Өлімді зерттеу ғылымы

Кіріспе

Танатология – өлімді және оның нәтижесінде туындайтын жоғалтуларды ғылыми тұрғыдан зерттеу. Ол өлімнің механизмдері мен сот-медициналық аспектілерін, мысалы, өлімге ілеспе жасайтын дене өзгерістерін және өлімнен кейінгі кезеңді, сондай-ақ өліммен байланысты кең ауқымды психологиялық және әлеуметтік мәселелерді зерттейді. Бұл, ең алдымен, көптеген колледждер мен университеттерде оқу бағдарламасы ретінде ұсынылатын пәнаралық зерттеу. Бұл сөз грек тілінен шыққан. Грек мифологиясында Танатос (θάνατος: "өлім") – өлімнің бейнесі. Ағылшын тіліндегі "-ология" жұрнағы грек тіліндегі "logia" (λογία: "сөз") жұрнағынан алынған.

Тарих

Ресейлік ғалым Эли Метчников танатология саласын қалыптастырды және микробиологиядағы еңбектерімен, сондай-ақ фагоцитозды ашқандығымен танымал. "Фагоцитоз – бұл клетканың, көбінесе фагоцит немесе протесттің, қатты бөлшекті фагосома деп аталатын ішкі құрылымға жұтып алу процесі". 1903 жылы ол өлімді зерттеуге арналған ғылыми дисциплина құрды. Ол өлімге бет бұрған адамдардың өлімді бастан кешіру үшін жеткілікті ресурстары болмайтынын, ал академиялық зерттеулер өліммен бетпе-бет келгендерге осы құбылысты жақсырақ түсінуге және одан қорқуын азайтуға көмектесетінін айтты. Метчников өзінің пәнаралық зерттеу идеяларын медицина студенттерінің анатомиялық зерттеулер барысында мәйіттермен қажетті түрде кездесуіне қарамастан, өлімге қалай қарау керектігі туралы ешқандай нұсқау берілмейтіні және өлім туралы зерттеулер оқу бағдарламасына енгізілмейтіні фактісіне негіздеді. Метчниковпен келісетін ғалымдар мен педагогтардың азайып кеткеніне байланысты, оның ұсынысын іске асыру үшін қажетті қолдау ондаған жылдар бойына көрінбеді. Метчников екі жаңа зерттеу саласына назар аударды: геронтология және танатология. Геронтологиядан айырмашылығы, танатологияны ғылым ретінде қабылдау үшін көпшілікке шамамен 47 жыл уақыт керек болды. Сондықтан танатология ғылымы көбінесе салыстырмалы түрде жаңа. Адамдардың өлімге қатысты көзқарастары мен оны қабылдау әдістеріндегі өзгерістер танатологияның қоғамда кеңінен қабылдануының бір себебі болды. Танатология 1970 жылдардың басындағы "Ар-ұятымен өлу" қозғалысымен өлімді зерттеудің пәнаралық санаты ретінде пайда болды. "Ар-ұятымен өлу" қозғалысы созылмалы аурумен ауырған пациенттердің медициналық және құқықтық аяда өз өмірін қасақана аяқтауға құқығын жақтады. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін әлем көптеген қаза болғандардың естеліктерімен мазаланды. Осы ойлардың нәтижесінде көптеген экзистенциалдық философтар өмір мен өлім мәселелерін қарастыра бастады. Олардың бірі – америкалық психолог Герман Файфель, ол қазіргі заманғы өлім қозғалысының негізін қалаушысы саналады. Осы кітабында Файфель ғалымдар мен тәжірибелі мамандардың өлім туралы ұстанған мифтерін жоққа шығарды және оның адам мінез-құлқы үшін маңыздылығын жоққа шығарды. Ол кеңінен танылып, жаңа саланың классикасына айналды, оған психиатр Карл Юнг, теолог Пол Тиллих және философ Герберт Маркузе сияқты көрнекті ойшылдардың еңбектері енді. "Өлімнің мағынасы" арқылы Файфель аздан кейін танатология деп аталатын саланың негізін қалады. Бұл саланың мақсаты – өлім туралы білім беруді және қайғыға байланысты кеңес беруді дұрыс өліммен байланысты деректерді, әдістемелерді және теорияларды қолдану арқылы жақсарту болды. Дегенмен, бұл танатология саласындағы көптеген маңызды кітаптардың бірі ғана. Басқа да маңызды мәтіндерге Пауль Луис Ландсбергтің "Өлім тәжірибесі", Мартин Хайдеггердің "Болу және уақыт" еңбегінің уақытшалық және өлім туралы бөлімдері, сондай-ақ Лео Толстойдың "Иван Ильичтің өлімі" және Уильям Фолкнердің "Мен өлгенде" сияқты көркем шығармалар жатады.

