Тіл философиясы: Тілдің бұрмалануы философиялық мәселелерге негіз болады. Кавеллдің әдісі, пост-аналитикалық философия, феминистік зерттеулер талданды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Философиялық проблемалар тілдің бұрмалануына негізделген деген пікір – тіл философиясы.
View that philosophical problems are based in distortions of language
the philosophy of language
Кәдімгі тіл философиясы (ОЛП) Кавелл осы философияның туын айқын қабылдап, философтар мен әдебиет теорияшыларының бір буынын осы философиялық тәсілдің артықшылықтарын қайта қарауға шақырды, сонымен бірге дәстүрлі аналитикалық философияның шектеулерінен алыстады. Бұл әдістемеге қызығушылықтың жаңадан жандануына, әсіресе Кавеллдің еңбектері мен оқуларының арқасында жаңалықтар енгізілуіне себеп болды, сондай-ақ, бұл «постаналитикалық философия» деп аталатын бағыттың негізгі тірегіне айналды. Бағыттық аналитикалық философияда, постгуманизмде және постструктурализмде кездесетін метафизикалық және түсініксіз тілден аулақ болуға тырысқан көптеген феминист философтар кәдімгі тіл философиясының әдістерін қабылдады. Осы философтардың көпшілігі Кавеллдің шәкірттері немесе әріптестері болды. Қазіргі кездегі кәдімгі тіл философиясы мен философиялық прагматизм (немесе неопрагматизм) арасында белгілі бір ұқсастықтар бар. Қызығы, прагматик философ Ф.С. Шиллерді, әсіресе оның «Сфинкстің жұмбақтары» атты еңбегінде, кәдімгі тіл философиясының алға басушысы деп қарастыруға болады. Кіші Сенека басқа философтардың қызметін кәдімгі тіл философтарына тән мәселелерді көрсететіндей етіп сипаттады. Себебі, олар бізге нақты жаңалықтар емес, әлі де шешімін күтіп тұрған мәселелерді қалдырды. Олар, мүмкін, маңызды нәрсені тапқан болар еді, егер олар артық нәрселерді іздемегенде. Олар көп уақытын сөздерге таласып, сөзбасшылыққа берілді; мұның бәрі зияны жоқ ойын-сарқылым. Біз сөздерді екі мағынаға түйіп, байлап, содан кейін оларды шешуге тырысамыз. Мұның бәріне бізде уақыт жетеді ме? Біз қалай өмір сүруді немесе қалай өлуді білеміз? Керісінше, біз барлық жан-дүниемізбен, сөздердің де, істердің де алдауынан сақтануға тиіс нәрсеге қарай жылжуымыз керек. Неге сіз ұқсас сөздерді ажыратасыз, егер ешкім олардың арасында дау кезінде алданып қалмаса? Бізді адастыратын нәрселер – нәрселер, және сіз нәрселердің арасында ажырата білуіңіз керек.
Ordinary language philosophy (OLP Cavell more explicitly adopted the banner of ordinary language philosophy and inspired a generation of philosophers and literary theorists to reexamine the merits of this philosophical approach, all the while distancing himself from the limitations of traditional analytic philosophy. This caused a relatively recent resurgence of interest in this methodology, with some updates particularly due to the literature and teachings of Cavell, has also become a mainstay of what might be called postanalytic philosophy. Seeking to avoid the increasingly metaphysical and abstruse language found in mainstream analytic philosophy, posthumanism, and post structuralism, a number of feminist philosophers have adopted the methods of ordinary language philosophy. Many of these philosophers were students or colleagues of Cavell. There are some affinities between contemporary ordinary language philosophy and philosophical pragmatism (or neopragmatism). Interestingly, the pragmatist philosopher F. C. S. Schiller might be seen as a forerunner to ordinary language philosophy, especially in his noted publication Riddles of the Sphinx. Seneca the Younger described the activities of other philosophers in ways that reflect some of the same concerns as ordinary language philosophers. For these men, too, have left to us, not positive discoveries, but problems whose solution is still to be sought. They might perhaps have discovered the essentials, had they not sought the superfluous also. They lost much time in quibbling about words and in sophistical argumentation; all that sort of thing exercises the wit to no purpose. We tie knots and bind up words in double meanings, and then try to untie them. Have we leisure enough for this? Do we already know how to live, or die? We should rather proceed with our whole souls towards the point where it is our duty to take heed lest things, as well as words, deceive us. Why, pray, do you discriminate between similar words, when nobody is ever deceived by them except during the discussion? It is things that lead us astray: it is between things that you must discriminate.
Екіншілік көздер
Форгюсон, Линд. "Оксфорд және әдеттегі тіл философиясының "эпидемиясы", The Monist 84: 325–345, 2001. Пасмор, Джон. "Жүз жылдық философия", қайта өңделген басылым. Нью-Йорк: Basic Books, 1966. 18-тарауды қараңыз: "Витгенштейн және әдеттегі тіл философиясы". Сомс, Скотт. ХХ ғасырдағы философиялық талдау: Екінші том, Мағына дәуірі. Принстон, Принстон университетінің баспасы, 2005. "Әдеттегі тіл философиясы: қайта қарастыру" – Энтони Коулман және Иван Велти редакциялаған.
Forguson, Lynd. "Oxford and the "Epidemic" of Ordinary Language Philosophy", The Monist 84: 325–345, 2001. Passmore, John. A Hundred Years of Philosophy, revised edition. New York: Basic Books, 1966. See chapter 18, "Wittgenstein and Ordinary Language Philosophy". Soames, Scott. Philosophical Analysis in the Twentieth Century: Volume Two, The Age of Meaning. Princeton, Princeton University Press, 2005. Ordinary Language Philosophy: A Reappraisal – edited by Anthony Coleman & Ivan Welty.