Үндістан халық әңгімелері мен аңыздары

Кіріспе

Үндістанның жергілікті әңгімелері мен аңыздары

Үндістан фольклоры – Үндістан мемлекетінің және Үндістан субконтинентінің фольклорын қамтиды. Үндістан этникалық және діни тұрғыдан алуан түрлі ел. Осы алуан түрлілікті ескере отырып, Үндістанның кең бай фольклорын бірлік ретінде жалпылау қиын. Үндістан халқының үштен екі бөлігінен астамы өзін индуист деп есептесе де, онда біртұтас, біріккен және барлыққа ортақ жекелік ұғымы жоқ. Мұнда түрлі гетерогенді дәстүрлер, көптеген аймақтық мәдениеттер мен әртүрлі діндер өсіп-өркендейді. Индуизмдегі халықтық дін жергілікті діни ғұрыптардың себебін түсіндіріп, әдет-ғұрыптар мен рәсімдерді баяндайтын жергілікті мифтерді қамтиды. Дегенмен, фольклор діни немесе мистикалық сенімдер мен ғұрыптардан асып, ауызша немесе ресми емес жолдармен беріліп келе жатқан әлеуметтік дәстүрдің барлық қыр-сырын қамтиды.

Үнді халық ертегілері

Үндістанда санскрит және Үндістанның түрлі халық тілдерінде ауызша дәстүрде сақталған батырлық жырлар мен эпикалық поэзияның кең көлемі бар. Пабуджи туралы әңгімені баяндайтын ауызша эпостың бірі Раджастханнан доктор Джон Смит жинаған; бұл Раджастхан тіліндегі ұзақ жыр, оны кәсіби әңгімешілер – бхопалар дәстүрлі түрде орындайды, олар жыр кейіпкерлерін бейнелейтін көрпе алдында оқиды, ал раванхатто скрипкасы портативті храм ретінде сүйемелдейді. Басты кейіпкер – тарихи тұлға, Раджпут ханзадасы, ол Раджастханда қасиетті тұлға ретінде құрметтеледі. Гуджараттың Гарба және Дандия Раас билері, Одишаның Самбалпури биі, Батыс Бенгалияның Чхау, Алқап және Гамбира билері, Ассамның Биху биі, Раджастан және Харьянаның Гумар биі, Пәнджабтың Бхангра және Гидда билері, Гоаның Дхангар биі, Чхаттисгардың Пантхи биі, Тамилнадтың Кумми және Карагаттам билері, Андхраның Колаттам биі, Карнатаканың Якшагана, Кераланың Тираяттам және Нагаландтың Чанг Ло билері – бұл билердің барлығы мифтердің, халық аңыздарының және жыл мезгілдерінің әртүрлі элементтерінен пайда болған. Үндістанның дәстүрлі әңгімелер жинақтарының ішінде Вишну Сарманың біздің заманымыздан бұрынғы II ғасырда жазған Панчатантра ерекше орын алады. Нараянаның Хитопадешасы – IX ғасырда құрастырылған, антропоморфты әңгімелер мен жануарлар туралы нақылдардан тұратын санскриттің жинағы. Соңғы тридцать жылда үнді фольклоршылары фольклорды зерттеуге үлкен үлес қосты. Девендра Сатьяртхи, Кришна Дев Упадьяйя, Пхрафулла Датта Госвами, Кунджа Бихари Даш, Ашутош Бхаттачарья және тағы да көптеген тәжірибелі фольклоршылар осы салаға өз үлесін қосты. Алайда, 1970-ші жылдарда АҚШ университеттерінде білім алған және фольклор зерттеуінің қазіргі заманғы теорияларымен әдістерімен танысқан фольклоршылар Үндістанда фольклор зерттеуінің жаңа бағытын қалыптастырды. Әсіресе Оңтүстік Үндістан университеттері фольклорды университеттердегі мамандық ретінде жақтады және жүздеген ғалымдарды оқытты. А.К. Раманужан – үнді контекстінде фольклорды талдаған белгілі фольклоршы. Фольклорды зерттеу екі бағытта күшейді: бірі – фин фольклоршысы Лаури Хонко, екіншісі – американдық фольклоршы Питер Дж. Клаус. Бұл екі фольклоршы Сири эпосы бойынша далалық зерттеулер жүргізіп, үнді фольклоршыларын жаңа зерттеулерге бастады. Орталық Үнді тілдері институты Үндістанда фольклор зерттеуін дамытуға, соның ішінде Үндістан мәдениетінің тағы бір жағын зерттеуге үлкен үлес қосты. Соңғы кезде Читрасен Пасаят, М.Д. Мутхукумарасуами, Вивек Рай, Жавахарлал Ханду, Бирендранатх Датта, П.С. Паттанайк, Б. Редди, Садхана Наитани, П. Субачари, Молли Каушал, Шьям Сундар Махапатра, Бхабаграхи Мишра және көптеген жас фольклоршылар өз салаларында фольклор зерттеуін халықтың есте сақтауы мен дауысы ретінде бекітуге үлес қосты. Жақында Ченнаидегі Ұлттық фольклорлық қолдау орталығы қоғамдық кеңістікте фольклорды насихаттау және академиялық және қоғамдық сала арасындағы қашықтықты қысқарту бойынша бастама көтерді.