Russian scientist Élie Metchnikoff pioneered the field of thanatology, and was famous for his work in microbiology and the discovery of phagocytosis. "Phagocytosis is the process by which a celloften a phagocyte or protistengulfs a solid particle to form an internal compartment known as a phagosome." In 1903, he established a scientific discipline devoted to the study of death. He argued that those who were dying had few or no resources for the experience of dying and that an academic study would help those facing death to have a better understanding of the phenomenon and reduce their fear of it. Metchnikoff based his ideas for an interdisciplinary study on the fact that while medical students had their obligatory encounters with cadavers through anatomical studies, there was almost no instruction on how to care for the dying, nor was there any research into death included in the curriculum. Because few scholars and educators agreed with Metchnikoff, the support he needed for the realization of his suggestion did not materialize for decades. Metchnikoff chose to focus on two new areas of study, gerontology and thanatology. Contrary to gerontology, it took about 47 years for most people to accept thanatology as a science. Therefore, the science of thanatology is fairly new for the most part. The altered viewpoints people developed when it came to viewing and coping with death was one reason that thanatology became more accepted across societies. Thanatology arose with the 'Death with Dignity' movement of the early 1970s as an interdisciplinary category for the study of death. The Death with Dignity movement advocates for patients with a terminal illness to have a choice within a medical and legal framework to intentionally end their life. Following World War II, the world was haunted with the memories of the many casualties. During this period of reflection many existential philosophers began considering life and death issues. One in particular was Herman Feifel, an American psychologist who is considered the pioneer of the modern death movement. In this book, Feifel dispelled myths held by scientists and practitioners about death and the denial of its importance for human behavior. It earned wide attention and became a classic in the new field, including as it did contributions from eminent thinkers such as psychiatrist Carl Jung, theologian Paul Tillich and philosopher Herbert Marcuse. Through The Meaning of Death, Feifel was able to lay the foundation for a field that would eventually be known as Thanatology. The field was to improve death education and grief counselling by the use of valid death related data, methodology and theory. However, this is only one of several important books in the field of thanatology. Other key texts include The Experience of Death by Paul Louis Landsberg, the sections on temporality and death from Martin Heidegger's Being and Time, as well as works of a fictional nature, such as Leo Tolstoy's The Death of Ivan Ilyich and As I Lay Dying by William Faulkner.

Мақсаттар

Көп жағдайда танатология паллиативтік көмек пен өмір соңындағы күтіммен тікелей байланысты емес, олардың мақсаты – өлімге бет қаратқан адамдар мен олардың отбасыларына көмек көрсету. Дүниежүзілік денсаулық сақтау ұйымының мәлімдемесінше, "паллиативтік көмек – өмірге қауіп төндіретін аурулармен күресіп жүрген науқастар мен олардың отбасыларының өмір сапасын жақсартатын тәсіл, бұл "ауырсыну және басқа да физикалық, психосоциалдық және рухани проблемаларды емдеуді" қамтиды". Танатология әрқашан өмір мен өлімнің мәнін тікелей зерттемейді, бірақ бұл сұрақтар өлім процесіне қатысы бар адамдардың – жеке тұлғалардың, отбасылардың, қоғамдардың және мәдениеттердің психологиялық денсаулығы үшін маңызды. Танатологияның кеңінен танылуына байланысты, университеттерде өлімге қатысты білім беру артып, танатология бойынша курстар мен білім беру бағдарламалары ашылды. Осы ғылымның тұрақты мақсаты – тәжірибе мен зерттеу арасындағы байланысты жақсарту, себебі осы сала жетіспейді. Танатология үлкен қадамдар жасады және өлім туралы түсінігімізді кеңейту үшін дамуда. Сонымен қатар, жоғары деңгейдегі сертификаттау бағдарламалары да қолжетімді.

