Шығыс Англияның Басты Темір Жол Желісі

Кіріспе

Шығыс Англиядағы негізгі темір жол бағыты

Ұлы Шығыс магистралі (GEML, кейде East Anglia Main Line деп аталады) – британдық темір жол жүйесіндегі 114,5 миль (184 км) үлкен темір жол желісі. Ол Лондонның орталық бөлігіндегі Ливерпуль көшесі станциясын шығыс Лондон мен Шығыс Англиядағы бағыттармен байланыстырады, соның ішінде , , , және . Оның көптеген тармақтары сонымен қатар негізгі желіні , , , , , Харвич және Саутхенд-он-Си, , және басқа да қалалармен қосады.

Оның негізгі пайдаланушылары – Лондонға және одан сапар шегетін, әсіресе Ливерпуль көшесі арқылы қызмет көрсететін Лондон Ситиінен және шығыс Лондонның аймақтарынан, соның ішінде Доклендс қаржы ауданынан (Лондон метрополитені мен Стратфордтағы Доклендс Жеңіл темір жолы арқылы) жүйелі түрде саяхаттайтындар. Бұл желі демалысқа шығушылар үшін де жиі қолданылады, себебі ол және оның тармақтары көптеген теңіз жағалауындағы курорттарға, сауда орталықтарына және ауылдық аймақтарға қызмет көрсетеді. Бұл бағыт сонымен қатар Харвичке және одан жүк тасымалының негізгі артериясын қамтамасыз етеді, тиісті тармақ желілері арқылы. сонымен қатар ГЭМЛ арқылы Лондонға пойыздар қатынайды. 2022 жылдың қарашасында толық ашылған Элизабет желісі Шенфилдтен Лондон Паддингтонға Ливерпуль көшесі арқылы қызмет көрсетеді, Эссексті Орталық және Батыс Лондонмен байланыстырады. Бұдан өзге, ол GEML және Great Western Main Line арасындағы тікелей темір жол байланысын қамтамасыз етеді.

Шығыс округтері және Шығыс Одақ темір жолдары (18391862)

Шығыс округтер темір жолы (ECR) салған желінің бірінші бөлімі 1839 жылы маусымда Лондонның шығыс бөлігіндегі қысқа мерзімді уақытша аялдама мен Эссек графтығындағы Хавинг Либерти арасында ашылды. Лондондық аялдама 1840 жылы шілдеде Шордичке (кейін Бишопскейт деп аталды) көшірілді, 1900 жылдан кейін Бетнал Гриннің метрополитен ауданында орналасты, ал шығыс жағындағы желі сол жылы 6 мильге (10 км) дейін ұзартылды. 1843 жылға дейін тағы 55 шақырым жол салынды. Желінің бастапқы өлшемі 5 фут болды, бірақ 1844 жылы стандартты өлшемге ауыстырылды. Колчестер мен арасындағы желі бөлігі стандартты өлшеммен Шығыс Одақ темір жолы (EUR) арқылы салынды және 1846 жылы маусымда жолаушылар тасымалына ашылды. Оның серіктес компаниясы – Ипсвич және Бери темір жолы желіні салып, 1846 жылы қарашада аяқтады. Екі компания да бір кеңсе, көптеген директорлар мен штат қызметкерлерін бөлісті және 1847 жылдың 1 қаңтарынан бастап EUR атауымен біріктірілген компания ретінде жұмыс істеді. 1849 жылы желтоқсанда жаңа тораптан торапқа дейінгі кеңейту ашылды, бірақ соңғы станцияның орны қолайсыз болды, сондықтан кейбір пойыздар (Торп) станциясына қатынау үшін 1851 жылы қарашада тұрақты қозғалысқа ашылған қосымша жол салынды. XIX ғасырдың соңында екі рельсті магистраль кеңейтіліп, көлік ағынын арттыру үшін қосымша рельстер салынды. 1854 жылы Боу-джонкшн мен арасында үшінші рельс салынды, ол сол кезде Стратфорд арқылы қатынайтын Лондон, Тилбери және Саутхенд темір жолы қызметтерін қамтамасыз етуге көмектесті. 1860 жылға дейін Ипсвич қаласына қызмет көрсететін пойыздар Сток туннелінің оңтүстігінде орналасқан "Сток" станциясын пайдаланды. Қаланың қазіргі станциясы туннельдің солтүстігінде орналасқан. ECR 1854 жылдан бастап EUR-ды жалға алды, бірақ 1860 жылдары Шығыс Англиядағы темір жолдар қаржылық қиындыққа тап болды және көпшілігі ECR-ге жалға берілді. Олар ресми түрде бірігуге ниеттенді, бірақ 1862 жылға дейін үкіметтен келісім алмады, содан кейін консолидация нәтижесінде Ұлы Шығыс темір жолы (GER) құрылды.

