Лондон: Жол құрылысына қарсы наразылық акциясы

Кіріспе

Лондонда жол құрылысына қарсы наразылық

M11 жол байланысының наразылығы – 1990 жылдардың басындағы және ортасындағы шығыс Лондонда M11 жол байланысын салуға қарсы өткен науқан. Ресми түрде «A12 Хакни – M11 жол байланысы» деп аталған бұл жол, Хакни Виктегі Шығыс бағыттық жолынан (A12) Лейтон, Лейтонстоун, Уонстед және Редбридж айналымы арқылы M11-ге қарай қозғалатын көлік ағынын байланыстыратын маңызды жергілікті жобаның бір бөлігі болды, соның арқасында қалалық көшелерден жаңылды. Бұл жол 1960 жылдан бері Лондон айналма жолдарының құрамында ұсынылып келді және Лондон орталығы мен Доклендтер және Шығыс Англия арасындағы маңызды байланыс болып табылды. Алайда, басқа жерлердегі жол құрылысына қарсы наразылықтар көбейіп, қалалық жол салу жұмысы халықтың қызығушылығынан тыс қалды. Лейтон округінен сайланған парламент мүшесі Гарри Коэн бұл жобаға белсенді түрде қарсы болды. 1993 жылы наразылықтар жаңа деңгейге көтерілді, бұл жергілікті халықтың қарсылығын қолдау үшін ауданнан тыс жерлерден келген наразылықтардың күшеюімен байланысты болды. Алғашқы назар Джордж Гриндегі бір ағаштың кесілуіне аударылды, ол Уонстедтің шығысында орналасқан және жергілікті, содан кейін ұлттық бұқаралық ақпарат құралдарының назарын өзіне тартты. 1994 жылы бұл қозғалыс ең жоғары нүктесіне жетті, бірнеше белгілі наразылықшылар бұзылуға жататын мүліктерде, әсіресе Лейтондағы Клармонт жолындағы шағын мемлекеттер құрды. Наразылықтың соңғы кезеңі Лейтонстондағы Филлбрук жолындағы бір ғимарат болды, ол қауіпсіздік қателігі салдарынан басып алынды. Жол жоспарланғандай салынды және 1999 жылы қозғалысқа ашылды, бірақ наразылықшыларды басқару және полициямен қамтамасыз етуге кеткен қосымша шығындар Ұлыбританияда осындай науқандардың мәртебесін арттырды және онжылдықтың соңында бірнеше жол жобаларын тоқтатуға немесе қайта қарауға себеп болды. Бұл наразылыққа қатысқандар елдегі басқа да жобаларға қарсы күреске көшті. 2014 жылға қарай бұл жол елдегі ең көп трафикпен жүретін тоғызыншы жолға айналды.