India possesses a large body of heroic ballads and epic poetry preserved in oral tradition, both in Sanskrit and the various vernacular languages of India. One such oral epic, telling the story of Pabuji, has been collected by Dr. John Smith from Rajasthan; it is a long poem in the Rajasthani language, traditionally told by professional story tellers, known as Bhopas, who deliver it in front of a tapestry that depicts the characters of the story, and functions as a portable temple, accompanied by a ravanhattho fiddle. The title character was a historical figure, a Rajput prince, who has been deified in Rajasthan. Various performing arts such as Garba and Dandiya Raas of Gujarat, Sambalpuri dance of Odisha, the Chhau, Alkap and Gambhira of West Bengal, Bihu dance of Assam, Ghoomar dance of Rajasthan and Haryanvi, Bhangra and Gidda of Punjab, Dhangar of Goa, Panthi dance of Chhattisgarh, Kummi, and Karagattam of TamilNadu, Kolattam of Andhra Pradesh, Yakshagana of Karnataka, Thirayattam of Kerala and Chang Lo of Nagaland derive their elements from myriads of myths, folktales and seasonal changes. Noteworthy collections of Indian traditional stories include the Panchatantra, a collection of traditional narratives made by Vishnu Sarma in the second century BC. The Hitopadesha of Narayana is a collection of anthropomorphic fabliaux, animal fables, in Sanskrit, compiled in the ninth century. Indian folklorists during the last thirty years have substantially contributed to the study of folklore. Devendra Satyarthi, Krishna Dev Upadyhayaya, Prafulla Dutta Goswami, Kunja Bihari Dash, Ashutosh Bhatacharya and many more senior folklorists have contributed for the study of folklore. But it is during the 1970s that some folklorists studied in US universities and trained up themselves with the modern theories and methods of folklore research and set a new trend of folklore study in India. Especially, South Indian universities advocated for folklore as a discipline in the universities and hundreds of scholars trained up on folklore. A. K. Ramanujan was the noted folklorist to analyse folklore from Indian context. Study of folklore was strengthened by two stremas (sicsic); one is Finnish folklorist Lauri Honko and another is Peter J. Claus of American folklore. These two folklorists conducted their field work on Epic of Siri and led the Indian folklorists to the new folklore study. The Central Institute of Indian Languages has played a major role in promoting folklore studies in India to explore another reality of Indian culture. Recently scholars such as Chitrasen Pasayat, M. D. Muthukumaraswamy, Vivek Rai, Jawaharlal Handoo, Birendranath Dutta, P. C. Pattanaik, B. Reddy, Sadhana Naithani, P. Subachary, Molly Kaushal, Shyam Sundar Mahapatra, Bhabagrahi Mishra and many new folklorists have contributed in their respective field for shaping folklore study as a strong discipline in representing the people's memory and people's voice. Recently the National Folklore Support Center in Chennai has taken the initiative to promote folklore in public domain and bridging the gap of academic domain and community domain.