The first section of the line, built by the Eastern Counties Railway (ECR), opened in June 1839 between a short lived temporary terminus at in the East End of London and , then in the Havering Liberty in Essex. The London terminus was moved in July 1840 to Shoreditch (later renamed Bishopsgate), after 1900 in the Metropolitan Borough of Bethnal Green, and at the eastern end the line was extended 6 mile (10 km) out to in the same year. A further 34 mile (55 km) of track was added out to by 1843. The original gauge for the line was 5 feet , but this was converted to in 1844. The section of line between Colchester and was built by the Eastern Union Railway (EUR) to standard gauge and opened to passenger traffic in June 1846. Its sister company, the Ipswich and Bury Railway, built a line to and this was completed in November 1846. Both companies shared the same office, many directors and key staff, and started operating as a unified company with the EUR name from 1 January 1847. An extension from a new junction at to opened in December 1849, although the position of the latter station was poor and a spur to allow some trains to operate into (Thorpe) station was opened to regular traffic in November 1851. In the late 19th century, the double track main line was expanded with additional tracks being added to cope with more traffic. In 1854, a third track was added between Bow Junction and to help accommodate London, Tilbury and Southend Railway services which at that time were operating via Stratford. Until 1860, trains serving the town of Ipswich used a station called which was located south of the Stoke tunnel. The town's current station is located to the north of the tunnel. The ECR had leased the EUR from 1854 but by the 1860s, the railways in East Anglia were in financial trouble and most were leased to the ECR; they wished to amalgamate formally, but could not obtain government agreement for this until 1862, when the Great Eastern Railway (GER) was formed out of the consolidation.

Ұлы Шығыс темір жолы (18621922)

1872 жылдың қарашасынан бастап, GER жаңа тұрақты аялдамасын салған кезде, негізгі Bishopsgate станциясының жүктемесін азайту үшін уақытша аялдама ретінде пайдаланылды. Соңғысы 1874 жылдың ақпанынан бастап, алғашқы төрт платформасымен, толыққанды 1875 жылдың қарашасында ашылды. Осы кезде 1840 жылғы бастапқы Bishopsgate станциясы жолаушылар үшін жабылып, жүк ауласына айналдырылды. 1870 жылдарға қарай Forest Gate аймағындағы қалалық елді мекендер жылдам дамыды және 1872 жылы қала маңы пойыздары (бұл негізгі желідегі алғашқы ерекше қала маңы қызметі болды, себебі бұрынғы негізгі желілік пойыздар осы қызметті атқарған) бір қабылдау платформасында тоқтады. 1877 жылы Fenchurch Street станциясынан келген пойыздар да осыған қосылды. 1882 жылға қарай, бұл қызметтер кеңейтіліп, Ilford, Romford немесе Brentwood станцияларында тоқтады. 1877 жылы Bow Junction және Stratford аралығына төртінші жол салынды, ал Stratford және Maryland Point аралығына екі жүк жолы қосылды. Төрт жолды Bow Junction – Stratford бөлігі 1884 жылы James Street Junction-ға дейін (сол жылы ашылған Globe Road станциясының жанында) ұзартылды, бірақ Bethnal Green – James Street бөлігі 1891 жылға дейін аяқталмады. Осы жылы Bethnal Green және Liverpool Street арасында екі қосымша жол салынды, олар West Anglia Main Line қызметтеріне арналған. Бұл жолдар Bishopsgate станциясымен байланысты жер асты қоймалары арқылы салынды. Желі 1895 жылы Ilford-қа дейін төрт жолға дейін кеңейтілді, ал 1899 жылы одан әрі ұзартылды. 1902 жылы төрт жолды желі Seven Kings-тен Romford-қа дейін созылды, бірақ төрт жолды желіні одан әрі кеңейту туралы ұсыныс 1913 жылға дейін күтілді және Бірінші дүниежүзілік соғыс осы жоспарды кешіктірді. 1903 жылы Fairlop Loop ашылды және бұрын Ilford-та тоқтаған бірнеше қызметтер осы желіге ұзартылды. Бұл қызметтер көбінесе айналып өтіп, Stratford-тағы GEML-ге (Cambridge желісінің платформаларында) оралып келді.

