Жүрек пен қан тамырларын радиографиялау: коронарлық катетеризация – диагностикалық және емдік процедура. Қан ағымын, жүрек қуыстарын тексеру, қысымды өлшеу.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жүрек пен қан тамырларының рентгенографиясы
Radiography of heart and blood vessels
Коронарлық катетеризация – катетерді пайдаланып жүректің коронарлық айналымына және қанға толы камераларына минималды инвазивті процедура. Ол диагностикалық және интервенциялық (емдеу) мақсаттарда қолданылады. Коронарлық катетеризация – кардиологиядағы бірнеше диагностикалық тесттер мен процедуралардың бірі. Атап айтқанда, сұйық радиконтраст агентін енгізу және рентген сәулелері арқылы ангиокардиография коронарлық артерияның люмендеріндегі тұйықталуды, стенозды, рестенозды, тромбозды немесе аневризмалық кеңеюді анықтауға мүмкіндік береді; жүрек камерасының көлемін; жүрек бұлшық еттерінің жиырылу қабілетін; және жүрек клапандарының кейбір аспектілерін бағалауға болады. Денеден сырттан өлшеуге келмейтін маңызды ішкі жүрек және өкпе қан қысымын тест кезінде дәл өлшеуге болады. Тест қарастыратын мәселелер көбінесе коронарлық артериялардың қабырғасындағы атеросклероздың – атероманың белсенділігінің салдарынан туындайды. Клапан, жүрек бұлшық еті немесе аритмия мәселелері сирек жағдайларда тесттің негізгі фокусы болуы мүмкін. Коронарлық артерия люменінің тарылуы жүрекке оттегі бар қанның ағын резервін азайтады, бұл көбінесе уақыт-уақытпен стенокардияны тудырады. Люменнің өте ауыр тұйықталуы әдетте жүрек шабуылына әкеледі. Алайда, 1980 жылдардың соңынан бері коронарлық катетеризация коронарлық атеросклероздың болуын немесе болмауын анықтамайды, ол тек атеросклероз процесінің соңғы сатыларында пайда болған маңызды люминальдық өзгерістерді ғана көрсетеді. Бұл мәселені жақсырақ түсіну үшін IVUS және атерома туралы ақпаратты қараңыз.
A coronary catheterization is a minimally invasive procedure to access the coronary circulation and blood filled chambers of the heart using a catheter. It is performed for both diagnostic and interventional (treatment) purposes. Coronary catheterization is one of the several cardiology diagnostic tests and procedures. Specifically, through the injection of a liquid radiocontrast agent and illumination with X rays, angiocardiography allows the recognition of occlusion, stenosis, restenosis, thrombosis or aneurysmal enlargement of the coronary artery lumens; heart chamber size; heart muscle contraction performance; and some aspects of heart valve function. Important internal heart and lung blood pressures, not measurable from outside the body, can be accurately measured during the test. The relevant problems that the test deals with most commonly occur as a result of advanced atherosclerosis – atheroma activity within the wall of the coronary arteries. Less frequently, valvular, heart muscle, or arrhythmia issues are the primary focus of the test. Coronary artery luminal narrowing reduces the flow reserve for oxygenated blood to the heart, typically producing intermittent angina. Very advanced luminal occlusion usually produces a heart attack. However, it has been increasingly recognized, since the late 1980s, that coronary catheterization does not allow the recognition of the presence or absence of coronary atherosclerosis itself, only significant luminal changes which have occurred as a result of end stage complications of the atherosclerotic process. See IVUS and atheroma for a better understanding of this issue.
