Саяси көзқарастардың ыдырауы және әлеуметтік психология тұжырымдамасы
Political polarization
Саяси поляризация – қарама-қарсы идеологиялардың күшеюі, демократиялық жүйедегі саяси пікірлердің бөлінуі. Себептері, түрлері мен әсері туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Саяси көзқарастардың айырмашылығы – әлеуметтік психология тұжырымдамасы.
Divergence of political attitudes
the social psychology concept
Саяси поляризация (британдық ағылшын тілінде, Африка және Кариб бассейніндегі ағылшын тілінде, сондай-ақ Жаңа Зеландия ағылшын тілінде "поляризация" деп жазылады) – саяси көзқарастардың орталықтан шегініп, идеологиялық екстремизмге қарай ұмтылуы. Саяси ғылымда поляризация талқылаулары көбінесе саяси партиялар мен демократиялық үкімет жүйелерімен байланысты қарастырылады. Екі партиялық жүйелерде саяси поляризация, әдетте, оның екіұшты саяси идеологиясы мен партиялық идентитіктерінің қақтығысын көрсетеді. Дегенмен, кейбір саясаттанушылар қазіргі поляризацияның сол және оң бағыттағы саяси айырмашылықтарға қарағанда, діни және секулярлық, ұлтшылдық пен глобалистік, дәстүрлі және заманауи, немесе ауылдық және қалалық сияқты басқа да бөліністерге негізделгенін айтады. Поляризация саяси процестермен байланысты.
Political polarization (spelled polarisation in British English, African and Caribbean English, and New Zealand English) is the divergence of political attitudes away from the center, towards ideological extremes. Most discussions of polarization in political science consider polarization in the context of political parties and democratic systems of government. In two party systems, political polarization usually embodies the tension of its binary political ideologies and partisan identities. However, some political scientists assert that contemporary polarization depends less on policy differences on a left and right scale but increasingly on other divisions such as religious against secular, nationalist against globalist, traditional against modern, or rural against urban. Polarization is associated with the process of politicization.
Анықтамалар мен өлшеулер
Саяси ғалымдар көбінесе саяси поляризацияның екі деңгейін ажыратады: элиталық және халықтық. "Элиталық поляризация" партия ұйымдастырушылары мен сайланған шенеуніктер сияқты саяси элиталардың поляризациясына назар аударады. "Халықтық поляризация" (немесе жалпыға тараған поляризация) сайлаушылар немесе жалпы халықтың поляризациясына назар аударады.
Political scientists typically distinguish between two levels of political polarization: elite and mass. "Elite polarization" focuses on the polarization of the political elites, like party organizers and elected officials. "Mass polarization" (or popular polarization) focuses on the polarization of the masses, most often the electorate or general public.
Элиталық поляризация
Элиталық поляризация – биліктегі партия мен оппозициялық партия арасындағы поляризацияны білдіреді. Элиталық поляризацияға қатысты зерттеулердің көп бөлігі заң шығару және талқылау жүргізетін органдарға шоғырланған. Саясаттанушылар көп жылдар бойы АҚШ-тағы поляризацияны қызығушылық топтары жариялаған партия мүшелерінің бағаларын қарастырып өлшеген, бірақ қазіргі кезде көпшілігі партиялық дауыс беру үлгілерін талдау арқылы партиялық дауыс беру және партиялық біртік даму тенденцияларын зерттейді.
Elite polarization refers to polarization between the party in government and the party in opposition. The vast majority of studies on elite polarization focus on legislative and deliberative bodies. For many years, political scientists measured polarization in the US by examining the ratings of party members published by interest groups, but now, most analyze roll call voting patterns to investigate trends in party line voting and party unity.
Массалық поляризация
Бұқаралық поляризация, немесе халықтың поляризациясы, сайлаушылардың саяси мәселелерге, саясаттарға, танымал тұлғаларға немесе басқа азаматтарға қатысты көзқарастары партиялық бағыттар бойынша айқын түрде бөлінетін жағдайларда пайда болады. Шыңында, әрбір тарап екіншісінің моральдық заңдылығына күмән келтіріп, қарсы тарапты және оның саясатын өз өмір салтына немесе жалпы ұлтқа қатысты өмірлік қауіп ретінде қарастырады. Бұқаралық поляризацияның түрлі түрлері мен өлшемдері бар. Идеологиялық поляризация – сайлаушылардың идеологиялық мәселелер бойынша (мысалы, аборт немесе әлеуметтік қолдау) немесе бірқатар мәселелерде тұрақты түрде консервативті немесе либералды көзқарастарының болу деңгейі (мысалы, аборт және әлеуметтік қолдау бойынша консервативті ұстанымға ие болу, тіпті бұл ұстанымдар "радикалды" болмаса да). Партиялық жіктелу – сайлаушылардың идеологиялық, нәсілдік, діни, гендерлік немесе басқа демографиялық ерекшеліктеріне сүйене отырып, партияға "қосылуының" немесе онымен сәйкестендіруінің деңгейін білдіреді. Эмоционалдық поляризация – сайлаушылардың басқа партиядан келгендерді "жақтырмауының" немесе "сенімсіздігінің" деңгейін көрсетеді. Бұқаралық поляризацияны зерттейтін саяси ғалымдар көбінесе пікір сауалнамалары мен сайлау зерттеулерінен алынған деректерге сенеді. Олар респонденттердің нақты мәселе бойынша пікірлеріндегі, олардың дауыс беру тарихындағы және саяси идеологиясындағы (консервативті, либералды, орталық, т.б.) үрдістерді анықтап, осы үрдістерді респонденттердің партиялық сәйкестендіруімен және басқа да поляризациялық факторлармен (географиялық орналасу немесе табыс деңгейі сияқты) байланыстыруға тырысады. Идеологиялық шектен шығуға төзімділік азайған жағдайда, поляризация көзқарастардың сәйкестендіруден гөрі көбірек поляризациялануына әкелуі мүмкін. Керісінше, орталық көзқарастардағы наразылық ынтымақты нығайтады. Кейбір саяси ғалымдар поляризацияның мәселелердің кең ауқымындағы айырмашылықты талап ететінін айтады. Шындығында, 25 еуропалық елде инновациялық тәжірибелерді қолдану арқылы жүргізілген соңғы зерттеу партиялар арасындағы эмоционалдық поляризацияның дәстүрлі жіктемелерді құрайтын басқа атрибуттарға қарағанда әлдеқайда күшті екенін көрсетті. Алайда, бұл зерттеу еуропалық эмоционалдық поляризацияның негізінен сыртқы топқа деген жаугершілікпен емес, сонымен қатар екі топқа да қатысты көзқарастардың статистикалық маңызды екенін көрсетті. Бұл құбылыс жай ғана саяси ұстанымдардағы келіспеушіліктерден асып, сезімдер мен қабылдаулар саласына еніп кіреді. Бұл демократиялық институттарға үлкен қиындық туғызады және қоғамдағы жік қоғамның пандемия, климаттың өзгеруі және әлемдегі теңсіздіктің өсуі сияқты проблемаларға жауап беру қабілетін қауіпке ұшыратады. Қоғамдағы партиялық тенденциялар уақыт өте келе кеңейіп келеді, онда бір партия мүшелері өздерінің партия басшыларын идеалдайды, ал қарсы партия басшыларын жамандап көрсетіп, әр партия екіншісін екіжүзділікке, өзімшілдікке және саяси мәселелерге қатысты тар көзқарастылыққа айыптайды.