Өмірбаян

Байланыс жолының бастауы Лондоннан екі маңызды магистральдық жолдан (А11 – Ньюмаркет және Норвичке, А12 – Колчестер, Ипсвич және Ұлы Ярмутқа) және одан кейінгі жақсартулардан туындайды. Олардың біріншісі – 1924 жылдың 9 маусымында ашылған Шығыс даңғылының жақсартуы, ол Ильфорд пен Ромфорд арқылы ескі жолды айналып өтуге мүмкіндік берді. Бұл маршрут бойынша алғашқы ұсыныстар 1960-шы жылдарда Лондон айналма жолдары жоспары аясында пайда болды. Бұл жоспар қалада төрт концентрлі дөңгелек автокөлік жолын және радиалды маршруттарды салуды көздеді, М11 автокөлік жолы Хакни Марштағы ең ішкі айналма жол – 1-ші айналма жолымен аяқталуы тиіс еді. 1960-шы жылдардың соңы мен 1970-шы жылдардың басында автокөлік жолы стандарттарына сәйкес салынған және A102(M) деп аталған 1-ші айналма жолдың Шығыс Крест жолы бөлігі салынды. M11 автокөлік жолының 2-ші айналма жолды (қазіргі Солтүстік айналма жолының бөлігі) және Шығыс даңғылын Харлоуға жалғастыратын бөлігі 1970-шы жылдардың соңында аяқталып, 1977 жылы қозғалысқа ашылды. Айналма жолдар жоспары қатты қарсылыққа ұшырады. 1970 жылы Паддингтон көшелерінің үстінен салынған қалалық автокөлік жолы Вествей ашылғанда наразылықтар болды, ал жергілікті депутат Джон Уилер кейіннен жолдың үйлерге 15 метрдей жақын орналасуын «экологиялық тұрғыдан мүлдем қабылдауға болмайтын» деп сипаттады. Арчвей жолы бойынша өткізілген қоғамдық тыңдау 1970-шы жылдары наразылықтардың нәтижесінде бірнеше рет тоқтатылды. 1974 жылы Ұлы Лондон Кеңесі 1-ші айналма жолды аяқтамайтынын мәлімдеді. M11 автокөлік жолына қарсы тұру үшін алғашқы Байланыс жолы әрекет тобы 1976 жылы құрылды, ал келесі он бес жыл бойы белсенділер бірқатар қоғамдық тыңдаулар арқылы үкіметтік жоспарларға қарсы күресті. Олардың балама ұсынысы – үйлерге зиян келтірмей, жол туннелін салу еді, бірақ бұл жоба құны жоғары болғандықтан қабылданбады. Жаңа жолдар салынатын аудандарда көлік жүргізушілер қалалық бір қатарлы жолдардың ұзақ бөліктерін пайдалануға мәжбүр болды. Әсіресе Лейтон, Лейтонстоун және Уанстед қалаларындағы жолдарда ауыр жүк көлігінің тығырыны байқалды. 1989 жылы жарық көрген «Дамуға арналған жолдар» ақ кітабында жол салу бағдарламасын кеңейту туралы егжей-тегжейлі мәліметтер келтірілді, сондай-ақ Лондон мен Челмсфорд арасындағы M12 автокөлік жолының және басқа да көптеген жобалардың жоспарлары қамтылды. Лейтон депутаты Гарри Коэн 1989 жылдың мамыр айында үкімет бұл жобадан бас тартуы керек екенін ұсынғанымен, қараша айында жоба бойынша қоғамдық тыңдау өтті.

The origin of the link road stems from what were two major arterial roads out of London (the A11 to Newmarket and Norwich, and the A12 to Colchester, Ipswich and Great Yarmouth) and subsequent improvements. The first of these was the Eastern Avenue improvement, that opened on 9 June 1924, which provided a bypass of the old road through Ilford and Romford. Proposals for the route first arose in the 1960s as part of the London Ringways plan, which would have seen four concentric circular motorways built in the city, together with radial routes, with the M11 motorway ending on Ringway 1, the innermost Ringway, at Hackney Marsh. A section of Ringway 1 known as the East Cross Route was built to motorway standards in the late 1960s and early 1970s and designated as the A102(M). A section of the M11 connecting Ringway 2 (now part of the North Circular Road) and Eastern Avenue to Harlow was completed in the late 1970s, opening to traffic in 1977. The Ringways scheme met considerable opposition; there were protests when the Westway, an urban motorway elevated over the streets of Paddington, was opened in 1970, with local MP John Wheeler later describing the road's presence within 15 metres of properties as "completely unacceptable environmentally," and the Archway Road public inquiry was repeatedly abandoned during the 1970s as a result of protests. By 1974, the Greater London Council announced it would not be completing Ringway 1. The first Link Road Action Group to resist the M11 link road was formed in 1976, and for the next fifteen years activists fought government plans through a series of public inquiries. Their alternative was to build a road tunnel, leaving the houses untouched, but this was rejected on grounds of cost. Drivers travelling in the areas where the new roads would have been built had to continue using long stretches of urban single carriageway roads. In particular, the suburbs of Leyton, Leytonstone and Wanstead suffered serious traffic congestion. The Roads for Prosperity white paper published in 1989 detailed a major expansion of the road building programme and included plans for the M12 Motorway between London and Chelmsford, as well as many other road schemes. Although the Leyton MP Harry Cohen suggested in May 1989 that the government should scrap the scheme, a public enquiry was held for the scheme in November.