Тарих
Ангиографияның өзіндік әдісін алғаш рет 1927 жылы Лиссабон университетінің португал дәрігері Эгас Монис церебральді ангиография үшін, яғни катетер арқылы енгізілген контраст ортасының көмегімен рентген сәулелерімен ми тамырларын қарау үшін әзірледі. Жүрек катетеризациясы алғаш рет 1929 жылы неміс дәрігері Вернер Форсманның иық көгал сынындағы тамырға пластикалық түтік енгізіп, оны жүректің оң жақ қарызшасына бағыттаған кезде жүзеге асты. Ол сәттілігін дәлелдеу үшін рентген суретін түсіріп, 1929 жылдың 5 қарашасында «Über die Sondierung des rechten Herzens» («Оң жүректі зондтау туралы») деген тақырыппен жариялады. 1940 жылдардың басында Андре Курнанд Дикинсон Ричардспен бірлесіп жүректің гемодинамикасын жүйелі түрде өлшеді. Жүрек катетеризациясын және гемодинамикалық өлшемдерді ашқандары үшін Курнанд, Форсман және Ричардс 1956 жылы физиология немесе медицина саласындағы Нобель сыйлығын бөлісті. Ангиография үшін алғашқы радиалды қолжетімділік 1953 жылы Португалияның Лиссабон қаласында Эдуардо Перейраның радиалды артерияны катетеризациялап коронарлық ангиограмма жасаған кезге дейін жетеді. 1960 жылы Кливленд клиникасының балалар кардиологы Ф. Мейсон Сонс сол жақ қарызшаның орнына коронарлық артерияға радиоконтрастты кездейсоқ енгізіп алды. Пациентте қайтымды жүрек тоқтауы болғанымен, Сонс және Шири процедураны одан әрі жетілдірді және осы жаңалықты ашқандары үшін марапатталды (Connolly 2002); олар 1966 жылы 1000 патенттен тұратын серияны жариялады (Proudfit және басқалар). 1970 жылдардың соңынан бастап, Чарльз Доттердің 1964 жылғы және әсіресе Андреас Груенцигтің 1977 жылдан бастап жасаған іргелі жұмыстарына сүйене отырып, коронарлық катетеризация терапиялық мақсаттарда қолданыла бастады: (а) стенокардия және ауыр атеросклероздың кейбір асқынуларын аз инвазивті физикалық емдеуді жүргізу, (б) жүрек шабуылы толық зақымдануға ұшырамас бұрын емдеу және (в) коронарлық артерия аурулары мен атеросклероз патологиясын жақсырақ түсіну үшін зерттеулер жүргізу. 1960 жылдардың басында жүрек катетеризациясы бірнеше сағатқа созылып, пациенттердің 2-3%-ында айтарлықтай асқынуларға әкеліп соқты. Уақыт өте келе жасалған көптеген жақсартулардың нәтижесінде, қарапайым коронарлық катетеризациялық тексерулер қазір көбінесе жылдамдатылып, нәтижелері айтарлықтай жақсартылған.
The technique of angiography itself was first developed in 1927 by the Portuguese physician Egas Moniz at the University of Lisbon for cerebral angiography, the viewing of brain vasculature by X ray radiation with the aid of a contrast medium introduced by catheter. Heart catheterization was first performed in 1929 when the German physician Werner Forssmann inserted a plastic tube in his cubital vein and guided it to the right chamber of the heart. He took an x ray to prove his success and published it on November 5, 1929, with the title "Über die Sondierung des rechten Herzens" (About probing of the right heart). In the early 1940s, André Cournand, in collaboration with Dickinson Richards, performed more systematic measurements of the hemodynamics of the heart. For their work in the discovery of cardiac catheterization and hemodynamic measurements, Cournand, Forssmann, and Richards shared the Nobel Prize in Physiology or Medicine in 1956. The first radial access for angiography can be traced back to 1953, where Eduardo Pereira, in Lisbon, Portugal, first cannulated the radial artery to perform a coronary angiogram. In 1960 F. Mason Sones, a pediatric cardiologist at the Cleveland Clinic, accidentally injected radiocontrast in a coronary artery instead of the left ventricle. Although the patient had a reversible cardiac arrest, Sones and Shirey developed the procedure further, and are credited with the discovery (Connolly 2002); they published a series of 1,000 patents in 1966 (Proudfit et al.). Since the late 1970s, building on the pioneering work of Charles Dotter in 1964 and especially Andreas Gruentzig starting in 1977, coronary catheterization has been extended to therapeutic uses: (a) the performance of less invasive physical treatment for angina and some of the complications of severe atherosclerosis, (b) treating heart attacks before complete damage has occurred and (c) research for better understanding of the pathology of coronary artery disease and atherosclerosis. In the early 1960s, cardiac catheterization frequently took several hours and involved significant complications for as many as 2–3% of patients. With multiple incremental improvements over time, simple coronary catheterization examinations are now commonly done more rapidly and with significantly improved outcomes.
