Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық саясаткер (1761–1830)
American politician (1761–1830)
Жак Филипп Виллере (28 сәуір, 1761 – 7 наурыз, 1830) Луизиана штаты болып құрылғаннан кейін оның екінші губернаторы болды. Ол бұл қызметке тағайындалған алғашқы креол және Луизианада туған алғашқы адам болды.
Jacques Philippe Villeré (April 28, 1761 – March 7, 1830) was the second Governor of Louisiana after it became a state. He was the first Creole and the first native of Louisiana to hold that office.
Ерте өмір
Ол 1761 жылы қазіргі Кеннер, Луизиана штатының жанында, анасының әкесінің плантациясы Ла Провиденс-те дүниеге келді. Оның әкесі Жозеф Антуан де Виллере, король Людовик XV тұсында француз теңіз флотының офицері болған, кейіннен қазіргі Луизиананың оңтүстік-шығысындағы неміс жағалауындағы отаршыл әскердің капитаны болды. 1763 жылы Ла Луизиананы Испанияға беруден кейін бірнеше жыл өткен соң, Жозеф испан губернаторы Алехандро О'Райлидің өлім жазасына кесілді, ол король Карл III тарапынан жергілікті көтерілісті басу үшін жіберілген еді. Жозеф Виллере 1769 жылдың қазан айында көтерілісшілерді атуға тағайындалғанға дейін таңсық түрде қайтыс болды. Жак Вилледің әкесі Этьен Рой де Вилле 17 ғасырдың соңында Людовик XIV тұсында Ибервиллмен бірге Франциядан Мексика шығанағына сапар жасаған. Жактың анасы Луиза Маргарита де ла Шаз, Жакус де ла Шаздың қызы және анасының жағынан Шарль Фредерик д'Аренсбургтің немересі болды.
He was born in 1761 near present day Kenner, Louisiana, on his maternal grandfather's plantation La Providence. His father was Joseph Antoine de Villeré, an official in the French Navy during the reign of King Louis XV and later a colonial militia captain in the German Coast area of present day southeast Louisiana. A few years after 1763's cession of La Louisiane to Spain, Joseph was sentenced to death by Spanish Governor Alejandro O'Reilly, who was sent by King Charles III to suppress a local revolt. Joseph Villeré mysteriously died prior to the firing squad execution of the rebels, in October 1769. Jacques Villeré's grandfather, Etienne Roy de Villeré, had accompanied Iberville on the voyage from France to the Gulf coast, late in the 17th century, during the reign of Louis XIV. Jacques's mother was Louise Marguerite de la Chaise, daughter of Jacques de la Chaise and granddaughter, on her mother's side, of Charles Frederick d’Arensbourg.
Әскери қызмет
Вилле француз армиясына қосылып, әкесі О’Райлидің қолынан қаза болғандықтан, корольдің қаражатында Францияда екі жыл бойы білім алды. 1776 жылы, әлі жасөспірім кезінде, ол артиллериядағы кіші лейтенант ретінде Сент-Домингке тағайындалды. 1780 жылдары анасының қайтысы оны Луизианаға (Жаңа Испания) қоныстандырды, ол 1800 жылы Францияның иелігіне қайта келді және 1803 жылы Луизиананы сатып алу арқылы АҚШ-қа өтті. 1814–15 жылдары ол (1812 жылғы соғыстың) Жаңа Орлеан шайқасында Луизиана милициясының 1-ші дивизиясына қолбасшылық еткен генерал-майор ретінде көзге түсті. Оның әскері Борн көлі мен Баю Дюпре маңындағы аймаққа орналасты, өйткені британдық күштер теңіз арқылы Жаңа Орлеанға жақындады. Қаладан төмен орналасқан Виллере плантациясы, Консиль, британдықтар тарапынан басып алынды. Шындығында, Виллеренің ұлы Габриэль, майор шеніне ие болып, плантацияны отыз әскермен күзетіп тұрғанда, британдық армия алғашқы рет пайда болғанда тосыннан шабуылға ұшырап, тұтқынға алынды. Майор Виллере қашып, 1814 жылғы 23 желтоқсанда түнгі шабуылға бұйрық берген генерал Эндрю Джексонға хабарлады. Виллере үйі Луизиана науқаны кезінде шамамен бір ай бойы британдық штаб ретінде пайдаланылды. Отбасының мүлкі зардап шекті және олар бірнеше құлды жоғалтты, олар Корольдік теңіз флотының кемелеріне алынып, кейін босатылды.
