Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Буддистік философиялық көзқарас
Buddhist philosophical view
Пудгалавада (санскрит; ағылшын тілінде: "Персонализм"; пали: Пуггалавада;) – буддистік философиялық көзқарас, сонымен қатар Ставира никаясынан пайда болған Никая буддистік мектептерінің тобын (негізінен Ватсипутриялар деп белгілі) білдіреді. Бұл мектепті б.з.б. үшінші ғасырда ақсақал Ватсипутра құрған деп саналады. Дэн Ластхаус айтуынша, олар "мың жылдан астам уақыт бойы Үндістандағы ең көп таралған негізгі буддистік ағымдардың бірі болды".
The Pudgalavāda (Sanskrit; English: "Personalism"; Pali: Puggalavāda; ) was a Buddhist philosophical view and also refers to a group of Nikaya Buddhist schools (mainly known as Vātsīputrīyas) that arose from the Sthavira nikāya. The school is believed to have been founded by the elder Vātsīputra in the third century BCE. According to Dan Lusthaus, they were "one of the most popular mainstream Buddhist sects in India for more than a thousand years."
Саммития және басқа да кіші мектептер
Тхен Чжоудың айтуынша, Ватсипутриялар бастапқы ата-аналық мектеп болды, оның ішінде төрт қосалқы мектеп (б.з.д. I ғасыр мен б.з. I ғасыры аралығында) пайда болды: негізінен Саммитиялар, Дхаммауттариялар, Бхадраяникалар және Сандагарикалар. Ватсипутрия қауымдастықтары Косамби мен Сарнат қаласында Саммитиялармен қатар өмір сүрді, бірақ Саммитиялар олардан тез арада танымалдылық жағынан озып кетті. Пудгалавадин мектептерінің ең көрнектілері, әрине, Саммитиялар (санскритте:) болды, олар Маитрака әулеті тұсында Синд және Гуджаратта ерекше танымал болды. М.э. II-IV ғасырлар аралығында Матура мен Сарнат қалаларында Саммития қауымдастықтарының бар екеніне жазбалар куәлік береді. Тибет тарихшысы Бутон Ринчен Друб Саммитиялардың негізгі тілі ретінде Апабрамша қолданғанын атап өтті. IV ғасырдың соңына қарай бұл мектептің ықпалы соншалықты артты, олар Сарнаттағы Сарвастивадиндерді ең беделді мектеп ретінде ығыстырды. VII ғасырда Харша патшаның тұсында олар Үндістандағы ең ірі Никая буддистік мектебіне айналды. Географиялық таралуына байланысты, олар екі тармаққа бөлінді: Авантиде орналасқан Авантакалар және Жоғарғы Ганг өзенінің Құру аймағындағы Курукулалар. 670 жылы Гуджаратқа сапар шеккен Ицзин Саммитиялардың Батыс Үндістанда ең көп ізбасарлары болғанын және Валабхидегі білім орталығы Наландамен теңесе алатынын байқады. Ғалым Л.С. Кузинс оның бағалауын барлық Махаяна емес монахтардың төрттен бір бөлігіне төмендеткенімен, бұл көрсеткіш жалпы алғанда ең жоғары болып қала береді. Саммития сектасы Синд аймағында ерекше күшті болды, онда бір ғалымның есебуынша, 450 монастырдің 350-і Саммития мектебіне жатқан. Арабтардың басып алуынан кейін бұл аймақ тез арада исламнанды. Олар Үндістанда буддизмнің соңына дейін сақталды, бірақ басқа жерде тамыр тартпағандықтан, кейіннен жойылды. Ежелгі дереккөздер, мысалы Сюаньцзян мен Тибет тарихшысы Таранатта, Саммитиялардың Махаянаға қатысты қатал қарсыластары болғанын хабарлайды. Таранаттаның сөзіне сүйенсек, Синдтен келген Саммития монахтары тантрикалық жазбаларды өртеп, Бодх-Гайядағы Ваджрасана монастырында Хеваджраның күміс бейнесін қиратқан. Сюаньцзянның өмірбаянында Праджагупта есімді Самития сектасының қарт брахманы Махаяна ілімдеріне қарсы 700 шумақты трактат жазғаны айтылады. Оған жауап ретінде Сюаньцзян Наландада тұрғанда 1600 шумақты санскрит тілінде "Ерестіктің жойылуы" атты туынды жазып, осы мәтінді жоққа шығарды.
According to Thiện Châu, the Vātsīputrīyas were the initial parent school out of which branched off four sub schools (sometime between the 1st century BCE and the 1st century CE); mainly the Saṃmitīyas, Dhammuttariyas, Bhadrayanikas, and the Sandagarikas. The Vātsīputrīya communities were established in Kosambi and Sarnath, living side by side with the Saṃmitīyas, a school which quickly eclipsed them in popularity. The most prominent of the Pudgalavādin schools were certainly the Saṃmitīyas (Sanskrit; ) who were especially prominent in Sindh and in Gujarat during the Maitraka dynasty (470 788 CE). Inscriptions have also established the existence of Saṃmitīya communities in Mathura and Sarnath between the 2nd and 4th centuries CE. The Tibetan historian Buton Rinchen Drub noted that the Saṃmitīya used Apabhraṃśa as their main language. By the fourth century CE, this school had become so influential that they replaced the Sarvastivadins in Sarnath as the most prominent school. By the time of king Harsha in the seventh century, they were the largest Nikaya Buddhist school in India. Due to their geographic spread, this led to them being divided into two further sub schools, the Avantakas centered in Avanti and the Kurukulas centered around Kuru on the upper Ganges. I tsing, who visited Gujarat in 670 CE, noted that the Sammitiyas had the greatest number of followers in western India and that the learning center at Valabhi rivaled that of Nalanda. although scholar L. S. Cousins revised his estimate down to a quarter of all non Mahāyāna monks, still the largest overall. The Saṃmitīya sect seems to have been particularly strong in the Sindh, where one scholar estimates 350 Buddhist monasteries were Saṃmitīya of a total of 450. This area was rapidly Islamized in the wake of the Arab conquest. They continued to be a presence in India until the end of Indian Buddhism, but, never having gained a foothold elsewhere, did not continue thereafter. Ancient sources such as Xuanzang and Tibetan historian Tāranātha reported that the Saṃmitīyas were staunch opponents of Mahāyāna. According to Tāranātha, Saṃmitīya monks from the Sindh burned tantric scriptures and destroyed a silver image of Hevajra at Vajrāsana monastery in Bodh Gaya. In the biography of Xuanzang, it is recounted that an elderly brahmin and follower of the Saṃmitīya sect named Prajñāgupta composed a treatise in 700 verses which opposed the Mahāyāna teachings. In response, while living at Nālandā, Xuanzang wrote a Sanskrit work in 1600 verses to refute this text, called The Destruction of Heresy.