Қарсылық акциясы

1980 жылдары жоспарлаудың салдарынан аймаққа зиян тиді, көптеген үйлер суретшілер мен басып кіргендердің қоғамдастығына айналды. Ақырында, жұмыстарды жүргізу үшін мердігерлер тағайындалды және жоспарланған бағыт бойындағы мүлікті міндетті түрде сатып алу жүзеге асырылды. 1993 жылдың наурыз айында жол құрылысына дайындық барысында, сол кездегі Көлік министрі, Кейтнесс графы, 263 мүліктің бұзуға ұшырауын, 550 адамның көшірілуін, оның ішінде 172 адамның қайта орналасу іздеп отырғанын болжады. Көптеген түпкі тұрғындар, кейбір жағдайларда өмір бойы сол үйлерде тұрғандары, сатуға немесе көшіп кетуге бас тартты. Жергілікті тұрғындардың жол құрылысына қарсы наразылығына Ұлыбританияның және одан тыс аймақтардан келген көптеген жолға қарсы белсенділер қосылды, олар жол бойындағы тегін тұрғын үйлерге қызығушылық танытты. Бұрын Веллингтегі Антинацистік лига төңкерісі сияқты оқиғаларға қатысқан, тәжірибелі наразылар науқанға күш берді. Жаңа келгендер бұрынғы наразылықтар кезінде дамытқан дағдыларын пайдаланып, үйлерге бастапқы кіреберістерді жауып, олардың арасында тікелей жаңа жолдар жасау арқылы "қорғаныс" құрды. Жол құрылысын кешіктіру үшін күрделі әдістер қолданылды. Отырыстар мен құрылыс алаңдарына басып кірулер саботажбен біріктіріліп, құрылыс жұмыстарын уақытша тоқтатуға әкелді. Бұл құрылыс алаңдарын қорғау үшін көптеген полицейлерді және үнемі күзетшілерді жұмысқа тартуға, үлкен шығындарға соқтырды. 1994 жылдың желтоқсанына қарай құрылыстың жалпы құны 6 миллион фунт стерлингке бағаланды және ай сайын 500 000 фунт стерлингке өсті. Наразылар науқанды жария етуде сәтті болды, Ұлыбританияның көптеген газеттері мен телеарналары наразылық акцияларын үнемі көрсетіп отырды. Сол кезде жаңа пайда болған компьютерлік жинау науқан үшін жарнама материалдарын жасау және БАҚ-қа факстер жіберу үшін қолданылды. Үкімет жол бойындағы тұрғындарды үйден шығарып, бос үйлерді бұзуды бастағанда, наразылар кейбір үйлер тобында "Ванстония" сияқты "автономиялық республикалар" деп аталатын жерлерді құрды. Инженерлерді бұзуды тоқтатуға мәжбүрлеу үшін экстремалды әдістер қолданылды, соның ішінде наразылармен бетонмен бекітілген туннельдер жасалды.

By the 1980s, planning blight had affected the area and many of the houses had become home to a community of artists and squatters. Eventually, contractors were appointed to carry out the work and a compulsory purchase of property along the proposed route was undertaken. In March 1993, in preparation for the construction of the road, the Earl of Caithness, then the Minister of State for Transport, estimated that there would be 263 properties scheduled for demolition, displacing 550 people, of which he estimated 172 were seeking rehousing. Several original residents, who had in some cases lived in their homes all their lives, refused to sell or move out of their properties. Protesters from the local area against the link road scheme were joined by large numbers of anti road campaigners from around the UK and beyond, attracted by the availability of free housing along the route. These experienced protesters, who had participated in earlier events such as the Anti Nazi League riots in Welling, gave impetus to the campaign. The new arrivals used the skills they had developed during prior protests to construct "defences", blocking the original entrances to the houses and creating new routes directly between them. Sophisticated techniques were used to delay the construction of the road. Sit ins and site invasions were combined with sabotage to stop construction work temporarily. This led to large numbers of police and constant security patrols being employed to protect the construction sites, at great expense. By December 1994, the total cost of construction had been estimated at £6 million and rising by £500,000 every month. The protesters were successful in publicising the campaign, with most UK newspapers and TV news programmes covering the protests on a regular basis. Desktop publishing, then in its infancy, was used to produce publicity materials for the campaign and send out faxes to the media. When the government began evicting residents along the route and demolishing the empty houses, the protesters set up so called "autonomous republics" such as "Wanstonia" in some groups of the houses. Extreme methods were used to force the engineers to halt demolition, including tunnels with protesters secured within by concrete.