Сот медицинасы

Сот медицинасы көптеген мәселелердің ішінде кенеттен және күтпеген өлімдерді зерттейді. Бір автордың айтуынша: "Сот медицинасы – фактілер мен себеп-салдар байланыстарын ғылыми тұрғыдан зерттеу үшін медициналық білімді қолдану, сондай-ақ заңның ең кең мағынасындағы оның қызметіне талдау мен түсіндіру жасау; сонымен қатар, ол оқыту, медициналық білім алу және мамандану кезінде медицина практикасының барлық құқықтық аспектілерін қарастырады". Дегенмен, қазіргі Еуропада пайда болып, қалыптасқан өлімнен кейінгі аутопсия процесі әлемде толығымен қабылданып, қолданылмаған. Сот медицинасының маманының қызметінің маңызды бөлігі – кенеттен және күдікті өлімдерді тергеуге көмектесу, сондай-ақ жыныстық қылмыс жасады деген айыптаулар бойынша адамдарды тексеру. Олар сотта сарапшы куәліктері береді, бірақ сот ісіне қатысушылардың мүддесін қорғайды деген пікір олардың қызметінің мәнін бұрмалайды. Заңдық көмек көрсету – білікті адвокаттардың құзырындағы мәселе, ал көптеген елдерде адвокаттың сотта сөйлеу құқығы заңмен осы білікті мамандарға ғана берілген. Сот-медициналық ғылыммен айналысатын дәрігерлердің ережелері: Кез келген табиғаттанушы, сот-медициналық ғылыммен айналысқысы келсе, міндетті түрде осы сала бойынша білім алуы керек. Алайда, барлық сот-медициналық ғалымдар медициналық білімі жоқ, сондай-ақ дәрігерлердің сот-медициналық ғылымда монополия құқығы жоқ. Кейбір сот медицинасының мамандары түрмедегілермен тығыз жұмыс істеп, оларға медициналық сараптама жүргізеді. Олар сондай-ақ осы тұтқындарға арналған күтім жоспарларын жасайды, оларға дәрі-дәрмек тағайындап, оларды физикалық және психикалық денсаулық тұрғысынан бақылайды. Доктор Аллан Келлерхер Кюблер-Росс ұсынған сахналық теорияның ашық талқыланып, эвристикалық құрал ретінде сипатталғанын атап өтті. Ол сондай-ақ, оның "Өлім және өлу туралы" кітабындағы осы идеялардың жалғыз суреттік бейнесінде олардың шартты екенін көрсету үшін "сахналар" сөзін инвертті тырнақшаға алғандығын айтты. Зерттеулер көрсеткендей, егер адамның өзіне сенімсіздігі төмен болса, серігінің өлімі оның әлеуметтік және эмоционалдық жалғыздығын күшейтеді (зерттеушілер анықтаған ұғымдар). Осылайша анықталған әлеуметтік және эмоционалдық жалғыздық сезімі, қолдаудың жетіспеуіне әкелуі мүмкін. Алайда, осы тұжырымдарды толық түсінбеу оларды дұрыс сипаттамауға себеп болуы мүмкін, сондықтан оларды түпнұсқа көздерінен толық оқып, Кюблер-Росс теориясын меңгергендей толыққанды түсіну қажет. Өлім туралы хабардар болу, әлемдік қоғамдардың қартаюы, денсаулық сақтаудағы жаһандық теңсіздік, жаңа биомедициналық технологиялар және жақсы өмір сүру және өлім туралы түсініктердің өзгеруіне байланысты біздің жалпы әл-ауқатымыз үшін маңызды деп саналады. Хосписке қатысты кең таралған қате түсінік – адамның өмірінің соңғы күндерінде болуы, төсекке жатып немесе басқалармен байланысқа түсе алмауы керек деген сенім. Бірақ бұл дұрыс емес. Хосписке қабылдануға лайық адамдарға 12 ай немесе одан аз уақыт ішінде қайтыс болуы мүмкін деген диагноз қойылған. Хосписке бару – өліп бара жатқан адамның жақындарымен көбірек уақыт өткізуіне, осы бейбіт, мағыналы кезеңде өмірін еске алуына мүмкіндік береді. Тағы бір жиі кездесетін қате түсінік – хосписке бару үміттен бас тарту дегенді білдіреді. Хоспис – өліммен күресуді қамтиды, ал мұның бір бөлігі – кейбір аурулардың, сырқаттардың және олардың соңғы сатыларының емделе алмайтынын қабылдау. Үміт туралы түсінік әр адам үшін әртүрлі, ал хоспис қызметінде емделушілер мен олардың жақындары кез келген үміт іздейді. Алайда, мемлекеттік қаржыландыру жеткіліксіз немесе мүлдем жоқ жерлерде, Medicare, Medicaid және HMO сияқты жеке сақтандыру жоспарлары хоспис күтімінің шығындарын өтеуге көмектеседі, бұл отбасының тікелей шығындарын азайтады.