Лондон және Солтүстік-Шығыс темір жолы (19231947)

GER 1923 жылы Лондон және Солтүстік-Шығыс темір жолы (LNER) құрамына біріктірілді. 1931-32 жылдары LNER Шенфилдке дейінгі жолдардың санын төрт есеге арттырды, ол ішкі қала маңындағы қозғалыстың соңғы станциясы болды. 1930 жылдары магистральдық және электр желілерін алмастыру үшін батысқа қарай эстакада салынды, бұл магистральдық пойыздарға Ливерпуль көшесінің батыс жағындағы платформаларды станция аумағындағы шығыс жағындағы қала маңындағы қозғалысты кесіп өтусіз пайдалануға мүмкіндік берді. Жаңа жүйе сондай-ақ 1946 жылы қызметтер басталган Орталық желісімен платформада тікелей ауысуды жеңілдетті. Илфорд эстакадасының екі жағында да әрбір екі желі арасында бір жолды байланыс бар, батысқа қарай созылатын жол одан әрі жалғасады. Шығысқа қарай созылатын жол Ильфорд станциясына дейін жетеді. Сонымен қатар, Саутхенд желісіне бағытталған пойыздардың негізгі желіден электр желісіне ауысуы үшін, қазіргідей Лондон соңында емес, вагондар тұрағының шетінде эстакада салу жоспарланған. 1930 жылдары Ливерпуль көшесінен Шенфилдке дейінгі қала маңындағы желілерді 1500 В тұрақты тоқпен электрлендіру жоспарлары жасалды және оны іске асыру жұмыстары басталды. Бірақ Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін жоба уақытша тоқтатылды және 1949 жылға дейін аяқталмады, ал электрлендіру 1956 жылға дейін жалғасты. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде алыс қашықтыққа жүретін танымал пойыздар тоқтатылды, соғыс аяқталғаннан кейін 1945 жылы Харвич Паркестон кемежайына "Hook Continental" және "Scandinavian" кеме пойыздары қайта қосылды. Шығыс Англия (Ливерпуль көшесі – Норвич) 1946 жылдың қазанында қайта іске қосылды, ал 1947 жылы соғысқа дейін "Flushing Continental" ретінде жұмыс істеген "Day Continental" пойызы қайтадан қызмет етуін бастады.

Британдық темір жол (1948-1994)

