Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық дипломат және саясаткер (1767–1850)
British diplomat and politician (1767–1850)
Чарльз Арбутнот (14 наурыз 1767 – 18 тамыз 1850) – британдық дипломат және консерватор саясаткер. Ол 1804 және 1807 жылдар аралығында Осман империясының елшісі қызметін атқарды және бірнеше саяси лауазымдарда болды. Ол Веллингтон герцогының жақын досы еді. Оның екінші әйелі Гарриет Веллингтонның әлеуметтік кешкі ас мәжілістерінде үй иесі болды және замандас саяси айла-шаруаларын тіркеген маңызды күнделік жазды.
Charles Arbuthnot (14 March 1767 – 18 August 1850) was a British diplomat and Tory politician. He was Ambassador to the Ottoman Empire between 1804 and 1807 and held a number of political offices. He was a good friend of the Duke of Wellington. His second wife, Harriet, became a hostess at Wellington's society dinners, and wrote an important diary cataloging contemporary political intrigues.
Өмірбаян
Арбутнот Джон Арбутноттың, Рокфлиттен FRS ғылым академиясының мүшесі және оның әйелі Энн Стоунның, банкир Роберт Стоунның қызының ұлы болды; ол епископ Александр Арбутноттың, генерал сэр Томас Арбутноттың және генерал сэр Роберт Арбутноттың бауыры болды. Ол Ирландияның Майо округіндегі Рокфлитте дүниеге келді, бірақ оның балалық шағының көп бөлігі анасының туысы Эндрю Стоунмен өтті. Ол Вестминстер мектебінде оқыды және 1784 жылы Оксфордтың Крайст-Черч колледжіне қабылданды, 1788 жылы B.A. дәрежесін алды. Содан кейін ол үлкен саяхатқа шықты.
Arbuthnot was son of John Arbuthnot, FRS of Rockfleet, and his wife Anne Stone, daughter of the banker Robert Stone; he was brother of bishop Alexander Arbuthnot, General Sir Thomas Arbuthnot and General Sir Robert Arbuthnot. He was born in Rockfleet, County Mayo, Ireland, but much of his upbringing was with Andrew Stone, his mother's relation. He was educated at Westminster School, and matriculated at Christ Church, Oxford in 1784, graduating B. A. in 1788. He then went on a Grand Tour.
1804 жылға дейінгі саяси және дипломатиялық мансап
1793 жылы Арбутнот Сыртқы істер министрлігіне қызметке түсті, онда ол 1-ші барон Гренвилл Уильям Гренвиллді әсерге түсірді. 1795 және 1796 жылдар аралығында ол Шығыс Лоу округінен парламент депутаты болып сайланды, себебі Уильям Уэлсли Пол Уильям Питт кішісінің соғыс саясатын қолдаудан бас тартып, мандатын тапсырды. Арбутнот бірнеше дипломатиялық қызметтерде де болды, ең бастысы – 1800 және 1801 жылдар аралығында Португалиядағы бас консул, Швециядағы елші. Ол 1803 жылдың қарашасынан 1804 жылдың маусымына дейін Генри Аддингтон басшылығымен Сыртқы істер жөніндегі мемлекеттік хатшының орынбасары болып қызмет етті. 1804 жылы ол Құпия кеңеске ант берді.
Arbuthnot joined the Foreign Office in 1793, where he impressed William Grenville, 1st Baron Grenville. He sat as Member of Parliament for East Looe between 1795 and 1796, after William Wellesley Pole stepped down because he could not support the war policies of William Pitt the younger. Arbuthnot also held a number of diplomatic postings, notably as consul general in Portugal between 1800 and 1801, as Minister to Sweden. He served under Henry Addington as Under Secretary of State for Foreign Affairs between November 1803 and June 1804. In 1804 he was sworn of the Privy Council.
