Кіріспе

Неолиттік қабір немесе Уилтширдегі құдық, Англия. Батыс Кеннет Ұзын Құрғысы, сондай-ақ Оңтүстік Ұзын Құрғысы деп те аталады, Оңтүстік-Батыс Англия графтығы Уилтширдегі Авебери ауылының жанында орналасқан камералы ұзын құрғыс. Б.з.д. 37 ғасырында, Ұлыбританияның ерте неолит кезеңінде салынған, қазіргі күні ішінара қалпына келтірілген күйде сақталған. Археологтар ескерткіштің Еуропадан Ұлыбританияға егіншілік енгізілгеннен кейін көп ұзамай, мал өсірушілер қоғамымен салынғанын анықтады. Неолит дәуіріндегі Еуропа бойынша кеңінен таралған ұзын құрғыс салу сәулеттік дәстүрінің бөлігі болса да, Батыс Кеннет Ұзын Құрғысы Батыс Британиядағы құрғыштардың жергілікті аймақтық түріне жатады, қазір Cotswold Severn тобы деп белгілі. Олардың ішінде ол Солтүстік Уилтширдің жоталарындағы Авебери маңында орналасқан шамамен отыз құрғыстың бір бөлігі болып табылады. Жерден, жергілікті сарсен мегалиттерінен және Котсуолдтан әкелінген оолиттік әктастан салынған, ұзын құрғыс төртбұрышты топырақ үйіндісінен және сыртқы жиектің тастарынан тұрады. Оның нақты құрылыс мерзімі белгісіз. Б.з.д. 3670-3635 жылдар аралығында камераға адам сүйектері орналастырылған, олар ерлер, әйелдер, балалар мен ересектердің қосындысын көрсетеді. Содан кейін бұл орынды жерлеу орны ретінде пайдалану тоқтатылып, шамамен бір ғасырға дейін үзіліс болған. Б.з.д. 3620-3240 жылдар аралығында ол қайтадан жерлеу орны ретінде пайдаланыла бастаған, бірнеше ғасырлар бойы адам және жануар қалдықтарын қабылдаған. Осы кезеңде түрлі шақыр тастар мен керамика сынықтары да оған орналастырылған. Кейінгі неолит кезеңінде ұзын құрғыстың кіреберісі үлкен сарсен тастарымен жабылып, бұғатталған. Кейінгі неолит және ерте қола дәуірінде Батыс Кеннет Ұзын Құрғысының төңірегіндегі ландшафт салтанатты ескерткіштердің көптеп салынуына куә болды, олардың ішінде Авебери хенджі мен тас шеңберлері, Батыс Кеннет даңғылы, Қасиетті орын және Силбери төбесі бар. Рим-Британ кезеңінде ұзын құрғыстың жанына шағын монета қоймасы көмілген. 17 ғасырда бұл ескерткішке антикварлардың қызығушылығы оянды, ал археологиялық қазба жұмыстары 1859 жылы және 1955-1956 жылдары жүргізілді, одан кейін ол қайта құрылымнан өтті. Қазіргі таңда ол Англия мұрасының қамқорлығындағы ескерткіш болып табылады, ЮНЕСКО-ның «Стоунхендж, Авебери және байланысты орындар» әлемдік мұрасының бөлігі ретінде тіркелген және жыл бойы келушілерге тегін ашық.

Орналасқан жері

Батыс Кеннет Ұзын қоршауы Уилтширдің орталық бөлігіндегі Авебери ауылының жанында табылады. Ол Кеннет аңғарының жоғарғы бөлігіндегі төбенің биік жерінде орналасқан. Солтүстік жағынан Авебери көрінісі ашылады, ал оңтүстік жағынан Сент-Аннн төбесі мен Уонсдайк көрінеді.

Контекст

Ерте неолит дәуірі – Ұлыбритания тарихындағы революциялық кезең. Б.з.д. 4500 және 3800 жылдары аралығында өмір салтында кең ауқымды өзгерістер болды, себебі Британ аралдарындағы қауымдар ауыл шаруашылығын негізгі күнкөріс түрі ретінде қабылдады, бұрынғы мезолиттік кезеңді сипаттаған аңшы-жинақшы өмір салтын қалдырды. Бұл континенттік қоғамдармен байланыс нәтижесінде болды, бірақ бұл өзгеріске мигранттардың көптеп келуі әсер еткені ме, әлде жергілікті мезолиттік британдықтар континенттен ауыл шаруашылығы технологияларын қабылдағандығы салдары ма, әлі анық емес. Осы кезеңде Ұлыбританияның көп бөлігі орманды болды. Аралдың көп бөлігінде осы кезеңге тән дәнді дақылдардың немесе тұрақты тұрғын үйлердің іздері аз, археологтар бұл аралдағы ерте неолиттік экономиканың негізінен мал шаруашылығы – мал өсіруге негізделгенін, ал адамдар көшпелі немесе жартылай көшпелі өмір салғандығын көрсетеді.