1948 жылы мемлекеттендірілгеннен кейін GEML Британ темір жолдарының Шығыс аймағының бір бөлігіне айналды. 1950 жылғы жазғы сағат кестесі Ливерпуль көшесі мен Клэктон арасында үнемі интервалмен қызмет көрсетуді енгізді, бұл Ливерпуль көшесінен жарты сағат сайын және Клэктоннан сағат сайын шығатын. 1950 жылғы жазғы сенбі күндері Лейостофт қаласының жанындағы Горлестонға демалыс лагерьдеріне арналған экспресс пойыздары да іске қосылды. 1950 жылдың екінші жартысында және 1951 жылдың басында Манчестер мен Шеффилд арасындағы Вудхед тарамдарында пайдалануға арналған жаңа EM1 электр локомотивтері сынақтан өтті. 1951 жылдың қаңтарында Britannia 4 6 2 класындағы экспресс локомотивтері енгізілді және GEML-дегі қызметтердің жылдамдығы артты. Дегенмен, барлығы оған риза болған жоқ; Британ темір жолдарының төрағасы сэр Майкл Баррингтон Уорд: «Не? Бірінші Британ темір жолының стандартты локомотивтерін сол трамвай желісіне жібереміз бе? Ерінбейтін нәрсе!» деді. GE бөліміне 23 Britannia локомотиві бөлінді және 1951 жылдың жазында Ливерпуль көшесі – Норвич бағыты сағаттық интервалмен қызмет көрсетуге көшті. 1955 жылғы Британ темір жолдарының Жаңғырту жоспарында Ұлыбританиядағы жоғары кернеулі желілер жүйесін 25 кВ тұрақты токқа стандарттау көзделген. Алайда, көпірлердің астындағы биіктік шектеулеріне байланысты, бағыт 6,25 кВ тұрақты токпен электрлендірілді. Ливерпуль көшесі мен арасындағы бөлік 1960 жылдың қараша айында аяқталды. Жүргізілген кең ауқымды сынақтар 25 кВ жүйесі үшін бастапқыда қажет деп есептелгенге қарағанда кішкентай электрлік аралықтарға төзімділік танытатынын көрсетті. Нәтижесінде, үлкен аралықтар алу үшін көпірлерді көтеруге немесе жол бойындағы рельстерді төмендетуге қажеттілік болмай, кернеуді арттыру мүмкін болды. Ливерпуль көшесі мен Саутхенд Виктория арасындағы бағыт 1976 және 1980 жылдар аралығында 25 кВ айнымалы токқа ауыстырылды. 1970 жылдардың соңында Колчестерден солтүстікке қарай ескірген механикалық сигнал беру жүйелерін пайдаланудың қымбаттығы мойындалды және 1978 жылы жолдарды оңтайландыру және қайта сигнал беру жоспары Көлік министрлігіне ұсынылды. 1980 жылы осы жобаға сәйкес Ұлы Шығыс магистралінің қалған бөлігін электрлендіру ұсынылды. 1980 жылдардың басында Ипсвич ауданында жолдарды оңтайландыру және сигнал беру жұмыстары жүргізілді, ал 1985 жылдың 9 сәуірінде алғашқы электр поезды, екі 305 класты электрлік көп бірліктерден (ЭМҰ) тұратын, Ипсвич станциясына келді. Алдыңғы жылы осы кластың тағы бір бірлігі дизель локомотивімен Ипсвичке сүйреліп әкелінді және экипажты оқыту үшін пайдаланылды. Бірінші жолаушыларды тасымалдаған поезд 309 класты ЭМҰ құрамында 1985 жылдың 17 сәуірінде жүрді. InterCity электрлік локомотивтерімен тасымалдау 1985 жылдың 1 мамырында басталды. 86 класты локомотивтер бастапқыда Ливерпуль көшесі мен Ипсвич арасындағы қызметтерге ғана қызмет көрсетті; ауысқаннан кейін 47 класты локомотивтер Ипсвич пен Норвич арасындағы жолды аяқтады. Соңғы бөлік 1987 жылдың мамыр айында толыққанды электрленген қызметтер басталғанда қосылды. 1986 жылы желі Network SouthEast жүйесінің бір бөлігіне айналды, бірақ кейбір NSE қызметтері Ипсвичте аяқталды, ал Норвичке қатынайтын алыс қашықтықтағы қызметтер InterCity жүйесімен жүргізілді. Ипсвич және Норвич аймақтарынан жұмыс істейтін жергілікті қызметтерді Regional Railways жүргізді.

After nationalisation in 1948, the GEML formed part of the Eastern Region of British Railways. The Summer 1950 timetable saw the introduction of a regular interval service between Liverpool Street and Clacton, which left Liverpool Street on the half hour and Clacton on the hour. Summer Saturdays in 1950 also saw the introduction of the Holiday Camps Express workings to Gorleston, near Lowestoft. The latter half of 1950 and early 1951 saw the testing of new EM1 electric locomotives for use over the Woodhead Line between Manchester and Sheffield. January 1951 saw the introduction of the Britannia class 4 6 2 express locomotives and a speeding up of services on the GEML. However, not everyone was a fan; British Railways' chairman Sir Michael Barrington Ward exclaimed "What? Send the first British Railways standard engines to that tramline? No!" Twenty three Britannias were allocated to the GE section and, in summer 1951, the Liverpool Street–Norwich service went over to an hourly clockface interval service. The British Railways 1955 Modernisation Plan called for overhead line systems in Great Britain to be standardised at 25kVAC. However, due to low clearances under bridges, the route was electrified at 6.25kVAC. The section between Liverpool Street and was completed in November 1960. Extensive testing showed that smaller electrical clearances could be tolerated for the 25kV system than originally thought necessary. As a result, it was now possible to increase the voltage without having to either raise bridges or lower the tracks along the route to obtain larger clearances. The route between Liverpool Street and Southend Victoria was converted to 25kV AC between 1976 and 1980. By the late 1970s, the costs of running the dated mechanical signalling systems north of Colchester was recognised and, in 1978, a scheme for track rationalisation and re signalling was duly submitted to the Department of Transport. This was followed by a proposal, in 1980, to electrify the remainder of the Great Eastern Main Line. The early 1980s saw track rationalisation and signalling work carried out in the Ipswich area and, on 9 April 1985, the first electric train consisting of two Class 305 electric multiple units (EMUs) worked into Ipswich station. The previous year, another member of the class had been dragged to Ipswich by a diesel locomotive and was used for crew training. The first passenger carrying train was formed of Class 309 EMUs, which ran on 17 April 1985. InterCity electric hauled trains commenced on the route on 1 May 1985. Class 86 locomotives initially only powered services between Liverpool Street and Ipswich; after a switchover, Class 47s would complete the journey between Ipswich and Norwich. This last section was finally energised in May 1987, when through electric services commenced. In 1986, the line as far as became part of Network SouthEast, although some NSE services actually terminated at Ipswich, whilst longer distance Norwich services were operated by InterCity. Local services operating from the Ipswich and Norwich areas were operated by Regional Railways.