Науқастардың қатысуы
Көбінесе катетеризация кезінде тексеріліп немесе емделіп жатқан науқас ояу болады, процедураның барлық кезеңінде лидокаин сияқты тек жергілікті анестезия және минималды жалпы седация қолданылады. Науқастың ояу күйінде процедура жүргізу қауіпсіз, себебі ол кез келген дискомфортты немесе проблеманы дереу хабарлай алады, соның арқасында жағымсыз жағдайларды жылдам түзетуге болады. Медициналық мониторинг науқастың жағдайы туралы толыққанды мәлімет бере алмайды; науқастың өзі сезінетіні процедураның қауіпсіздігінің ең сенімді көрсеткіші болып табылады. Катетеризациядан өткен науқастардың 1%-дан кеміне өлім, миокард инфарктісі, инсульт, қарыншалық аритмия және ірі қан тамырларының асқынулары кездеседі. Дегенмен, тексерудің суреттеу бөлігі көбінесе қысқа болғанымен, дайындық және қауіпсіздік шараларына байланысты науқас зертханада 20-45 минуттай болады. Көптеген техникалық қиындықтардың кез келгені, науқасқа қауіп төндірмесе де (адамның денсаулығын қорғау мақсатында қосымша шаралар ретінде қолданылады), тексеру уақытын айтарлықтай ұзартуы мүмкін.
The patient being examined or treated is usually awake during catheterization, ideally with only local anaesthesia such as lidocaine and minimal general sedation, throughout the procedure. Performing the procedure with the patient awake is safer as the patient can immediately report any discomfort or problems and thereby facilitate rapid correction of any undesirable events. Medical monitors fail to give a comprehensive view of the patient's immediate well being; how the patient feels is often a most reliable indicator of procedural safety. Death, myocardial infarction, stroke, serious ventricular arrhythmia, and major vascular complications each occur in less than 1% of patients undergoing catheterization. However, though the imaging portion of the examination is often brief, because of setup and safety issues, the patient is often in the lab for 20–45 minutes. Any of multiple technical difficulties, while not endangering the patient (indeed added to protect the patient's interests), can significantly increase the examination time.
Жабдық
Коронарлық катетерлеу әдетте ауруханада орналасқан катетерлеу зертханасында жүргізіледі. Қазіргі үлгіде науқас салыстырмалы түрде жазық күйде, тар, минималды төсенішпен жабылған, рентген сәулесіне мөлдір (рентген сәулелерінен өтетін) үстелге жатуы керек. Рентген сәулесінің көзі мен бейнелеу камерасы пациенттің кеудесінің екі жағында орналасқан және моторизацияланған басқару арқылы пациенттің кеудесінің айналасында еркін қозғалып, әртүрлі бұрыштардан жылдам суреттер түсіруге мүмкіндік береді. Көбірек жетілдірілген жабдық, екі жазықтықты катетерлеу зертханасы деп аталатын, рентген сәулесінің көзі мен бейнелеу камераларының екі жиынтығын пайдаланады, олардың әрқайсысы дербес қозғалады, бұл радиоконтраст заттың әрбір инъекциясымен екі жиынтық сурет алуға мүмкіндік береді. Мұндай тексерулерді жүргізуге қажетті жабдықтар мен орнату құны әдетте 2-5 миллион АҚШ долларын құрайды (2004 жылғы деректер бойынша), кейде одан да көп, және бірнеше жыл сайын жартылай қайта жаңартылуы мүмкін.