Mass polarization, or popular polarization, occurs when an electorate's attitudes towards political issues, policies, celebrated figures, or other citizens are neatly divided along party lines. At the extreme, each camp questions the moral legitimacy of the other, viewing the opposing camp and its policies as an existential threat to their way of life or the nation as a whole. There are multiple types or measures of mass polarization. Ideological polarization refers to the extent to which the electorate has divergent beliefs on ideological issues (e. g., abortion or affirmative action) or beliefs that are consistently conservative or liberal across a range of issues (e. g., having a conservative position on both abortion and affirmative action even if those positions are not "extreme"). Partisan sorting refers to the extent to which the electorate "sorts" or identifies with a party based on their ideological, racial, religious, gender, or other demographic characteristics. Affective polarization refers to the extent to which the electorate "dislikes" or "distrusts" those from other parties. Political scientists who study mass polarization generally rely on data from opinion polls and election surveys. They look for trends in respondents' opinions on a given issue, their voting history, and their political ideology (conservative, liberal, moderate, etc. ), and they try to relate those trends to respondents' party identification and other potentially polarizing factors (like geographic location or income bracket). Having systematically less tolerance at the ideological extremes can lead to polarization with opinions more polarized than identities. In contrast, intolerance among moderates helps cohesion. Some political scientists argue that polarization requires divergence on a broad range of issues, Indeed, using innovative experiments in 25 European countries, a recent study shows that the magnitude of affective polarization over parties is much stronger compared to divides over other attributes that constitute traditional cleavages, such as class, religion, and even nationality, confirming the primacy of "partyism" and its generalizability across democratic countries. However, this study shows that affective polarization in Europe is not primarily driven by out group animus while it finds both in group and out group bias statistically significant. This phenomenon goes beyond simply disagreeing on policy positions and delves into the realm of feelings and perceptions. This poses a major challenge to the democratic institutions and the division it has created in the society has threatened the capacity of the society to respond to challenges and issues it is faced with like pandemic, climate change, and rising inequality in the world. The partisan trends in the society are widening with passage of time in which one party members idealize their party leaders while demonizing the opposite party leaders, as each party allege the other one as hypocritical, selfish and narrow minded in their approach toward policy issues.
Себептер
Саяси поляризацияның түрлі себептері бар, оның ішінде саяси партиялар, сайлау округтерін қайта құру, халықтың саяси идеологиясы, бұқаралық ақпарат құралдары және саяси жағдайлар кіреді.
There are various causes of political polarization and these include political parties, redistricting, the public's political ideology, the mass media, and political context.
Партиялық поляризация
Кейбір ғалымдар саясаттың платформалары алыстаған сайын, әртүрлі партиялар поляризацияның негізгі қозғаушы күштерінің бірі болды деп санайды. Бұл теория АҚШ Конгресіндегі соңғы үрдістерге негізделген, онда көпшілік партия өзінің партиялық платформасы мен саяси идеологиясына ең сәйкес келетін ұстанымдарға басымдық береді. Саяси партиялардың идеологиялық тұрғыдан ерекшеленетін ұстанымдарды қабылдауы элиталар мен сайлаушылар арасында поляризацияны тудыруы мүмкін. Мысалы, дауыс беру құқығы туралы заң қабылданғаннан кейін Конгресте консервативті демократтардың саны азайды, ал консервативті республикашылардың саны көбейді. 1970-ші жылдары сайлаушылар арасында оңтүстік демократтары Республикалық партияға қарай бұрылды, бұл екі негізгі партияның элиталары мен сайлаушылары арасындағы поляризацияны көрсетті. Осы тұрғыдан алғанда, саяси поляризация жоғарыдан төменге қарай жүретін процесс болуы мүмкін, онда элиталық поляризация халықтың поляризациясына әкеледі немесе кем дегенде одан бұрын болады. Дегенмен, элиталар арасындағы поляризация міндетті түрде сайлаушылар арасында поляризацияны тудырмайды, ал поляризацияланған сайлау таңдаулары көбінесе сайлаушылардың қалауынан гөрі элиталық поляризацияны көрсетеді. 