Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық композитор (1670–1747)
Italian composer (1670–1747)
Джованни Бонончини (немесе Буонончини)
Giovanni Bononcini (or Buononcini)
1685 жылы, 15 жасында, ол аспаптық туындылардың үш жинағын жариялады (олардың екеуінде ол өзінің жасын 13 деп көрсеткен).
In 1685, at the age of 15, he published three collections of instrumental works (in two of which he gave his age as 13).
Соңғы жылдар
1733 жылы Лондоннан кеткеннен кейін Бонончини Францияға авантюрист граф Угидің серігімен саяхат жасады, ол оны мүлкінің көп бөлігінен алаяқтықпен айырды. Парижде Бонончини Concert Spirituel-де діни музыкасының концерттерін өткізді, содан кейін Лиссабонға көшіп, Португалия короліне виолончель сабақтарын берді. 1736 жылы Венаға қайтып келді, онда 1737 жылы оның "Алессандро в Сидоне" операсы мен "Езекия" ораториясы қойылды. 1742 жылы өте қиын қаржылық жағдайда Мария Терезиядан көмек сұрады. Сол жылдың қазан айында ол оған бұрынғы қызметі үшін айына 50 флорин зейнетақы тағайындады. Бонончини 1747 жылдың 9 шілдесінде Венада кедей және көбінесе ұмытылған күйде қайтыс болды. Оның қайтысынан кейін, 1741 жылы Франциск I үшін жазған соңғы маңызды шығармасы – Те-Диум, Экс-ла-Шапель шартының құрметіне орындалды.
After leaving London in 1733, Bononcini travelled to France in the company of an adventurer, Count Ughi, who swindled him out of most of his property. In Paris, Bononcini gave concerts of his religious music at the Concert Spirituel and then moved on to Lisbon to become the cello teacher to the Portuguese king. In 1736 he returned to Vienna, where his opera Alessandro in Sidone and his oratorio Ezechia were performed in 1737. In dire financial straits by 1742, he petitioned Maria Theresa of Austria for help. In October of that year, she granted him a pension of 50 florins a month in recognition of his past service to the court. Bononcini died on 9 July 1747 in Vienna, impoverished and largely forgotten. After his death, his last major composition, a Te Deum which he had composed in 1741 for Francis I, was performed in celebration of the Treaty of Aix la Chapelle.
Композициялар
Оның виолончельге арналған ең алғашқы шығармалары – Монтекассино аббаттығындағы қолжазбаға енгізілген екі симфония. Оның басқа шығармаларына опералар, мессалар және Марлборо герцогына арналған жоқтау әні кіреді. Оның операларының бірі – «Ксерсе», Франческо Каваллидің осы операның бұрынғы қойылымындағы материалдарды, соның ішінде «Ombra mai fu» ариясын пародиялады. Бонончинидің «Ксерсе» операсы Генделдің «Serse» операсы үшін қайта жазылды, онда «Ombra mai fu» әнінің үшінші (ең танымал) нұсқасы қолданылды. Бонончинидің «Vado ben spesso cangiando loco» әні Франц Листтің фортепианоға арналған «Années de pèlerinage: Deuxième année: Italie» сюитасында қате атаумен «Canzonetta del Salvator Rosa» деп аталды.
His earliest works for the cello are two Sinfonie included in a manuscript in the abbey of Montecassino. His other works include a number of operas, masses, and a funeral anthem for the Duke of Marlborough. One of his operas, Xerse, parodied material in an earlier setting of that opera by Francesco Cavalli, including the aria "Ombra mai fu". Bononcini's Xerse was in turn adapted by Handel in his Serse with a third (and best known) version of "Ombra mai fu". Bononcini's song "Vado ben spesso cangiando loco" was used by Franz Liszt in his suite for piano Années de pèlerinage: Deuxième année: Italie under the erroneous title "Canzonetta del Salvator Rosa".