Котсуолд-Северн қабірлері

Батыс Еуропа бойынша ерте неолит дәуірінде адамдар алғаш рет монументалды құрылымдар салды. Бұл құрылымдардың ішінде камералы ұзын дөңгелектер, тіктөртбұрышты немесе сопақ пішіндес топырақ үйінділері және бір жағына салынған камералар болды. Кейбір камералар ағаштан, ал басқалары қазір "мегалиттер" деп аталатын үлкен тастардан тұрғызылды. Ұзын дөңгелектер көбінесе қабірлер ретінде пайдаланылып, ішіндегі камерада қайтыс болғандарды сақтайтын. Ерте неолиттегі денелер көбінесе жалғыз жерленбеді, олардың орнына қауымдастарымен бірге ұжымдық жерлеу рәсіміне қойылды. Бұл камералы қабірлер ерте неолитте Батыс Еуропаның теңіз жағалауында, Оңтүстік-Шығыс Испаниядан бастап Швецияның оңтүстігіне дейін, соның ішінде Британ аралдарының көп бөлігінде салынды. Бұл сәулеттік дәстүр біздің заманымыздан бұрынғы төртінші мыңжылдықтың бірінші жартысында континенттік Еуропадан Ұлыбританияға әкелінді. Қазіргі Түркиядағы Гөбекли Тепе сияқты олардан бұрын салынған тас ғимараттар болғанымен, камералы ұзын дөңгелектер адамзаттың тас құрылысын пайдаланудың алғашқы және кең тараған дәстүрін құрайды. Археологтар Джошуа Поллард пен Эндрю Рейнольдс б.з.б. төртінші мыңжылдықтың ортасында Авебери маңындағы ландшафттың "сырттан сезілмейтін түрде өзгере бастағанын" атап өтті. Солтүстік Уилтширдің жоталарында шамамен отыз ерте неолиттік ұзын дөңгелек белгілі, олардың 17-сі камералы болған немесе болуы мүмкін, ал қалғандары камерасыз. Ерте неолитте одан да көп болуы мүмкін, кейбір мысалдар мыңжылдықтар бойындағы егіс шаруашылығының салдарынан жойылған. Сақталғандары Солтүстік Уилтширде шамамен 20 километрге 15 километрге созылатын және Авебери маңында орналасқан аймаққа таралып орналасқан. Олардың орналасу орындары әртүрлі: кейбіреулері аңғарлардың түбінде, ал басқалары төбелерде немесе төбелердің беткейлерінде орналасқан. Олардың арасындағы көріну қашықтығы олардың орналасуында маңызды рөл атқармаған сияқты, өйткені көптегендері шектеулі көрініске ие және оларды орман қоршауы мүмкін. Қазба жұмыстары жүргізілген көптеген орындар бұрыннан адам қызметі болған жерлерде салынғанын көрсетеді, мысалы, тазалау, егіс егу немесе қоныстану. Поллард пен Рейнольдс бұл "белгілі бір орындардың бұрынғы байланыстарын пайдалануға жасалған шынайы әрекет" екенін көрсетті.