90-жылдардың басында Республикалық партия АҚШ Өкілдер палатасында көпшілікке ие болу үшін поляризациялық тактика қолданды деген пікір бар. Саяси ғалымдар Томас Э. Манн мен Норман Орнштейн бұл оқиғаны Ньют Гингричтің «партизандық соғысы» деп атады. Басқа теориялар бойынша, өз партияларындағы экстремистік топтарға жақындасатын саясаткерлер сәттілікке жетеді, олардың кеңседе қалуына көмектеседі, сонымен бірге сайлаушыларын поляризацияның бір шегіне тартады. Николсонның (2012) зерттеуі сайлаушылардың өз партиясының басшыларынан гөрі қарсы партияның басшыларынан келген даулы мәлімдемелерге көбірек поляризацияланатынын көрсетті. Осының салдарынан саяси көшбасшылар поляризацияланған ұстанымдарды қабылдауға бейім болуы мүмкін. Көппартиялық жүйелерге қатысты Джованни Сартори (1966, 1976) қоғамдық сайлау округінде идеологиялардың бөлінуі елдердің саяси партияларында одан әрі бөлінуге себеп болады деп мәлімдейді. Оның теориясы бойынша, қоғамдық идеологиялық қозғалыстың экстремизмi – жоғары поляризацияланған көппартиялық жүйелердің құрылуының негізі. Сартори бұл поляризациялық құбылысты поляризацияланған плюрализм деп атады және ол көптеген қарама-қарсы бағыттарда поляризацияға әкеледі (екі партиялық жүйедегідей жай ғана екі бағытта емес) деп мәлімдеді. Көппартиялық жүйелердегі поляризацияны, 1970-ші жылдардағы Үндістандағы жағдай сияқты, екі идеологиялық шектен шығу арқылы да анықтауға болады. Үндістанның бірқатар ірі партияларының идеологиялық бөліністері оң және сол жақтағы екі поляризацияланған коалициялардың құрылуына әкелді, олардың әрқайсысы бірнеше саяси партиялардан тұрады. Саяси қор жинаушылар мен демеушілер заң шығарушыларға айтарлықтай ықпал етуі және бақылауы мүмкін. Партия басшылары партияның науқандарын қолдау үшін табысты қор жинаушылар болуы керек. Citizens United v. Federal Election Commission ісінен кейін АҚШ-тағы арнайы мүдделер, әсіресе саяси әрекет комитеттері арқылы, жасырын шығыстарды арттыру арқылы сайлауға үлкен әсер етуге мүмкіндік алды. Кейбіреулер, мысалы, Вашингтон Пост газетінің пікір жазушысы Роберт Кайзер, бұл бай адамдарға, корпорацияларға, кәсіподақтарға және басқа топтарға партиялардың саяси платформаларын идеологиялық шектен шығуларға итеруге мүмкіндік берді, нәтижесінде поляризация күшейді деп санайды. Басқа ғалымдар, мысалы, Реймонд Дж. Ла Раджа және Дэвид Л. Уилтс, бұл саяси науқандарға үлкен қаржы салған көптеген демеушілер үшін міндетті түрде дұрыс емес екенін атап өтеді. Бұл ғалымдардың пікірінше, поляризацияланған және науқанға үлкен сомада қаржы салған бір демеуші саясаткерді саяси шектен шығуға итермелемейді.
Some scholars argue that diverging parties has been one of the major driving forces of polarization as policy platforms have become more distant. This theory is based on recent trends in the United States Congress, where the majority party prioritizes the positions that are most aligned with its party platform and political ideology. The adoption of more ideologically distinct positions by political parties can cause polarization among both elites and the electorate. For example, after the passage of the Voting Rights Act, the number of conservative Democrats in Congress decreased, while the number of conservative Republicans increased. Within the electorate during the 1970s, Southern Democrats shifted toward the Republican Party, showing polarization among both the elites and the electorate of both main parties. In this sense, political polarization could be a top down process, in which elite polarization leads to—or at least precedes—popular polarization. However, polarization among elites does not necessarily produce polarization within the electorate, and polarized electoral choices can often reflect elite polarization rather than voters' preferences. These argue that during the early 1990s, the Republican Party used polarizing tactics to become the majority party in the United States House of Representatives—which political scientists Thomas E. Mann and Norman Ornstein refer to as Newt Gingrich's "guerrilla war." Other theories state politicians who cater to more extreme groups within their party tend to be more successful, helping them stay in office while simultaneously pulling their constituency toward a polar extreme. A study by Nicholson (2012) found voters are more polarized by contentious statements from leaders of the opposing party than from the leaders of their own party. As a result, political leaders may be more likely to take polarized stances. With regards to multiparty systems, Giovanni Sartori (1966, 1976) claims the splitting of ideologies in the public constituency causes further divides within the political parties of the countries. He theorizes that the extremism of public ideological movement is the basis for the creation of highly polarized multiparty systems. Sartori named this polarizing phenomenon polarized pluralism and claimed it would lead to further polarization in many opposing directions (as opposed to in simply two directions, as in a polarized two party system) over policy issues. Polarization in multiparty systems can also be defined along two ideological extremes, like in the case of India in the 1970s. Ideological splits within a number of India's major parties resulted in two polarized coalitions on the right and left, each consisting of multiple political parties. Political fund raisers and donors can also exert significant influence and control over legislators. Party leaders are expected to be productive fund raisers, in order to support the party's campaigns. After Citizens United v. Federal Election Commission, special interests in the U. S. were able to greatly impact elections through increased undisclosed spending, notably through Super political action committees. Some, such as Washington Post opinion writer Robert Kaiser, argued this allowed wealthy people, corporations, unions, and other groups to push the parties' policy platforms toward ideological extremes, resulting in a state of greater polarization. Other scholars, such as Raymond J. La Raja and David L. Wiltse, note that this does not necessarily hold true for mass donors to political campaigns. These scholars argue a single donor who is polarized and contributes large sums to a campaign does not seem to usually drive a politician toward political extremes.
