Жаңа Зеландиядағы «Ценностьтар партиясы»: Экологиялық және әлеуметтік өзгерістерге ұмтылыс
Values Party
Жаңа Зеландиядағы «Ценностьтар партиясының» мақсаттары: теңдік, экологиялық тұрақтылық, ядролық қаруға қарсылық, әлеуметтік реформалар. Саяси платформасы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Саясаты мен наным-сенімдері
Бірнеше партиялық манифесттер Жаңа Зеландияның болашағы үшін прогрессивті, жартылай утопиялық жоспарды теңдік пен экологиялық тұрақтылыққа негізделген қоғам ретінде суреттеді. Партия әсіресе сол кездегі шағын марксистік-лениндік партиялардан және Жаңа Зеландияның Лейбористік партиясының орталық-солшыл саясатынан мүшелері шеттетілген Жаңа солшылдарға үндеді. Бастапқыда партияның басты мақсаты – биліктегі партияларға тек қарсылық білдіру емес, балама саясаттар ұсыну болды. Партияның құндылықтарына ядролық қаруға және қарулануға қарсы науқандар, халық саны мен экономикалық өсімнің нөлдік деңгейі, аборт, есірткі және гомосексуалдық заңнаманы реформалау кірді. Құндылықтар партиясы парламентке енгенімен, бұл мәселелерге едәуір назар аударды. Көптеген саясаттанушылар осы партияны қоршаған ортаны саяси күн тәртібіне енгізгендігі үшін, сондай-ақ басқа партияларды, тіпті неміс «Жасылдарды» өздерінің экологиялық саясатын қалыптастыруға ынталандырғаны үшін құрметтейді. Брунт өзінің бұрынғы «Жаңа Зеландия Геральдындағы» әріптесі Норман Смитпен кездесті, ол дереу партияның «оң қолы» және ұйымдастырушысы болды. Келесі жылы партия жетекшісі Тони Брант Веллингтон қалалық кеңесіне сайланды және 1977 жылы қайта сайланды. Майк Уорд 1983 жылдан 1989 жылға дейін «Құндылықтар» туымен Нельсон қалалық кеңесінің мүшесі болды. 1980-жылдары партияның тең төрағасы болған Джон Мейсон, «Құндылықтар» партиясының тікелей қолдауымен Bay of Plenty Harbour кеңесіне сайланды. Политехникалық экономика оқытушысы Тони Куновски және оның орынбасары Маргарет Крозиер басшылығымен «Құндылықтар» партиясы 1978 жылғы жалпы сайлауға үлкен қолдаумен қатысты, бірақ тағы да парламентке өте алмады. Бұл, ең алдымен, сол кездегі сайлаушылардың жұмыссыздықтың күрт өсуіне көбірек алаңдауымен байланысты болды. «Құндылықтар» партиясының мүшелері көздеген экологиялық «нөлдік өсім» қоғамының идеясы, ЖІӨ өсімінің дерлік жоқтығы, жоғары инфляция және бизнес тарапынан инвестициялардың тоқтауы сияқты экономикалық шындықтармен бетпе-бет келді. Жаңа Зеландияның Лейбористік партиясынан аз дауыс алғанымен, Роберт Малдунның Ұлттық партиясы, шетелдік қаражатты қарызға алып, ірі инфрақұрылымдық жобалар салу арқылы көптеген жұмыс орындарын құруға уәде берді («Үлкен ойлау» стратегиясы, мұнай, газ, көмір және электр энергиясы ресурстарын дамыту), 1978 жылғы сайлауда үкіметке оралды. 1970-жылдардың соңында Германияның «Жасылдар» партиясы «Бізге сіздің манифестіңіз ұнайды, біз сіздің саясатыңызды пайдалана аламыз ба?» деп сұрап, «Құндылықтар» партиясына хат жолдады.
Several party manifestos sketched a progressive, semi utopian blueprint for New Zealand's future as an egalitarian, ecologically sustainable society. The party appealed especially to those elements of the New Left who felt alienated by the small Marxist Leninist parties of the day, and by the centre left politics of the New Zealand Labour Party. From its beginning, the Values Party emphasised proposing alternative policies, rather than taking only an oppositionist stance to the ruling parties. Values Party policies included campaigns against nuclear power and armaments, advocating zero population and economic growth, abortion, drug and homosexual law reform. Although the Values Party never sat in parliament, it drew considerable attention to these topics. Many political scientists credit the Values Party with making the environment a political issue, and with prompting other parties even the German Greens to formulate their own environmental policies. Brunt met with his ex New Zealand Herald colleague Norman Smith who immediately became the party's "1st hand man" and organiser. The following year party leader Tony Brunt was elected as a Wellington City Councillor and was re elected in 1977. Mike Ward was a Nelson City Councillor from 1983 to 1989 under a Values banner. Jon Mayson, a party co leader in the 1980s, was elected a member of the Bay of Plenty Harbour Board on a Values Party ticket. Under the leadership of polytechnic economics lecturer Tony Kunowski and deputy leader Margaret Crozier, the Values Party contested the 1978 general election with a considerable following, but again failed to win seats in parliament. Most probably this was mainly because voters at that time were more concerned about rapidly rising unemployment than anything else. The idea of an ecological "zero growth" society envisaged by Values Party members had met with the economic reality of near zero GDP growth, high price inflation, and an investment strike by business. Although gaining fewer votes than the New Zealand Labour Party, Robert Muldoon's National Party, which promised to create many more jobs by borrowing foreign funds to build large infrastructural projects (the so called "Think Big" strategy, developing oil, gas, coal and electricity resources), was returned to government at the 1978 election. In the late 1970s the German Green Party wrote to the Values Party stating "we like your manifesto, can we use your policy?"
