Шөл даласы және екі баланың күйзелісі

Кіріспе

1971 жылғы Николас Рогтың аман қалу туралы фильмі.

2005 жылы Британдық кино институты оны "14 жасқа толғанға дейін көру керек 50 фильм" тізіміне қосты.

Сюжет

Сиднейдегі қарапайым көп қабатты үйдің бірінде ақ нәсілді қыз және оның кіші інісі ата-анасымен бірге тұрады. Бір күні әкесі оларды мектеп формасымен, сыртқа пікникке барамыз деп алып кетеді. Олар тамақ дайындап жатқанда, әкесі мылтық алып, балаларына оқ атып жазалайды. Ұлы бұл ойын деп ойлайды, ал қызы әкесі оларды өлтіруге тырысып жатқанын түсінеді де, інісімен бірге қашып, жартастардың арасында паналап жасырынады. Ол әкесі көлігіне от қойып, өзін-өзі атып өлтіргенін көреді. Қыз әкесінің өлімін інісінен жасырып, пікник тағамдарын алып, оқиға орнынан қашып, шөл арқылы үйіне қарай жол тартады. Келесі күні олар шаршап, ұлдың жүруі де қиын болады. Олар суы бар, жеміс ағашы өскен оазис табады, күні бойы ойнап, суға түсіп, демалады. Бірақ ертесіне су тартылып құрғап қалады. Оларды жергілікті абориген ұлы табады. Ол ағылшын тілінде сөйлей алмайды, қыз ашуланады, бірақ інісі су қажет екенін қимыл-қозғалыс арқылы көрсетеді, ал жаңа келген адам оларға оазистің құрғаған арнасынан су қалай алу керегін көрсетіп береді. Үшеуі бірге саяхаттайды, абориген ұлы аң аулаудан әкелген кенгуру етін бөліседі. Ұлдар бір-бірінің тілінен сөздерді және қолдарын пайдаланып, жартылай түсінісе бастайды, ал қыз тіл табысуға тырыспайды. Бір плантацияның жанынан өте жатқанда, абориген ұлына сөз айтқан ақ нәсілді әйелге ол жауап бермейді. Ол басқа балаларды көріп тұрғандай болады, бірақ олар оны байқамайды, өз жолымен кете береді. Балалар сонымен қатар шөлдегі зерттеу тобына тиесілі ауа шарын табады. Абориген ұлы қазіргі заманғы үйдің суретін салып, оларды тастап кетілген фермаға жеткізеді, ал кішкентай ұлды жақын жердегі жолға шығарып салады. Абориген ұлы су бұқасын аулап, оны құлатқанда, жүк көлігімен келген екі ақ нәсілді аңшы оны шауып өте жаздап кетеді. Олар мылтықпен бірнеше бұқаны атып өлтіргенін қорқынышпен қарайды. Содан кейін ұл фермаға қайта оралады, бірақ ештеңе айтпастан өтіп кетеді. Кейін абориген ұлы бұқа сүйектері арасында, есінен айырылып, денесіне салт атқан суреттер салады. Ол фермаға оралып, киімін шешіп жатқан қызды таңқалдырып, оның алдында билеп, құдалану рәсімін бастайды. Ол күні бойы және түнде шаршағанша билейді, бірақ қыз қорқып, одан жасырынып, інісіне ертең оны тастап кететіндерін айтады. Таңертең, мектеп формаларын кигеннен кейін, інісі оны ағашқа ілінген абориген ұлының денесіне жетеледі. Қыз эмоциясыз, өлі ұлдың кеудесінен құмырсқаларды сүртіп тастайды. Жолмен жүргенде, олар жартылай құлаған кен өндіруші қаласын табады, онда оларды дөңгелектеп сөйлейтін қызметкер жақын жердегі тұру орынына бағыттайды. Бірнеше жыл өткен соң, ер адам жұмыстан үйге келгенде, енді ересек болған қыз кешкі ас дайындап жатады. Ол оны құшақтап, кеңседегі жаңалықтарды айтқанда, қыз өзінің, інісінің және абориген ұлының шөлдегі бильбангта жалаңаш ойнап, жүзіп жүргенін ойлайды не еске түсіреді.