Қоғам
Демократиялық және басқа да өкілдік билік жүймелерінде азаматтар өздерін өкілдік ететін саяси тұлғаларға дауыс береді. Кейбір ғалымдар саяси поляризацияның себебі – халықтың идеологиясы мен дауыс беру қалаулары екенін айтады. Диксит пен Вейбулл (2007) саяси поляризация – табиғи және тұрақты құбылыс деп санайды. Партиялық адалдық сайлаушылардың ойлауында маңызды рөл атқарады. Саяси білімі жоғары адамдар саясаткердің айтқан сөзіне ықпалданбайды. Поляризация – сайлаушының қай партияға жататынын және оның қозғалыс бағытын көрсететін белгі. Олар идеологиядағы қоғамдық айырмашылықтар мен өкілдердің поляризациясы арасында байланыс бар екенін, бірақ қалаулардың өзгеруі көбінесе уақытша болып, ақырында келісімге келеді деп санайды. Фернбах, Роджерс, Фокс және Сломан (2013) бұл күрделі мәселелерді түсінуде адамдардың артық сенімділігінің салдары екенін айтады. Адамдардан саяси ұстанымдарын егжей-тегжейлі түсіндіруді сұрағанда, көбінесе олардың көзқарастары жұмсарады. Ал, таңдау себептерін тізімдеуді сұрағанда, мұндай өзгерістер байқалмайды. АҚШ-та (2019) және Ұлыбританияда (2022) жүргізілген зерттеулер саяси поляризация халық арасында бұқаралық ақпарат құралдарында көрсетілгендей өткір емес екенін көрсетті. Сонымен қатар, бұқаралық ақпарат құралдарының сауалнамалар мен қоғамдық пікірлер туралы толыққанды мәлімет бермеуі саяси поляризацияны күшейте түсуі мүмкін. Моррис П. Фиорина (2006, 2008) поляризация – бұл халыққа емес, түсіндірушілерге тән құбылыс екенін, олар үкіметтегі бөліністі күшейту үшін оны қалыптастырады деген гипотезаны ұсынады. Фиорина бұл құбылысты «партиялық сұрыптау» деп атайды, яғни саяси идеологиялар белгілі бір саяси партиялармен байланысты болады (консерваторлар – Республикалық партиямен, либералдар – Демократиялық партиямен). Басқа зерттеулер көрсеткендей, АҚШ-тағы идеологиялық қозғалыстар мен географиялық поляризация 1972 және 2004 жылдар аралығында жалпы саяси поляризацияның өсуімен байланысты. Қоғамдағы діни, этникалық және басқа да мәдени айырмашылықтар поляризацияның пайда болуына жиі әсер етеді. Layman және авторлар (2005) АҚШ-тың республикашылдары мен демократтары арасындағы идеологиялық бөлініс діни-мәдени бөлініске де қатысты екенін айтады. Олар демократтардың діни көзқарастары жұмсарып, республикашылдардың көзқарастары дәстүрлі болып келе жатқанын мәлімдейді. Мысалы, саяси ғалымдар АҚШ-та өзін республикашыл деп санайтын сайлаушылар демократтарға қарағанда евангелисттік кандидатқа дауыс беруге бейім екенін көрсетті. Бұл АҚШ-тағы поляризацияның өсуімен байланысты. Тағы бір теория дін толыққанды поляризацияға ықпал етпейді, керісінше, коалиция мен партия белсенділерінің поляризациясы партиялардың саяси экстремизмге қарай жылжуына себеп болады деп санайды. Кейбір отарлық елдерде халық отарлық режимнен қалған этникалық бөліністер бойынша поляризацияға ұшырауы мүмкін. Оңтүстік Африкада 1980 жылдардың соңында консервативті, апартеидті жақтаған Ұлттық партияның мүшелері апартеидті қолдамай қалды, демек, идеологиялық тұрғыдан партиямен келіспей қалды. Голланд африкандары, ақ ағылшындар және африкалықтар нәсілдік бөлініске байланысты бөлініп, этникалық бағыттар бойынша поляризация тудырды. Экономикалық теңсіздік те халықтың поляризациясына себеп болуы мүмкін. Мысалы, Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі Германияда Коммунистік жұмысшылар партиясы мен фашистік партия – Ұлттық социалистер басым саяси идеологиялар ретінде пайда болды және Германияның экономикалық проблемаларын түбегейлі түрлі жолдармен шешуді ұсынды.
In democracies and other representative governments, citizens vote for the political actors who will represent them. Some scholars argue that political polarization reflects the public's ideology and voting preferences. Dixit and Weibull (2007) claim that political polarization is a natural and regular phenomenon. Party loyalism is a strong element of voters' thinking. Individuals who have higher political knowledge will not be influenced by anything a politician says. The polarization is merely a reflection of the party that the voter belongs to, and whichever direction it moves in. They argue that there is a link between public differences in ideology and the polarization of representatives, but that an increase in preference differences is usually temporary and ultimately results in compromise. Fernbach, Rogers, Fox and Sloman (2013) argue that it is a result of people having an exaggerated faith in their understanding of complex issues. Asking people to explain their policy preferences in detail typically resulted in more moderate views. Simply asking them to list the reasons for their preferences did not result in any such moderation. Studies undertaken in the U. S. (2019) and the UK (2022) have found that political polarization is generally less acute among the public than is portrayed in the media. Moreover, non nuanced reporting by the media about poll data and public opinions can even aggravate political polarization. Morris P. Fiorina (2006, 2008) posits the hypothesis that polarization is a phenomenon which does not hold for the public, and instead is formulated by commentators to draw further division in government. Fiorina connects this phenomenon to what he describes as "party sorting", which is where political ideologies tend to associate with specific political parties (conservatives with the Republican Party and liberals with the Democratic party). Other studies indicate that cultural differences focusing on ideological movements and geographical polarization within the United States constituency is correlated with rises in overall political polarization between 1972 and 2004. Religious, ethnic, and other cultural divides within the public have often influenced the emergence of polarization. According to Layman et al. (2005), the ideological split between U. S. Republicans and Democrats also crosses into the religious cultural divide. They claim that Democrats have generally become more moderate in religious views whereas Republicans have become more traditionalist. For example, political scientists have shown that in the United States, voters who identify as Republican are more likely to vote for a strongly evangelical candidate than Democratic voters. This correlates with the rise in polarization in the United States. Another theory contends that religion does not contribute to full group polarization, but rather, coalition and party activist polarization causes party shifts toward a political extreme. In some post colonial countries, the public may be polarized along ethnic divides that remain from the colonial regime. In South Africa in the late 1980s, members of the conservative, pro apartheid National Party were no longer supportive of apartheid, and, therefore, no longer ideologically aligned with their party. Dutch Afrikaners, white English, and native Africans split based on racial divisions, causing polarization along ethnic lines. Economic inequality can also motivate the polarization of the public. For example, in post World War I Germany, the Communist Workers Party, and the National Socialists, a fascist party, emerged as the dominant political ideologies and proposed to address Germany's economic problems in drastically different ways.
