Рене Плевен: Француз саяхатшысы және мемлекеттік қайраткері
René Pleven
Ре́не Плевень – французский политик (1901-1993), премьер-министр Франции, автор "Плана Плевень" о европейской обороне. Биография, роль в Четвертой Республике.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз саясаткері (1901–1993)
French politician (1901–1993)
Рене Жан Плевен (ʁəne pləvɛ̃; 15 сәуір 1901 – 13 қаңтар 1993) – Төртінші Республиканың көрнекті француз саясаткері. Бос Франция қозғалысының мүшесі болған ол, соғыс кезіндегі қарсылық қозғалысының жалғасы болуы тиіс саяси партия – Демократиялық және социалистік қарсылық одағын (UDSR) құруға көмектесті. 1950 жылдардың басында ол екі рет премьер-министр қызметін атқарды, оның ең маңызды еңбегі – Франция, Италия, Батыс Германия және Бенилюкс елдері арасындағы Еуропалық қорғаныс қауымдастығын құруды көздеген Плевен жоспарын ұсыну болды.
René Jean Pleven (ʁəne pləvɛ̃; 15 April 1901 – 13 January 1993) was a notable French politician of the Fourth Republic. A member of the Free French, he helped found the Democratic and Socialist Union of the Resistance (UDSR), a political party that was meant to be a successor to the wartime Resistance movement. He served as prime minister twice in the early 1950s, where his most notable contribution was the introduction of the Pleven Plan, which called for a European Defence Community between France, Italy, West Germany, and the Benelux countries.
Ерте өмір
Рене Плевен 1901 жылғы 15 сәуірде Ренн қаласында офицердің және Сент-Сир арнайы әскери мектебінің оқу бөлімінің директорының ұлы ретінде дүниеге келді. Париж университетінде заңды оқығаннан кейін, мемлекеттік қызметтегі қаржы корпусына емтиханды өтпеді, сондықтан ол АҚШ, Канада және Ұлыбританияға барып жұмыс істеуге шешім қабылдады. Ол телефон компаниясының басшысы болды. 1924 жылы ол Энн Бомпардқа үйленді.
René Pleven was born in Rennes on 15 April 1901 as the son of a commissioned officer and director of studies at the Special Military School of St. Cyr. After studying law at the University of Paris, he failed the exam for the financial corps of the civil service, so he decided to move to the United States, Canada, and Great Britain to work there. He rose to become a telephone company executive. In 1924, he married Anne Bompard.
Соғыс уақыты
Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін ол АҚШ-та одақтастар үшін ұшақ құрылысын ұйымдастырумен және Франция үшін ұшақтар сатып алумен айналысты. Бірақ бір жыл өткен соң Шарль де Гольдің «Еркін Франция» күштеріне қосылды, олар нацистермен одақтас Виши режиміне қарсы күресті. Плевен Ұлыбритания мен Францияның саяси одағын, егемендік пен қорғаныс күштерін біріктіруді ұсынды. Уинстон Черчилль, Пол Рейно және Шарль де Гольль қолдаған бұл жоспар Германиямен жасалған француз келісіміне қарсы болғандықтан мақұлданбады. Плевен Француздық Экваторлық Африкада «Еркін Франция» үшін қолдау жинауға көмектесті. 1941 жылы де Голь мен оның күштері қуғынға ұшырап Лондонға қайтып келгеннен кейін, ол Франция Ұлттық Комитетінің экономика, қаржы, колониялар және сыртқы істер жөніндегі ұлттық комиссары болды. Осы қызметінде ол 1944 жылы Бразавильде өткен конференцияға төрағалық етті, онда колонияларға қатысты көбірек либералды саясат қабылдады. Кейін ол қайтадан Қорғаныс министрі болды. Оның «Плевен жоспары» деп аталған, қайта қаруланған Германияны біріктіретін Еуропалық қорғаныс қауымдастығын құру туралы ұсынысын голлистер, коммунистер және социалистер қабылдамады. Ол сондай-ақ Индокитайдағы француз колониялық үстемдігін қорғауда қатаң шаралар қолдануды жақтады. 1953 жылы партиясы Вьетнамдағы бейбіт келіссөздерді қолдағаннан кейін, ол UDSR төрағасы лауазымынан кетті. 1952-1954 жылдары Қорғаныс министрі болған ол француздардың Диен-Бьен-Фу шайқасында жеңіліске ұшырауына және бүкіл аймақта француз гегемониясының күйреуіне жауапты болды. Оның орнына 1958 жылы Төртінші Республиканың соңғы Сыртқы істер министрі болды. 1966 жылы Плевеннің әйелі қайтыс болды. Олар Франсуаза және Николь есімді екі қызын қалдырды. 1969 жылдан 1973 жылға дейін Жак Шабан Делмас және Пьер Месмер үкіметтерінде Әділет министрі болып жұмыс істеді, 1970 жылы әйгілі қашқын Анри Шарриерге кешірім берді. 1973 жылы депутат сайлауында жеңіліске ұшырап, туған жері Бретаньдегі аймақтық даму кеңесінің президенті болды. 1993 жылдың 13 қаңтарында 91 жасында жүрек жеткіліксіздігінен қайтыс болды.
Immediately after the breakout of the Second World War, he was in charge of encouraging the construction of aircraft for the Allies in the United States and of purchasing planes for France. but then a year later, he joined Charles de Gaulle's Free French Forces, which resisted the Nazi allied French Vichy Regime. Pleven suggested a political union between Britain and France, with a unification of sovereignty and defensive forces. The plan, supported by Winston Churchill, Paul Reynaud and Charles de Gaulle was not approved due to the opposition of the French armistice with Germany. Pleven helped rally support for Free France in French Equatorial Africa. Returning to London, where de Gaulle and his forces were exiled, in 1941, he became national commissioner for the economy, finance, the colonies and foreign affairs of the French National Committee. In this role, he presided over a 1944 conference in Brazzaville, which opted for a more liberal policy towards the colonies. He then became Defense Minister again. His proposal for a European Defense Community, in which to integrate a re armed Germany, known as the Pleven Plan, was defeated by the Gaullists, communists, and socialists. He also advocated a hard hand in defending French colonial rule in Indochina. In 1953, he resigned as chairman of the UDSR after his party supported the Vietnam peace talks. Being Minister of Defense from 1952 to 1954, he was responsible when the French lost the Battle of Dien Bien Phu initiating the crumbling of French hegemony in the whole region. Instead, he became the Fourth Republic's last Foreign Minister in 1958. In 1966, Pleven's wife died. He had had two daughters, Françoise and Nicole, with her. From 1969 to 1973, he served as Minister of Justice in the governments of Jacques Chaban Delmas and Pierre Messmer, signing the pardon of notorious escapee Henri Charrière in 1970. Losing re election as legislator in 1973, he became president of a regional development council in his native Brittany. He died of heart failure on 13 January 1993 at the age of 91.