Сайлау нәтижесі
Сайлау кандидаттары Жеңіп алған орын саны Дауыс саны Пайыздық үлес 42 0 27,467 1.96 87 0 83,241 5.19 92 0 41,220 2.41 17 0 3,460 0.19 29 0 3,826 0.20 9 0 1,624 0.08
1978 жылғы сайлаудың көңілді кетіретін нәтижесінен кейін, Values партиясы «қызыл» жасылдар мен «фундаменталистік» жасылдар арасындағы ішкі конфликтіге тап болды және ұйымдық принциптерге байланысты даулардың салдарынан ыдырады. Куновский 1978 жылғы сайлаудан кейін партия басшысы лауазымынан шеттетілді, бұл оны банкирлік мансапқа түсуге итермеледі. Кейіннен ол Еңбек партиясына қосылды және Еңбек партиясының тізімі бойынша Кентербери аймақтық кеңесіне сайланды. 1979 жылдың мамырында Маргарет Кройзер жетекші болып, Кэти Уилсон оның орынбасары болды; бұл Жаңа Зеландияда әйелдердің саяси партияны басқарған алғашқы жағдайы еді. 1980 жылдың қарашасында Кройзер 1981 жылғы партия конференциясында партиядағы келіспеушіліктер мен тұрақсыздыққа сілтеме жасап, басшылықтан кетуін мәлімдеді. 1981 жылдың сәуірінде өткен конференцияда делегаттар үш жетекшіден тұратын «тройканы» сайлады: Жанет Роборг, Джон Мейсон және Алан Уилкинсон. 1984 жылғы конференцияда жетекшілік екіге дейін қысқартылды, Мейсон мен Уилкинсон қызметтен кетіп, Майк Уорд Роборгпен бірге сайланды. Роборг 1988 жылғы конференцияда отставкаға кетті және оның орнына бұрын Батыс жағалауынан Values партиясынан кандидат болған Розали Стюард келді. 1987 жылға қарай Values партиясы «Аотеароаның жасыл партиясы» деген атауды қолдана бастады және пропорционалды өкілдікті жақтауын күшейтті. 1989 жылдың шілдесінде партияның басқару кеңесі партияны таратуға қағидатты түрде келісті және оның қалған 200 мүшесінің мақұлдауын алу үшін дауыс беруге ұсынды. Алайда 1990 жылдың мамырында Values партиясының қалдықтары бірнеше басқа экологиялық ұйымдармен бірігіп, Аотеароа Жаңа Зеландияның жасыл партиясын құрды, ол 1996 жылы парламентке енді және 2017 жылы үкімет құрамына кірді. Values партиясының көптеген бұрынғы мүшелері жасыл партияда белсенді болып, олардың ішінде Жаннет Фитцсимонс, Род Дональд және Майк Уорд есімдері ерекше аталады.
After the demoralising 1978 election result, the Values Party faced internal conflict between the "red" greens and the "fundamentalist" greens, and it fragmented amidst quarrels about organisational principles. Kunowski was ousted as party leader following the 1978 election leading him to pursue a career as a banker. He later joined the Labour Party and was elected to the Canterbury Regional Council on the Labour ticket. In May 1979 Margaret Crozier became the leader with Cathy Wilson as deputy leader; it was the first time women had led a political party in New Zealand. In November 1980 Crozier stated she would resign as leader at the 1981 party conference, citing disagreements and instability in the party. At the April 1981 conference, delegates elected a three way leadership with a "troika" of co leaders. Janet Roborgh, Jon Mayson and Alan Wilkinson. The leadership reduced to two at the 1984 conference with Mayson and Wilkinson standing down and Mike Ward being elected alongside Roborgh. Roborgh resigned at the 1988 conference and was replaced by Rosalie Steward, previously Values candidate for West Coast. By 1987 Values were using the description of the "Green Party of Aotearoa" and were increasingly advocating for proportional representation. In July 1989 the ruling council of the party agreed in principle to wind up the party and balloted its 200 remaining members for approval. However in May 1990, remnants of the Values Party merged with several other environmentalist organisations to form the Green Party of Aotearoa New Zealand, which entered parliament in 1996 and formed part of the Government in 2017. Many former members of the Values Party became active in the Green Party – notably Jeanette Fitzsimons, Rod Donald and Mike Ward.