Джордж Гриндегі каштандар ағашы

1993 жылдың соңына дейін М11 жолын кеңейтуге қарсы жергілікті наразылық шектеулі болды. Наразылыққа қарамастан, он жылға жуық уақыт өткенімен, заңды жолдармен наразылық білдіру мүмкіндігі таусылып, жергілікті тұрғындар жолдың салынатынына көнбеді. 1993 жылдың қыркүйек айында сырттан келген наразылықшылар келгенде, көптеген тұрғындар олардың миссиясын «өз қозғалысы» деп қарастырмады. М11 жолын кеңейтудің бір бөлігі Уанстедтегі Джордж Грин астынан туннель салуды көздеді. Тұрғындар бұл жасыл кеңістікті және оның үстінде өскен 250 жылдық тәтті қаштаң ағашын сақтап қалады деп ойлаған, бірақ туннель «ашық әдіспен» салынғандықтан, ағашты кесу қажет болды. Жан Гослинг, Уанстедтегі жол бағдарлаушысы, ағаш құлатылатынын естіген соң, жергілікті балаларды қолдауға шақырды (кейіннен қызметтен босатылды, себебі униформасымен жұмыс істеген кезде наразылыққа қатысқан), ал балалар өз кезегінде ата-аналарын наразылыққа тартты. Осы кезде сырттан келген радикалдар жергілікті халықтың күшті қолдауын алғанын түсінді. 6 қарашада жергілікті тұрғындар ағашқа лента байлау рәсіміне жиналғанда, олардың жолына күзет қоршауы қойылды. Наразылықшылардың көмегімен олар оны бұзды. Наразылықшылар ағаш құлатылуын кешіктіруді жалғастырды. Науқанды жүргізуші заңгерлер сотта ағашқа жолданған хаттың оған заңды түрде тұруға құқық беретінін дәлелдеді, бұл да кешіктіруге себеп болды. 1993 жылдың 7 желтоқсанында таңертең бірнеше жүз полиция қызметкері наразылықшыларды күшпен шығаруға келді, бұл шара он сағатқа созылды. Наразылықшылар полицияға көптеген шағымдар жасады, бірақ полиция барлық айыптауларды жоққа шығарып, тәртіпсіздікті наразылықшыларға жабалақтады. Наразылыққа қатысты ақпарат БАҚ-та көбейді, бірнеше газет ағаштың суретін бас беттеріне шығарды. Лейтоннан депутат Гарри Коэн жобаны және оның ілгерілеуін сынауды бастады. 1994 жылдың наурыз айында ол: «Көлік министрлігінің М11 жолына қатысты дұрыс емес тәсілі – бұл дауыл, және оның құны да жоғары» деді, сондай-ақ полицияның қатысуын «Кувейттің Иракпен оккупациялануының кіші нұсқасы» деп сипаттады. Оның сөзіне сүйенсек, жергілікті тұрғын Хью Джонсқа бұзушылар балға мен шабуырмен қауіп төндірген, «жоба 250 жылдық қаштаң ағашы мен шамамен алты үйді бұзуға кеткен полиция уақытының өзіне 500 000 фунт стерлинг тұсқан».