Үнді халық қаһармандары, зұлымдар және алдамшылар

Санскрит эпостарындағы, тарихындағы және азаттық қозғалысындағы Рама, Кришна сияқты үнді халық қаһармандары баршаға мәлім. Олар жазба әдебиеттерде орын алған. Бірақ үнді мәдени жүйесінде халық қаһармандары ерекше құрметке ие. Үндістанның касталары мен тайпалары тілдері, діндері және салт-дәстүрлері арқылы мәдениеттің әртүрлілігін сақтап келді. Сондықтан ұлттық батырлармен қатар, аймақтық, жергілікті халық және тайпа батырлары да халық жадында мәңгі сақталып келеді. Мысалы, Санталдар мен Гондтарды қарастырайық. Санталдардың мәдениет қаһармандары – Биер Кервал мен Биду Чандан. Гондтардың халық қаһарманы – Читал Сингх Чатти. Банджара халық қаһарманы – Лакха Банджара немесе Раджа Исалу. Тек батырлар ғана емес, үнді халық ертегілерінің кейіпкерлері де Үндістан мәдениетінің қалыптасуына зор үлес қосты. Банджара эпостары кейіпкерлердің батырлық ерліктеріне толы. Бұл эпостар «сати» культін көрсетеді. Ауызша эпостарда батырлар мен батыршалардың ерлік әрекеттері жазбаша мәтіндерге қарсы «қарсы мәтін» тудырады. Сондықтан ауызша эпоста кіші інісі батыр болып, ағасын өлтіреді, ал классикалық эпостарда мұндай нәрсеге тыйым салынған. Халық батырлары кейде қасиетті саналады және ауыл тұрғындары оларға табынады. Үнді халық аңыздарында мифтік және романтикалық кейіпкерлер арасындағы айырмашылық көбінесе өте шамалы. Қалахандиде ауызша эпостар халық әншілерінің арасында кеңінен таралған, олар оларды ритуалдық және әлеуметтік ортада орындайды. Фолклоршы доктор Махендра Мишра Қалахандидегі ауызша эпостарды зерттеуде жеті этникалық топты қамтыды. Доктор Читрасен Пасаят Дану-ятра, Канден буди-ятра, Чуда-хай-ятра, Сулия-ятра, Паткханда-ятра, Буда-дангар-ятра, Кхандабаса-ятра, Чаттар-ятра, Ситал-састхи-ятра сияқты түрлі халықтық және тайпалық саяхаттарды жан-жақты зерттеді және жергілікті құдайлардың «батырлық кейіпкерлерін» талдады. Үндістанның ауызша эпостары касталық мәдениеттің барлық жерінде кеңінен таралған. Финляндияның Турку қаласынан профессор Лаури Хонко, профессор Вивек Рай және доктор К. Чиннапа Гауда бірлесіп Siri Epic-ті зерттеді және «Siri Epic» атты үш томдық еңбек жариялады (Siri емес). Сонымен қатар, профессор Питер Клаус тулу эпостары бойынша терең зерттеулер жүргізді. Адития Малликтің «Девнараян» эпопеясы, Пуликонда Суббахаридің «Джамбупурана» эпопеясы, доктор Ж.Д.Смиттің «Пабуджи» эпопеясы сияқты еңбектер көптеген оқырмандардың назарын аударды. Кераланың ауылдық аймақтарында «Одиян» (немесе «одиан») деп аталатын әдет болған, онда адамдар тобы «отивики» деп аталатын арнайы техниканы қолданып, адамдарды өлімге дейін қорқытуға болатынын мәлімдеген. Одиян – Керала фольклорында жартылай адам, жартылай аң ретінде сипатталатын, түнде аллеяларда жасырынатын мифологиялық кейіпкер. Одиандар денелерінің белгілі бір бөліктеріне белгілі бір шөптерді жағады, сиқырлы дұғалар оқиды және өздерінің қалауларына байланысты бұқалар, бұқалар немесе түлкілер сияқты әртүрлі жануарларға айналады. Бұл практика көбінесе Панан және Парая қауымдастықтарымен байланысты болған, бірақ қажетті дағдыға ие басқа қауымдастықтардың өкілдері де оны орындай алатын.

