Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз мемлекет қайраткері Николя Франсуа де Нойфшато (fʁɑ̃swa d(ə) nœfʃɑto, nøʃɑto; 17 сәуір 1750 – 10 қаңтар 1828) – француз мемлекет қайраткері, ақын және ауыл шаруашылығы ғалымы.
French statesman
Nicolas François de Neufchâteau (fʁɑ̃swa d(ə) nœfʃɑto, nøʃɑto; 17 April 175010 January 1828) was a French statesman, poet, and agricultural scientist.
Алғашқы жылдар
Саффай, Мёрт және Мозельде мектеп мұғалімінің ұлы болып дүниеге келді. Вогездердегі Нойфшато колледжінде оқыды және он төрт жасында поэзия жинағын жариялады, ол Вольтердің қызығушылығын оятты. Он алты жасында Францияның негізгі академияларының біріне мүше болып сайланды. 1783 жылы Сен-Доминг кеңесінің бас прокуроры болып тағайындалды. Бұрын Ариостоның аудармасымен айналысқан, Францияға бес жылдан кейін оралғанға дейін оны аяқтады, бірақ ол үйіне қайтар жолында болған кеме апаты кезінде жойылды.
Born at Saffais, in Meurthe et Moselle, the son of a schoolteacher, he studied at the college of Neufchâteau in the Vosges, and at the age of fourteen published a volume of poetry which obtained the interest of Voltaire. When only sixteen, he was elected member of some of the main academies of France. In 1783 he was named procureur général to the council of Saint Domingue. He had previously been engaged on a translation of Ariosto, which he finished before his return to France five years afterwards, but it was destroyed during the shipwreck which occurred during his voyage home.
Революция
Француз төңкерісі кезінде Нойфшато Ұлттық Ассамблеяның қосымша депутаты болып сайланды, оған Воже департаментін ұйымдастыру міндеті жүктелді, кейіннен ол Заң шығарушы Ассамблеяға сайланды, онда алдымен хатшы, содан кейін президент болды. 1793 жылы ол болжамды саяси көзқарастары үшін түрмеге қамалды, олар оның «Памела немесе сыйланған адалдық» (Théâtre de la Nation, 1 тамыз 1793) драмасынан шығарылған еді, бірақ келесі жылы Термидориялық реакция басталғанда босатылды.
During the French Revolution, Neufchâteau was elected deputy supplant to the National Assembly, charged with the organization of the département of the Vosges, and elected later to the Legislative Assembly, of which he first became secretary and then president. In 1793 he was imprisoned on account of his supposed political sentiments, as they were deduced from his drama Paméla ou la vertu récompensée (Théâtre de la Nation, 1 August 1793), but was released the following year with the start of the Thermidorian Reaction.
Каталог және Наполеон
1797 жылы ол ішкі істер министрі болды және ұқыпты басқаруымен көзге түсті. Неуфшато Франциядағы ішкі су жолдары жүйесін құрастыруды бастады. Ол Лувр мұражайын ашты және француз өнеркәсібі өнімдерінің алғашқы халықаралық көрмесін ұйымдастырушылардың бірі болды. Ол Лазар Карноны француз директориясының мүшесі ретінде алмастырды, бұл қызметті 1797 жылдың 9 қыркүйегінен 1798 жылдың 23 сәуіріне дейін атқарды. 1804 жылдан 1806 жылға дейін ол консерватор Сенатының президенті болды, бұл Бірінші империяның құрылуымен бірге болды. Оның лауазымы Наполеон Бонапартты император титулын қабылдауға шақыру оның міндеті екенін көрсетеді. 1803 жылы ол Француз академиясына қабылданды, ал 1808 жылы граф шеніне ие болды. 1814 жылы Бурбон монархиясы қайта орнатылғаннан кейін қоғамдық өмірден шеттеуімен, өліміне дейін ауыл шаруашылығын зерттеумен айналысты.
In 1797, he became Minister of the Interior, distinguishing himself by his thorough administration. It is Neufchâteau who initiated the French system of inland navigation. He inaugurated the museum of the Louvre and was one of the promoters of the Exposition des produits de l'industrie française, the first universal exhibition of industrial products. He replaced Lazare Carnot as a member of the French Directory, a position he held between 9 September 1797, and 23 April 1798. From 1804 to 1806 he was president of the Sénat conservateur, coinciding with the establishment of the First Empire – his office implied that he was the one to solicit Napoleon Bonaparte to assume the title of Emperor. In 1803, he was admitted to the Académie française, and in 1808 he received the dignity of count. Retiring from public life in 1814, after the Bourbon Restoration, he occupied himself chiefly with the study of agriculture until his death.
Шығармалары
Неуфшато көптеген жетістіктерге қол жеткізді және түрлі-түрлі салаға қызығушылық танытты, бірақ оның атағы Франция индустриясын дамыту мен ынталандыру жолындағы мемлекеттік қызметімен байланысты. Оның кейінгі поэзиялық туындылары жастық шағындағы шығармаларындай түпнұсқа емес деп есептеледі. Ол белгілі грамматик және әдеби сыншы болды, мұны оның Блез Паскальдің «Провинциалдық хаттар» және «Естеліктер» (1822 және 1826 жж.) мен Ален Рене Лезжаның «Гил Блас» (1820 жж.) басылымдары дәлелдейді. Сонымен қатар, ол ауыл шаруашылығы саласында көптеген еңбектердің авторы болды.
Neufchâteau had multiple accomplishments, and interested himself in a great variety of subjects, but his fame rests mostly on what he did as a statesman for the encouragement and development of the industries of France. His late poetical productions are not judged to be as original as his youth oeuvre. He was a noted grammarian and literary critic, as is witnessed by his editions of the Lettres provinciales and Pensées of Blaise Pascal (Paris, 1822 and 1826) and Alain René Lesage's Gil Blas (Paris, 1820). He was also the author of a large number of works on agriculture.