Шексіз су асты кемелер соғысы: Тарих және халықаралық қатынастардағы әсері
Unrestricted submarine warfare
Шексіз су асты кемелер соғысы: тарихы, бірінші және екінші дүниежүзілік соғыстардағы рөлі. Ескертусіз кемелерді батыру тактикасы туралы маңызды ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Әскери доктрина
Military Doctrine
Шексіз су асты кемелерімен жүргізілетін соғыс – бұл теңіз соғысының бір түрі, онда су асты кемелері жүк тасымалдайтын кемелер мен танкерлер сияқты сауда кемелерін ескертусіз батырады. Шексіз су асты кемелерімен соғыс жүргізудің қолданылуы Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстар кезіндегі халықаралық қатынастарға маңызды әсер етті. Оның тарихы неміс шешімдерімен үлкен байланысты. Суда шектеусіз соғыс жүргізуді шектеуге бағытталған әрекеттер болды, олардың кейбіреулері 20-ғасырдың басына дейін, жер үсті шабуылшыларына арналған ережелерді кеңейту ретінде қалыптасқан. Бастапқыда су асты кемелері палубалық қаруларды пайдаланып, су бетінде сәтті шабуылдар жасаса, ал су астында ескертусіз шабуылдау нысананың қаруланған жағдайда қашып кетуіне немесе өзін қорғауына мүмкіндік бермейді.
Unrestricted submarine warfare is a type of naval warfare in which submarines sink merchant ships such as freighters and tankers without warning. The use of unrestricted submarine warfare has had significant impacts on international relations in regards to both the First World War and the Second World War. Its history has been dominated by German decision making. There have been attempts to limit the use of unrestricted naval warfare, with some dating back to before the turn of the 20th Century as an extension of rules for surface raiders. While initially submarines operated successfully by attacking on the surface using deck guns, attacking without warning while submerged reduces the opportunity for the target to escape or defend itself if armed.
Тарих
Әдеттегі теңіз заңдары (әсіресе, крейсерлік ережелер деп аталатын) жаудың әскери кемелеріне еркін шабуыл жасауға рұқсат берсе, азаматтық және бейтарап кемелерге тек контрабанда (бұрын жарияланған тізімде көрсетілген) тасымалдаған жағдайда ғана араласуға болады, ал экипаждың өмірі сақталған болуы керек. Теңіздегі соғысқа ресми шектеулер 1899 жылғы Гаага конвенциясымен белгіленген. Дегенмен, Бірінші дүниежүзілік соғыстың басында Германияның императорлық теңіз күштерінің салыстырмалы түрде әрекетсіздігі жоғары лауазымды шенеуніктер тарапынан қатты сынға ұшырады. Теңіз күштерінің рөлін арттыру және U-кемелерінің соғысындағы алғашқы табыстарға қуанып, адмирал Тирпиц және адмирал фон Поль U-кемелеріне британдық (және кейбір жағдайларда бейтарап) кемелерге шабуыл жасауға еркін рұқсат берілсе, Британияны алты апта ішінде "ұстамдылыққа" мәжбүрлеуге болатын жоспарды ұсынды. Адмиралдар баспасөз арқылы қоғамдық пікірге жүгініп, су асты кемелерін "ғажайып қару" ретінде көрсетті, бірақ қолда бар кемелердің саны өте аз болды. "Шок эффектісі" кеме қатынасын тоқтатуға және бейтарап елдердің бұл науқанды британдық теңіз блокадасына лайықты жауап деп есептеуіне әкелуі күтілді. Канцлер Бетман Холльвег 1915 жылдың 1 ақпанында бұл стратегияны қабылдады және келесі күні нұсқаулық шығарды, ал 4-і күні бұл туралы ресми хабарландырылды. Ең драматикалық жағдай 1915 жылдың мамыр айында бірнеше минут ішінде суға батты. АҚШ-тың наразылығына жауап ретінде Германия канцлері Бетман Холльвег жолаушылар кемелерін нысанаға алмау және бейтарап кемелерге соққы бермеу үшін барлық күшін салу туралы құпия нұсқаулық берді, бұл шара 1915 жылдың тамызында "Германияның" суға батуынан кейін шектеусіз соғысты тоқтату туралы ресми және қоғамдық мәлімдемеге әкелді. Су асты кемелері 1916 жылға дейін жүлделік ережелер бойынша жұмыс істеді, тіпті 1915 жылы да шабуылдардың көп бөлігі су бетінде жасалды. Императорлық адмиралтейство штабының бастығы адмирал Хеннинг фон Хольцендорф 1917 жылдың басында шабуылдарды қайта бастау және осылайша британдықтарды аштыққа ұшырату үшін сәтті әрекет етті. Германияның жоғары басшылығы