Indian folk heroes like Rama, Krishna in Sanskrit epics and history and also in freedom movement are well known to every one. They have found a place in written literature. But in Indian cultural sub system, Indian folk heroes are most popular. The castes and tribes of India have maintained their diversities of culture through their language and religion and customs. So in addition to national heroes, regional heroes and local folk and tribal heroes are alive in the collective memory of the people. Let's take examples of the Santhals or the Gonds. The Santhals have their culture heroes Beer Kherwal and Bidu Chandan. Gonds have their folk hero Chital Singh Chhatti. Banjara folk hero is Lakha Banjara or Raja Isalu. But not only heroes, the heroines of Indian folklore have also significant contribution in shaping the culture of India. Banjara epics are heroine centric. These epics reflect the "sati" cult. Oral epics with heroic actions of heroes and heroines produce a "counter text", as opposed to the written texts. Therefore, the younger brother becomes hero and kill his elder brother in an oral epic, which is forbidden in classical epics. Folk heroes are some times deified and are worshipped in the village. There is a thin difference of a mythic hero and romantic hero in Indian folklore. In Kalahandi, oral epics are available among the ethnic singers, performed in ritual context and social context. Dr Mahendra Mishra, a folklorist, has conducted research on oral epics in Kalahandi, taking seven ethnic groups. Dr. Chitrasen Pasayat has made an extensive study of different folk and tribal forms of Yatra, like Dhanu yatra, Kandhen budhi yatra, Chuda khai yatra, Sulia yatra, Patkhanda yatra, Budha dangar yatra, Khandabasa yatra, Chhatar yatra, Sital sasthi yatra and examined the 'hero characters' of the local deities. Indian oral epics are found abundantly everywhere there are caste based culture. Prof. Lauri Honko from Turku, Finland with Prof. Vivek Rai and Dr K Chinnapa Gawda have conducted extensive field work and research on Siri Epic and have come out with three volumes on Epic of Siri, not Siri. Similarly Prof. Peter J Claus has done intensive work on Tulu epics. Aditya Mallick on Devnarayan epic, Pulikonda Subbachary on Jambupurana, Dr JD Smith on Pabuji epic are some of the commendable work that have been drawn attention of the wider readership. In the rural areas of Kerala, there was a practice known as Odiyan (or "odian") where a group of individuals claimed the ability to terrify people to the point of death using a technique called otiviki. Odiyan is a legendary figure in Kerala folklore, described as half man, half beast creatures that would lurk in alleyways during the night. These Odiyans would apply specific herbs to certain parts of their bodies, chant spells, and transform themselves into various animals like bulls, buffaloes, or foxes, depending on their desire. Typically, this practice was associated with the Panan and Paraya communities, although individuals from other communities who possessed the necessary skills could also carry it out.

Үндістанның дәстүрлі ойындары

Үндістанда тақта ойындарының тарихы ұзақ. Бұл туралы Махабхарата және Моғол империясы дәуірінде айтылады. Үндістандық дәстүрлі ойындардан пайда болған танымал тақта ойындарының ішінде шахмат (Чатуранга), лудо (Пачиси) және жыландар мен баспалдақтар (Мокша Патаму) бар. Жақында Үндістанның шығысындағы Одиша штаты бастауыш мектептерде балаларға арналған «Сружан» (шығармашылық) бағдарламасын енгізді. Үш жыл ішінде (2007–2010 жылдары) шамамен 18 миллион бала әңгіме айту, дәстүрлі ойындар, дәстүрлі өнер мен қолөнер, музыка және би, сондай-ақ жұмбақтар сияқты төрт түрлі іс-шараға қатысты. Нәтижесінде, халық ертегілерінің жүздеген нұсқасы болғанымен, дәстүрлі ойындардың түрлері шектеулі. Үй ішінде де, сыртта да ойналатын үш жүздей дәстүрлі ойын болған, және олардың математикалық білімді (санау, өлшеу, пішін мен мөлшер, геометриялық түсініктер және іс-қимыл арқылы әлеуметтену) қамтитыны анықталды. Дәстүрлі ойындар – оқыту мен үйренудің ең тиімді жолдары. Оларды бастауыш мектептерде қолданғанда, көптеген мұғалімдер балалардың мұғалімдердің ұмытып қалған көптеген ойындарын білетінін айтты. «Касади» сияқты үй ішіндегі тақта ойыны (үйдегі екі немесе одан көп қыздар тамаринд дәнімен ойнайтын 14 шұңқырлы ағаш тақта) ең танымал болды және ол әлі де қоғамнан жоғалған жоқ. Фольклоршы және педагог доктор Махендра Кумар Мишра осы ойындарды жинап, видеоға түсірді. Үй шаруашылығындағы басқа ойындардың ішінде ешкі мен жолбарыс, және ганжифа бар. Бұл қазіргі карточкалық ойындардың алға басушылары болды. Ганжифа – белгілі бір ережелер бойынша ойналатын, боялған дөңгелек карточкалар жиынтығы.