A white teenage girl and her younger brother live with their parents in a modest high rise apartment in Sydney. One day their father drives them into the Outback, still in their school uniforms, ostensibly for a picnic. As they prepare to eat, the father draws a gun and fires at the children. The boy believes it to be a game, but the daughter realises her father is attempting to murder them, and flees with her brother, seeking shelter behind rocks. She watches as her father sets their car on fire and shoots himself in the head. The girl conceals the suicide from her brother, retrieves some of the picnic food, and leads him away from the scene, attempting to walk home through the desert. By the middle of the next day, they are weak and the boy can barely walk. Discovering an oasis with a small water hole and a fruit tree, they spend the day playing, bathing, and resting. By the next morning, the water has dried up. They are then discovered by an Aboriginal boy. He does not speak English, much to the girl's frustration, but her brother mimes their need for water and the newcomer cheerfully shows them how to draw it from the drying bed of the oasis. The three travel together, with the Aboriginal boy sharing kangaroo meat he has caught from hunting. The boys learn to communicate to some extent using words from each other's languages and gestures; the girl makes no such attempts. While in the vicinity of a plantation, a white woman walks past the Aboriginal boy, who simply ignores her when she speaks to him. She appears to see the other children, but they do not see her, and they continue on their journey. The children also discover a weather balloon belonging to a nearby research team working in the desert. After drawing markings of a modern style house, the Aboriginal boy eventually leads them to an abandoned farm, and takes the small boy to a nearby road. The Aboriginal boy hunts down a water buffalo and is wrestling it to the ground when two white hunters appear in a truck and nearly run him over. He watches in shock as they wantonly shoot several buffalo with a rifle. The boy then returns to the farm, but passes by without speaking. Later, the Aboriginal boy lies in a trance among a slew of buffalo bones, having painted himself in ceremonial markings. He returns to the farmhouse, catching the undressing girl by surprise, and initiates a courtship ritual, performing a dance in front of her. Although he dances outside all day and into the night until he becomes exhausted, she is frightened and hides from him, and tells her brother they will leave him the next day. In the morning, after they dress in their school uniforms, the brother takes her to the Aboriginal boy's body, hanging in a tree. Showing little emotion, the girl wipes ants from the dead boy's chest. Hiking up the road, the siblings find a nearly deserted mining town where a surly employee directs them towards nearby accommodation. Years later, a man arrives home from work as the now adult girl prepares dinner. While he embraces her and relates office gossip, she either imagines or remembers a time in which she, her brother, and the Aboriginal boy are playing and swimming naked in a billabong in the Outback.

Актерлік құрам

Кейіпкерлердің ешқайсысының аты жоқ.

Тақырыптар

Рог 1998 жылы фильмді "өмір және тірі болу туралы қарапайым оқиға, софистикамен жабылмаған, бірақ ең негізгі адамзат тақырыптарын қамтитын; туу, өлім, өзгергіштік" деп сипаттады. Актриса Дженни Агуттер фильмді көп қабатты деп есептейді, бір жағынан – шөлейтте жоғалған балалардың өздерін табу туралы оқиға, ал екінші жағынан – қазіргі қоғам және пәктіктің жоғалуы туралы аллегориялық әңгіме.

