Ақша жинау қоры: Ұзақ мерзімді қарызды өтеу және капиталдық шығындарға дайындалу
Sinking fund
Жарамдылық қоры: капиталдық шығыстарды немесе ұзақ мерзімді қарызды қаржыландыру үшін табыстан жинақталған қаражат. Тарихы мен қолданылуы туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Капиталдық шығыстарға немесе ұзақ мерзімді қарыздарға кіріс жинақтау
Setting aside revenue for capital expense or long term debt
Төлемдік қор – бұл экономикалық ұйымның болашақтағы капиталдық шығыстарды немесе ұзақ мерзімді қарызды өтеуді қаржыландыру үшін белгілі бір кезеңде кірістен жинақтап отыратын қор. Солтүстік Америкада және басқа да елдерде, үкіметтік және жеке компаниялар облигациялар шығару арқылы қаржы жинағанда, бұл термин көбінесе осы мағынада қолданылады. Дегенмен, Ұлыбританияда және облигациялар (мемлекеттік облигациялардан басқа) шығару сирек кездесетін, ал ұзақ мерзімді жалға алу кең таралған аймақтарда, бұл термин әдетте капиталдық активтерді, әсіресе ғимараттардың ортақ бөліктерін ауыстыру немесе жаңартумен байланысты қолданылады.
A sinking fund is a fund established by an economic entity by setting aside revenue over a period of time to fund a future capital expense, or repayment of a long term debt. In North America and elsewhere where it is common for government entities and private corporations to raise funds through the issue of bonds, the term is normally used in this context. However, in the United Kingdom and elsewhere where the issue of bonds (other than government bonds) is unusual, and where long term leasehold tenancies are common, the term is only normally used in the context of replacement or renewal of capital assets, particularly the common parts of buildings.
Тарихи контекст
Суға бату қоры алғаш рет 18 ғасырда Ұлыбританияда мемлекеттік қарызды азайту үшін пайдаланылды. Роберт Уолполл 1716 жылы, ал 1720 және 1730 жылдардың басында тиімді қолданғанмен, оның бастауы 14 ғасырдағы Италия түбегіндегі коммерциялық салық синдикаттарында жатыр. Олардың міндеті сол қалалардың қайта өтелетін мемлекеттік қарызын жабу болды. Қор жыл сайынғы ұлттық бюджеттен түскен артық қаражатты алды. Бірақ мәселе сол еді, қорға үкімет стратегиясында көбінесе басымдық берілмейтін. Осының салдарынан, қазынашылыққа қаржы қажет болғанда, қордан жиі қаражат алынып отырылды. 1772 жылы конформист емес министр Ричард Прайс мемлекеттік қарызды азайту жолдары туралы памфлет жариялады. Бұл памфлет Уильям Питт кішісінің қызығушылығын тудырды, ол 1786 жылы суға бату қорын реформалау жөніндегі ұсынысты дайындады. Лорд Норт «Қаржыны біртіндеп азайту үшін тиісті бағытпен иеленуге және үнемі қолдануға арналған қор құруды» ұсынды. Питт «тиісті бағытты» қамтамасыз ету үшін дағдарыс кезінде министрлердің қорға қол сұғуына тыйым салатын заңнама енгізді. Ол сондай-ақ мемлекеттік қарызды азайту үшін 1 миллион фунт стерлингтік артық қаражатты пайдалануға жететіндей салықтарды көтерді. Заңнамада қордың басқару құқығы «Мемлекеттік қарызды азайту комиссарларына» берілді. Бұл схема 1786 мен 1793 жылдар аралығында жақсы жұмыс істеді, комиссарлар 8 миллион фунт стерлинг алды және оны қайта инвестициялап, қарызды 10 миллион фунт стерлингтен астамға азайтты. Алайда, 1793 жылы Франциямен соғыс басталғанда «суға бату қорының мағынасы жойылды» (Эрик Эванс). Лорд Ливерпуль үкіметі бұл қорды тек 1820 жылдары тоқтатты. Суға бату қорлары 19 ғасырда АҚШ-та, әсіресе теміржол сияқты жоғары инвестицияланған нарықтарда инвестициялау кезінде жиі кездесті. Мысалы, Central Pacific Railroad Company компаниясы 1878 жылы In re Sinking Funds Cases ісінде компаниялар үшін міндетті суға бату қорларының конституциялықлығына күдік келтірді.