Villeré joined the French Army and was educated for two years in France at the Crown's expense, due to his father's death at the hands of O'Reilly. In 1776, while still an adolescent, he was assigned to Saint Domingue as a first lieutenant in the artillery. His mother's death in the 1780s brought him back to settle in Louisiana (New Spain), which became again a possession of France in 1800 and finally of the United States in 1803 through the Louisiana Purchase. In 1814–15, he served with distinction in the (War of 1812's) Battle of New Orleans, as a major general commanding the 1st Division of the Louisiana Militia. His men stood fast, assigned to the area near Lake Borgne and Bayou Dupre, as British forces approached New Orleans by sea. The Villeré plantation, Conseil, located downriver from the city, was overrun by the British. In fact, Villeré's son Gabriel, who had the rank of major and guarded the plantation with thirty soldiers, was surprised and captured when the British Army initially made its presence known. Maj. Villeré managed to escape and report the news to Gen. Andrew Jackson, who ordered the night attack of December 23, 1814. The Villeré home was used as British headquarters throughout the Louisiana campaign for nearly one month. The family's property was damaged and they lost a number of slaves, who were taken aboard Royal Navy vessels and later freed.
Отбасы, саяси мансап және кейінгі өмір
1784 жылы Виллере Габриэль де Фазендедің қызы Жанна Генриетта де Фазендеге үйленді, ол қазіргі Сент-Бернард округінде, Нью-Орлеан қаласынан жеті миль (11 км) төменде орналасқан плантацияның иесі болды. Олар сегіз бала тәрбиеледі. Жанна Вилле 1826 жылы қайтыс болды. 1803 жылы Виллере француз колониялық басқаруына қысқа мерзімді қайта оралған кезде Нью-Орлеан қалалық кеңесіне (Кабильдо) мүше болып сайланды. Келесі жылы Луизиананы сатып алу күшіне енгеннен кейін Виллере аумақтық милицияда генерал-майор, ал бірнеше жылдан соң Орлеан округінің полиция судьясы және жақын арада Сент-Бернард округінің бейбіт судьясы болып тағайындалды. Виллере Луизиана штатының алғашқы конституциясын жазған конвенцияның мүшесі болды. Ол 1812 жылы губернаторлыққа кандидат болды, бірақ сайлауда Уильям К.К. Клейборннан жеңілді, ол дауыстардың 70% астамын алып, үлкен артықшылықпен жеңіске жетті. Жак Вилле 1816 жылы Джошуа Льюисті аз айырмамен жеңіп, штаттың екінші губернаторы болып сайланды. Ол сол жылдың желтоқсан айында қызметке кірісіп, 1820 жылға дейін, жаңа штат үшін өркендеу мен даму кезеңі болған кезеңде қызмет етті. Оның губернаторлық қызметі борышкерлерге банкроттықтан қорғау шараларын қабылдау, дуэльде өлтіруді аса ауыр қылмыс деп тану және штаттың қарызын азайтумен ерекшеленді. Өкілеттік мерзімі аяқталғаннан кейін ол Сент-Бернард округіндегі отбасылық қант плантациясына зейнетке шықты, себебі заң оған қайтадан сайлануға мүмкіндік бермеді. Виллере 1824 жылғы сайлауда губернаторлыққа қайта кандидат болу үшін зейнеtten қайтып оралды, бірақ ол Бернард де Мариньимен креолдық дауысты бөлісіп, Генри Джонсон губернатор болып сайланды. Ол 1830 жылғы қосымша сайлауда губернаторлыққа тағы да кандидат болуға дайындалып жатқанда, 1830 жылдың 7 наурызында, сайлаудан бұрын, ұзақ аурудан кейін Conseil плантациясында қайтыс болды. Оның денесі Нью-Орлеандағы Сент-Луис зиратының №2 бөліміне жерленді.
In 1784, Villeré married Jeanne Henriette de Fazende, the daughter of Gabriel de Fazende, who owned a plantation seven miles (11 km) below New Orleans in present day Saint Bernard Parish. The couple raised eight children. Jeanne Villeré died in 1826. In 1803, Villeré secured a seat on the municipal council (the Cabildo) of New Orleans during the brief return to French colonial administration. The next year, after the Louisiana Purchase took effect, Villeré was appointed a major general in the territorial militia, a Police Juror in what in a few years would be the "county" of Orleans Parish, and a justice of the peace for the area which would soon become St. Bernard Parish. Villeré was a member of the convention which drafted Louisiana's first state constitution. He ran for Governor in 1812, to serve as the first governor after statehood, but was defeated in the election by William C. C. Claiborne who was elected overwhelmingly with over 70% of the vote. Jacques Villeré was elected as the second state governor in 1816, narrowly defeating Joshua Lewis. He took office in December of that year and served through 1820, a period of prosperity and growth for the new state. His gubernatorial administration was noted for efforts to provide bankruptcy protection for debtors, the designation of death by dueling as a capital offense, and reduction of the level of state debt. He retired to the family's sugar plantation in St. Bernard Parish after his term, as the law did not permit him to succeed himself in office. Villeré was brought out of retirement to run again for governor in the 1824 election, but he and Bernard de Marigny split the Creole vote and Henry Johnson was elected governor. He was preparing to run for Governor again in the 1830 special election; but he died March 7, 1830, before the election, at the plantation Conseil after a long illness. His remains were interred at St. Louis Cemetery No. 2, in New Orleans.