Федерико Мария Сарделли: Итальяндық композитор және Вивальди зерттеушісі
Federico Maria Sardelli
Федерико Сарделли – италияндық дирижер, композитор, тарихшы, флейташы. Modo Antiquo ансамблінің негізін қалаушы, көптеген альбомдардың авторы. Музыка туралы!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық композитор
Italian composer
Федерико Мария Сардели (1963 жылы туған) – итальяндық дирижер, тарихшы, композитор, музыкатанушы, суретші-комик және флейтист. 1984 жылы ол "Modo Antiquo" ортағасырлық ансамблін құрды. 1987 жылы "Modo Antiquo" барокко оркестріне айналып, бес мыңға жуық көрермен алдында Жан Батист Луллидің "Маусымдар биі" балетін тұңғыш рет орындады.
Federico Maria Sardelli (born 1963) is an Italian conductor, historicist, composer, musicologist, comic artist, and flautist. He founded the medieval ensemble Modo Antiquo in 1984. In 1987, Modo Antiquo also became a baroque orchestra, debuting with the performance of Jean Baptiste Lully's Ballet des Saisons in front of an audience of about five thousand.
Өмір және мансап
Ол Accademia Barocca di S. Cecilia (Рим) бас дирижері және Torino Filarmonica Orchestra, Maggio Musicale Fiorentino, Orquestra de la Comunitat Valenciana, Gewandhaus Leipzig, Staatskapelle Halle, Kammerakademie Potsdam, Moscow State Chamber Orchestra және т.б. қонақ дирижері. Ол солист және дирижер ретінде қырықтан астам альбом жазды, оларды Naïve, Deutsche Grammophon, Sony, Brilliant, Tactus лейблдері шығарды. Вивальдидің қайта жандануының көрнекті тұлғасы, ол көптеген Вивальди шығармаларын орындады, жазды және өңдеді, көбінесе әлемдік премьерада (Arsilda, regina di Ponto, Orlando Furioso, Tito Manlio, Motezuma, L'Atenaide және т.б.). Ол екі рет «Грэмми» сыйлығына ұсынылды (1997 және 2000 жылдары) және 2009 жылдың 28 қарашасында Тоскана үкіметі Сарделлиге Тоскана аймағының ең жоғары наградасы – Гонфалоне д'Аргенто орденін табыс етті. Ол Венециядағы Fondazione Giorgio Cini-дегі Istituto Italiano Antonio Vivaldi ғылыми кеңесінің мүшесі, ол үшін бірнеше мақала мен монографиялар жариялады, соның ішінде Майкл Талбот аударған «Вивальдидің флейта және блокфлейтаға арналған музыкасы» (Ashgate Publishing, 2007). 2007 жылдың шілдесінде Питер Рйом оны Антонио Вивальдидің музыкасын каталогтау жөніндегі монументалды жұмысын жалғастыру үшін өзінің мұрагері етіп тағайындады, содан бері Федерико Мария Ryom Verzeichnis (RV) үшін жауапты. 2014 жылдың желтоқсанында ол және Франсиско Хавьер Лупианес Руис Вивальдидің ең ерте белгілі туындысын дербес анықтады, оны RV 820 деп тіркеді. 2015 жылы ол өзінің алғашқы романын – Вивальдидің қолжазбаларының жоғалуы туралы тарихи зерттеуді жариялады: L'affare Vivaldi (Sellerio). Музыкалық қызметінен бөлек, Сарделли суретші, гравер және сатирикалық жазушы. Ол скрипкашы және музыкатанушы Беттина Хоффманға үйленген.
