Мишнаның «Зәраим» реті: ізраильдегі егіншілік заңдары, діни міндеттер, кедейлер мен рухани тұлғалардың құқықтары, егіс ережелері. Тора заңдарын зерттейді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мишнаның бірінші Седері – Седер Зераим (סדר זרעים, әдеби мағынасында "Тұқымдар тәртібі") – Мишна, Тосефта және Талмудтың алты тәртібінің (немесе негізгі бөлімдерінің) біріншісі болып табылады. Оның алғашқы трактаты дұға мен баталардың ережелеріне арналса, қалған бөлігі негізінен Израиль жерінде қолданылатын, діни және әлеуметтік жағынан маңызды Тораның егіншілік өнімдері мен ондықтарының заңдарымен айналысады.
First seder of the Mishna
Seder Zeraim (סדר זרעים, lit. "Order of Seeds") is the first of the six orders, or major divisions, of the Mishnah, Tosefta, and the Talmud, and, apart from the first tractate which concerns the rules for prayers and blessings, primarily deals with the laws of agricultural produce and tithes of the Torah which apply in the Land of Israel, in both their religious and social aspects.
Тақырыптар
Зераим негізінен Тораның ауыл шаруашылығы заңдарының діни және әлеуметтік аспектілерімен айналысады. Онда кедейлерге, коһендерге және левилерге егін жинағынан тиесілі құқықтар, сондай-ақ далаларды, бақшаларды және жеміс бақтарын өңдеу мен егуге қатысты Тораның пәрмендері түсіндіріліп, кеңейтіледі. Бұл заңдар он бір трактатта қарастырылады, олардың әрқайсысы осы жинақтың атымен аталатын жалпы тақырыптың жекелеген қырын қамтиды. Алғашқы трактат – Берахот, онда сақты еврейлердің оқуға міндетті күнделікті дұғалары мен баталары туралы айтылады. Берахот трактатының осы жинаққа енуіне берілген түсіндірме Талмудта (Шаббат 31а) Шимон бен Лакиш айтқан сөзінде кездеседі. Ол Исая кітабындағы (Исая 33:6 (HE)) аяттағы алты сөздің біріншісі – «эмуна» («сенім») сөзі Зераим жинағына сәйкес келеді деп көрсетеді. Бұл атау дұғалар мен баталарға, әсіресе «Шема Исраэль» еврейлік сенімнің белгісі саналатын бір Құдайға деген иманды жариялауға қатысты ережелердің ауыл шаруашылығы заңдарымен біріктірілуін түсіндіреді. Ауыл шаруашылығы заңдары Құдайға тәуелділік арқылы сенімді білдірудің және Раши, атақты Талмуд түсіндірушісінің (1040–1105 жж.) пікірінше, кедейлерге, коһендерге және левилерге осы жинақтың басқа трактаттарында сипатталғандай тиісті үлестерін беру арқылы әлеуметтік қарым-қатынастарда адалдықтың көрінісі ретінде қарастырылады. «Баталар» деген мағынаны білдіретін Берахот тоғыз тараудан тұрады және күнделікті дұғаның, әсіресе Шема мен Амиданың ережелерін, сондай-ақ тамақтан алдын және кейін, және басқа да жағдайларда оқылатын басқа баталар мен дұғаларды қамтиды. Мишнаның көптеген басылымдарында, тіпті Неаполь (1492) және Рива (1559) сияқты ерте басылымдарында, сондай-ақ Вавилон Талмудының көп бөлігінде Бикуримға төртінші тарау қосылған, ол, әдетте, Барайта болып табылады. Зераим жинағының екі басылымындағы томдардың реті Маймонид көрсеткен ретке сәйкес келеді.
Zeraim deals principally with the religious and social aspects of the agricultural laws of the Torah. It explains and elaborates upon the Torah commandments regarding to the rights of the poor and of the Kohens and Levites to the produce of the harvest, as well as the rules and regulations concerning the cultivation and sowing of fields, gardens and orchards. These laws are dealt with in eleven tractates, each of which concerns a separate aspect of the general subject for which this Order is named. The first tractate, Berakhot, concerns the daily prayers and blessings that observant Jews are obligated to recite. One explanation for the inclusion of the tractate Berakhot, whose topic is seemingly quite different from the remainder of the tractates of the Order is given in the Talmud itself (Shabbat 31a), by Shimon ben Lakish, who homiletically states that the first of the six terms in a verse in Isaiah (Isa 33:6 (HE)) – the word emunah "faith" corresponds to Seder Zeraim. This designation is seen as addressing how regulations regarding prayers and blessings – and especially those concerning the recital of the Shema Yisrael – the emblematic Jewish declaration of faith in the One God – came to be grouped with agricultural laws, which are seen both as an expression of faith through reliance on God and, according to Rashi, the foremost Talmudic commentator (1040 – 1105 CE), as an expression of faithfulness in social relationships, by providing their respective dues to the poor and the Kohens and Levites as described in the other tractates of this Order. Berakhot "Blessings", consists of nine chapters and deals with the rules for daily prayer, particularly the Shema and the Amidah, and other blessings and prayers said before and after eating, and on other occasions. In many editions of the Mishnah, even early ones like those of Naples (1492), and of Riva (1559), as well as in most of the editions of the Babylonian Talmud, a fourth chapter, which is likely a Baraita, has been added to Bikkurim. The sequence of the volumes of Zeraim in both editions (as above) corresponds with that given by Maimonides.
Талмуд
Зераим раввин Ехуда хаНаси мен оның әріптестері 200-220 жылдары аралығында жинақтап, Мұсаның ауызша Тауратына негізделген еврей заңдары мен этикасының алғашқы ірі жинағы – Мишнаның бір бөлігі ретінде өңдеді. Келесі буын Мишнаға қатысты түсіндірмелер мен талқылаулар жасады, олар Гемара деп аталады. Мишнамен бірге олар Талмудты құрайды: біріншісі – 300-350 жылдары Израиль аймағында жасалған Иерусалим Талмуды; екіншісі – Вавилонияда жинақталған, 450-500 жылдары жарияланған, көлемді Вавилон Талмуды. Вавилон Талмудында Зераимге қатысты Гемара – раввиндердің түсіндірмелері мен талдаулары – тек Берахот трактаты үшін ғана бар. Иерусалим Талмудында Зераимнің барлық трактаттары үшін Гемара бар, себебі оларда қарастырылған заңдар көбінесе Израиль аймағына қатысты, осы аймақта осы Талмуд жинақталды және осы заңдар қолданылды.
Zeraim was compiled and edited between 200–220 CE by Rabbi Yehudah haNasi and his colleagues, as part of the Mishnah, the first major composition of Jewish law and ethics based on the Oral Torah. Subsequent generations produced a series of commentaries and deliberations relating to the Mishnah, known as the Gemara. These together with the Mishnah compose the Talmud: one produced in the Land of Israel 300–350 CE (the Jerusalem Talmud); and a second, more extensive Talmud compiled in Babylonia and published 450–500 CE (the Babylonian Talmud). For Zeraim, in the Babylonian Talmud, there is Gemara – rabbinical commentary and analysis – only for tractate Berakhot. In the Jerusalem Talmud there is a Gemara for all the tractates of Zeraim, as the laws with which they deal mostly concern the Land of Israel, where this Talmud was compiled and these laws were applicable.