Coronary catheterization is performed in a catheterization lab, usually located within a hospital. With current designs, the patient must lie relatively flat on a narrow, minimally padded, radiolucent (transparent to X ray) table. The X ray source and imaging camera equipment are on opposite sides of the patient's chest and freely move, under motorized control, around the patient's chest so images can be taken quickly from multiple angles. More advanced equipment, termed a bi plane cath lab, uses two sets of X ray source and imaging cameras, each free to move independently, which allows two sets of images to be taken with each injection of radiocontrast agent. The equipment and installation setup to perform such testing typically represents a capital expenditure of US$2–5 million (2004), sometimes more, partially repeated every few years.
Диагностикалық процедуралар
Коронарлық катетеризация кезінде (дәрігерлер көбінесе «катет» деп атайды), қан қысымы тіркеледі және коронарлық артериялар ішіндегі қанның флюороскопиялық (рентгендік) көлеңкелік суреттері түсіріледі. Рентгендік суреттер жасау үшін дәрігер диаметрі шамамен 2,0 мм (6 француз) болатын, катетер деп аталатын кішкентай түтік тәрізді құрылғыны денедегі ірі артериялар арқылы, коронарлық артериялардың бірінің тесігіне дейін жеткізеді. Катетер артерияның ішкі кеңістігінен кішірек болады; катетер арқылы артерия ішіндегі қан қысымы бақыланады, катетердің қан ағынын тоқтатып қоймауы тексеріледі (қан қысымының «әлсіреуі» арқылы анықталады). Катетердің өзі радиотолқынды болу үшін жасалған, сондай-ақ, ол артерия ішіндегі қанмен араластырылатын, сулы, қанмен үйлесімді радиконтраст затты (көбінесе «рентгендік бояу» деп аталады) таңдап енгізуге мүмкіндік береді. Әдетте, әр сурет үшін 3–8 мл радиконтраст зат енгізіледі, бұл радиконтраст заттың коронарлық капиллярларға, содан кейін коронарлық тамырларға жылдам тарауына байланысты, қан ағынын шамамен 3–5 секундқа көрінетіндей етеді. Рентгендік бояу енгізілмесе, қан және оны қоршаған жүрек тіндері рентгенде тек сәл пішіні өзгеретін, біркелкі су тығыздығы бар масса ретінде көрінеді; қан мен ішкі органдардың құрылымының егжей-тегжейі көзге көрінбейді. Қандағы радиконтраст артериялар немесе жүрек камераларындағы қан ағынын визуалды түрде бағалауға мүмкіндік береді, бұл инъекцияланған жеріне байланысты. Егер атерома немесе қан қыстырғыштары артерияның ішкі кеңістігіне еніп, тарылу тудырса, бұл тарылу сол артерия бөлігіндегі қан/бояу бағанының рентгендік көлеңкелік суретінде көбейген тұмандылық ретінде көрінуі мүмкін; бұл жағдай көршілес, дені сау, азырақ тарылған аймақтармен салыстырылады. Катетердің орналасуына қатысты бағыт беру үшін дәрігер көбінесе ішкі анатомия, жетекші сым мен катетердің мінез-құлқы туралы толық білімге сенеді және қажет болған жағдайда, қысқа мерзімге флюороскопия мен төмен дозалы рентген сәулесін пайдаланады. Бұл қысқаша қарап шығулардың жазбалары сақталмайды. Дәрігер диагностикалық суреттерді жазуға дайын болған кезде, олар сақталады және кейін мұқият қарастырылуы мүмкін, ол жабдықты белсендіреді, сапасы жақсырақ киносуреттер жасау үшін, әдетте секундына 30 кадрмен, радиотолқынды контрасты күшейтеді, рентген дозасын арттырады. Дәрігер контраст инъекциясы, флюороскопия және киносуреттерді уақытында бақылап, инъекцияланған радиконтраст мөлшерін және қолданылған рентген сәулесінің мөлшерін азайтуға тырысады. Радиконтраст заттарының дозасы және рентгенге ұшырау уақыты қауіпсіздікті арттыру мақсатында жүйелі түрде тіркеледі. Тесттің негізгі мақсаты болмаса да, артерия қабырғаларындағы атероманың сыртқы шеттерінде орналасқан кальцификация кейде флюороскопияда (контраст инъекциясысыз) радиотолқынды сақиналар түрінде көрінеді, бұл сақиналар қанға толы ішкі кеңістіктен аралық радиолұсқақ атерома тіні және эндотелий қабатымен бөлінген. Кальцификация, көбінесе болғанымен, көбінесе артерия қабырғасының өте дамыған және кальцификацияланған бөліктері бірнеше кальцификация сақиналары арқылы жанама бұрыштан қарағанда ғана көрінеді, бұл флюороскопияда көрінетіндей радиотолқындылық деңгейін жасау үшін қажет.