Дизайн және құрылыс

Вест-Кеннет Лонг Барроу салынған жер бұрынғы адам қызметі үшін пайдаланылған болуы мүмкін. Мұны 1950 жылдары ескерткіштің астындағы топырақтан табылған қарапайым ыдыстың сынықтары дәлелдейді. Лонг Барроудың сәулеттік стилі және адам қалдықтарының бастапқы жерлеу стилі 1950 жылдары қазба жұмыстарын жүргізген археологтарды оның ерте неолит дәуіріне жататындығына сендірді. Жақын орналасқан ескерткіш – жел диірмені төбесіндегі қоршау, ерте неолитке жататындығын көрсеткен үш радиокөміртектік сынақтарды көрсетті, бұл археологтарды Лонг Барроудың да ерте неолитке жататын күнін қарастыруға итермеледі. 1960 жылдары кедергілерді зерттеу арқылы анықталған қабырғалық арықтардағы иілімдердің болуы археологтарды ұзын шұңқыр бірнеше кезеңде салынған болуы мүмкін деген қорытындыға әкелді. Вест-Кеннет Лонг Барроу бұрын кішкентай құрылыс болған, ол ерте неолит кезеңінде кеңейтілген болуы мүмкін. Осы тұрғыдан алғанда, оны Wayland's Smithy сияқты басқа Cotswold Severn камералы ұзын шұңқырымен салыстыруға болады, ол да кеңейтілген. Солтүстік Уилтширде қазылған ұзын шұңқырлардың көптегені, мысалы, Оңтүстік көшесі мен Бекгемптон жолының астындағылары, сол жерлерде шұңқырлар тұрғызылғанға дейін кішкентай құрылымдарды қамтыды. Поллард пен Рейнольдс бұл құрылымдардың "жергілікті рухтарды немесе ата-бабаларының қорғаушыларын қанағаттандыру үшін орнатылған кішкентай "құрбандық орындары" болуы мүмкін" деген болжам жасады.

Қиыршық

Батыс Кеннет Лонг Барроудың ұзындығы 100 метр, ені 20 метрді құрайды. Археолог Тимоти Дарвилл оның көптеген ұзақ бұрыштардан әлдеқайда үлкен екенін айтқан, алайда Дербиширдегі Лонг Лоу және Колнпен сияқты басқа да мысалдармен салыстыруға болады. Ескерткіштің екі жағынан да ор қазылған.

Камера

Тас камера Котсвольд-Северн тобындағы көптеген басқа мысалдарға қарағанда "күрделірек" деп сипатталған. Ол сарсендерден салынған. Ол шұңқырдың ішінде 12 метрге дейін созылады. Шатыры камера еденінен 1,7 метрден 2,2 метрге дейін биіктікте орналасқан. Бұл биіктік келушілерге тік тұруға мүмкіндік береді, бұл камералы ұзын шұңқырлардың сирек кездесетін ерекшелігі. Беллас Кнап және Улей Лонг Барроу сияқты, көбінесе кездесетін камералы шұңқырлардың камералары бір метрден төмен биіктікте болады. Поллард пен Рейнольдс "бұл жабық кеңістік емес, қайта мәйіттерге оңай қол жеткізуге және, мүмкін, өлгендер мен ата-бабалармен байланыс жасау үшін кейбір таңдаулы адамдардың камераларда мерзімік жиналуына мүмкіндік беретін кеңістік" деп ұсынды. Поллард пен Рейнольдс шұңқырға тас қайрау тастарын қосудың "осы тастардың тарихын және байланыстарын иеленуге" бағытталған әдейі таңдау болғанына сенді. Оолиттік әктас Вест-Кеннет Лонг Барроудың құрғақ тас қабырғасында да қолданылған; Адамның қабірінде де осылай қолданылған, ал осы тастың кішкентай сынықтары Шепард дүкенінде, Истон Даун, Хорслип және Кичен Барроудағы камерасыз ұзын шұңқырларда табылған. Бұл тас солтүстік Уилтширдің осы аймағында табиғи түрде кездеспейді, бірақ Фром және Бат аймақтарынан әкелінуі керек еді. Оның алыс жермен байланысты болғандықтан, эстетикалық сапалары үшін немесе оның құдайлардың мәнін сақтаған деп сенгендіктен осы ескерткіштерге қосылуы мүмкін. Сонымен қатар, бұл ескерткіштерді салғандар Котсвольд аймағын өздерінің ата-бабаларының отаны деп қарастырған болуы мүмкін және осы құрылымдарда оолиттік әктасты пайдалану өзінің тарихымен байланысу құралы болған.