Үнді фольклоршылары

Үнді фольклорын ғылыми зерттеу баяу басталды: алғашқы зерттеушілер бастапқы материалды шығармашылықпен қайта түсіндіруге еркіндік сезінді және материалды өкілдік емес, көркемдік тұрғысынан жинады. А.К. Раманужанның теориялық және эстетикалық еңбектері бірнеше ғылым саласын қамтиды. Контексттік сезімталдық – Раманужанның мәдени эсселерінде ғана емес, сонымен қатар үнді фольклоры және классикалық поэзия туралы жазбаларында да кездесетін тақырып. Мысалы, "Керілер терезелер болған жерде" (1989) және "Үш жүз Рамаяна" (1991) еңбектерінде ол үнді әдебиетінің "текст аралық" сипаты туралы айтады. Ол: «Бір өлеңде тек меңзеліп айтылған нәрсе, оның «қайталануында» немесе «үлгі алуында» орталық мәнге ие болуы мүмкін», – дейді. Оның "Керілер – терезелер: толғаныстар антологиясына қарай" (1989) эссесі және "Ішкі пейзаж: классикалық тамил антологиясынан махаббат өлеңдері" (1967) мен "Үндістан фольклоры, жиырма үнді тілінен ауызша әңгімелер" (1991) түсіндірмелері – үнді фольклорын зерттеудегі оның жұмысының жақсы мысалдары. Рудьярд Киплинг фольклорға қызығушылық танытты, ол "Пук пен Пук төбесі" және "Сыйлықтар мен перилер" сияқты шығармаларында ағылшын фольклорымен айналысты; Үндістандағы тәжірибесі оны үнді тақырыптарында да осы сияқты туындылар жасауға итерді. Киплинг өмірінің көп бөлігін Үндістанда өткізді және хинди тілін жақсы білді. Оның "Екі Жұмандық кітабы" сияқты шығармалары дәстүрлі халық аңыздары үлгісінде жазылған көптеген әңгімелерді қамтиды. Оның "Осылай болды" әңгімелерінде де үнді тақырыптары кездеседі, ал кейіпкерлердің көптегені үнді тілдерінен танымал есімдерді алып жүреді. Сол кезеңде Хелен Баннерман қазір әйгілі болған үнді тақырыбындағы "Кішкентай қара Самбо" әңгімесін жазды, ол өзін үнді халық ертегісі ретінде ұсынды. Тәуелсіздік алғаннан кейін антропологияның ғылымдары мен әдістері үнді фольклорын тереңірек зерттеуде қолданыла бастады. Үндістан фольклоршыларын шартты түрде үш кезеңге бөлуге болады. Бірінші кезең – британдық әкімшілер, олар жергілікті білім мен фольклорды жинап, билік етуге ниеттенген халықты түсінуге тырысты. Одан кейін, өздерінің діни әдебиеттерін елге тарату үшін жергілікті тілді үйренгісі келген миссионерлер келді. Үшінші кезең – тәуелсіздік алғаннан кейінгі кезең, онда көптеген университеттер, институттар мен жеке тұлғалар фольклорды зерттеуге кірісті. Мақсаты – аңыздар, мифтер және жырлар арқылы ұлттық ерекшелікті табу. Уақыт өте келе, елдегі академиялық мекемелер мен университеттер мәдени ерекшеліктерін сақтау үшін, сондай-ақ тіл мен мәдениетті сақтау үшін өздерінің аймақтарында фольклор кафедраларын ашуға кірісті. Тәуелсіздік алғаннан кейін доктор Сатиендра, Девендра Сатьяртхи, Кришнадев Упадахьяя, Джаберчанд Механи, Прафулла Датта Госвами, Ашутош Бхаттачарья, Кунджа Бихари Даш, Читрасен Пасаят, Сомнат Дар, Рамгариб Чоубей, Джагадиш Чандра Тригунаян және тағы да басқа ғалымдар фольклорды зерттеуде жетекші болды. Әрине, бұл тенденция аналитикалық емес, әдебиеттік сипатта болды. 