Аудандық округтерді өзгерту
Сайлау округтерін қайта бөлу – сайлауды манипуляциялау немесе саяси партияға пайда келтіру үшін сайлау шекараларын өзгерткенің – АҚШ-тағы саяси поляризацияға тигізетін әсері жетекші саяси ғалымдардың зерттеулерінде минималды екені анықталды. Бұл минималды әсердің себебі екі еселі: біріншіден, сайлау округтерін манипуляциялау әдетте аймақтағы оппозициялық сайлаушыларды конгресс округтерінің аз бөлігіне шоғырландыру арқылы, ал басым партияның сайлаушыларын көпшілік округтерге тарату арқылы жүзеге асырылады, бұл жағдайда көпшілік бұрынғыдан азырақ болады. Мұның нәтижесінде бәсекелестік конгресс округтерінің саны артуы күтіледі, ал бәсекелестік округтердегі өкілдер орташа идеологиялық көзқарастағы сайлаушы үшін қарсы партиямен бәсекелесуге мәжбүр болады. Екіншіден, саяси поляризация Сенатта да байқалды, онда сайлау округтерін қайта бөлу жүргізілмейді, себебі сенаторлар белгілі бір географиялық бірліктерді, яғни штаттарды ұсынады. Сайлау округтерін қайта бөлу арқылы саяси поляризацияға ықпал етеді деген пікір, жаңа бәсекелестікке қабілетсіз округтердің құрылуына байланысты, бұл азшылықтың пікірін ескермейтін, көпшілік партияны ұсынатын экстремистік кандидаттардың сайлануына әкеледі деген болжамға негізделген. Бұл гипотезаны тексерудегі бір қиындық – адамдардың өздеріне ұқсас идеологиялық құрамы бар конгресс округтеріне көшіп бару арқылы туындайтын табиғи географиялық сұрыптаудың әсерін сайлау округтерін манипуляциялаудың әсерінен ажырату болып табылады. Карсон және авторлар (2007) округтерді қайта бөлудің Сенатқа қарағанда Өкілдер палатасында поляризация деңгейінің артуына ықпал еткенін, бірақ бұл әсердің «салыстырмалы түрде шағын» болғанын анықтады. Саяси мақсаттағы сайлау округтерін қайта бөлу 1992 және 1994 жылдар аралығында АҚШ Өкілдер палатасындағы партиялық айырмашылықтың күшеюімен байланысты.
The impact of redistricting—potentially through gerrymandering or the manipulation of electoral borders to favor a political party—on political polarization in the United States has been found to be minimal in research by leading political scientists. The logic for this minimal effect is twofold: first, gerrymandering is typically accomplished by packing opposition voters into a minority of congressional districts in a region, while distributing the preferred party's voters over a majority of districts by a slimmer majority than otherwise would have existed. The result of this is that the number of competitive congressional districts would be expected to increase, and in competitive districts representatives have to compete with the other party for the median voter, who tends to be more ideologically moderate. Second, political polarization has also occurred in the Senate, which does not experience redistricting because Senators represent fixed geographical units, i. e. states. The argument that redistricting, through gerrymandering, would contribute to political polarization is based on the idea that new non competitive districts created would lead to the election of extremist candidates representing the supermajority party, with no accountability to the voice of the minority. One difficulty in testing this hypothesis is to disentangle gerrymandering effects from natural geographical sorting through individuals moving to congressional districts with a similar ideological makeup to their own. Carson et al. (2007), has found that redistricting has contributed to the greater level of polarization in the House of Representatives than in the Senate, however that this effect has been "relatively modest". Politically motivated redistricting has been associated with the rise in partisanship in the U. S. House of Representatives between 1992 and 1994.
БАҚ
Шина Пекхэм де мәлімдеді: «Әлеуметтік медианың жұмыс істеуі үшін қолданылатын алгоритмдер пайдаланушы үшін таңдамалы әсерді тудыратын және осылайша онлайн жеккөрушілікке, қате ақпаратқа, жалған ақпаратқа және тағы да басқаларға әкелетін эхо-камера құрайды» (Пекхэм, 2023). Зерттеушілер мен әлеуметтік ғалымдар интернет қолдану арасындағы байланысты анықтау үшін бірқатар әдістерді қолданды. Lelkes және оның әріптестері өз елінде интернетке қол жеткізу үшін қолданылатын құрал ретінде интернет инфрақұрылымының құнына әсер ететін мемлекеттік жол салу заңдарын пайдаланды (Lelkes et al., 2017) және интернетке қол жеткізу мен елдегі эмоционалдық поляризация арасындағы оң байланысты анықтады. Сонымен қатар, (Alcot et al., 2021) АҚШ-та тағы бір эксперимент жүргізді, онда АҚШ-тың аралық сайлауларына дейін 102 доллар сыйақы алу үшін Facebook аккаунтын өшіруді сұрады. Facebook-ты пайдаланбай, аккаунтын өшіргендердің эксперимент кезінде аккаунты белсенді болғандарға қарағанда поляризация деңгейі төмен екені анықталды. Бұған қоса, Boxell 1972-2016 жылдардағы ANEX деректерін жас топтары бойынша талдап, әлеуметтік медианы пайдалану ықтималдығын бағалады. Ол ең ескі топ арасында поляризация индексінің уақыт өте келе ең үлкен болғанын байқап, таң қалды, бұл топ әлеуметтік медианы пайдалануға ең аз бейім болды (Boxell et al., 2017). Осылайша ол интернет пайдалану мен поляризация арасындағы шағын немесе теріс байланысты тапты. Сондай-ақ, Маркус Приор өзінің мақаласында әлеуметтік медиа мен эмоционалдық поляризация арасындағы себептік байланысты іздеуге тырысты, бірақ ол партиялық медианың қарапайым американдық сайлаушыны одан да партиялық етуіне ешқандай дәлел таппады, осылайша партиялық медианың эмоционалдық поляризацияның себебі ретіндегі рөлін жоққа шығарды (Prior, 2013). Бұқаралық ақпарат құралдары соңғы жарты ғасырда институт ретінде өсті. Саяси ғалымдар бұл соңғы үш онжылдықта дауыс беруші халыққа ерекше әсер еткенін айтады, өйткені бұрынғыдан аз партиялық көрермендерге жаңалықтарды таратудың поляризацияланған нұсқалары ұсынылды. Бұқаралық ақпарат құралдарының қазіргі, бөлшектенген, таңдау мүмкіндігі жоғары ортасы көрермендерді тепе-тең саяси бағдарламалардан бір жақты және қарсылықты хабарлар мен мақалаларға ауыстырды. Бұл бағдарламалар поляризацияланған бағдарламаларды өз идеологияларын растайтын көз ретінде қарастыратын партиялық көрермендерге ұнайды. Қытай мен Оңтүстік Корея сияқты әртүрлілігі аз, бірақ жаңадан пайда болатын медиа нарықтары бар елдер саяси медианың әртүрлілігіне байланысты поляризацияланды. Сонымен қатар, көптеген іздеу жүйелері мен әлеуметтік желілер (мысалы, Google, Facebook) қазір компьютерлік алгоритмдерді сүзгілер ретінде пайдаланады, олар веб-мазмұнды пайдаланушының іздеу тарихы, орналасуы және бұрынғы шерту үлгілеріне сүйене отырып жекелендіреді, ақпаратқа поляризацияланған қол жеткізуді қамтамасыз етеді. Веб-мазмұнды жекелендірудің бұл әдісі сүзгіш көпіршіктерін тудырады, бұл терминді цифрлық белсенді Эли Паризер енгізді, ол компьютерлік алгоритмдермен байланысты емес ақпаратты және қарама-қарсы көзқарастарды сүзгілеу арқылы құрылған поляризацияланған идеологиялық көпіршіктерді білдіреді. 