Аттакхавагга мен Параянавагга: Ерте буддизм мұралары
Aṭṭhakavagga and Pārāyanavagga
Аттакхавагга және Параянавагга – Пали канонындағы ерте буддалық сутралар жинағы. Көзқарасқа байланыспау, Будданың алғашқы уағыздары туралы ақпарат бар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Аттахавагга (пали тілінде "Сегіздік тарау") және Параянавагга (пали тілінде "Қасқа жол тарауы") – теравада буддизмінің Пали канонындағы сутталардың екі кіші жинағы. Олар – сақталған ең ерте буддалық әдебиеттердің қатарында және барлық көзқарастарды қабылдамауға немесе оларға байланыспауға ерекше мән береді.
The Aṭṭhakavagga (Pali, "Octet Chapter") and the Pārāyanavagga (Pali, "Way to the Far Shore Chapter") are two small collections of suttas within the Pāli Canon of Theravada Buddhism. They are among the earliest existing Buddhist literature, and place considerable emphasis on the rejection of, or non attachment to, all views.
Сутта Питакадағы орны
Аттахавагга мен Параянавагга – екі кішкентай сутталар жинағы. Олар Будда айтқан сөздер жинағы – Сутта Нипатаның бөлімдері ретінде Худдхака Никаяға қосылған. Сутталарда Аттахавагга Будданың алғашқы уағыздарының бірі ретінде бейнеленеді; Удана Будданың монахтан Дхамманы оқуын сұрап, ол Аттахавагганы оқығанда мақұлдаған жауабын көрсетеді.
The Aṭṭhakavagga and the Pārāyanavagga are two small collections of suttas. They are incorporated in the Khuddhaka Nikāya as subdivisions of the Sutta Nipāta, the collection of the words spoken by the Buddha. The suttas portray the Aṭṭhakavagga as some of the Buddha's first sermons; the Udana depicts the Buddha asking a monk to recite Dhamma, and responding approvingly when he recites the Aṭṭhakavagga.
Кездесу
Кейбір ғалымдар Аттхакавагга мен Параянавагганы канонның көп бөлігінен бұрын жазылған және буддизмнің ертерек түрін көрсетеді деп есептейді. Олардың тілі мен құрамының элементтері, өте ерте түсіндірмелерге енуі және кейбіреулердің пікірінше, кейінірек қалыптасқан нұсқаларынан өзгеше, тіпті олардан бұрынғы буддалық сенімдердің нұсқаларын білдіруі себеп болып табылады. Осыған байланысты, Параянавагга Аттхакаваггаға қарағанда кейінгі дәстүрге жақынрақ деп саналады. Сүтта Нипаттағы Хаггависанасутта (Мүйізтұмсық сутрасы) да буддалық монахтықтың ертерек үлгісін көрсетеді, ол үнді санньясин дәстүріне сәйкес, жеке саяхатшы монахтарға баса назар аударған. 1994 жылы Гандарада ең ерте үнді қолжазбаларының арасында мәтіндер тобы табылды. Бұл мәтіндерге Мүйізтұмсық сутрасының толыққанды нұсқасымен қатар Аттхакавагга мен Параянаваггадан алынған мәтіндік материалдар кірді.
Some scholars regard the Aṭṭhakavagga and the Pārāyanavagga as being considerably earlier in composition than the bulk of the canon, and as revealing an earlier form of Buddhism. They are regarded as earlier because of elements of language and composition, their inclusion in very early commentaries, and also because some have seen them as expressing versions of certain Buddhist beliefs that are different from, and perhaps prior to, their later codified versions. In this thinking, the Pārāyanavagga is somewhat closer to the later tradition than the Aṭṭhakavagga. The Khaggavisānasutta (Rhinoceros Sutra), also in the Sutta Nipāta, similarly seems to reveal an earlier mode of Buddhist monasticism, which emphasized individual wandering monastics, more in keeping with the Indian sannyāsin tradition. In 1994, a group of texts which are among the earliest Indian manuscripts discovered were found in Gandhara. These texts include a relatively complete version of the Rhinoceros Sutra and textual material from the Aṭṭhakavagga and Pārāyanavagga.
Түсіндірме
Жалпы алғанда, Аттахавагга мен Параянавагга аскетизмнің теріс (яғни, тыйылуға) қатысты жақтарын күштірек баса көрсетуге ұмтылады және көзқарастардан бас тарту, күнделікті денелік іс-әрекеттерді реттеу және жыныстық құштарлықтарға қатысты үлкен мән береді. Аттахаваггада нирвана сияқты нақты мақсат көрсетілмейді, бірақ идеал адам бейнесі суреттеледі. Бұл идеал адам, ең алдымен, суддхи (тазалық) және санти (сабырлылық, тыныштық) қасиеттерімен ерекшеленеді. Аттахавагга барлық көзқарастарды қабылдамауға немесе оларға байланысты болмауға да ерекше мән береді және негізгі метафизикалық мәселелер бойынша өз пікірлерін айтуға тартынады.
Speaking generally, the Aṭṭhakavagga and the Pārāyanavagga tend more strongly to emphasize the negative (i. e. those of abstention) sides of asceticism, and show a strong concern with letting go of views, regulating everyday bodily activities, and sexual desires. The Atthakavagga does not give a clear cut goal such as nirvana, but describes the ideal person. This ideal person is especially characterized by suddhi (purity) and santi (calmness). The Aṭṭhakavagga also places considerable emphasis on the rejection of, or non attachment to, all views, and is reluctant to put forward positions of their own regarding basic metaphysical issues.