During coronary catheterization (often referred to as a cath by physicians), blood pressures are recorded and fluoroscopy (X ray motion picture) shadow grams of the blood inside the coronary arteries are recorded. In order to create the X ray pictures, a physician guides a small tube like device called a catheter, typically ~2.0 mm (6 French) in diameter, through the large arteries of the body until the tip is just within the opening of one of the coronary arteries. By design, the catheter is smaller than the lumen of the artery it is placed in; internal (intra arterial) blood pressures are monitored through the catheter to verify that the catheter does not block blood flow (as indicated by "dampening" of the blood pressure). The catheter is itself designed to be radiodense for visibility and it allows a clear, watery, blood compatible radiocontrast agent, commonly called an X ray dye, to be selectively injected and mixed with the blood flowing within the artery. Typically 3–8 cc of the radiocontrast agent is injected for each image to make the blood flow visible for about 3–5 seconds as the radiocontrast agent is rapidly washed away into the coronary capillaries and then coronary veins. Without the X ray dye injection, the blood and surrounding heart tissues appear, on X ray, as only a mildly shape changing, otherwise uniform water density mass; no details of the blood and internal organ structure are discernible. The radiocontrast within the blood allows visualization of the blood flow within the arteries or heart chambers, depending on where it is injected. If atheroma, or clots, are protruding into the lumen, producing narrowing, the narrowing may be seen instead as increased haziness within the X ray shadow images of the blood/dye column within that portion of the artery; this is as compared to adjacent, presumed healthier, less stenotic areas. For guidance regarding catheter positions during the examination, the physician mostly relies on detailed knowledge of internal anatomy, guide wire and catheter behavior and intermittently, briefly uses fluoroscopy and a low X ray dose to visualize when needed. This is done without saving recordings of these brief looks. When the physician is ready to record diagnostic views, which are saved and can be more carefully scrutinized later, he activates the equipment to apply a significantly higher X ray dose, termed cine, in order to create better quality motion picture images, having sharper radiodensity contrast, typically at 30 frames per second. The physician controls both the contrast injection, fluoroscopy and cine application timing so as to minimize the total amount of radiocontrast injected and times the X ray to the injection so as to minimize the total amount of X ray used. Doses of radiocontrast agents and X ray exposure times are routinely recorded in an effort to maximize safety. Though not the focus of the test, calcification within the artery walls, located in the outer edges of atheroma within the artery walls, is sometimes recognizable on fluoroscopy (without contrast injection) as radiodense halo rings partially encircling, and separated from the blood filled lumen by the interceding radiolucent atheroma tissue and endothelial lining. Calcification, even though usually present, is usually only visible when quite advanced and calcified sections of the artery wall happen to be viewed on end tangentially through multiple rings of calcification, so as to create enough radiodensity to be visible on fluoroscopy.
Туғаннан пайда болған ақаулар үшін
Ангиокардиография жүрек пен оған жақын қан тамырларындағы туа біткен кемшіліктерді анықтау және диагностикалау үшін қолданылуы мүмкін. Эхокардиографияның енгізілуімен ангиокардиографияның қолданылуы төмендеді. Дегенмен, ангиокардиография әлі де белгілі бір жағдайларда қолданылады, себебі ол эхокардиографиядан гөрі анатомиялық құрылымды толыққанды көрсетеді.
Angiocardiography can be used to detect and diagnose congenital defects in the heart and adjacent vessels. In this context, the use of angiocardiography has declined with the introduction of echocardiography. However, angiocardiography is still in use for selected cases as it provides a higher level of anatomical detail than echocardiography.