Жекешелендіру дәуірі (1994 жылдан бастап)

1997 және 2004 жылдар аралығында Эссекске және Суффолк облысының бір бөлігіне қызметтер First Great Eastern компаниясымен, ал Норфолкке және Суффолк облысының қалған бөлігіне қызметтер Anglia Railways компаниясымен орындалды. 2004 және 2012 жылдар аралығында Ливерпуль көшесінен шығатын барлық қызметтер, шектеулі сандағы c2c пойыздарынан басқа, National Express East Anglia компаниясымен жүзеге асырылды. 2012 жылдан бері франшизаны Abellio Greater Anglia басқарып келеді; 2015 жылдың мамыр айында Шенфилд "метро" тоқтау қызметі Elizabeth Line қызметтеріне дайындық ретінде TfL Rail-ге берілді. Ливерпуль-стрит IECC Бэтнал Грин (1997 ж. жабылды), Боу (1996 ж. жабылды), Стратфорд (GE панелі 1997 ж. жабылды), Илфорд (1996 ж. жабылды), Ромфорд (1998 ж. жабылды), Гидея Парк (1998 ж. жабылды), Шенфилд (1992 ж. жабылды) және Челмсфорд (1994 ж. жабылды) сигналдық посттарын алмастырды. Жүйеде BR Mark 3 қатты күйдегі құлыптағыштар, негізінен төрт аспектілі сигналдар және Smiths қысқыш құлыптары мен GEC Alsthom HW2000 стрелкалық механизмдерінің үйлесімі қолданылады. Ливерпуль көшесіндегі IECC-ге алғаш ауыстырылған сигналдық пост – 1992 жылы, 10 жыл ғана бұрын ашылған Шенфилд болды. Ромфорд пен Гидея Парк посттары 1998 жылы ауыстырылды; бұл GER/LNER 1924 жылғы қайта жаңарту жобасы бойынша ашылған, ауыстырылатын посттардың ең ескісі еді.

Инфрақұрылым

Желі Network Rail компаниясына тиесілі және олар оны күтіп ұстайды. Басты желі 25 кВ айнымалы токпен электрлендірілген және Ромфорд электрлік басқару орталығының бақылауында. , , , , және тармақтары да электрлендірілген. аралығында, Жеткізу Лейн көпірінің жанында Network Rail техникалық қызмет көрсету депосы орналасқан. Бұған қоса, депоның Лондон жағында бүкіл бұрынғы Англия аймағы үшін жоғары сымды желі жүйесіне қуат беруді және ауыстыруды басқаратын Network Rail электрлік басқару орталығы бар. Сигнал беруді екі негізгі сигнал беру орталығы басқарады: Ливерпуль көшесі IECC (1992 жылы ашылды) және Колчестер PSB (1983 жылдың желтоқсанында ашылды). Ливерпуль көшесі IECC , дейін сигнал беруді басқарады, онда ол Колчестер PSB-мен шектеседі, ол басқаруды жүзеге асырады. Сондай-ақ, Ингатестон сигнал қорабы сияқты, бірнеше шағын сигнал қораптары бар, олар жергілікті инфрақұрылымды, мысалы, бірнеше жергілікті теміржол өткелдерін басқарады. Желі бойындағы пойызды бақылау құралдарына Брентвудқа жақын (Ливерпуль көшесінен 17 миль 35 тізбек) және Маргареттингке жақын (25 миль 78 тізбек) төменгі басты және төменгі электр желілеріндегі ыстық подшипник детекторлары (HABD) кіреді. Басқа құралдарға Church Lane теміржол өткелінің батысындағы төменгі және жоғарғы басты желілердегі дөңгелек соққысын анықтау құрылғылары (WILD) ‘Wheelchex’ жатады (24 миль 75 тізбек).