Forensic science deals with, among many other things, sudden and unexpected deaths. According to one author: "Forensic medicine is the application of medical knowledge for the scientific investigation of facts and causal relationships, as well as the analysis and interpretation thereof in the service of the law in its broadest sense; moreover, it addresses all legal aspects of the practice of medicine during teaching, medical training, and specialist training." The process of postmortem autopsy, which originated and is well established in modern Europe has not been adopted universally, however. A large portion of a forensic physician's duty is to assist in inquiries into sudden and suspicious deaths and to examine individuals in connections with allegations of sexual offenses. They also provide expert evidence in court but the notion that they represent individuals in court proceedings reveals a misconception of their role. Legal representation is invariably the province of legally qualified advocates and in many jurisdictions, the right of audience as an advocate is confined by law to those so qualified. Physicians' rules for forensic science: Any natural scientist who wishes to practice forensic science must obviously acquire forensic knowledge. Not all forensic scientists, however, are medically qualified and nor do medical practitioners have a monopoly in forensic science. There are a handful of forensic doctors who work closely with prisoners to provide them with clinical assessments. They also put together care plans moving forward with these prisoners. These plans can include prescribing and obtaining medicine and monitoring them from a physical and mental health perspective. Dr. Allan Kellerhear pointed out that Kübler Ross' stage theory was openly discussed and outlined as a heuristic device. He also went on to point out that she put the "stages" in inverted commas to emphasize their tentative nature in the only diagrammatic representation of these ideas in her book, "On Death & Dying." Studies show that if one's self esteem is already low, the death of one's partner may well result in greater social and emotional loneliness (concepts defined specifically by the researchers). Aggravated social and emotional loneliness, as thus defined, may result in a feeling of having received less support. However, since an imperfect grasp of these findings may lead to a garbled attempt to describe them, it is desirable to read them fully in their original sources so as to master them as thoroughly as one assimilates Kübler Ross' theories of responses to loss. Mortality awareness may be thought essential to our overall well being as we confront the aging of world societies, global health disparities, emerging biomedical technologies, and shifting understandings of good deaths and lives worth living. A common myth about hospice care is that someone must be in their last few days of life, be bedridden or be unable to communicate with others to receive hospice help. However, that is simply not the case. Hospice care is appropriate for those who have been given a prognosis that they are likely to die within around 12 months or less. A decision to use hospice care means the dying individual will ideally spend more quality time with the people they love and have time to look back on life during this peaceful, meaningful period. Another common myth is that hospice care means giving up hope. Hospice involves coping with death and part of that means acknowledging that some diseases, illnesses and states of being in their advanced stages cannot be cured. The idea of hope varies from person to person and, in hospice care, patients and their loved ones will often seek any form of hope that they can. However, in places where there is little or no publicly funded provision, various private insurance plans such as Medicare, Medicaid, and HMO will take care of the costs of hospice care, reducing direct expense for the individual's family.

Халықтық ақпарат құралдары

Өлім және өлім 2018 жылғы «Оскар» сыйлығына ұсынылған Netflix қысқа деректі фильмінің тақырыбы болды, «End Game» Сан-Францискодағы ауруханада паллиативтік күтімде жатқан және одан кейінгі хоспистегі емделіп жатқан науқастар туралы. Фильмде паллиативтік көмек көрсетуші дәрігер Б.Дж. Миллер және паллиативтік көмек белсендісі доктор Шошана Р. Унгерлайдер атқарушы продюсерлер болды. «Quincy, M. E.» сериалының «Gentle into That Good Night» (07 маусым, 07 серия) деп аталатын эпизодында доктор Пенделтон есімді танатолог көрсетілді. Эпизод барысында доктор Куинси өлімнің адамдарға тигізетін әсерін және қайғыру процесіндегі оның рөлін зерттейді. 2016 жылы әнші Дэвид Боуиге паллиативтік көмек көрсетуші дәрігер, профессор Марк Тауберт жазған ашық хат, өмірдің соңғы айларындағы тілектерді білдірудің, танатологиямен байланысты мәселелер туралы толыққанды білім берудің маңыздылығы туралы айтты. Бұл хат Дэвид Боуидің ұлы Дункан Джонс оны таратқаннан кейін кеңінен таралды. Кейіннен актер Бенедикт Камбербэтч және әнші Джарвис Кокер бұл хатты қоғамдық шараларда оқыды. 2005 жылғы «Pathologic» видео ойынында ойдан шығарылған танатолог Даниил Данковский ойналатын кейіпкер ретінде бейнеленген. Оның өлімді түсіну және оны емдеуге тырысуы – ойынның өтетін қалаға саяхаттауының жалғыз себебі, онда ол ерекше ұзақ өмір сүрген адаммен кездесіп, мүмкін оның құпияларын білуді көздейді.

