Кіріспе

Иса Мәсіхті айқышқа шегелеу үшін қолданылған шегелер саны туралы еретикалық христиандық сенім – триклавиандық. Триклавиандық – Иса Мәсіхті айқышқа шегелеу үшін үш шеге қолданылды деген сенім. Қасиетті шегелердің нақты саны ғасырлар бойы күмәндау тудырған мәселе. Фабердің кітабында бастапқы дереккөздерге сілтеме жасалмайды және Иннокентий III-тің құжатының аты мен күні көрсетілмейді. Бұл тақырыпты зерттеген басқа ғалымдар, мысалы Герберт Турстонның 1914 жылғы «Католик энциклопедиясы» мақаласында мұндай құжат туралы ешнәрсе айтылмаған. Джордж Стэнли Фабер өзінің 1838 жылғы «Ежелгі валленстер мен альбигендердің тарихы мен теологиясын зерттеу: Мәсіхтің шынайы шіркеуінің мәңгілігін уәделерге сәйкес көрсету» атты еңбегінде былай деп жазады: Мен кейбір күдіксіз емеспін, Мәсіхтің бес жарасы туралы айтылған асыл сабақтың, қолданылған шегелер саны туралы үнсіздігі, оның жазылған күнінің дұрыстығына қосымша дәлел келтіреді. XIII ғасырда Туйлық Лукас бұл мәселеде кеңінен жазған. Ол әлемнің көптеген жалған пікірлерге бет бұрғанын айтады және әсіресе Альбигендердің Мәсіхтің тәнінде шынымен азап шеккенін жоққа шығарған докетизмін, сондай-ақ басқа секталардың үш шеге ғана айқышқа шегеленгенін және Иеміздің оң емес, сол жағына найзамен соққан деген негізсіз ілімін атап көрсетеді. Бұл соңғы пікір он бірінші ғасырдың соңында айтылды. Бірақ Папа Иннокентий III соңында және қатесіз түрде төрт шеге қолданылғанын және римдік сарбаз Мәсіхтің оң жағын тесіп өткенін анықтады. Бұл шешім, әрине, триклавиандыққа ерестік таңбасын қойды. Папаның үкімі кереметпен расталды. Төрт шеге қолданылғанын және оң жақ тесілгенін дәлелдеу үшін Лукас Туй Франциск Ассизидің ерекше жағдайын келтіреді. Оның денесінде біздің Құтқарушымыздың бес жарасы табиғи емес түрде қалды, екі қолының ішкі жағында және екі аяғының сыртында төрт шеге басының бейнесі пайда болды, ал оң жағында өте анық жара болды, ол көбінесе қанды шығарды. Бұл әулие Лионның кедейлері мен қорланғандарына қарсы Інокентий III бастаған екі орденнің бірін құрған. Бұл жобаның бір бөлігі ретінде ол өзін-өзі белгілеуге тырысты, біз көріп отырмыз, ол өзіне қарсы тұруға арнайы тағайындалғандардың ескі триклав ересіне қарсы нақты куәлік беру үшін. Барлық тарап бес жараны мойындады, бірақ Францисктың қолы мен аяғындағы төрт тот басқан шегелердің бейнесі, әрине, жарақаттардың төртеуі үш емес, төрт шегемен жасалғанын дәлелдеді. Мұндай аргумент Франциске қарсы тағайындалғандарға қарсы қолданылмады, егер олар үш шеге қолданылғанына сенбесе. Сондықтан бір ғасыр бұрын асыл сабақтың авторы, менің ойымша, триклавиандық болған, бес жараны атады, бірақ, мүмкін, қажетсіз реніштің алдын алу үшін шегелер саны туралы үнсіздік сақтады және оң жақ немесе сол жақ тесілгенін нақтыламады. [396–8-беттердегі түсіндірмеден алынған. Фабердің баса назары.]

Өнердегі бейнелеу

Орта ғасырларда Мәсіхтің айқышқа қадалуы көбінесе төрт шегемен бейнеленгенімен, XIII ғасырдан бастап Батыс өнерінде Мәсіхті айқышқа қадалған күйде, екі аяғы бірінің үстіне бірі қойылған және бір ғана шегемен тесілген етіп көрсету басталды. Әйгілі Григорий Назианзға жатқызылатын "Christus patiens" поэмасы мен Нонн мен Константинопольдік Сократтың еңбектерінде де үш шеге туралы айтылады.