Жолдың орналасуы

Ливерпуль көшесінен шыққанда, маршрут магистральдық және электрлік деп аталатын екі жұп рельсті қамтиды, сонымен қатар тағы бір жұп рельстер, қала маңындағылар, олар GEML-ге дейін West Anglia Main Line-ды алып жүреді. Бетнал Гриннен GEML-ге дейін төрт желі бар, және олар Боу түйіскен жеріне дейін созылады, онда күрделі стрелкалар мен өткелдер жиынтығы орналасқан. LTS (Fenchurch Street) бағытынан "up" (Лондонға қарайтын) электр желісі қосылады, және Солтүстік Лондон желісі мен Temple Mills-ке қол жеткізе алатын "up" және "down" Temple Mills деп аталатын тағы екі желі бар. GEML Лондон соңына және Temple Mills түйіскен жеріне дейін алты жолға ие, ал станса арқылы бес жол өтеді, ел жағындағы төрт жолға дейін азаяды. , желісі бөлінеді және негізгі маршрут төрт жолдан екі жолға дейін азаяды; бұл құрылым Норвичке дейінгі жолдың басым бөлігінде сақталады. Маршруттың екіден астам жолы бар бірнеше жерлер бар, көбінесе Колчестер және Ипсвич сияқты стансалар арқылы, сондай-ақ Лондон соңындағы жүк айналымдары сияқты. Сонымен қатар, Норвичке жақындағанда қысқа бір жол учаскесі бар, өйткені желі Троуз көпірі арқылы Уэнсум өзенін кесіп өтеді.

Сток туннелі

Желідегі жалғыз туннель станцияның оңтүстігінде орналасқан. Ұзын туннельді Питер Бруфф Ipswich & Bury темір жолының құрылысы барысында салған. Ол 1846 жылы аяқталды және өткір, үздіксіз қисық бойымен салынған ең алғашқы туннель деп есептеледі. Туннельді қазу кезінде мүйізбұғы, арыстан және мамонт сияқты маңызды палеонтологиялық қазбалар табылды; бұл орын "Сток сүйек қабаттары" деп белгілі болды. Табылған бұл жәндіктер мұз дәуіріндегі климат өзгерістерін түсіну үшін маңызды саналады. Бұл туннельдің төменгі бөлігі кеңейтілді, соның арқасында жолға биік жүк пойыздары сыйып өте алады.

Қалааралық

Лондон-Норвич бағытындағы бумен жүретін қалааралық пойыздар 1960-шы жылдары дизельдік локомотивтермен ауыстырылды; 40, 37 және 47 сыныптағы локомотивтер 1980-шы жылдардың ортасына дейін жол тартты. 1980-шы жылдардың ортасынан бастап дизельдік локомотивтердің орнына электр локомотивтері қойылды, GEML-дің Колчестерден солтүстікке қарайғы бөлігі электрлендірілді; олардың пайдалануы 2020 жылдың наурызына дейін жалғасты. 86 сыныпты локомотивтер 1985 жылдан 2005 жылға дейін Mark 2 вагондарымен қызмет көрсетті. Олардың қызмет істеу кезеңінде, бастапқыда Норвич бағытында DBSO вагоны қолданылып, кейіннен Батыс жағалау магистралінен келген Mark 3 Driving Van Trailers вагондарымен итеру-тарту қызметі енгізілді. 2004 жылдан бастап 90 сыныпты локомотивтер ескірген 86 сыныпты локомотивтерді алмастырды, ал вагондар Батыс жағалау магистралінде бұрын қолданылған, жаңартылған Mark 3 вагондарымен жаңартылды, бұл сол бағытта 390 сыныпты Pendolino вагондары енгізілгеннен кейін жасалды. 2020 жылдың наурызына қарай жаңа ЭМУ (электр пойыздар) 90 сыныпты локомотивтер мен Mark 3 вагондарын толықтай алмастырды, соның нәтижесінде Ұлы Шығыс магистральдық желісіндегі қалааралық қызметтерде локомотивтердің жұмысы аяқталды.