Зерттеу салалары

Танатология – бұл салааралық зерттеу, ол көптеген түрлі зерттеу салаларымен ынтымақтастықта жұмыс істейді. Өлім – жалпы адамзаттық мәселе; ол тарихқа дейінгі кезден бастап әртүрлі салаларда зерттелді және қайта-қайта қарастырылды. Осы зерттеу салаларының кейбіреулері академиялық сипатта, ал басқалары тарих барысында мәдени дәстүрлер ретінде қалыптасты. Танатология саласындағы ең көне ұйымдардың бірі – АҚШ-та орналасқан Өлім туралы білім беру және кеңес беру қауымдастығы.

Гуманитарлық ғылымдар, бәлкім, өлімді зерттейтін ең көне пәндер. Тарихи тұрғыдан алғанда, орташа адамның өмір сүру деңгейі мен ұзақтығы қазіргіге қарағанда әлдеқайда төмен болды. Соғыстар, ашаршылықтар мен аурулар өлімді үнемі жақын ұстады. Суретшілер, жазушылар және ақындар өлімнің жалпылама екенін шығармаларында мотив ретінде жиі пайдаланды, және бұл тенденция бүгінге дейін сақталуда. Әлеуметтік ғылымдар көбінесе жеке және мәдени деңгейде қатысады. Жеке деңгейді психология, жеке сананы зерттеу арқылы қарастырады. Дегенмен, әлеуметтік психологияны елемеу – қателік болар еді. Өлімнен қашу (немесе кейбір жағдайларда оны іздеу) – маңызды адамдық ниет; өлімнен қорқу көптеген адамдардың іс-әрекеттеріне әсер етеді. Бұл қорқыныш әлеуметтік мәдениетпен күшейтілуі немесе жеңілдетілуі мүмкін. Әлеуметтік ғылымдар зерттеулері жиі өлім мәселесіне кездеседі. Мысалы, социологияның пәні әлеуметтік ережелерге, нормалар мен тәжірибелерге қатысты, бірақ олармен шектелмейді. Социологияның ішкі салалары, мысалы, өлім социологиясы және апат социологиясы, қоғамның белгілі бір жағдайларда өлімді қалай басқаратыны сияқты мәселелерге назар аударады. Сол сияқты, мәдени антропология мен археология түрлі қазіргі және өткен мәдениеттердің өліммен қалай күрескенін зерттейді. Қоғам мен мәдениет байланысты, бірақ әртүрлі ұғымдар, сондықтан олардың ауқымы да әртүрлі. Осылайша, қоғам – өзара тәуелді қауымдастық, ал қоғамдық мәдениет жеке мәдениеттен ерекшеленеді және бірлескен адамдарды байланыстыратын күрделі өзгермелі үлгілер желісін қамтиды. Қалай болғанда да, мәдениеттер мен қоғамдар өліммен күресуі керек, ал түрлі мәдени зерттеулер (көптегендері бір-бірімен байланысты) осы жауапты әртүрлі көзқарастардан қарастырады. Танатология сот медицинасының бір бөлігіне тосқан жоқ, және оның солай болуы мүмкін деген пікір – барлық ғылымдарды өзінің Прокруст төсегіне сығымдауға ұмтылатын ғылымшылдықтың патологиялық құштарлығының көрінісі. Өлімді биологиялық зерттеу, өлім кезінде және одан кейінгі дене өзгерістерін физикалық тұрғыдан түсіндіруге көмектеседі, соның арқасында өлім кезінде және одан кейін болған сыртқы оқиғаларды анықтауға болады. Психиатрия мен клиникалық психологияда психологиялық принциптерді және терапиялық препараттарды медициналық қолдану да қарастырылады; көптеген лицензияланған психиатрлар оқу барысында танатология бойынша курстарды оқуға міндетті. Медициналық этика да маңызды зерттеу саласы болып табылады, әсіресе эвтаназия («иемденген өлтіру») және өз-өзіне қол жету мәселесінде. Бірақ олардың танатологияның бір аспектісі болу дәрежесі, ең алдымен, танатологияның өзін қалай анықтауға байланысты. Танатологияның музыкалық танатология деп аталатын саласы бар, ол өлім алдындағы адамдарға, олардың отбасылары мен достарына көмектесу үшін «музыкалық күтулерді» қолдануға бағытталған. Бұл күтуге өлім алдындағы адамға музыкалық танатологтың бірі немесе тобы келеді. Олар көбінесе арфада ойнайды, бірақ гитара сияқты жұмсақ аспаптарды да қолданады және сол адамның физиологиялық жағдайында, сондай-ақ отбасылық қарым-қатынастарда байқаған өзгерістерге сәйкес ән айтады. Музыка көбінесе медитативтік болады және өлім алдындағы адамға және басқаларға көмектесе алады. Көп жағдайларда күтуден кейін, өлім алдындағы адам тынышталады, ашушаңдығы азайды және ауыруы жеңілдейді. (Дегенмен, жағдайдың табиғаты бойынша, күтім алған адамдардың қызмет туралы жағымды немесе жағымсыз пікірлері сирек кездеседі.) Кейбір музыкалық танатологтар Халықаралық музыкалық танатология қауымдастығымен сертификатталған және олар осы кәсіби ұйымның сертификатын белгілеу үшін «CM Th» әріптерін пайдаланады. Қазір көптеген ауруханалар мен хоспистерде кәсіби музыкалық танатологтар штат есебінде жұмыс істейді.