2011 жылғы зерттеуде онлайн жаңалықтарды тұтынудың идеологиялық бөлінуінің офлайн жаңалықтарды тұтынудың бөлінуінен және бетпе-бет әрекеттесуден төмен екені анықталды. Бұл онлайн медиа тұтынудың сүзгіш көпіршік әсерінің шамадан тыс екенін көрсетеді. Басқа зерттеулер де онлайн медианың пікірлердің поляризациясына ықпал етпейтінін көрсетеді. Соломон Мессинг пен Шон Дж. Вествуд жеке адамдар медиа арқылы міндетті түрде поляризацияланбайтынын айтады, өйткені олар өздерінің көзқарастарына сәйкес келетін ақпаратты таңдайды. Мысалы, адамдар қалаған мазмұнын таңдаған экспериментте иммиграцияны жақтаушы немесе қарсыласушы мазмұнды таңдағаннан кейін саяси қарсыластарын ұнатпай бастаған жоқ. Алайда, адамдар мазмұнға қарсы пікір білдіре бастады. Нақты айтқанда, мемлекеттік шығындар туралы поляризация адамдарға «Салық төлеушінің квитанциясы» берілген кезде азайды, бірақ оларға ақшаны қалай жұмсауды қалайтындары туралы сұралғанда емес. Бұл жақтастық ақпарат көздерінің көңіл-күйі мен реті сияқты ұсақ факторлар сол ақпараттың қалай түсіндірілетініне үлкен әсер ете алатынын көрсетеді. Бұл басқа зерттеуде расталды, онда хабарламалардың әртүрлі эмоциялары поляризацияға немесе конвергенцияға әкелуі мүмкін: қуаныш эмоционалдық поляризацияда басым, ал қайғы мен қорқыныш эмоционалдық конвергенцияда маңызды рөл атқарады. Бұл тұжырымдар алгоритмдік ұсынымдардың эмоционалдық мазмұнына назар аудару арқылы әлеуметтік жауапты алгоритмдерді жобалауға көмектеседі. Зерттеулер негізінен АҚШ-қа, поляризация деңгейі жоғары және уақыт өте келе артқан елге бағытталған. Швецияда, керісінше, идеологиялық поляризация уақыт өте келе тұрақты. Швециядан алынған эксперименттер мен сауалнамалар да медиа қолданудың нәтижесінде идеологиялық немесе эмоционалдық поляризацияның артқанын қолдауға шектеулі дәлелдер келтіреді.
Also stated by Sheena Peckham, Algorithms used by social media to operate creates an echo chamber for the user causing selective exposure and thus leading to online hate, misinformation, malinformation and more (Peckham, 2023). A number of techniques were employed by the researchers and social scientist to trace the relationship between internet usage. Lelkes, along with his colleagues, use state Right of way laws, which affect the cost of internet infrastructure, as an instrument used for internet access in their country (Lelkes et al. 2017) and discovered a positive relation between internet access and affective polarization in the country. At the same time, (Alcot et al. 2021) conducted another experiment in which individuals in the US. were asked to deactivate their Facebook account for a $102 incentive, prior to the US. midterm election. It was found that those who deactivated their accounts and did not use Facebook were less polarized as compared to those individuals whose accounts were still activated during the experiment. In addition, Boxell assess ANEX data from 1972 2016 by age cohorts analyzing their likelihood of using social media. He was shocked to found that the largest polarization index over time was occurred among oldest cohort, which was less likely to use social media (Boxell et al., 2017). Thus, he found a small or negative relation between internet usage and polarization. Also, Markus Prior in his article tried to trace the causal link between social media and affective polarization but he found no evidence that partisan media are making ordinary American voter more partisan, thus negating the role of partisan media as a cause of affective polarization (Prior, 2013). The mass media has grown as an institution over the past half century. Political scientists argue that this has particularly affected the voting public in the last three decades, as previously less partisan viewers are given more polarized news media choices. The mass media's current, fragmented, high choice environment has induced a movement of the audience from more even toned political programming to more antagonistic and one sided broadcasts and articles. These programs tend to appeal to partisan viewers who watch the polarized programming as a self confirming source for their ideologies. Countries with less diversified but emerging media markets, such as China and South Korea, have become more polarized due to the diversification of political media. In addition, most search engines and social networks (e. g., Google, Facebook) now utilize computer algorithms as filters, which personalize web content based on a user's search history, location, and previous clicking patterns, creating more polarized access to information. This method of personalizing web content results in filter bubbles, a term coined by digital activist Eli Pariser that refers to the polarized ideological bubbles that are created by computer algorithms filtering out unrelated information and opposing views. A 2011 study found ideological segregation of online news consumption is lower than the segregation of most offline news consumption and lower than the segregation of face to face interactions. This suggests that the filter bubbles effects of online media consumption are exaggerated. Other research also shows that online media does not contribute to the increased polarization of opinions. Solomon Messing and Sean J. Westwood state that individuals do not necessarily become polarized through media because they choose their own exposure, which tends to already align with their views. For instance, in an experiment where people could choose the content they wanted, people did not start to dislike their political opponents more after selecting between pro or anti immigration content. People did, however, start to counterargue the content. Specifically, polarization over government spending was reduced when people were provided with a "Taxpayer Receipt," but not when they were also asked how they wanted the money to be spent. This suggests that subtle factors like the mood and tone of partisan news sources may have a large effect on how the same information is interpreted. This is confirmed by another study that shows that different emotions of messages can lead to polarization or convergence: joy is prevalent in emotional polarization, while sadness and fear play significant roles in emotional convergence. These findings can help to design more socially responsible algorithms by starting to focus on the emotional content of algorithmic recommendations. Research has primarily focused on the United States, a country with high polarization that has also increased over time. In Sweden, on the other hand, there is a stable ideological polarization over time. Experiments and surveys from Sweden also give limited support to the idea of increased ideological or affective polarization due to media use.