Константинополда
1804 жылғы 6 маусымда Осман империясының елшісі болып тағайындалған Арбутнот Константинопольде жаңа келісім аясындағы алғашқы елші болды. Бұл келісім бойынша Левант компаниясы коммерциялық мәселелерді шешетін генерал-консул ұсынды, осы жағдайда Исаак Мориер осы жұмысты атқарды. 1806 жылы Арбутнот Рейс-үл-Күттаб Ахмет Васифпен сауда шарты жасасты. Ол Артур және Ричард Уэлслидің туған інісі Уильям Пол Тайлнимен бірге сапарлады. 1807 жылдың басында Арбутнотқа Селім III-ті Францияға қарсы ағыл-орыс коалициясына өткізу міндеті жүктелді. Бірақ ол бұл міндетті орындай алмады. Селім Хорась Себастьянимен бірлесіп Дарданелл операциясы барысында британдық теңіз экспедициясына қарсы тұрды. Арбутнот 1807 жылғы 29 қаңтарда Константинопольден кетіп қалды. 1809 жылы ол Қаржы министрлігінің хатшысы болып тағайындалды және баспасөзді біріктіру арқылы үкімет үшін қоғамдық пікірді басқаруға тырысты. Спенсер Персевалдың және кейін Лорд Ливерпульдің басшылығымен Арбутнот 1809 жылдан 1823 жылға дейін Қаржы министрлігінің бірлескен хатшысы қызметін атқарды.
Appointed on 6 June 1804 as Ambassador to the Ottoman Empire, Arbuthnot was the first ambassador in Constantinople under a new arrangement, whereby the Levant Company provided a consul general, in this case Isaac Morier, who saw to commercial work. In 1806 Arbuthnot negotiated a trade treaty with the Reis ül Küttab, Ahmed Vâsıf. He travelled out with William Pole Tylney, nephew to Arthur and Richard Wellesley. Arbuthnot was tasked in the early days of 1807 to bring Selim III into the Anglo Russian camp opposed to France. He was unable to do that. Selim with Horace Sébastiani successfully resisted a British naval expedition in the Dardanelles operation. Arbuthnot left Constantinople on 29 January 1807. He became Secretary to the Treasury in 1809, and began attempts to manage public opinion for the government, by centralising management of the press. Under Spencer Perceval, and then Lord Liverpool, Arbuthnot was Joint Secretary to the Treasury between 1809 and 1823.
Ливерпуль қызметі
Арбутнот 1812 және 1818 жылдар аралығында Орфорд округінен парламентке сайланды, бұл Хертфордтың 2-ші маркизінің ықпалындағы округ болды, және Ливерпуль үкіметімен Эдмoнд Александр МакНагтен атынан келісім жасады. Арбутнот пен Роберт Дженкинсон, кейіннен Лорд Ливерпуль, Крайст-Черч колледжінде оқыған кезінде танысқан. Арбутнот меценаттық хатшы лауазымын атқарды, сонымен қатар «кабинеттік мәселелерді шешуші» рөлін де атқарды. 1812 жылдың қыркүйегінде Принц-Регенттің жеке хатшысы Джон МакМахон, «Morning Chronicle» газетінде жарияланған сенімсіз мақалалардың таралуын тоқтату үшін Арбутнотқа шағым түсірді. Бұл мақалалар Шарлотта Дэйкрдің Принц пен оның айналасындағы адамдар туралы өлеңіне жасалған кеңейтілген сын екендігі айтылды, сондай-ақ Принцтің Гертфорд маркизасымен болған қарым-қатынасына сілтеме жасалды. Дэвид В. Эрдман бұл мақалалардың авторы Лорд Байрон екенін айтқан. Ливерпуль Арбутноттың 1811 жылы Арбутнот пен Джон Чарльз Херристің бастамасымен құрылған «The Anti Gallican Monitor» газетінің негізін қалаушы Льюис Голдсмитке берген жәрдемақыны мақұлдамады және 1814 жылы оны тоқтатып, жойды. Арбутноттың меценаттық мәселелерге жауапты болған кезінде Қаржы министрлігінің 2000-нан астам бос лауазымы жойылды. Ол реформалардың Парламент мүшелеріне әсерін байқады. Ол Тори партиясының де-факто жетекшісі деп есептелді. Партиялық тәртіпке жауапкершілік кейін ғана Министрлер кабинетінде мойындалды. Кейіннен Арбутнот 1818-1827 жылдар аралығында Сент-Жерманс округінен сайланды. Ливерпульдің басшылығымен ол 1823-1827 жылдар аралығында Орман және орман шаруашылығы жөніндегі бірінші комиссар болды.