1980 жылдары Орталық Үнді тілдері институты мен Американдық үнді зерттеулері институты фольклорды жүйелі түрде зерттеуді бастады, содан кейін көптеген батыс және шығыс ғалымдары фольклорды жеке ғылым ретінде зерттеуді жалғастырды. Қазіргі Үндістанның фольклоршыларының ізашарлары – Жавахарлал Ханду, Садхана Найтани, Кишор Бхаттачарджи, Кайлаш Патнаик, Вивек Рай, марқұм Комал Котари, Рагхаван Пайанад, М. Рамакришнан, Нандини Саху, М.Н. Венкатеша және тағы да басқалар. Жаңа фольклоршылардың пайда болуы байқалады, олар фольклорды батыс үлгісімен қарастырудың орнына, үнді тұрғысынан түсінуге ұмтылады. Олардың кейбіреулері фольклорды фольклорды жасаушы және тұтынушы халықтан түсінуді артық көреді. Фольклорды пайдаланушы оның мәнін біледі, өйткені оны мақсатты түрде және мағынамен қолданады. Ал теоретиктер фольклорды теориялық тұрғыдан қарастырады. Этикалық тұрғысынан алғанда, фольклоршы халықтан мүмкіндігінше үйренуі керек, ал халық фольклордың жасырын мағынасын фольклоршыға ашуы керек, осылайша олардың екеуі де интерпретациясы фольклордың жаңа мағынасын беруге және оны жаңа әлеуметтік-мәдени салаларда пайдалану мүмкіндігін зерттеуге көмектеседі. Одишаның Калаханди қаласынан шыққан доктор Махендра Кумар Мишра орталық Үндістан және Одишаның тайпалық фольклорына елеулі үлес қосты. Оның "Калаханди ауызша эпосы" атты еңбегі қытай және фин тілдеріне аударылған. Ол "Саура халық әдебиеті", "Пахария халық әдебиеті", "Фольклорды көру", "Калаханди ауызша поэзиясы" сияқты еңбектердің авторы. Оның соңғы еңбегі – тайпалық ауызша дәстүрдегі үш Рамақат. Доктор Мишра Батыс Одиша және Чхаттисгарх фольклорын пайдалана отырып, фольклор теориясы және зерттеу әдістемесі бойынша бес кітап жазды. Доктор Мишраның талдау жұмысы Оңтүстік Азия фольклорының бір бөлігі ретінде батыс және шығыс әлемінде кеңінен зерттелді. Қазіргі таңдағы Ұлттық фольклор қолдау орталығы, Ченнай соңғы он жылда фольклорды зерттеуге адал жаңа ғалымдар үшін кеңістік жасады. Фольклор саласындағы маңызды жаңалық – оның академиялық шеңбердегі қабырғалармен шектеліп қалмауы, керісінше, оның шынайы мағынасын алу үшін халықтың арасында және олардың ішінде қайтадан орын табуы. Доктор Рагхаван Пайанад үнді фольклорын зерттеуде маңызды рөл атқарады, ол фольклор туралы көптеген кітаптар жазды, сонымен қатар ағылшын және малаялам тілдерінде үнді фольклористикасының халықаралық беті болып табылады.

