Француз саяхатшысы Этьен Дени Паскье өмірі мен қызметі
Étienne-Denis Pasquier
Этьен Дени Паскье – Франция саяхатшысы, 1837-де Францияның канцлері болған. Өмірі, реформалық көзқарастары, және Француз революциясы кезеңіндегі рөлі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз саясаткері (1767–1862)
French politician (1767–1862)
Этьен Дени, Паскье герцогі (1767 жылдың 21 сәуірі – 1862 жылдың 5 шілдесі), Францияның канцлері (Луи Филипп 1837 жылы оған арнап қайта жаңғыртқан лауазым), француз мемлекет қайраткері болған. 1842 жылы ол Француз академиясының мүшесі болып сайланды, сондай-ақ сол жылы Луи Филипп оны герцог титулына ие етті.
Étienne Denis, duc de Pasquier (21 April 17675 July 1862), Chancelier de France, (a title revived for him by Louis Philippe in 1837), was a French statesman. In 1842, he was elected a member of the Académie française, and in the same year was created a duke by Louis Philippe.
Өмірбаян
Парижде, Этьен Паскье сияқты ата-тегі ақсүйектерге жататын отбасында дүниеге келген ол заңгер болуға тағайындалды және Париждің жанындағы Жуили колледжінде білім алды. Кейін Париж Парламентінің кеңесшісі болып, 1789 жылғы Француз революциясына дейінгі жылдары осы орган мен Франция королі Людовик XVI арасындағы шиеленістің көптеген оқиғаларын көрді. Оның көзқарастары орташа реформатордың ұстанымы болды, ол жаңартылған Францияда Бурбон әулетін сақтап қалуға бекінді; оның естеліктері парламенттің (1789 жылдың соңында революциялық қысым күшейген кезде таратылған мекеме) іс-қимылдарын жағымды жарықтан көрсетеді. Біраз уақыт, әсіресе Террор билігі кезінде (1793–1794) Паскье көзге түспеді; бірақ бұл оны тұтқындалудан және әкесін 1794 жылы атқылаудан сақтамады. Термидор реакциясы басталғанға дейін ол екі айға Сен-Лазар түрмесіне қамалды және 1794 жылдың шілдесінің соңында Максимилиан Робеспьер құлағаннан және жазаланғаннан кейін босатылды.
Born in Paris in a family of the noblesse de robe, with ancestors such as Étienne Pasquier, he was destined for the legal profession and was educated at the Collège de Juilly near Paris. He then became a counsellor of the parlement de Paris, and witnessed many of the incidents that marked the growing hostility between that body and Louis XVI of France in the years preceding the French Revolution of 1789. His views were those of a moderate reformer, determined to preserve the House of Bourbon in a renovated France; his memoirs depict in a favorable light the actions of his parlement (an institution soon to be abolished towards the end of the year 1789, under growing revolutionary pressures). For some time, and especially during the Reign of Terror (1793–1794), Pasquier remained in obscurity; but this did not save him from arrest nor his father from execution in the year 1794. He was incarcerated for two months in the Saint Lazare Prison shortly before the start of Thermidorian Reaction, and released after the fall and execution of Maximilien Robespierre at the end of July 1794.
Империя
Ол Бірінші француз империясы кезеңінде ғана мемлекеттік қызметке қайта оралды, осы кезде архканцлер Жан Жак Режис де Камбасерес Наполеон I-ге әсерін пайдаланып, оған Conseil d'État-тің maître des requêtes лауазымын алуға көмектесті. 1809 жылы ол империя бароны, ал 1810 жылдың ақпанында мемлекеттік кеңесші болды. 1810 жылдың қазан айында император оны Париж полициясының префекті етіп тағайындады. Оның мансабындағы ең үлкен сынақ – республикалық генерал Клод Франсуа де Малеттің (1812 жылдың қазаны) ерекше қастандығы болды; Мале Наполеонның Ресей жорығында қаза болғаны туралы жалған ақпарат таратып, Париждегі министрлердің және басқа да билік өкілдерінің, оның ішінде Паскьердің, күтілмеген шабуыл жасап тұтқындауға жетті. Бірақ, қастандықтың айқын сәтсіздігі Паскьерге жедел түрде бостандыққа шығуға мүмкіндік берді.
He did not re enter the public service until the period of the First French Empire, when the arch chancellor Jean Jacques Régis de Cambacérès used his influence with Napoleon I to procure for him the office of maître des requêtes to the Conseil d'État. In 1809, he became baron of the Empire, and in February 1810 counsellor of State. In October 1810, the Emperor made him prefect of police of Paris. The main challenge of his career was the strange conspiracy of the republican general Claude François de Malet (October 1812); Malet, spreading false news that Napoleon had died in the Russian campaign, managed to surprise and capture some of the ministers and other authorities in Paris, among them Pasquier. However, the attempt's manifest failure enabled Pasquier to speedily regain his liberty.
Қайта қалпына келтіру және шілде монархиясы
Наполеон 1814 жылы сәуірде отставкаға кеткен кезде Паскье тәртіп сақтау үшін бірнеше күн қызметін жалғастырды, содан кейін полиция префектурасынан кетіп, Франция королі Людовик XVIII оған Корпус де Понтс эт Шосее тағайындады. Ол "Жүз күн" (1815) кезінде императорлық биліктің қайта орнатуынан алшақтап, соңғы Бурбон әулетінің қайта орнатуынан кейін Мөр сақтаушысы болды (1815 жылғы шілде). Депутаттар палатасының ультрароялистерімен жұмыс істеуге келмейтінін түсінген ол қыркүйекте лауазымынан бас тартты. Келесі жылдарығы жайлы министрлердің басшылығымен ол түрлі лауазымдарға қайта тағайындалды, бірақ Франция королі Карл X билігінің соңындағы реакциялық кабинеттерге қосылудан бас тартты. Шілде революциясынан (1830) кейін ол Пирлер палатасының президенті болды және Луи-Филипптің (1830–1848) билігінің барлық кезеңінде осы лауазымды сақтап қалды. 1848 жылы ақпанда Луи Филипп отставкаға кеткеннен кейін Шансье Паскье белсенді өмірден шығып, өзінің ұзақ және белсенді мансабының жазбалары мен естеліктерін жинауға кірісті. Ол 1862 жылғы 5 шілдеде Парижде тоқсан бес жасында қайтыс болды.
When Napoleon abdicated in April 1814, Pasquier continued to exercise his functions for a few days in order to preserve order, and then resigned from the prefecture of police, whereupon Louis XVIII of France allotted to him the Corps des Ponts et Chaussées. He distanced himself from the Imperial restoration at the time of the Hundred Days (1815), and, after the final Bourbon Restoration, became Keeper of the Seal (July 1815). Finding it impossible to work with the Ultra royalists of the Chamber of Deputies (the Chambre introuvable), he resigned office in September. Under the more moderate ministers of succeeding years, he again held various appointments, but refused to join the reactionary cabinets of the close of the reign of Charles X of France. After the July Revolution (1830), he became president of the Chamber of Peers, a post which he held through the whole of the reign of Louis Philippe (1830–1848). After the abdication of Louis Philippe in February 1848, Chancelier Pasquier retired from active life and set to work to compile the notes and reminiscences of his long and active career. He died in Paris at the age of ninety five on 5 July 1862.