Қабір ретінде пайдалану

Ұзын күмбездің ішіндегі қаңқа материалдарынан алынған радиокөміртектік деректер, ондағы ең көне адамдар шамамен 3670–3635 жылдары (81% ықтималдық) немесе 3575–3545 жылдары (14% ықтималдық) қайтыс болғанын көрсетті. Осы бастапқы кезеңдегі соңғы жерлеу шамамен 3640–3610 жылдары (77% ықтималдық) немесе 3550–3520 жылдары (18% ықтималдық) жүргізілген. Бұл ұзын күмбездің жерлеу орны ретінде алғашқы қолданылуының “қысқа мерзімді” болғанын көрсетеді: 10–30 жыл (68% ықтималдық) немесе 1–55 жыл (94% ықтималдық). Бұл деректер Батыс Кеннет Ұзын Күмбезінің, жақында қайтыс болған адамдарды орналастыру үшін шамамен 3670–3635 жылдары (81% ықтималдық) немесе 3575–3545 жылдары (14% ықтималдық) аралығында салынғанын ұсынады. Мүмкін, ескерткіш қайтыс болғаннан бұрын салынған, немесе сүйектер күмбезге орналастырылғанға дейін басқа жерде сақталған, сонда ұзын күмбез одан ертерек немесе сәл кешіккен болуы мүмкін. Бұл бастапқы жерлеу кезеңінен кейін, екінші кезең басталар алдында бір ғасырдан астам үзіліс болды. Осы кезеңде ұзын күмбездің құлау белгілері байқалды, құрғақ тас қабырғасының бөліктері құлады. Бейлисс және авторлар бұл кезеңде Батыс Кеннет Ұзын Күмбезінің “құрылымы мен мазмұны адамдардың санасынан шығып қалған, немесе енді қол жетімді емес” ескерткіш болғанын болжады. Радиокөміртектік деректерге сәйкес, жерлеудің екінші кезеңі шамамен 3620–3240 жылдары (95% ықтималдық) басталды және үшінші мыңжылдықтың екінші жартысына дейін жалғасты. Осылайша, бұл екінші кезең бірнеше ғасырға созылды. Бұл толтыру бастапқы жерлеулерді жапқан сарсен тақталарымен, содан кейін әккіш үйінділерімен, топырақпен және сарсенмен, сондай-ақ адам және жануарлардың қалдықтарымен белгіленді. Олардың көп бөлігі жас адамдардың қалдықтарынан тұрды, мысалы, оңтүстік-шығыс камерасында кем дегенде бес нәрестенің денесі табылған. Мүмкін, бұл адам сүйектері ұзын күмбезден тыс жерде ғасырлар бойы жиналған, және тек бір оқиғаның бөлігі ретінде оған орналастырылған. Екінші жерлеу қабаттарында адам сүйектерімен қатар артефакттар да табылды. Кремний және сүйек құралдары болған. Керамикалық бұйымдардың ішінде Grooved ыдысы, Beaker ыдысы және Питербороу ыдысының үш стилі бар: Эббсфлит, Мортлейк және Фенгейт. Бұл қыш ыдыстар кем дегенде 250 түрлі ыдыстан жасалған. Поллард пен Рейнольдс “ең консервативті бағалау бойынша да” бұл керамикалық сынықтардың “мың жылға созылуы мүмкін” екенін атап өтті.

Аяқтау

Б.з.д. үшінші мыңжылдықта сарсен тастары мен топырақ ішінара ауланы жабу үшін пайдаланылды. Б.з.д. үшінші мыңжылдықтың соңында ауланың алдына үш үлкен сарсен тасынан тұратын қасбет орнатылды, ол бұл камераға кіруге толық кедергі келтірді. Бұл іс-әрекет Неолиттің соңғы кезеңінің аяғы мен ерте қола дәуірінің басындағы Авебери тас шеңбері мен Қасиетті орындағы негізгі тас құрылыс кезеңдерімен бірдей уақытта немесе одан сәл кейін болған болуы мүмкін. Батыс Кеннет Ұзын қоршауы, Шығыс Кеннет Ұзын қоршауы және Жел диірмені төбесі Қасиетті орыннан көрінетін нысандардың арасында.