Until late 1993, local opposition to the M11 extension had been relatively limited. While opposition had been going for nearly ten years, institutional avenues of protest had been exhausted, and local residents were largely resigned to the road being built. When outside protesters arrived in September 1993, few residents saw their mission as "their campaign". One section of the M11 extension was due to tunnel under George Green in Wanstead. Residents had believed that this would save their green, and a 250 year old sweet chestnut tree that grew upon it, but because this was a cut and cover tunnel, this required the tree to be cut down. Support for the protests started to extend to the local community when Jean Gosling, a lollipop lady in Wanstead, upon learning of the tree's impending destruction, rallied the support of local children (and was later fired from her job for doing so while wearing her uniform), who in turn recruited their parents into the protests. It was then that the non resident radicals realised that they had significant local support. When local residents gathered for a tree dressing ceremony on 6 November, they found their way barred by security fencing. With support from the protesters, they pulled it down. Protesters continued to delay the destruction of the tree. Solicitors for the campaign had even argued in court that receipt of a letter addressed to the tree itself gave it the status of a legal dwelling, causing a further delay. In the early morning of 7 December 1993, several hundred police arrived to evict the protesters, which took ten hours to carry out. Protesters made numerous complaints against the police; police, in turn, denied these allegations, attributing any misbehaviour to the protesters. Media attention started to increase regarding the protest, with several daily newspapers putting pictures of the tree on their front pages. Harry Cohen, MP for Leyton, started to become critical of the scheme and its progress. In March 1994, he said "the Department of Transport's pig headed approach to the M11 link road has been a shambles, and a costly one at that," and described the ongoing police presence as "a miniature equivalent of the Iraqi occupation of Kuwait." According to him, local resident Hugh Jones had been threatened by demolition men wielding sledgehammers and pickaxes, adding "the project has cost £500,000 in police time alone, to take over and demolish a 250 year old chestnut tree and half a dozen houses".

Клермонт жолы

1994 жылға қарай, бұзуға жоспарланған мүліктер міндетті түрде сатып алынды, ал көбісі ас үйлер, ванна бөлмелері және баспалдақтары алынып тасталғандықтан тұруға жарамсыз болды. Бір ерекше жағдай – Клермонт жолындағы шағын көше, ол Орталық желінің қасына тікелей орналасқандықтан, оның барлық үйлерін бұзу қажет болды. Көшеге көлік департаментінің көшу ұсынысын қабылдамаған 92 жастағы Долли Уотсоннан басқа, көбінесе наразылық білдірушілер шоғырланды. Ол 32-ші үйде дүниеге келіп, өмірінің көп бөлігін сол жерде өткізген. Ол жолға қарсы наразылық білдірушілермен дос болып, «Олар лас хиппилер емес, менің ешқашан болмаған немерелерім» деді. Наразылық білдірушілер оның құрметіне эшафодтан салынған күзет мұнарасына оның есімін берді. Көшеде жандағы және үйлесімді қауым қалыптасты, тіпті билік өкілдері де оған құрметпен қарады. Үйлердің ішкі және сыртқы қабырғалары әртүрлі суреттермен боялды, ал көшеге мүсіндер орнатылды; көше «көргенге сенімсіз» дейтін көркемдік тамашаға айналды. 1994 жылдың қараша айында Клермонт жолынан күшпен шығарылған тұрғындар болды, бұл M11 байланыс жолына қарсылықтың ірі физикалық наразылық формасы ретінде аяқталды. Сот орындаушылары, толық тәртіпсіздікке қарсы жабдықталған полициямен бірге, бірнеше күн бойы үйлерді бұзды, ал көшеге жақын орналасқан Орталық желі қызметі уақытша тоқтатылды. Күшпен шығару аяқталғаннан кейін, қалған үйлер бұзылды. Нәтижесінде, салық төлеушілерге полиция шығындары үшін ғана бір миллион фунттан астам шығын келді. Дэвид Маклиннің сөзін келтіре келе: «Метрополитен полиция комиссарынан білдіргенімдей, Клермонт жолындағы үйлерді сот орындаушыларына беру үшін наразылықты күзетуге кеткен шығын 1 014 060 фунт стерлингті құрады». Коэн парламентте полицияның қатыгездігіне шағымданып, «Менің сайлаушыларымның көптегені, соның ішінде осал жандар және бағыт бойында тұрғандар қорлық көрді ме?» деді. Сол кездегі Көлік министрі Брайан Маухинни, наразылық білдірушілер бағытқа қарсы наразылықтарын білдіре алатын үш қоғамдық тыңдау өткізілгенін атап өтті.

