылы Папалықтан айырылды. Джон Хокуд және Амедео Савойский сияқты әскери тұлғалар Висконти бауырластарын және олардың қала-мемлекеттерін, Павия мен Пьяченцаны шабуылдау үшін жалданып алынды. Алайда Амедео Савойский Папалықтың Миландық отбасыны жоюға бағытталған, күшейіп бара жатқан қатыгездігін мойындап, Папалық пен Висконти бауырластары арасындағы ұзақ соғысқа нүкте қойды. Галеаццо II-нің Бианка Савойскаяға үйленуі Савой үйімен одақты жаңартты және Григорий XI Галеаццо II және Бернабопен 1375 жылдың көктемінде бейбіт келісімге қол қоюға мәжбүр болды. Папа Григорий XI мен Висконти отбасы арасындағы бейбітшілік ұзаққа соқпады, өйткені ағайындылардың Флоренциямен одағы, Папалықпен ұзақ күресіп келген, Сегіз Әулие соғысында Григорий XI-ге қолдау көрсетуді талап етті. Галеаццо II 1378 жылы қайтыс болғанға дейін ағасымен бірге Папалыққа қарсы күресті.

After his death in 1367, Cardinal Albonoz left Italy particularly susceptible to control by mercenaries. This would give rise to merchant families within Italian city states, like the Visconti family who came to dominate Milan and the rest of northern Italy by the fifteenth century. Galeazzo II Visconti, alone, played an important role in centralizing power under the Visconti name through various military campaigns in the fourteenth century. These military operations allowed him to come into control of densely populated areas and to, therefore, amass a significant amount of power that would be passed down to his son Gian Galeazzo Visconti. Gian Galeazzo's inheritance helped him come closest in uniting all of Italy under a central rule, therefore marking the important contribution that Galeazzo II made to the Visconti family legacy. During the fourteenth century, the pope and emperor had little influence over Italian political affairs. Nobility did not ensure power. Therefore, Italian city states were left to choose their leader whose responsibility was to defend their city from external enemies and to wage war on rival cities in hopes of gaining more territory. Members of powerful merchant families, such as Galeazzo II, would often be selected for these positions and would seize neighbouring cities in order to extend their rule; affluence and their family name would gain them recognition and help them to become elected as city state leader. They would then be awarded designations such as ‘vicarite for life’ in order to legitimize their authority over civilians. Galeazzo II was granted this title as was his brother, Bernabò Visconti, once they gained territory in northern Italy. The Visconti family's seizing of territory, in particular, was seen as a major threat to the Papacy. Members of the merchant family often took spiritual authority into their own hands and regulated temporal affairs throughout their land. As this served to further centralize the Visconti power and drew authority away from the papacy, battles between the two factions occurred frequently. Both groups would form alliances with local and international powers in order to suppress their rival's army and to prevent their opponent's accumulation of power. Galeazzo II was drawn into warfare with Pope Gregory XI when serving an alliance with his brother, Bernabò V; the papacy became his biggest military opponent during his reign of northern Italian city states. The rivalry between Bernabò and Pope Gregory XI had been carried down from Pope Urban V, who sought to expel the brothers and to revoke their territorial possessions. Galeazzo stood to lose Angevin cities in Piedmont after pope Gregory attempted to suppress his army by forming alliances with local and international powers such as Genoa, Amedeo of Savoy, the Marquis