Саяси жағдай
Кейбір соңғы зерттеулер сайлау контекстінің және партиялардың бір-бірімен қарым-қатынас жасау тәсілінің маңыздылығын атап көрсетеді. Мысалы, жақында жасалған зерттеу коалициялық серіктестік партиялар арасындағы эмоционалдық поляризацияның дәрежесін төмендетуі мүмкін екенін көрсетіп тұр. Поляризация қалыпты, табиғи және демократияны дамытуға көмектесетін немесе зиянды, қоғамға ұзақ мерзімді зиян келтіретін және демократияның маңызды функцияларын қиындататын сипатқа ие болуы мүмкін. Сайлаушылар партияларды аз айырмашылығы бар деп қараса, демократияның жұмыс істеуіне қанағаттанбайды. Оның нақты әсері күмәнді болғанымен, ол саяси процесті және жалпы халықтың саяси құрамын анық өзгертеді.
Some of recent studies emphasize the role of electoral context and the way parties interact with each other. For example, a recent study shows that coalition partnership can moderate the extent of affective polarization over parties. Polarization can be benign, natural, and democratizing, or it can be pernicious, having long term malignant effects on society and congesting essential democratic functions. Where voters see the parties as less divergent, they are less likely to be satisfied with how their democracy works. While its exact effects are disputed, it clearly alters the political process and the political composition of the general public.
Зиянды поляризация
Саяси ғылымда қаушатыр поляризация бір ғана саяси айырым басқа да бөліністер мен ортақтықтарды жойып, өзін-өзі нығайтатын жалғыз айырымға дейін жеткенде пайда болады. Көптеген поляризация түрлерінен айырмашылығы, қаушатыр поляризация міндетті түрде идеологиялық болуы керек емес. Керісінше, қаушатыр поляризация бір ғана саяси айырымға негізделеді, ол партиялық табель, діни және секулярлық, глобалистік және ұлттық, қалалық және ауылдық сияқты болуы мүмкін. Бұл саяси айырым екі саяси партияның (немесе коалицияның) арасында күшейе түсетін және саяси саладан тысқары қоғамдық қатынастарға таралатын өзара сенімсіздіктің күрт өсуіне әкеледі. Аргентинаның Омбудсмен кеңсесі 2009 жылдан бері бос тұр, сондай-ақ қоғамдық қорғаушы кеңсесі де бос, бұл қаушатыр поляризацияның салдары деп хабарланады.
In political science, pernicious polarization occurs when a single political cleavage overrides other divides and commonalities to the point it has boiled into a single divide which becomes entrenched and self reinforcing. Unlike most types of polarization, pernicious polarization does not need to be ideological. Rather, pernicious polarization operates on a single political cleavage, which can be partisan identity, religious vs secular, globalist vs nationalist, urban vs rural, etc. This political divide creates an explosion of mutual group distrust which hardens between the two political parties (or coalitions) and spreads beyond the political sphere into societal relations. The office of Ombudsman of Argentina has been vacant since 2009, along with a companion Public Defender's office, allegedly because of pernicious polarization.
Себептер
Каротерс және О'Донахью (2019) бойынша, қаушатқан поляризация – бұл көбінесе бір ғана саяси айырымның, басқаша көп түрлі саяси өмірге басымдық біліп, басқа айырымдарды жоққа шығаратын процесс. Ал Слейтер мен Аругай (2019) бір әлеуметтік айырымның тереңдігі емес, саяси элитаның басшыны қызметтен алу процесі поляризацияның қаушатқан түрге айналуын жақсы түсіндіреді деп санайды. Лебас және Мунемо (2019) қаушатқан поляризацияның саяси поляризацияның басқа түрлеріне қарағанда қоғамға тереңірек енуімен және бөлінуімен ерекшеленетінін, оның шешілуін қиындататынын дәлелдеді. Дегенмен, барлық сарапшылар қаушатқан поляризацияның күшейіп, елді ашу-ыза мен дау-жанжал спираліне тартатынын, оған жеңіл шешім жоқ екенін мойындайды. Қаушатқан поляризация демократиялық нормаларға деген құрметті әлсіретеді, негізгі заң шығару процестерін құртады, сот жүйесінің бейтараптығына нұқсан келтіреді және саяси партияларға деген халықтың наразылығын күшейтеді. Бұл төзімсіздік пен кемсітушілікті күшейтеді, қоғамдағы сенімді азайтады және зорлық-зомбылықты арттырады. Сонымен қатар, демократияның кері кетуіне де әкелуі мүмкін.
According to Carothers & O'Donohue (2019), pernicious polarization is a process most often driven by a single political cleavage dominating an otherwise pluralistic political life, overriding other cleavages. On the other hand, Slater & Arugay (2019) have argued that it's not the depth of a single social cleavage, but the political elite's process for removing a leader which best explains whether or not polarization truly becomes pernicious. Lebas & Munemo (2019) have argued pernicious polarization is marked by both deeper societal penetration and segregation than other forms of political polarization, making it less amenable to resolution. It is agreed, however, that pernicious polarization reinforces and entrenches itself, dragging the country into a downward spiral of anger and division for which there are no easy remedies. Pernicious polarization routinely weakens respect for democratic norms, corrodes basic legislative processes, undermines the nonpartisan nature of the judiciary and fuels public disaffection with political parties. It exacerbates intolerance and discrimination, diminishes societal trust, and increases violence throughout the society. As well as potentially leading to democratic backsliding.