The sinking fund was first used in Great Britain in the 18th century to reduce national debt. While used by Robert Walpole in 1716 and effectively in the 1720s and early 1730s, it originated in the commercial tax syndicates of the Italian peninsula of the 14th century, where its function was to retire redeemable public debt of those cities. The fund received whatever surplus occurred in the national Budget each year. However, the problem was that the fund was rarely given any priority in Government strategy. The result of this was that the funds were often raided by the Treasury when they needed funds quickly. In 1772, the nonconformist minister Richard Price published a pamphlet on methods of reducing the national debt. The pamphlet caught the interest of William Pitt the Younger, who drafted a proposal to reform the Sinking Fund in 1786. Lord North recommended "the Creation of a Fund, to be appropriated, and invariably applied, under proper Direction, in the gradual Diminution of the Debt". Pitt's way of securing "proper Direction" was to introduce legislation that prevented ministers from raiding the fund in crises. He also increased taxes to ensure that a £1 million surplus could be used to reduce the national debt. The legislation also placed administration of the fund in the hands of "Commissioners for the Reduction of the National Debt". The scheme worked well between 1786 and 1793 with the Commissioners receiving £8 million and reinvesting it to reduce the debt by more than £10 million. However, the outbreak of war with France in 1793 "destroyed the rationale of the Sinking Fund" (Eric Evans). The fund was abandoned by Lord Liverpool's government only in the 1820s. Sinking funds were also seen commonly in investment in the 19th century in the United States, especially with highly invested markets like railroads. An example would be the Central Pacific Railroad Company, which challenged the constitutionality of mandatory sinking funds for companies in the case In re Sinking Funds Cases in 1878.
Қазіргі заманғы жағдай облигацияларды өтеу
Қазіргі заманғы қаржыда, батып кету қоры – әдетте, ұйымның қарызын өтеу үшін белгілі бір уақыт аралығында ақша жинақтау әдісі. Нақтырақ айтқанда, бұл ақша салынған қор, осылайша уақыт өте келе артықшылықты акциялар, облигациялар немесе акцияларды өтеуге болады. Қараңыз, "Мүліктік қарыз (қаржы)" бөліміндегі "Батып кету қоры шарттары". АҚШ-тың кейбір штаттарында, мысалы Мичиган штатында, мектеп округтері сайлаушылардан батып кету қорын құру мақсатында салық салуға рұқсат беруді сұрауы мүмкін. Штаттың Қаржы департаменті қор қаражатын жұмсау бойынша қатаң ережелерді сақтайды, ал осы қаражатты теріс пайдаланған жағдайда салық салуды мәңгілікке қайтадан сұрау құқығынан айырылады.
In modern finance, a sinking fund is, generally, a method by which an organization sets aside money over time to retire its indebtedness. More specifically, it is a fund into which money can be deposited, so that over time preferred stock, debentures or stocks can be retired. See also "sinking fund provision" under Bond (finance)#Features. In some US states, Michigan for example, school districts may ask the voters to approve a taxation for the purpose of establishing a sinking fund. The State Treasury Department has strict guidelines for expenditure of fund dollars with the penalty for misuse being an eternal ban on ever seeking the tax levy again.
Қазіргі заманғы жағдай күрделі шығындар
Суға бату қорлары күрделі құралдарды ескірген кезде ауыстыруға, немесе негізгі активтерді, әдетте ғимаратты, күрделі жөндеуге немесе жаңартуға ақша жинау үшін де қолданылуы мүмкін. Тарихи тұрғыдан алғанда, "суға бату қоры" термині активті ауыстыру мақсатында ғана қолданылса, "резервтік қор" термині күрделі жөндеу немесе жаңарту үшін пайдаланылған. Алайда, 2010 жылдың ортасынан бастап Ұлыбританияда бұл терминдердің екеуі де бір-бірінің орнына қолданыла бастады.
Sinking funds can also be used to set aside money for purposes of replacing capital equipment as it becomes obsolete, or major maintenance or renewal of elements of a fixed asset, typically a building. Historically, the term "sinking fund" was only used to refer to replacement of an asset and "reserve fund" was used for major maintenance or renewal, however since the mid 2010's the terms are now used interchangeably in the United Kingdom.