of Monferrato, Niccolo D’Este, Albert, Duke of Austria, Gerald, the elector of Nuremberg and Charles, the Holy Roman Empire. By doing so, Gregory XI looked to gain territory regionally and to deprive the Visconti brothers of international mercenary support. The battle between the papacy and the Visconti brothers continued until Gregory signed a peace treaty with the brothers in the spring of 1378. Galeazzo's distinction and authority over different city states was crucial in helping fund military campaigns against the papacy and in helping to perpetuate his rule over north Italy. The financing of military expeditions was dependent on the taxation of Galeazzo's city states, some of which included Milan and Pavia, which he claimed in 1359 and made the primary residence of the Visconti family. However, multiple wars, heavy taxation and refusal to align with the papacy generated disapproval amongst Galeazzo's subjects. Inconsistent and costly governance caused resistance against Galeazzo II's rule. It has been argued that Galeazzo II's reign was tyrannical. The use of violent tactics, assistance from exiled opponents, expansionist ideals which challenged the papacy at the expense of subjects, and seizing power over regions without permission of the rightful overload, empire or papacy were traits found within Galeazzo's rule. An example of his alleged tyranny was when Galeazzo II unrightfully seized the city state, Pavia, on 13 November 1359. In order to weaken the Visconti influence, emperor Charles IV gave vicariate of Pavia to Giovanni Palaeologus II. After a rebellion led by the Augustinian friar Jacopo Bussolari broke out, calling for the city's independence, Galeazzo recognized Pavia's vulnerability and seized the city state for himself. Though the citizens resisted his domination, they eventually gave in to Galeazzo's control. Throughout his rule, Galeazzo was also accused of heresy, seeking to kill the pope, and fighting to claim lordship of all of Italy, which support the allegations of tyrannical rule. Galeazzo's brother Bernabò Visconti, whom he fought alongside when challenging the papacy, has also been considered a tyrant. Bernabò was particularly brutal towards the church and was listed as an enemy as a result. Together, the brothers fought against Pope Urban V and Pope Gregory XI and were both excommunicated by the papacy in 1373. Military figures such as John Hawkwood and Amadeo of Savoy were hired to attack the Visconti brothers and their city states, Pavia and Piacenza. However, Amadeo of Savoy helped to end the long standing battle between the papacy and the Visconti brothers after recognizing the increasingly oppressive nature of the papacy, which hoped to destroy the Milanese family at all costs, and which did not recognize their legitimate territorial dominions. Galeazzo II's marriage to Bianca of Savoy re formed an alliance with the House of Savoy and Gregory XI was compelled to sign a peace treaty with Galeazzo II and Bernabò in the spring of 1375. Peace between Pope Gregory XI and the Visconti family was transient in that soon after their agreement, Bernabò's alliance with Florence, who had a longstanding struggle with the papacy, called for their support in the War of Eight Saints, waged against Gregory XI. Galeazzo II fought against the papacy alongside his brother until his death in 1378.

Мұра