By 1994, properties scheduled for demolition had been compulsory purchased, and most were made uninhabitable by removing kitchens, bathrooms and staircases. The notable exception was in one small street, Claremont Road, which ran immediately next to the Central line and consequently required every property on it to be demolished. The street was almost completely occupied by protesters except for one original resident who had not taken up the Department for Transport's offer to move, 92 year old Dolly Watson, who was born in number 32 and had lived there nearly all her life. She became friends with the anti road protesters, saying "they're not dirty hippy squatters, they're the grandchildren I never had." The protesters named a watchtower, built from scaffold poles, after her. A vibrant and harmonious community sprung up on the road, which even won the begrudging respect of the authorities. The houses were painted with extravagant designs, both internally and externally, and sculptures erected in the road; the road became an artistic spectacle that one said "had to be seen to be believed". In November 1994, the eviction of Claremont Road took place, bringing an end to the M11 link road resistance as a major physical protest. Bailiffs, accompanied by the police in full riot gear, carried out the eviction over several days, and the Central line, running adjacent to the road, was suspended. As soon as eviction was completed, the remaining properties were demolished. In the end, the cost to the taxpayer was over a million pounds in police costs alone. Quoting David Maclean, "I understand from the Commissioner of Police of the Metropolis that the cost of policing the protest in order to allow bailiffs to take possession of the premises in Claremont road was £1,014,060." Cohen complained in Parliament about police brutality, stating "were not many of my constituents bullied—including vulnerable people, and others whose only crime was living on the line of route?" The then Secretary of State for Transport, Brian Mawhinney, pointed out that there had already been three public inquiries at which protesters could have lodged their objections against the line of the route.

Соңы жақындаған кезде

Клермонт жолындағы үйлерді бұзудан кейін, тұрғын емес наразылық білдірушілер Ньюбери сияқты басқа орындарға көшті. Осы уақытта Лейтонстоун метро станциясының жанындағы Филлбрук жолында вандализм мәселелеріне байланысты бірнеше үйлер бұзылған еді. 1995 жылға қарай, тұрған жалғыз үй – 135-ші үй болатын. Бұл үй бастапқыда қалғандарымен бірдей уақытта бұзу жоспарланған, бірақ пәтер иесіне көшу үшін қосымша уақыт беру мақсатында бұзылмаған. Олар көшкеннен кейін, 1995 жылдың 11 сәуірінде Көлік департаменті су құбырын және шатырдың бір бөлігін алып тастады, ал екі күзетші қызметте қалды. Күзетшілер сол кеште көліктерінде ұйықтап, үйді қараусыз қалдырғанда, наразылық білдірушілер үйге кірді. Үйге Мунстония деген ат берілді (оның үрейлі келбетіне орай, "The Munsters" сериалының атымен). "Ванстония" сияқты, олар өздерін шағын мемлекет деп жариялап, өздерінің мемлекеттік әнұранын және туын жасады, бірақ автор Джо Моран олардың заңдылығын наразылық білдірушілердің "ана елден" әлеуметтік жәрдемақы алуын жалғастыруымен күмәнделді. Клермонт жолындағыдай бір мұнара, шатырдың қалдықтарынан салынды, және қорғаныс және кедергілер жүйесі құрылды. Шамамен 30 наразылық білдірушінің ядросы үйде әрдайым адамдардың болуын қамтамасыз етті (бұл басып алынған үй үшін заңды талап, сондай-ақ шығаруға қарсы қорғаныс). Олар 1995 жылдың 21 маусымында ақыры шығарылды, содан кейін, Клермонт жолындағыдай, ғимарат дереу бұзылды. Мунстониядан наразылық білдірушілерді шығарудың жалпы құны 239 349,52 фунт стерлинг болды, бұл күзетшілердің қосымша шығындарын қамтымайды. Осы кезеңде басталған жол құрылысы, жергілікті тұрғындардың жүйелі саботаждауына қарамастан, көбінесе кедергісіз жалғасты. Ол 1999 жылы аяқталды және A12 деген белгі берілді; оның жалғасы, бұрынғы A102(M), Blackwall туннеліне дейін де осы нөмірді алды. Жолдың ресми ашылуы 1999 жылдың қазан айында салтанатсыз өтті, оны саясаткер емес, Тас жол агенттігінің бас директоры ашты, және салтанатты шараға тек аккредитациясы бар журналистер ғана қабылданды.