Емдеу әдістері
Дәрігерлер диагностикалық катетерді бағыттаушы катетерге ауыстыру арқылы әртүрлі құралдарды катетер арқылы артерияға, зақымдалған жерге енгізе алады. Ең көп қолданылатындары – бағыттаушы сымдар және баллонды кеңейту катетерлері. Баллон катетеріне созылған кішкентай канал арқылы радиоконтрастты затты енгізу арқылы баллон біртіндеп кеңейеді. Гидравликалық қысымды дәрігер таңдайды және оны қан тамырындағы стенозға (қан тамырындағы қалыпты емес тарылу) баллонның қалай жауап беретініне қарай қолданады. Радиоконтрастпен толтырылған баллон флюороскопия барысында бақыланады (кеңейген кезде стеноз баллон сыртында «ит сүйегі» пішінін қабылдайды). Артерия люменінің көрінетіндей кеңеюі үшін қажетті күш мөлшері бағаланып, тиімділігі визуализацияланады. Типик жағдайдағы қалыпты коронарлық артерия қысымы <200 мм рт.ст. (27 кПа) шамасында болады. Баллон ішіндегі гидравликалық қысым 19000 мм рт.ст. (2500 кПа) дейін жете алады. Шамадан тыс кеңеюдің алдын алу үшін жоғары керілуге төзімді, мөлдір пластикалық мембранадан жасалған баллон қолданылады. Баллон бастапқыда катетердің ұшына жақын жерде орналастырылып, кішкентай көлденең қима профилін құрайды, бұл люминальды стеноздық аймақтардан өтуді жеңілдетеді және белгілі бір алдын ала жобаланған диаметрге дейін кеңейеді. Егер баллон тым көп үрленсе, оның материалы жыртылып, радиоконтрастты заттың қанға таралуына мүмкіндік береді. Сонымен қатар, басқа да бірнеше құрылғыларды бағыттаушы катетер арқылы артерияға енгізуге болады. Оларға лазерлік катетерлер, стент-катетерлер, ИВУС-катетерлер, доплер катетері, қысымды немесе температураны өлшеуге арналған катетерлер, сондай-ақ қан құйрықшаларын ұнтақтауға немесе алып тастауға арналған құрылғылар жатады. Бұл құрылғылардың көпшілігі тек шектеулі жағдайларда немесе зерттеу мақсатында қолданылатын арнайы құрылғылар болып шықты. Баллонға орнатылған, арнайы жасалған, кеңейтілетін тот баспайтын болаттан жасалған торлы құбырлар – стенттер, баллонды катетерден басқа ең көп қолданылатын құрылғы болып табылады. Стент/баллонды құрылғы стеноз ішінде орналасқан кезде баллон үрленеді, бұл өз кезегінде стентті және артерияны кеңейтеді. Баллон алынып тасталады, ал стент артерия қабырғаларын ашық, кеңейтілген күйде ұстап тұрады. Қазіргі стенттердің бағасы шамамен 1000-нан 3000 долларға дейін жетеді (2004 жылғы АҚШ доллары), дәрімен қапталғандары одан да қымбат.