Ғалаеццо II Висконти өмірінде көптеген жетістіктермен бірге 1378 жылы қайтыс болғаннан кейін өзіне айқын және маңызды мұра қалдырды. Ол ең әйгілі болған мұралары: ұлы Джан Галеаццо Висконти басшылығымен Висконти әулетінің билігін жалғастыруы; зиялылар мен олармен байланысты институттарды ынталы түрде қолдауы; және соңғысы, оның атымен аталатын Кварезима азаптау протоколы. Галеаццо II-нің ең маңызды және құрметті мұрасы – ғалымдар мен білім ошақтарын демеушілікке және меценаттыққа берілген адалдығы. Галеаццо II Висконти 1361 жылы, өзінің ағасы Бернабо Висконтимен күшейе бастаған бәсекелестікке байланысты сарайын сол қалаға көшірген кезде Павия университетін құрғаны мәлім. Галеаццо II бұл университеттің құрылуына Киелі Рим империясының императоры Карл IV-нің көмегімен, университет жарғысын алғанда қол жеткізді. Галеаццо II және оның ұлы Джан Галеаццо мұқият дамытқан Павия университеті Солтүстік Италияның білім ошақтарының біріне айналып, Павия қаласында заң және медициналық мәтіндердің кең таралуына тікелей ықпал етті. Лоренцо Валла сияқты тұлғалар кейіннен осы университетпен байланысты болды. Павия университетін құрудан бөлек, Галеаццо II Висконти сарайында ғалымдарды қабылдап, олар Миланда Висконти әулетінің кітапханаларын зерттеу үшін Англиядан келгенде, Геффри Чосер сияқты көрнекті әдебиет өкілдеріне демеушілік көрсетті. Бұл кітапханаларда Вергилий, Сенека, Овидий, Макробий, Данте және Петрарка сияқты авторлардың еңбектері сақталған. Петрарка Галеаццо II-нің қонағы болғанына да куәлік бар, ол Падуаға келгенге дейін бірнеше жыл осында тұрып жазған. Бұл туралы Петрарканың жеке кітапханасынан алынған көптеген жазбалар куәландырады, олар Падуадан Висконти кітапханасына Висконти әулетінің кезінде әкелінген. Галеаццо II-нің билігі Жан Галеаццоның Павияда билік құруына жағдай жасады. Әкесінің ұлына қаншалықты зор әсер еткенін бірден байқауға болады. Галеаццо II мен оның інісі Бернабо Висконти үшінші ағалары Маттео II-ге қарсы сәтті қастандық жасағаннан кейін билікке келгені айтылады. Джан Галеаццо да осы үрдісті жалғастырып, өзінің ағасы Бернабоға қарсы төңкеріс жасады. Бұл қанды мұра, бірінші кезекте бауыр өлтіру, содан кейін туыс өлтіру түрінде, Галеаццо II-нің Висконти әулетінің тарихындағы маңызды бөлігі болып табылады. Галеаццо II Висконти ұлына тағы бір маңызды мұра ретінде білім беруді қалдырды. Жан Галеаццо Павияда таққа отырғаннан кейін итальян саясатының күйреуінен қашып, әкесі құрған Павия университетінде гуманистік зерттеулермен айналысуды жөн көрді. Висконти әулетінің әкесінен ұлына қалған соңғы мұра – ірі құрылыс жобаларын жүзеге асыру. Галеаццо II үшін бұл 1363 жылы Павияда салынған алып сарай болды. Оның ұлы Джан Галеаццо үшін де бұл тенденция халыққа әсер ету мақсатымен құрылыс салу ретінде жалғасты. Джан Галеаццо Висконти Павиядағы Сертозаның құрылысын тапсырды және Бернабо Висконтиді құлатып, Миланның барлық билеушісі болғаннан кейін Милан соборының құрылысына көмектесті және кеңес берді. Галеаццо II Кварезима азаптау протоколын енгізгенімен танымал. Бұл бір ғана азаптау әдісі емес, керісінше, қырық күнге созылған, мақсаты адамды өлтіруге бағытталған азаптаулардың марафоны. Осы тәртіпке ұшыраған адам мемлекет тарапынан опасыз деп танылып, өлім жазасына кесілген. Кварезима протоколы құрбанға тәулік бойы түрлі азаптау құралдарын қолдануды қамтиды. Одан кейін құрбанның жаңа күш жинауына мүмкіндік беру үшін бір күндік үзіліс жасалады, содан кейін тағы бір күн азаптаулар жалғасады. Бұл азаптаулардың арасында: рак, дөңгелек, терілеу, көз шығару, бет және аяқ-қолдарды кесу, сондай-ақ стреппадо – қолдар арқаға байланып, құрбанды жерден көтеріп, иық буынын шығару мақсатымен бірнеше рет түсіру сияқты азаптаулар бар. Галеаццо II Висконти мен оның інісі Бернабо осы қатыгездік азаптау әдісін енгізгендер деп есептеледі. Бұл азаптау протоколы Галеаццо II мен Бернабо Миланды билеуге келген кезде жарияланған жарлықта ресми түрде жарияланған, бұл олардың жаңа билігін нығайту үшін халықты қорқыту мақсатымен жасалған болуы мүмкін.