Буддизмге дейінгі немесе прото-мадхьямака
Гомес оларды кейінірек пайда болған Мадхьямака философиясымен салыстырды, оның Прасангика ағымында ерекше басқалардың пікірлерін жоққа шығару әдісі қолданылады, ал өзінің пікірін ұсынуға баса назар берілмейді.
Gomez compared them to later Madhyamaka philosophy, which in its Prasaṅgika form especially makes a method of rejecting others' views rather than proposing its own.
Тәржімелеуге сәйкес келмейді
Тилман Веттер, Гоместің байқауларымен келісе тұрып, тарихи және ілімдік тұрғыдан кейбір түзетулер енгізуді ұсынады. Біріншіден, ол осы қысқа сутталар жинақтарының біртекті емес екенін, демек, Гоместің ұсыныстарына толығымен сай келмейтінін айтады. Веттердің пікірінше, Гоместің тұжырымдамасын қолдайтын сутталар Буддадан бұрынғы балама аскеттер тобында туындаған және ерте кезде буддалық Сангхаға қосылған. Олар өзімен бірге бұрыннан бар сутталарды алып келген, сондай-ақ өз ілімдерін Будданың ілімдерімен үйлестіруге тырысып, жаңа сутталарды жазған.
Tillman Vetter, although agreeing overall with Gomez's observations, suggests some refinements on historical and doctrinal grounds. First, he notes that neither of these short collections of suttas are homogeneous and hence are not all amenable to Gomez' proposals. According to Vetter, those suttas which do lend support to Gomez probably originated with a heterodox ascetic group that pre dated the Buddha, and were integrated into the Buddhist Sangha at an early date, bringing with them some suttas that were already in existence and also composing further suttas in which they tried to combine their own teachings with those of the Buddha.
Ортодоксалды түсіндіру
Пол Фуллер Гомес пен Веттердің аргументтерін қабылдамайды. Ол былай деп мәлімдейді:
Paul Fuller has rejected the arguments of Gomez and Vetter. He finds that
Фуллер Никаяларда дұрыс көзқарас білім мен пікірлерге тәуелді емес екенін, ал Будданың өзінің Дхармасын – тастап кетуге тиіс саластырғанын айтады. Ол Аттакавагганың білім мен даналыққа қатысты ұстанымы, кейінірек жазылған Паттанадағы сыйлық беруге, нұсқауларды сақтауға, сақтау міндеттемесіне және джханаларды тәжірибелеуге жасалған сындармен параллель екенін анықтады. Оның пікірінше, екі мәтін де осы ерекше көзқарасты практикаға немесе білімге қарсы шабуыл ретінде емес, жолға байланып қалудың зиянды екенін көрсету үшін ұсынады. Сол сияқты, мәтіннің шоғырлану медитациясына қатысты ұстанымы түсінікке берілуден сақтандыруға және нәрселердің мәніне түсінік кіргенде тыныш ой-сананың қажетті екенін жеткізуге арналған. Александр Уинн де Веттердің Параянаваггада хронологиялық қабаттану бар және басқа туындыларға қарағанда саналылыққа және азаттыққа жетуге басқаша көзқарас бар деген екі талабын жоққа шығарады.
Fuller states that in the Nikayas, right view includes non dependence on knowledge and views, and mentions the Buddha's simile of his dhamma as a raft that must be abandoned. He finds that the Atthakavagga's treatment of knowledge and wisdom is parallel to the later Patthana's apparent criticism of giving, holding the precepts, the duty of observance, and practicing the jhanas. In his view, both texts exhibit this particular approach not as an attack on practice or knowledge, but to point out that attachment to the path is destructive. Similarly, the text's treatment of concentration meditation is intended to warn against attachment to insight, and communicate that insight into the nature of things necessarily involves a calm mind. Alexander Wynne also rejects both of Vetter's claims that the Parayanavagga shows a chronological stratification, and a different attitude toward mindfulness and liberating insight than do other works.
Тхеравада түсіндірмесі
Тхеравада дәстүрі мәтіннің мәлімдемелерін, оның ішінде анық түрде парадоксалды болуы көзделінген көптеген мәлімдемелерді де зерделеп, түсіндіруге арналған деп қарастырады. Сарипуттаға жатқызылған, "Маханидеса" деп аталатын кеңейтілген түсіндірме Канонға қосылған. Ол өлеңдердің мазмұнын қалған сөздердегі үйретімдермен сәйкестіруге тырысады. Кейбір жағдайларда, Тхеравада түсініктемелері, қабылданбайтын көзқарастар буддалық емес көзқарастар екенін ұсынып, барлық көзқарастарды жоққа шығаруды жұмсартады немесе күшін жояды, сонымен бірге Сегізді Жолдың көзқарастарының қажеттілігін растайды.
The Theravada tradition has taken the view that the text's statements, including many which are clearly intended to be paradoxical, are meant to be puzzled over and explicated. An extended commentary attributed to Sariputta, entitled the Mahaniddesa, was included in the Canon. It seeks to reconcile the content of the poems with the teachings in the rest of the discourses. In some cases, the Theravada commentaries blunt or negate the rejection of all views by suggestion that the views being rejected are non Buddhist views, while affirming the necessity of the views of the Eightfold Path.