The scientific study of Indian folklore was slow to begin: early collectors felt far freer to creatively reinterpret source material and collected their material with a view to the picturesque rather than the representative. A. K. Ramanujan's theoretical and aesthetic contributions span several disciplinary areas. Context sensitivity is a theme that appears not only in Ramanujan's cultural essays, but also appears in his writing about Indian folklore and classic poetry. In "Where Mirrors are Windows," (1989) and in "Three Hundred Ramayanas" (1991), for example, he discusses the "intertextual" nature of Indian literature, written and oral He says, "What is merely suggested in one poem may become central in a 'repetition' or an 'imitation' of it. His essay "Where Mirrors Are Windows: Toward an Anthology of Reflections" (1989), and his commentaries in The Interior Landscape: Love Poems from a Classical Tamil Anthology (1967) and Folktales from India, Oral Tales from Twenty Indian Languages (1991) are good examples of his work in Indian folklore studies. Rudyard Kipling was interested in folklore, dealing with English folklore in works such as Puck of Pook's Hill and Rewards and Fairies; his experiences in India led him to also create similar works with Indian themes. Kipling spent a great deal of his life in India and was familiar with the Hindi language. His works such as the two Jungle Books contain a lot of stories that are written after the manner of traditional folktales. Indian themes also appear in his Just So Stories, and many of the characters bear recognisable names from Indian languages. During the same period, Helen Bannerman penned the now notorious Indian themed tale of Little Black Sambo, which represented itself to be an Indian folktale. After independence, disciplines and methods from anthropology began to be used in the creation of more in depth surveys of Indian folklore. Folklorists of India can be broadly divided into three phases. Phase I was the British Administrators who collected the local knowledge and folklore to understand the subjects they want to rule. next were the missionaries who wanted to acquire the language of the people to recreate their religious literature for evangelical purpose. The third phase was the post independent period in the country where many universities, institutes and individuals started studying the folklore. the purpose was to search the national identity through legends, myths, and epics. In the course of time, Academic institutions and universities in the country started opening departments on folklore in their respective regions, more in south India to maintain their cultural identity and also maintain language and culture. After independence, scholars like Dr Satyendra, Devendra Satyarthi, Krishnadev Upadhayaya, Jhaberchand Meghani, Prafulla Dutta Goswami, Ashutosh Bhattacharya, Kunja Bihari Dash, Chitrasen Pasayat, Somnath Dhar, Ramgarib Choubey, Jagadish Chandra Trigunayan and many more were the pioneer in working on folklore. Of course, the trend was more literary than analytical. It was during the 1980s that the central Institute of Indian Languages and the American Institute of Indian Studies started their systemic study on Folklore any after that many western, as well as eastern scholars, pursued their studies on folklore as a discipline. The pioneer of the folklorists in contemporary India is Jawaharlal Handoo, Sadhana Naithani, Kishore Bhattacharjee, Kailash Patnaik, VA Vivek Rai, late Komal Kothari, Raghavan Payanad, M Ramakrishnan, Nandini Sahu. M. N. Venkatesha and many more. An emerging trend of new folklorists has emerged who are committed to understanding folklore from an Indian point of view than to see the whole subjects from the western model. Some of them are better to prefer to understand folklore from the folklore provider and consultants who are the creator and consumers of folklore. The user of folklore knows what folklore is since their use folklore with purpose and meaning. But theoreticians see folklore from their theoretical angle. Ethics point of view, folklorist should learn from the folk as practicable as possible and folk should give the hidden meaning of folklore to the folklorist so that both of their interpretation can help to give a new meaning to the item of folklore and explore the possibility of use of folklore in the new socio cultural domain. Dr Mahendra Kumar Mishra from Kalahandi, Odisha has substantially contributed to the tribal folklore of Middle Indian and Odisha. His seminal book Oral Epics of Kalahandi has been translated into Chinese, and Finnish language. He has written Saora folk literature, Paharia Folkliterature, Visioning Folklore, Oral Poetry of Kalahandi. His recent seminal work is three oral Ramakatha in tribal oral tradition. Dr Mishra has written five books on folklore theory and research methodology adopting the folklore of western Odisha and Chhattisgarh. The analytical work of Dr Mishra has been widely studied in the western and eastern world as a part of South Asian folklore. Now the National Folklore Support Center, Chennai since the last ten years has created a space for the new scholars who are pursuing the study of folklore with their commitment. One important breakthrough in the field of folklore is that it is no more confined to the study in the four walls of academic domain, rather, it has again found its space within and among the folk to get their true meaning. Dr. Raghavanvpayyanad is a major role in Indian folklore study he has written so many books about folklore, he is also an international face of Indian folkloristics both in English and Malayalam.

Халық әндері мен халық музыкасы

Үндістан бай және алуан түрлі халық музыкасы дәстүріне және көптеген халық әндерінің түрлеріне ие. Кейбір дәстүрлі халық әндерінің жанрлары ЮНЕСКО-ның материалдық емес мәдени мұра тізіміне енген. Осы дәстүрлердің ішінде кең танымал музыкалық және діни репертуар – Баул, ол әлемдік музыка сахнасында атақты болды. Баул дәстүрінің ең құрметті тарихи тұлғалары ретінде Лалон Факир және Бхаба Пагла жиі еске алынады.