Along with his many accomplishments in life, Galeazzo II Visconti left behind a tangible and important legacy after his death in 1378. He was most well known for having left behind: continued Visconti rule under Gian Galeazzo Visconti, his son; his prolific patronage of intellectuals and their associated institutions; and finally, the Quaresima torture protocol, for which he has become infamous. The first, and most commendable legacy of Galeazzo II is his commitment to both the sponsorship and patronage of scholars and intellectual institutions. Galeazzo II Visconti is known to have established the University of Pavia in 1361, upon moving his court to that city in the face of growing rivalry with his brother, Bernabò Visconti. Galeazzo II's founding of this university came with the help of Emperor Charles IV of the Holy Roman Empire, with the granting of the university's charter. The University of Pavia, carefully fostered by Galeazzo II, and in turn, by his son, Gian Galeazzo, would develop into a leader amongst the Northern Italian scholarly institutions, and would directly precipitate the widespread circulation of legal and medical texts throughout Pavia. Figures such as Lorenzo Valla would later be associated with the university. One step beyond establishing the University of Pavia, Galeazzo II Visconti personally entertained scholarly figures at his court, and offered patronage to them while they remained there. Literary greats like Geoffrey Chaucer ventured from England to Milan whilst it was under the control of the Visconti to study the vast libraries of the Visconti family, which contained works by figures like: Virgil, Seneca, Ovid, Macrobius, Dante, and Petrarch. There is also evidence of Petrarch being a guest of Galeazzo II's court, where he wrote for a number of years before his time in Padua. This is known through the extensive volumes of writing personally belonging to Petrarch which were brought from Padua to the Visconti Libraries for his stint under the Visconti. Galeazzo II's rule would serve to set up Gian Galeazzo's rule of Pavia. It is immediately evident just how influential the father had been on his son. It is thought that Galeazzo II and his brother, Bernabò Visconti, came to rule after a successful plot against their third brother, Matteo II. Very much in the same vein, Gian Galeazzo was able to mastermind a coup d'état against Bernabò, his uncle. This bloody legacy of homicide, at first taking the form of fratricide, and then avunculicide, is a large part of the Visconti legacy forged by Galeazzo II. Yet another legacy of Galeazzo II Visconti with his son is the importance placed on education. Gian Galeazzo, upon ascending to the throne at Pavia, remained content to study, retreating from the mess of Italian politics in Northern Italy, and focussing on his Humanist studies at the University of Pavia; the same university which his father had set up when he moved his seat of power there. The final Visconti legacy passed from father to son is that of embarking upon massive building projects. For Galeazzo II, this was the massive palace he constructed at Pavia, which was completed for him in 1363. For his son Gian Galeazzo, this tendency to build as a means of impressing the populace continued. Gian Galeazzo Visconti commissioned the construction of the Certosa of Pavia and provided help and counsel in the construction of the Duomo in Milan when he became Signore of all Milan, following the overthrow of Bernabò Visconti. Galeazzo II is famously known for instituting the Quaresima Torture Protocol. Rather than one method of torture, this marathon of depravity lasted for forty days with the express intention of resulting in the death of the individual, who, by undergoing this regimen, had already been branded a traitor by the state, and marked for execution. The Quaresima protocol involves several torture mechanisms employed on the victim for an entire day. This is followed by a reprieve of one day's time, to allow the victim to recuperate enough to endure yet another day of suffering. The prescribed tortures included: the Rack, the Wheel, Flaying, Eye gouging, the cutting off of facial features and limbs, as well as the Strappado; a form of torture where the subject's hands were bound behind his back, and then hoisted off the ground and repeatedly dropped with the intention of dislodging the shoulder joints, resulting in immense pain. Galeazzo II Visconti, along with his brother Bernabò, is credited with the institution of this particularly vicious means of torture. It is thought that this torture protocol was proclaimed in an edict upon the ascent to the rulership of Milan by both Galeazzo II and Bernabò, likely as a means of intimidating the populace in order to cement their new found rule.