Қоғамның сенімін арттыратын әсері
Залал келтіретін поляризацияланған қоғамдар көбінесе фактілермен дәлелдемеге болатын мәселелер бойынша көп даулы жағдайларға куә болады. Осы процесте фактілер мен моральдық шындықтар маңыздылығын жоғалтады, себебі көбінесе адамдар өз топтарының идеологиясына сәйкес келе бастайды. Журналистер, ғалымдар және саясаткерлер сияқты әлеуметтік және саяси тұлғалар партиялық көзқарастарды қолдайтын әңгімелер таратумен айналысады немесе әлеуметтік, саяси және экономикалық қиындықтарға тап болады. Сайлаушылар мемлекеттік институттарға сенімсіздікпен қарастырады. Нормалар мен демократияға қолдау азаяды. Шындыққа сүйене отырып немесе өз құндылықтарына сай әрекет ету, егер бұл партиялық мүдделерге қайшы келсе, адамдар үшін күрделі болады. Саяси поляризация кейде статус-квоны өзгертуге немесе бұзуға көмектеседі, кейде теңсіздіктерді немесе әділетсіздіктерді шешеді. Саяси поляризация элиталық және халықтық деңгейдегі потенциалды одақтастарды біріктіруге, жандандыруға немесе жұмылдыруға мүмкіндік береді. Сондай-ақ, ол қарсыластарды бөліп, әлсіретуге немесе бейтараптандыруға көмектеседі. Тіпті ең танымал әлеуметтік қозғалыстарды да "нақты қарсыластары бар, қақтығысқа ұмтылатын және ортақ идентичностьі бар адамдардың тобы" деп сипаттауға болады. Саяси поляризация сайлаушыларға кандидаттар арасында таңдау жасауға көмектесетін дауыс беруге қатысты қарапайым ережелерді ұсынады, саяси партияларға қолдаушыларын жұмылдыруға және бағдарламалық таңдау жасауға мүмкіндік береді. Поляризациялық саясат ішкі дауларды жеңуге және реформаларға қарсы тұратындарға қарсы ортақ идентичность құруға көмектеседі. Дегенмен, поляризация демократияны нығайту құралы ретінде қолданылса да, қауіпті саяси құрал болуы мүмкін, себебі ол зиянды және өзін-өзі дамытуға бейім. Грекияда солшыл бағытқа қарай бұрылыс либералды халық үшін үлкен пайда әкелгенімен, Грекиядағы және Германия, Швеция және Италия сияқты басқа елдердегі нәтижелер тұрақты болған жоқ. Солшыл бағытқа ауысқан партиялардың сайлаудағы көрсеткіштері төмендеді, бұл олардың қолдаушыларының болашаққа қатысты алаңдаушылығын көрсетеді. 2010 жылдары Грекиядағы солшылға қарай бұрылыс Польша, Франция және Ұлыбритания сияқты елдердегі оңшыл консервативтік бағытқа қарай бұрылысқа ұқсас болды. Бұл елдердегі поляризация көбінесе социалистік солшыл партияға немесе ұлтшыл оңшыл партияға алып келеді. Бұл поляризацияланған партиялар модеративті партиялардың прогрессивті өзгерістерді қамтамасыз ете алмауына байланысты наразылықтан өседі. Польша, Франция және Ұлыбританияда исламға қарсы сезімдер күшейіп, популистік пікірлер пайда болды. Бұл елдердің оң жақтағы көпшілігі осы агрессивті ұстанымдарды ұстануға бейім және партияларды оңға қарай итереді. Бұл ұстанымдарға исламфобиялық, изоляционистік және ЛГБТҚ+ қарсы тілмен популистік хабарламалар кіреді. Бразилияның жағдайына қатысты кейбір авторлар терминнің қолданылуын күмәндандырады. Рафаэль Почо мен Родриго де Альмейда 2022 жылғы Бразилияның жалпы сайлауына қатысты "асимметриялық поляризация" терминін қолданды, онда оңшыл кандидат солшыл кандидатқа қарсы шықты. Серджо Шаргель мен Гильерме Симонес Рейс поляризация демократияға қарсы емес, керісінше демократияның мәні екенін айтады. Сонымен қатар, олар бұл ұғымды елдің екі лагерьге бөлінгенін қате көрсету үшін қолдануды сынға алады: "поляризациялық риторика адамдарға демократия мен авторитаризмді, демократиялық солшыл орталықты және фашизмнің бразилиялық нұсқасын таңдау – бұл ойлануға тұрарлық мәселе және бұл қиын таңдау" деген ойды ұсынады.
Perniciously polarized societies often witness public controversies over factually provable questions. During this process, facts and moral truths increasingly lose their weight, as more people conform to the messages of their own bloc. Social and political actors such as journalists, academics, and politicians either become engaged in partisan storytelling or else incur growing social, political, and economic costs. Electorates lose confidence in public institutions. Support for norms and democracy decline. It becomes increasingly difficult for people to act in a morally principled fashion by appealing to the truth or acting in line with one's values when it conflicts with one's party interests. Political polarization can help transform or disrupt the status quo, sometimes addressing injustices or imbalances in a popular vs. oligarchic struggle. Political polarization can serve to unify, invigorate, or mobilize potential allies at the elite and mass levels. It can also help to divide, weaken, or pacify competitors. Even the most celebrated social movements can be described as a "group of people involved in a conflict with clearly defined opponents having a conflictual orientation toward an opponent and a common identity." Political polarization can also provide voting heuristics to help voters choose among candidates, enabling political parties to mobilize supporters and provide programmatic choices. Polarizing politics can also help to overcome internal differences and frame a common identity, based in part on a common opposition to those resisting reforms. Still, polarization can be a risky political tool even when intended as an instrument of democratization, as it risks turning pernicious and self propagating. Although the shift further to the left was a massive benefits to the liberal population in Greece, the results in Greece, as well as other nations like Germany, Sweden, and Italy, have not been able to sustain themselves. Parties who have made the shift left have recently shown a decline in the voting booths, evidence their supporters are uneasy of the future. In the 2010s, the shift in Greece to the far left is similar to the shift in countries like Poland, France, and the UK to more far right conservative positions. Much of the polarization in these nations leads to either a more socialist left wing party, or more nationalist right wing party. These more polarized parties grow from the discontent of more moderate parties inability to provide progressive changes in either direction. In Poland, France, and the UK, there is heavy anti Islam sentiment and the rise of populist commentary. The general population of the right in these countries tends to hold onto these more aggressive stances and pulls the parties further to the right. These stances include populist messages with Islamophobic, isolationist, and anti LGBTQ language. Regarding the case of Brazil, some authors have questioned the use of the term. Rafael Poço and Rodrigo de Almeida coined the term "asymmetric polarization" to refer to the Brazilian general elections of 2022 that opposed a far right candidate against a center left. In a similar manner, Sergio Schargel and Guilherme Simões Reis suggests that polarization is not anti democratic, but rather democracy in its essence. Furthermore, they also criticize how the concept has been used to falsely imply that a country is divided between two extremes: "rhetoric of polarization offers people the idea that choosing between democracy and authoritarianism, between a democratic center left and a Brazilian version of fascism, is something to ponder — and that it is a difficult choice."