Following the Claremont Road eviction, non resident protesters moved on to other sites such as Newbury. Meanwhile, Fillebrook Road near Leytonstone Underground station had already had several houses demolished on it due to problems with vandalism. By 1995, the only house left standing was number 135. The house was originally scheduled for demolition at the same time as the others, but had been left standing in order to give the tenant additional time to relocate. After they had done so, on 11 April 1995, the Department for Transport removed the water supply and part of the roof, and left two security guards on duty. When the guards decided to sleep overnight in their cars that evening, leaving the house unoccupied, the protesters moved in. The house was renamed Munstonia (after The Munsters, thanks to its spooky appearance). Like "Wanstonia", they proclaimed themselves a micro nation and designed their own national anthem and flag, though author Joe Moran mentions their legitimacy was complicated by the protesters continuing to claim unemployment benefits from the "mother country." A tower was built out of the remains of the roof, similar to one that had existed at Claremont Road, and a system of defences and blockades were built. A core of around 30 protesters ensured that there were always people staying there (a legal requirement for a squatted home, as well as a defence against eviction). They were finally evicted on 21 June 1995, whereupon, as at Claremont Road, the building was immediately demolished. The total cost of removing the protesters from Munstonia was given to be £239,349.52, not including additional costs of security guards. Construction of the road, already underway by this stage, was then free to continue largely unhindered, although systematic sabotage of building sites by local people continued. It was completed in 1999 and given the designation A12; its continuation, the former A102(M), was also given this number as far as the Blackwall Tunnel. The official opening of the road in October 1999 took place without fanfare, being opened by the Highways Agency Chief Executive rather than a politician, with only journalists with passes being admitted to the ceremony.

Наразылық акциясының салдары

M11 жол байланысына қарсы наразылық жол байланысының құрылысын тоқтату мақсатында ақыры сәтсіз аяқталды. Жоба бойынша төленген өтемақының жалпы сомасы шамамен 15 миллион фунт стерлингке бағаланды. M12 автожолына қатысты ұсыныстар 1994 жылы магистральдық жолдар бағдарламасының алғашқы қаралуы барысында тоқтатылды. Үкімет тарапынан маңызды жауап 1997 жылғы жалпы сайлаудан кейін Лейбористер партиясының билікке келуімен, Англиядағы магистральдық жолдарға жаңа келісім туралы жариялау арқылы болды. Бұл ұсыныс, соның ішінде Пеннин тауларындағы M65 автожолының құрылысы сияқты, көптеген бұрынғы жол жобаларын жойды, жанармай бағасын өсірді және жол жобалары тек қана шын мәнінде қажет болған жағдайларда ғана жүзеге асырылатынын қамтамасыз етті, сондай-ақ «жаңа жол салуға жауап ретінде ешқандай презумпция болмайды» деді. Кейбір наразылар «Көшелерді қайтарып алу» атты тікелей әрекеттер науқанына қосылды. Бейбітшілікті бұзды деген айыппен тұтқындалған және қамауға алынған наразыл Еуропалық адам құқықтары сотында Ұлыбритания үкіметінің заңнамасына шағымданып, бірақ сәтсіз аяқтады. 2002 жылы, жаңа жол құрылысы және авиацияның кеңеюіне жауап ретінде, жол наразылықтарының ардагерлерінен құралған делегация Көлік министрлігіне барып, өткен наразылықтардың символы ретінде D-құлыпты табыс етіп, жаңа тікелей әрекеттерге дайындалу туралы ескертті. Осы наразылықтардың біріне қатысқан Ребекка Лаш жол наразылықтарын қолдау және үкіметке қарсы күресу үшін Road Block ұйымын құрды. 2007 жылы Road Block «Жақсы көлік» науқанының бір бөлігіне айналды. M11 жол байланысына қарсы наразылықтар Undercurrents видео белсенділік ұйымының құрылуына түрткі болды. Олар белсенділерді наразылықтарды түсіруге оқытып, 1994 жылы M11 жол байланысы науқаны туралы «Тынысыңды ұста» атты 40 минуттық деректі фильмді шығарды. 2007 жылы BBC хабарлағандай, M11 жол байланысының құны наразылардың араласуына байланысты екі есеге өсті.