He is the main conductor of the Accademia Barocca di S. Cecilia (Rome) and guest conductor of the Orchestra Filarmonica di Torino, Maggio Musicale Fiorentino, Orquestra de la Comunitat Valenciana, Gewandhaus Leipzig, Staatskapelle Halle, Kammerakademie Potsdam, Moscow State Chamber Orchestra, etc. He has recorded more than forty Albums as soloist and conductor, published by the labels Naïve, Deutsche Grammophon, Sony, Brilliant, Tactus. A notable protagonist in the Vivaldi renaissance, he performed, recorded and edited a large number of Vivaldi compositions, often in world premiere (Arsilda, regina di Ponto, Orlando Furioso, Tito Manlio, Motezuma, L'Atenaide, etc.). He has been nominated twice for the Grammy Award (1997 and 2000) and on 28 November 2009 the Government of Tuscany awarded Sardelli with the Gonfalone d'Argento, the highest medal of honour of the Regione Toscana. He is a member of the Scientific Board of the Istituto Italiano Antonio Vivaldi, at the Fondazione Giorgio Cini in Venice, for which he has published several essays and monographs, among them "Vivaldi's Music for Flute and Recorder", Ashgate Publishing, 2007, in the translation of Michael Talbot. In July 2007 Peter Ryom appointed him as his heir to continue his monumental work of cataloging the music of Antonio Vivaldi, and since then Federico Maria has been responsible for the Ryom Verzeichnis (RV). In December 2014 he and Francisco Javier Lupiáñez Ruiz independently identified the earliest known work of Vivaldi, which he has catalogued as RV 820. In 2015 he published his first novel L'affare Vivaldi, (Sellerio), a historical investigation into the disappearance of Vivaldi's manuscripts. In addition to his musical activities, Sardelli is also a painter, engraver and satirical writer. He is married to the violist and musicologist Bettina Hoffmann.
Кітаптар мен очерктер
Вивальдидің ісі, Сельерио, Палермо, 2015. Vivaldi’s Music for Flute and Recorder, Флоренция, Ольски, 2009. Вивальдидің флейта мен блоктфлейтаға арналған музыкасы, Алдершот, Эшгейт, 2007, 316 б., Майкл Талбот аударған. Dall'esterno all'interno: criteri di autenticità e catalogazione, «Studi vivaldiani», 7, Флоренция, S. P. E. S., 2007. Вивальдидің тік флейтасы үшін жаңа соната, «Studi vivaldiani», 6, Флоренция, S. P. E. S., 2006, 41–51 бб. Антонио Вивальдидің жас туындылары, «Studi vivaldiani», 5, Флоренция, S. P. E. S., 2005, 45–78 бб. Il flauto nell'Italia del primo Settecento, «Ad Parnassum», 2 том, 3-шы шығарылым, 2004 сәуір, 104–152 бб. Антонио Вивальдидің жаңа портреті, «Studi vivaldiani», 2, Флоренция, S. P. E. S., 2002, 107–114 бб. Вивальди және Иоганн Клейкнехттің Ульмдегі сатып алулары, «Studi vivaldiani», 2, Флоренция, S. P. E. S., 2002, 99–106 бб. Антонио Вивальдидің флейтаға арналған музыкасы, Fondazione G. Cini, Итальяндық Антонио Вивальди институты, «Quaderni vivaldiani», XI, Флоренция, Ольски, 2001, 250 б. Қызыл шаштар және басқа да егжей-тегжейлі мәліметтер. Вивальдидің иконаграфиясын қайта қарастыру үшін, «Informazioni e studi vivaldiani», 15, Милан, Рикорди, 1994, 103–113 бб.
L'affare Vivaldi, Sellerio, Palermo, 2015. Catalogo delle concordanze musicali vivaldiane, Fondazione G. Cini, Istituto Italiano Antonio Vivaldi, «Quaderni vivaldiani», XVI, Firenze, Olschki, 2009. Vivaldi’s Music for Flute and Recorder, Aldershot, Ashgate, 2007, 316 pp., translated by Michael Talbot. Dall'esterno all'interno: criteri di autenticità e catalogazione, «Studi vivaldiani», 7, Firenze, S. P. E. S., 2007. Una nuova sonata per flauto dritto di Vivaldi, «Studi vivaldiani», 6, Firenze, S. P. E. S., 2006, pp. 41–51. Le opere giovanili di Antonio Vivaldi, «Studi vivaldiani», 5, Firenze, S. P. E. S., 2005, pp. 45–78. Il flauto nell'Italia del primo Settecento, «Ad Parnassum», vol. 2, Issue 3, April 2004, pp. 104–152. Un nuovo ritratto di Antonio Vivaldi, «Studi vivaldiani», 2, Firenze, S. P. E. S., 2002, pp. 107–114. Vivaldi a Ulm negli acquisti di Johann Kleinknecht, «Studi vivaldiani», 2, Firenze, S. P. E. S., 2002, pp. 99–106. La musica per flauto di Antonio Vivaldi, Fondazione G. Cini, Istituto Italiano Antonio Vivaldi, «Quaderni vivaldiani», XI, Firenze, Olschki, 2001, 250 pp. Ciuffi rossi ed altri dettagli. Per una riconsiderazione dell’iconografia vivaldiana, «Informazioni e studi vivaldiani», 15, Milano, Ricordi, 1994, pp. 103–113.