Мағынасы мен мақсаты

Британияның ерте неолит дәуіріндегі қауымдастықтар өлгендерді ритуалды жерлеуге мезолит дәуіріндегі ата-бабаларына қарағанда көбірек мән берген. Археологтар бұл өзгерістің себебін ерте неолиттік британдықтардың ата-бабаларға табынушылыққа берілуімен, өлгендердің рухтарына құрмет көрсетуімен және олардың тірі ұрпақтарының игілігі үшін табиғат күштерімен араласа алатындарына сенуімен байланыстырады. Ерте неолиттік адамдар қабірлерге кіріп, оларды храмдар немесе киелі орындар ретінде пайдаланып, өлгендерді құрметтеу және олардан көмек сұрау рәсімдерін орындаған болуы мүмкін. Тарихшы Рональд Хаттон мұндай ескерткіштерді "мазарлық киелі орындар" деп атады, олардың екі мақсатын көрсетеді. Британияда бұл қабірлер көбінесе биік төбелер мен беткейлерде, айналағы жерлерге көрініп тұратындай, мүмкін, әртүрлі аумақтардың шектесетін жерлерінде орналасқан. Археолог Каролина Малоун атап көрсеткендей, қабірлер "аумақ, саяси адалдық, меншік және ата-бабалар" туралы ақпарат беретін ландшафттық белгілер ретінде қызмет еткен. Көптеген археологтар бұл мазарлық киелі орындар әртүрлі тайпалар арасындағы аумақтық шекаралар болған деген пікірді қолдайды, ал басқалары мұндай белгілер көшпелі малшылар қоғамына көп пайда бермейтінін айтады. Оның орнына, олар мал өткелдерін көрсететін белгілер болуы мүмкін деген ұсыныс жасалған. Археолог Ричард Брэдли бұл ескерткіштердің құрылысы жерді бақылау және меншікке алу әрекетін көрсетеді деп санайды, бұл аңшы-жинаушы мезолиттен мал өсіруші ерте неолитке өту кезіндегі ойлау жолындағы өзгерістің нәтижесі. Басқалар бұл ескерткіштерді мезолиттік аңшылар мен жинаушылар қасиетті деп есептейтін жерлерде салған болуы мүмкін деп болжайды.

Адам қалдықтары

Ұзын дөңгелектің ішіндегі жерлеулер 1859 жылы, содан кейін 1955–56 жылдары қазба жұмыстары кезінде табылды. 1980 жылдардың басында 1950 жылдары табылған сүйектердің төртеуі Оксфорд университетінде радиокөміртектік талдаудан өтті. 2000 жылдардың басында остеоархеологтар сүйектерді қайта зерттеп, дөңгелектің ішіндегі 25 адам мен бір ешкінің қаңқасынан радиокөміртектік даталар алды. Олар 1950 жылдарғы есептерде осы адам қалдықтарын түсінуде қателіктер болғанын, мысалы, біріншілік және екіншілік шөгінділерді әрқашан ажырата алмағанын хабарлады. Пиггот бұл біріншілік шөгінділерге барлығы 43 адам кіргенін айтты. Деректерді кейінірек қайта қарау кезінде ұзын дөңгелектің ішінде 36 адамның жерленгені мүмкін екені болжалды. Алайда, остеоархеологтар Мартин Смит пен Меган Брикли Вест-Кеннеттен табылған қаңқа материалдарында "демографиялық бөлістерді анықтау қиын" екенін атап өтті. Қаңқа қалдықтары әртүрлі жыныстарға жататын, ер және әйел қаңқаларының арақатынасы шамамен тең болды. Қалдықтардың жасы да әртүрлі болды, өйткені бес трансепттің төртеуінде ересектер мен жастардың қалдықтары табылды. 2000 жылдарғы зерттеуде кем дегенде бес адамның жеткілікті дене мүшелері табылды, олар "депозит жасалған кезде толық немесе жартылай толық күйде болған" деген қорытынды жасалды. Радиокөміртектік талдау көрсеткендей, бірінші кезеңде жерленген барлық адамдар бір-біріне салыстырмалы түрде жақын уақытта қайтыс болған, және олардың "бір уақытта қайтыс болуы мүмкін" екені анықталды. Ұзын дөңгелектің ішіндегі бір қаңқа, ересек еркек қаңқасының мойнына жақын жердегі жебе ұшы табылды. Бұл жебе адамның өлімі кезінде тамағына кірген болуы мүмкін. Дөңгелектің ішінде сонымен қатар кішкентай күлдік шөгінді де болды.

Кейінгі тарих

Романо-британдық табылған заттар Ұлыбританиядағы ерте неолиттік ескерткіштерінің ішінде және олардың маңында жиі кездеседі. Алты қола римдік монета сарсен фасадының үстіңгі топырағына көміліп, 1955–56 жылдарғы қазба жұмыстары кезінде табылды. Романо-британдықтардың діни қызметтері ұзын дөңгелектің кең аумағынан белгілі; осы кезеңде Сильбури төбесіне жақын орналасқан Шаллоу Хед Спрингс айналасында бірнеше шұңқырлар қазылып, олардың ішіне түрлі заттар салынған. Бұған қоса, Сильбури төбесінің оңтүстігінде діни мақсатта қолданылған ғимарат салынды. 17 ғасырдың соңында Марлборо қаласынан келген дәрігер Р. Туп, дәрі дайындау үшін пайдаланатын адам дене қалдықтарын іздеп, дөңгелекті қазып зерттеді. Бұл орын 1882 жылы ескерткіш ретінде тағайындалды.