By changing the diagnostic catheter to a guiding catheter, physicians can also pass a variety of instruments through the catheter and into the artery to a lesion site. The most commonly used are guide wires and the balloon dilation catheters. By injecting radiocontrast agent through a tiny passage extending down the balloon catheter and into the balloon, the balloon is progressively expanded. The hydraulic pressures are chosen and applied by the physician, according to how the balloon within the stenosis (abnormal narrowing in a blood vessel) responds. The radiocontrast filled balloon is watched under fluoroscopy (it typically assumes a "dog bone" shape imposed on the outside of the balloon by the stenosis as the balloon is expanded), as it opens. As much hydraulic brute force is applied as judged needed and visualized to be effective to make the stenosis of the artery lumen visibly enlarge. Typical normal coronary artery pressures are in the <200 mmHg range (27 kPa). The hydraulic pressures applied within the balloon may extend to as high as 19000 mmHg (2,500 kPa). Prevention of over enlargement is achieved by choosing balloons manufactured out of high tensile strength clear plastic membranes. The balloon is initially folded around the catheter, near the tip, to create a small cross sectional profile to facilitate passage through luminal stenotic areas, and is designed to inflate to a specific pre designed diameter. If over inflated, the balloon material simply tears and allows the inflating radiocontrast agent to simply escape into the blood. Additionally, several other devices can be advanced into the artery via a guiding catheter. These include laser catheters, stent catheters, IVUS catheters, Doppler catheter, pressure or temperature measurement catheter and various clot and grinding or removal devices. Most of these devices have turned out to be niche devices, only useful in a small percentage of situations or for research. Stents, which are specially manufactured expandable stainless steel mesh tubes, mounted on a balloon catheter, are the most commonly used device beyond the balloon catheter. When the stent/balloon device is positioned within the stenosis, the balloon is inflated which, in turn, expands the stent and the artery. The balloon is removed and the stent remains in place, supporting the inner artery walls in the more open, dilated position. Current stents generally cost around $1,000 to 3,000 each (US 2004 dollars), the drug coated ones being the more expensive.
Катетерлік физикалық емдеудегі жетістіктер
Интервенциялық процедуралар зақымдалған жерде эндотелиялық тіндің өсуіне байланысты рестенозбен қиындыққа тап болды. Рестеноз – бұл қан тамыр қабырғасының ангиопластикадан зақымдануына және стенттің шетелдік дене ретінде қабылдануына организмнің реакциясы. 1980 және 1990 жылдардағы клиникалық сынақтарда, тек қана баллондық ангиопластика (POBA, қарапайым баллондық ангиопластика) қолданғанда, пациенттердің 50%-ға дейінінде маңызды рестеноз дамыды; бірақ дәрі-дәрмек шығаратын стенттерді енгізу арқылы бұл көрсеткіш бір сандық немесе төменгі екі сандық диапазонға дейін төмендеді. Сиролимус, паклитаксел және эверолимус – қазіргі уақытта АҚШ-та FDA бекіткен қаптамаларда қолданылатын үш препарат. Дәрі-дәрмек шығаратын стенттер, жалаң металл стенттерден айырмашылығы, рестеноз реакциясын басу мақсатымен баяу таралатын дәрімен жабылған. Дәрілік қаптаманың табысты болуының кілті (а) тиімді препараттарды таңдау, (б) препараттарды стент тіректерінің тот баспайтын бетіне жеткілікті түрде бекіту әдістерін әзірлеу (қаптама, күшті манипуляциялар мен стент деформациясының әсеріне қарамастан, берік болуы керек) және (с) дәріні шамамен 30 күн ішінде баяу босататын, бақыланатын босату механизмдерін әзірлеу. Коронарлық стенттердегі ең соңғы жаңалықтардың бірі – ерітін стенттің жасалуы. Abbott Laboratories полилакты қышқылынан жасалған, еритін материалды қолданды, ол имплантацияланғаннан кейін 2 жыл ішінде толығымен сіңіріледі.
Interventional procedures have been plagued by restenosis due to the formation of endothelial tissue overgrowth at the lesion site. Restenosis is the body's response to the injury of the vessel wall from angioplasty and to the stent as a foreign body. As assessed in clinical trials during the late 1980 and 1990s, using only balloon angioplasty (POBA, plain old balloon angioplasty), up to 50% of patients developed significant restenosis; but that percentage has dropped to the single to lower two digit range with the introduction of drug eluting stents. Sirolimus, paclitaxel, and everolimus are the three drugs used in coatings which are currently FDA approved in the United States. As opposed to bare metal, drug eluting stents are covered with a medicine that is slowly dispersed with the goal of suppressing the restenosis reaction. The key to the success of drug coating has been (a) choosing effective agents, (b) developing ways of adequately binding the drugs to the stainless surface of the stent struts (the coating must stay bound despite marked handling and stent deformation stresses), and (c) developing coating controlled release mechanisms that release the drug slowly over about 30 days. One of the newest innovations in coronary stents is the development of a dissolving stent. Abbott Laboratories has used a dissolvable material, polylactic acid, that will completely absorb within 2 years of being implanted.