шектеусіз су асты кемелері соғысын қайта бастаудың АҚШ-пен соғысқа бастауы мүмкін екенін түсінді, бірақ американдық жұмылдырудың Батыс майданда неміс жеңісіне жеткізбеу үшін тым баяу болатынын есептеді. Бұрын бейтарап болған АҚШ британдықтардың жағына қарай соғысқа қосылды. Германияның қабылдаған шешімі АҚШ-ты соғысқа кіргізген "итеру механизмі" болды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін сауда кемелеріне су асты кемелерінің шабуылдарын тыйым салатын халықаралық ережелерді құруға күшті күш жұмсалды. Франция келісімді ратификацияламағандықтан, ол күшіне енген жоқ. 1936 жылы мемлекеттер Су асты кемелері соғысына қатысты Лондон хаттамасына қол қойды. Теңіз шабуылы қабылданатын болып есептелуі үшін, жауынгерлік кемелер сауда кемелерін іздестіріп, экипаждарды "қауіпсіз жерге" жеткізіп, содан кейін батыруы керек болды. Соғыс аралық кезеңде су асты кемелерімен шектеусіз соғысқа тыйым салу тым беймәлім деп сипатталды, осылайша ережелерді және келісімдерді қалай түсіндіруге қатысты келіспеушіліктер туды.
Customary naval law (specifically, so called cruiser rules) specified that while enemy warships may be attacked freely, civilian and neutral ships can only be interfered with if carrying contraband (announced previously in a contraband list), and the lives of the crew should be protected. Formal limitations on warfare at sea date back to the 1899 Hague Convention. However, the Imperial German navy was heavily criticised internally by high level officials for their relative inactivity at the start of WWI. To boost the role of the navy, and buoyed by early successes of U boat warfare, Admiral Tirpitz and Admiral von Pohl suggested a plan whereby U boats, given a free hand to attack British (and in some cases, neutral) shipping, could potentially force Britain into a "concillatory mood" in as few as six weeks. The admirals appealed to public opinion through press interviews, posing the submarines as "miracle weapons", despite the extremely small number of vessels available. It was believed that a "shock effect" would cause shipping to cease, and that neutrals would judge the campaign a reasonable reprisal for the British naval blockade. Chancellor Bethmann Hollweg accepted this strategy on February 1, 1915, and a directive issued the next day, with a public announcement on the 4th. In the most dramatic episode they sank in May 1915 in a few minutes. In the face of US anger, German Chancellor Bethmann Hollweg obtained a secret directive to exclude passenger vessels from being targeted and to make strenuous measures to avoid striking neutral vessels, a measure made into a formal and public suspension of unrestricted warfare after the sinking of in August 1915. Submarines operated under prize rules for 1916 indeed even during 1915 the majority of attacks were made on the surface. Admiral Henning von Holtzendorff, chief of the Imperial Admiralty staff, argued successfully in early 1917 to resume the attacks and thus starve the British. The German high command realized the resumption of unrestricted submarine warfare meant war with the United States but calculated that American mobilization would be too slow to stop a German victory on the Western Front. The United States, who were previously neutral, joined the war in favour of the British. The decision made by Germany became one of the "trigger mechanisms" causing the US to enter the war. After World War I, there was a strong push to construct international rules prohibiting submarine attacks on merchant ships. France did not ratify, so the treaty did not go into effect. In 1936, states signed the London Protocol on Submarine Warfare. To be deemed acceptable, naval attacks needed to follow prize rules, which called for warships to search merchantmen and place crews in "a place of safety" before sinking them. Interwar prohibitions on unrestricted submarine warfare have been described as being too unspecified, thus leading to disagreements over how to interpret the rules and agreements.