Туризм және қазіргі заманғы паганизм

Батыс Кеннет Лонг Барроу қазір туристерді қызықтыратын орынға айналды. 1997 жылы мәдениет тарихшысы Ричард Хейман оны "қабір емес, тазартылған мәдени тауарға айналған" деп атап көрсетті. Көптеген қазіргі кездегі жаңа дін өкілдері Батыс Кеннет Лонг Барроуды "ғибадатхана" деп есептейді және оны өздерінің рәсімдері үшін пайдаланады. Кейбіреулер оны "көрнеу іздеу" және басқа да неошамандық амалдар жасауға болатын ата-бабалар мекені ретінде қарастырады. Тағы бір бөлігі оны Ұлы Құдайдың жатыры деп санайды, тірі организм сияқты қарастырады. Қысқы күн тоғысы жаңа дін өкілдері үшін баруға ең қолайлы уақыт болып табылады. Жаңа дін өкілдері жиі түрлі заттарды – шай шамдарын, құрбандық иіс суларын, гүлдерді, жемістерді және монеталарды Лонг Барроуда қалдырады, оларды онда мекендейтін "рухтарға" арналған сыйлықтар деп есептейді. Лонг Барроу ішінде жақылған оттар күйген іздер қалдырып, тастарға зиян келтірген; оттың әсерінен жарылған сарсендердің біреуін қайтадан бірістіруге тура келді. Кейбір жаңа дін өкілдері барлық адам қалдықтарын Лонг Барроу ішінде қайтадан жерлеуді, содан кейін бөлмені қайтадан жабуды ұсынады.

Антикварлық және археологиялық зерттеулер

Антиквар Джон Обри өзінің «Монумента Британика» атты қолжазбасында Уэст Кеннет Лонг Барроуды сипаттады. Ол онда қораптың аты жоқ екенін айтты және оның суретін де берді. Келесі ғасырда антиквар Уильям Стукли оны қайтадан сипаттап, суреттеді. Стукли оны Авебери және Сильбури Хиллге қатысты орналасқан жеріне байланысты Оңтүстік Лонг Барроу деп атады. Шамамен 1814 жылы Уилтширдегі археологиялық ескерткіштерді сипаттаған кезде антиквар Ричард Хоэр осы ұзын шұңқырды атап өтті. 1859 жылдың күзінде Джон Турнем Уилтшир археологиялық және табиғи тарих қоғамының қолдауымен Уэст Кеннет Лонг Барроуда қазба жұмыстарын жүргізді. Ол осы онжылдықтың басында Глостерширдегі Улей Лонг Барроуды қазып зерттеген болатын. Уэст Кеннетте қазба жұмыстарын жүргізген кезде Турнем психиатриялық аурухананың пациенттерін жұмысшы ретінде пайдаланды, бұл олар үшін еңбек терапиясының бір түрі ретінде ұсынылды. Турнем батыс камераны қазып, онда ол алты адамның бүгілген күйде жерленген жерлеу орындарынан сүйектерді тапты. 2009 жылы Смит пен Брикли Турнемнің «жазулары қазіргі стандарттар бойынша ретсіз және кездейсоқ болып қала береді, оның кейбір түсіндірмелері де сондай» екенін атап өтті, бірақ оның «қаңқа материалдарын зерттеуі мен жазуы бұрынғыдан гөрі әлдеқайда мұқият» екенін қосты. 1955 және 1956 жылдары Стюарт Пиггот және Ричард Дж. Аткинсон басшылығымен екінші қазба жұмыстары жүргізілді. Аткинсон мен Пигготтың қазбалары төрт бүйірлік камераны және олардағы әртүрлі адам сүйектерін ашты. Дарвилл Пиггот пен Аткинсонның зерттеулері «жылдам жарияланды» және 20-ғасырдың ортасында Котсуолд-Северн аймағындағы кез келген ұзын шұңқыр қазбаларының «ең үлкен әсеріне» ие болды деп атап өтті. 2016 жылдың қараша айында Cotswold Archaeology компаниясы ұзын шұңқырдағы жөндеу жұмыстары кезінде археологиялық бақылауды жүргізу үшін шақырылды. Бұл жобаның аясында шатырдың үстіндегі үш терезе ауыстырылды, ішкі еденге дренажды жақсарту үшін мембрана қосылды және шұңқырдың шығыс жағы эрозиядан жоғалған материалды толықтыру үшін қайта бейнеленді.