Баламалы тәсілдер
КТ-ангиография катетерлік ангиографияға қарағанда аз инвазивті балама болып табылады. Катетерді көкек немесе артерияға енгізудің орнына, КТ-ангиографияда тек КТ-көрінетін бояу қолға немесе қолға тамыр ішінен жіберіледі. КТ-ангиография артерияны тесіп алу және катетер енгізген жерде инфекция пайда болу қаупін азайтады. Ол компьютерде қарастырылатын 3D суреттерді ұсынады, сондай-ақ жүрек қарыншаларының мөлшерін өлшеуге мүмкіндік береді. Инфаркт аймағы мен артериялық кальцийды да көруге болады (бірақ бұл үшін сәулеленудің деңгейі біршама жоғары болуы керек). Дегенмен, катетерлік ангиографияның бір артықшылығы – дәрігердің артерияға қан ағынын жақсарту үшін баллондық ангиопластика жасау немесе стент орнату сияқты шараларды орындау мүмкіндігі.
CT angiography can act as a less invasive alternative to Catheter angiography. Instead of a catheter being inserted into a vein or artery, CT angiography involves only the injection of a CT visible dye into the arm or hand via an IV line. CT angiography lowers the risk of arterial perforation and catheter site infection. It provides 3D images that can be studied on computer, and also allows measurement of heart ventricle size. Infarct area and arterial calcium can also be observed (however those require a somewhat higher radiation exposure). That said, one advantage retained by Catheter angiography is the ability of the physician to perform procedure such as balloon angioplasty or insertion of a stent to improve blood flow to the artery.
Ангиография
Коронарлық ангиограмма кезінде суреттеу рентген сәулелерін пайдаланатын флюорография арқылы жүзеге асырылады, бұл пациенттің радиация салдарынан туындаған қатерлі ісік қаупін арттыруы мүмкін. Қаупі әсер ету уақытымен пропорционалды, оның ішінде 1) зондты жүрекке енгізу және шығаруға жұмсалатын уақыт және 2) ангиограмма жасау үшін контраст затты жарықтандыру уақыты. Сіңірілген сәулелену сонымен қатар дене салмағы индексіне байланысты, қалың денелі пациенттерде нормаль салмақтағы пациенттерге қарағанда екі есе көп доза қолданылады; операторға да әсер екі есе артады. Коронарлық ангиограмма трансрадиалдық (шығанақ арқылы) немесе трансфеморалдық (көк тамыр арқылы) тәсілдермен жасалуы мүмкін. Трансрадиалдық тәсіл пациент пен оператордың сәулелену деңгейін сәл арттырады. Жалпы алғанда, пациенттің сәулелену деңгейі 2 миллизиверттен (шамамен 20 кеуде рентген суретіне тең) 20 миллизивертке дейін жетеді. Бір пациентке қатысты сәулелену деңгейі бір мекеме ішінде және мекемелер арасында 121% дейін өзгеруі мүмкін. Оператордың сәулелену деңгейін қорғау құралдарын қолдану арқылы төмендетуге болады. Пациентке түсетін сәулеленуді флюороскопия уақытын қысқарту арқылы азайтуға болады.
Imaging in coronary angiograms is performed via fluoroscopy using X rays, which pose a potential for increasing the patient's risk of radiation induced cancer. The risk increases with the exposure time, consisting of 1) time guiding the probe into and out of the heart and 2) time illuminating the contrast agent to perform the angiogram. Absorbed radiation is also a function of body mass index, with obese patients having twice the dose of normal weight patients; exposure to the operator was also doubled. Coronary angiograms can be done either transradial (through the wrist) or transfemoral (through the groin). The transradial route results in somewhat greater patient and operator exposure. Overall, patient exposure can range from 2 millisieverts (equivalent of about 20 chest x ray plates) to 20 millisieverts. For a given patient, exposure can vary within an institution and between institutions by up to 121%. Radiation exposure to the operator can be reduced by the use of protective equipment. Exposure to the patient can be reduced by minimizing fluoroscopy time.