The humanities are, perhaps, the very oldest disciplines to explore death. Historically, the average human had a significantly lower standard of living and lifespan than they would today. Wars, famine, and disease always kept death close at hand. Artists, authors, and poets often employed the universality of death as a motif in their works; this trend continues today. The social sciences are often involved on both the individual and the cultural level. The individual level is primarily covered by psychology, the study of individual minds. However, to overlook social psychology would be a serious omission. Avoiding (or, in some cases, seeking) death is an important human motive; the fear of death affects many individuals' actions. That fear can be either reinforced or assuaged by social culture. Social science research has frequently encountered the issue of death. The subject matter of Sociology, for instance, extends to but is by no means confined to social rules, conventions and practices. Sub disciplines within sociology, such as the sociology of death and sociology of disaster, focus more narrowly on such issues as how societies handle death under certain conditions. Likewise, cultural anthropology and archeology are concerned with how various current and past cultures have each dealt with death. Society and culture are related but dissimilar concepts, so the scope of each is different. Thus, a society is an interdependent community, while societal as distinct from individual culture is an attribute of a community, including the complex web of shifting patterns that links some individuals together. In any case, both cultures and societies must deal with death; and various cultural studies (many of which overlap with each other) examine this response taking a variety of approaches. Thanatology is by no means reducible to a section of forensic science and the notion that it can be is symptomatic of the pathological urge of scientism to force all disciplines into its own Procrustean bed. The biological study of death helps explain what happens, physically, to individuals in the moment of dying and during after death bodily changes, so that extraneous events at the time of death and thereafter can be clarified. In psychiatry and clinical psychology the medical application of psychological principles and therapeutic drugs is also involved; many licensed psychiatrists are required to take courses on thanatology during training. Medical ethics is also an important area of study, especially on the issue of euthanasia ('merciful killing') and assisted suicide. But the degree to which any of these is an aspect of thanatology is a matter of opinion depending primarily on how one defines thanatology itself. There is also a branch of thanatology called music thanatology which focuses on the use of "music vigils" to help dying individuals, their families and friends. A vigil consists of one or a team of music thanatologists who visit the dying person. They play the harp most often but can be any gentle instrument like the guitar and sing music based on changes that they observe in that person's physiology as well as in interpersonal family dynamics. The music tends toward the meditative, and can be very helpful to the dying person and others present. Often after a vigil, the dying person is more relaxed, less agitated, and in less pain. (However, in the nature of things, appreciative or even disparaging reviews of the service by recipients are few and far between.) Some music thanatologists are certified by the Music Thanatology Association International, and they use the initials "CM Th" to designate certification by this professional organization. A number of hospitals and hospices now have professional music thanatologists on their staff.