Arbuthnot sat for Orford between 1812 and 1818, a pocket borough of the 2nd Marquess of Hertford, in a deal with the Liverpool ministry on behalf of Edmond Alexander MacNaghten. Arbuthnot and Robert Jenkinson, later Lord Liverpool, had known each other in college days at Christ Church. Arbuthnot held the position of Patronage Secretary, and also played the role of "general cabinet fixer". In September 1812, John McMahon, private secretary to the Prince Regent, tried Arbuthnot in an attempt to shut down a series of scurrilous articles in the Morning Chronicle. They purported to be an epic and extended review of a poem by Charlotte Dacre on the Prince and his circle, and referenced the Prince's affair with the Marchioness of Hertford. These squibs have been attributed by David V. Erdman to Lord Byron. Liverpool disapproved of the subsidy Arbuthnot was giving Lewis Goldsmith, founder of The Anti Gallican Monitor, a project of 1811 of Arbuthnot and John Charles Herries; and ran it down, ending it in 1814. During Arbuthnot's time in charge of patronage, a Treasury appointment, over 2,000 sinecure posts were abolished. He noted the effect the reforms were having on his influence on Members of Parliament. He is taken to have been the de facto Tory whip. The responsibility for party discipline was only later recognised by a seat in the Cabinet. Subsequently Arbuthnot sat for St Germans between 1818 and 1827. Under Liverpool he was First Commissioner of Woods and Forests between 1823 and 1827.
Кейінгі өмір және өлім
Арбутнот 1828–1830 жылдары Сент-Айвс округінен, ал 1830–1831 жылдары Эшбертон округінен парламент депутаты болды. Эшбертонды жер иелері Роберт Трефузис, 18-ші барон Клинтон және сэр Лоуренс Воган Палк басқарды. Арбутнот 1830 жылы Палкпен бірге сайланды және 1831 жылы отставкаға кетті. Артур Уэлсли, Веллингтонның 1-ші герцогы тұсында Арбутнот 1828 жылы Орман және еңбек ресурстарының бірінші комиссары, ал 1828–1830 жылдары Ланкастер герцогтігінің канцлері болды. 1830 жылдары ол Джон Чарльз Херриз, Уильям Холмс және Джозеф Плантамен бірге жұмыс істеп, торилер партиясының басқаруындағы маңызды тұлға болып қала берді. Арбутноттың өмірінің соңғы жылдары, екінші әйелі Харриет қайтыс болғаннан кейін, ол отбасылық үйді үлкен ұлына беріп, Веллингтон герцогының лондондық резиденциясы – Апсли Хаусқа, оның сенімді досы ретінде көшіп барды. Чарльз Арбутнот 1850 жылдың тамыз айында Апсли Хауста 83 жасында қайтыс болды. Оның портретін Спиридион Гамбарделла салған, ол сол жерде сақтаулы. Ол Кенсал Грин зиратында жерленген.
Arbuthnot was Member of Parliament for St Ives between 1828 and 1830 and for Ashburton between 1830 and 1831. Ashburton was controlled by landlords Robert Trefusis, 18th Baron Clinton and Sir Lawrence Vaughan Palk. Arbuthnot was elected with Palk in 1830, and resigned in 1831. Under Arthur Wellesley, 1st Duke of Wellington, Arbuthnot was First Commissioner of Woods and Forests in 1828 and Chancellor of the Duchy of Lancaster between 1828 and 1830. In the 1830s he remained a major figure in the party management of the Tories, working with John Charles Herries, William Holmes and Joseph Planta. During the last years of Arbuthnot's life, after the death of his second wife Harriet, he turned over the family home to his eldest son, and moved into the Duke of Wellington's London residence, Apsley House, as his confidential friend. Charles Arbuthnot died at Apsley House in August 1850, aged 83. Spiridione Gambardella's portrait of him is kept there. He was buried at Kensal Green Cemetery.