Кіріспе
Француз епископы Бернард Сайссет (шамамен 1232 – шамамен 1314 жылғы желтоқсан) Францияның Филипп IV-іне деген ашық наразылығынан король мен оның кеңесшілері және Папа Бонифаций VIII арасындағы шиеленістің күшті атмосферасында мемлекетке қарсы қылмысқа айыпталып, 1302 жылғы Unam sanctam паптық бұйрығына әкеп соқты.
Bernard Saisset (c. 1232 – c. December 1314) whose outspoken disrespect for Philip IV of France incurred charges of high treason in the overheated atmosphere of tension between the king and his ministry and Pope Boniface VIII, leading up to the papal bull Unam sanctam of 1302.
Өмірбаян
Саисе француз тарихында IV Филипке қарсылығымен әйгілі. Ол ежелгі ақсүйек отбасының жақтасы, окситан аристократы болғандықтан, солтүстік француздарды жек көріп, оны Париждің Тулуза епискобы Пьер де ла Шапель Тайльферді "шіркеу мен елге пайдасыз" деп айыптап, ашық көрсетті, себебі ол әрқашан елге жау болған тілде сөйлейтін адам еді, және ел халқы оны сол тілі үшін жек көретін. Әрі, 1301 жылы Саисе IV Филипке папаның легаты ретінде корольдің дінге қарсы шараларына наразылық білдіру үшін жіберілді. Бірақ Пемьерге оралғаннан кейін, ол корольге Фуа графының туы астында (жақында ғана сотта тартысқан) Наваррамен байланысты окситандық тәуелсіздіктің көтерілісін ұйымдастыруға тырысқаны үшін айыпталды. Король екі солтүстік азаматқа, Рим-католик Лизие епархиясының Ауге архидиаконы Ришард Леневуге және Амиен видамдары Жан де Пиккиньиге бірнеше айға созылған тергеу жүргізуді тапсырды. Филиптің әкімшілігі сот заңсыздығымен әйгілі болды, және Саисе Римге қашуға дайын тұрғанда, Амиен видамдары оны түнгі уақытта Пемьердегі епископ сарайында ұстап алды. 1301 жылдың 24 қазанында ол Филип және оның кеңесі алдында пайда болды. Канцлер Пьер Флотте оны мемлекетке опасыздық жасады және 13 ғасыр окситандарына қарсы оңай тағылатын ересі және құдайға қарсы сөздер айтты, сондай-ақ Әйіпті Луидің тозақта екендігі және оны қасиетті деп жарияламау керек еді, және басқа да сенімсіз айыптамалар тағылды. Сот хикаясы бойынша, ол өзінің митрополиті, Нарбон архиепискобы Жиль I Айселин де Монтейгудың қорғауына берілді. IV Филип пападан Саиседі канондық түрде төмендетуді алуға тырысты, бұл оған қарсы іс қозғау үшін қажет болды. Бірақ VIII Бонифаций корольге епископты босатуды бұйырды, осылайша ол өзін Римде ақтауға баруы мүмкін болды, бұл 1296 жылғы Clericis laicos бұрылысынан бері қайнап тұрған папа мен король арасындағы жанжалдың жаңа кезеңін ашты. Жаңа күрес қызуында Саисе, әлдебір күйперіліп, ұмытылды. 1302 жылдың ақпанында ол папаның өкілі Жак де Норманның қарамағына беріліп, бірден елден кетуге бұйырылды. Ол Ананьидегі оқиғадан кейін Римде тұрды. 1308 жылы Авиньонда тұратын жаңа папа (V Климент) король Саиседі кешіріп, оны орындығына қайтарды. Ол шамамен 1314 жылы Пемьерде, Пемьер епископы болып қайтыс болды.
Further, Saisset was sent in 1301 as a papal legate to Philip IV to protest the king’s anticlerical measures. But on his return to Pamiers he was denounced to the king as having tried to raise a rebellion of Occitan independence, associated with Navarre, under the banner of the Count of Foix (with whom Saisset had until very recently been embroiled in the courts). The king charged two northerners, Richard Leneveu, archdeacon of Auge in the Roman Catholic Diocese of Lisieux, and Jean de Picquigni, vidame of Amiens, to make an investigation, which lasted several months. Philip’s ministry had a well earned reputation for judicial violence, and Saisset was on the point of escaping to Rome when the vidame of Amiens surprised him by night in his episcopal palace at Pamiers. He was brought to Senlis, and on October 24, 1301 he appeared before Philip and his court. The chancellor Pierre Flotte charged him with high treason, and the old charges of heresy and blasphemy that were always easily levelled against 13th century Occitans, and for saying that Saint Louis was in Hell and should never have been canonized, and other less than credible charges. By a judicial fiction he was placed in the comparative safe keeping of his own metropolitan, the archbishop of Narbonne, Gilles I Aycelin de Montaigu. Philip IV tried to obtain from the pope the canonical degradation of Saisset that was necessary before proceeding against him. Boniface VIII, instead, ordered the king to free the bishop, in order that he might go to Rome to justify himself, which opened a new stage in the quarrel between the pope and king that had been simmering since the Bull Clericis laicos of 1296. In the heat of the new struggle, Saisset was fortunately forgotten. He had been turned over in February 1302 into the keeping of Jacques des Normands, the papal legate, and was ordered to leave the kingdom at once. He lived at Rome until after the incident at Anagni. In 1308, with a more tractable new pope (Clement V) in residence at Avignon, the king pardoned Saisset, and restored him to his see. He died in Pamiers, still bishop of Pamiers, about 1314.