Қала маңындағы

Электрлік көп бірліктер қала маңындағы және қала сыртындағы жолаушылар пойыздарында қолданылады, ал дизельдік көп бірліктер электрленбеген тармақ желілерінде пайдаланылады. Максималды жылдамдық (Elizabeth Line желісімен жұмыс істейді): 12 вагонға 757 орын. Максималды жылдамдық (Greater Anglia желісімен жұмыс істейді): 720 сынып: 5 вагонға 545 орын. (Greater Anglia желісімен жұмыс істейді) – 3 вагонға 167 орын (755/3 сынып) немесе 4 вагонға 229 орын (755/4 сынып). Максималды жылдамдық (Greater Anglia желісімен басқарылады). Сенбі және жексенбі күндері, сондай-ақ инженерлік жұмыстар жүргізілген кезде c2c желісі 357 сыныпты электрлік көп бірліктерді (EMU) пайдалана отырып, Стратфорд арқылы Ливерпуль көшесіне қатынайды.

Жүк тасымалы

Жүк тасымалдау қызметтері Ұлы Шығыс магистралінде де жиі жүзеге асырылады, оның Феликсстоу портына қолайлы қатынасы бар. GEML-де қалааралық қызметтерде жұмыс істеген локомотивтердің көп бөлігін қамтитын 90-шы класс локомотивтері электрлік тартуды қамтамасыз етеді, ал 66 және 70-ші класс локомотивтері дизельдік қуатты ұсынады.

Кросраль

2015 жылы Crossrail-дің алғашқы компаниясы TfL Rail Шенфилд аялдамалары бар "метро" қызметін басқаруға кірісті және 2022 жылдан бастап Crossrail қызметі Лондон орталығы арқылы тоннельмен өтеді, содан кейін Great Western Main Line арқылы Рединг және Хитроу әуежайымен байланысады. Алғашқы жаңа пойыз құрамы 2017 жылдың 22 маусымында пайдалануға берілді. Bombardier компаниясының Дерби зауытында салынған жаңа пойыздар кондиционерленген, өтетін вагондармен, интеллектуалды жарықтандыру және температураны реттеумен, жабық телеарнамен және жол ақпаратын, соның ішінде келесі бағыттар туралы ақпаратты көрсететін жолаушылар ақпараттық дисплейлерімен жабдықталған. 2017 жылдың қыркүйегіне дейін Шенфилд пен Ливерпуль-стрит арасындағы қызметтердің жартысы жаңа 345 класты пойыздарға ауыстырылатын болып жоспарланған. 2015 жылдың мамыр айынан бастап Crossrail қызметтері (TfL Rail деп қайта аталған) Ливерпуль-стритте (жаңа жер асты платформалары арқылы), сондай-ақ Ромфорд және Шенфилдте GEML қызметтерімен тоғысады. 2022 жылдың қарашасында Crossrail қызметтері Шенфилд пен Лондон Паддингтон арасында Фаррингдон арқылы іске қосылды. Дегенмен, Хитроу әуежайы және Рединг сияқты Паддингтоннан әрі қарай қызметтер жоқ. Олардың орнына, бұл қызметтер Эби Вудтан, Элизабет желісінің оңтүстік-шығыс тармағынан басталады.

Ұсынылған өзгерістер

Жаңа бекет Ұлы Блейкенхэмде SnOasis дамуының аясында, шамамен арасындағы орта тұста жоспарлануда. Тағы бір бекет Беулиде жоспарланған, ол Челмсфордтан солтүстік-шығысқа қарай 3 миль қашықтықта орналасқан, бұл көпірлерде/көпірлерде қосымша рельстердің ұзақ бөлігін салуды қамтиды.

Қызметтер

Пойыздардың көпшілігі Abellio Greater Anglia компаниясымен жүзеге асырылады, ал Ливерпуль көшесінен Шенфилдке дейінгі "метро" тоқтауларында Элизабет желісі қызмет етеді. Шешікті санымен демалыс күндері (және жоспарланған инженерлік жұмыстар кезінде) c2c қызметтері Стратфорд пен Ливерпуль көшесі арасындағы учаскеде жүреді.

Жолаушылар саны

Бұл 2002 жылдың сәуірінен бастап 2013 жылдың сәуіріне дейінгі және 2016 жылдың сәуірінен бастап 2022 жылдың сәуіріне дейінгі жылдардағы жолаушылар трафигінің статистикасы. Нидхэм Маркет – Лондонға және Лондоннан бағыттарда пойыздар тоқтамайтын желідегі жалғыз станция.