Өндіріс

Фильм британдық режиссер Николас Рогтың екінші толықметражды түсірген фильмі болды. Ол ұзақ уақыттан бері "Көшпенді" романынан фильм түсіруді жоспарлап отырды, онда балалар ұшақ апатынан қаза тапқан американдықтар. Жергілікті бала оларды тауып, қауіпсіз жерге алып келгеннен кейін, иммундалмағандықтан, олардан жұққан тұмаудан қайтыс болады. Рог сценарий жазу туралы ағылшын драматургі Эдвард Бондқа жүгінді, ол он төрт бетті қолжазба жазбаларын тапсырды. Рог таң қалды, ал Бонд оның емделуін 63 беттік сценарийге дейін кеңейтті. Содан кейін Рог екі американдық бизнесмен Макс Рааб пен Си Литвиновтан қолдау алды, олар Австралияда компания құрып, тарату құқықтарын 20th Century Fox-қа сатып жіберді. Фильмнің түсірілімі 1969 жылдың тамызында Сиднейде басталып, кейіннен Алис-Спрингске көшірілді. Рог Австралияның ортасына сырт көзбен қарауды және түсіндіруді әкелді және түсіру кезінде көп импровизациялады. Ол: "Біз шынымен ештеңе жоспарламадық, кездейсоқ кездестірген нәрселерді түсіріп алдық". Фильм Роегтің жақсы анықталған режиссерлік стиліне мысал болып табылады, ол өзінің кинематограф тәжірибесімен байланысты, кең ауқымды қимамен және оқиғалардың, орынның немесе ортаның жапсарлас орналасуымен байланысты. Музыканы Джон Барри жазды және жүргізді, продюсері Фил Рамон болды, ал фильмнің соңында оқылған өлең - А. Э. Хаусманның "Шропшир жігіті" романындағы 40-шы өлең. Женни Агуттер өзінің жалаңаш жүзу көрінісі туралы былай деді: "Ник менің жалаңаш жүзу көрінісімді тікелей болғанын қалады. Ол менің тыныштанбауымды қалады, бірақ мен олай емеспін. Мен өте тыныш жас әйел едім. Мен сахнаның мақсаты туралы ыңғайсыз сезінбедім, бірақ бұл сізді жақсы сезінбейді. Қасында ешкім жоқ еді, алыста камерасы бар Никтен басқа. Жарық жоқ, ештеңе жоқ. Ол маған укол салған соң, мен судан шығып, тез арада киіндім". Агуттер бұл көріністерді түсіргеніне өкінбейді, бірақ оларды контекстінен алып тастап, "перверстер" интернетте жүктегеніне өкінді. Британдық кино жіктеуіш кеңесі (BBFC) Агуттерді түсіру кезінде он жеті жаста болған деп болжады (әдетте ол 1969 жылдың шілдесінде түсірілім басталғанда он алтыда еді), сондықтан 1971 жылы және кейін 1998 жылы BBFC-ге берілген кезде сахналар проблема тудырмады. 1978 жылғы Балаларды қорғау туралы заң он алты жасқа толмаған адамдардың әдепсіз бейнелерін таратуды және иеленуді тыйым салады, сондықтан бұған дейін әдепсіздік мәселесі қарастырылмаған. Алайда 2003 жылғы Жыныстық құқық бұзушылық туралы заң бойынша жасқа шектеу 18 жасқа дейін көтерілді, бұл BBFC-ге 2011 жылы фильм қайта тапсырылған кезде жаңа заң аясында жалаңаш көріністерді қарастыруды талап етті. BBFC сценаларды қарап шығып, оларды әдепсіз деп таппады және фильмді кеспей өтті. Ол бұл шығармада кейіпкерлердің моральдық немесе эмоционалдық бағасы аз екенін және ең соңында жақын жердегі оқшаулану портреті екенін жазды. Ол былай деді: "Бұл абыройлы жабайы адамдар мен қала тұрғындарының күйзелген рухы туралы астарлы әңгіме ме? Фильмнің сыртынан осыны аңғарамыз, бірақ менің ойымша, бұл әлдеқайда терең және жасырын нәрсе: қарым-қатынас құпиясы". Киноны талдаушы Луи Ноура Walkabout кітабында былай деп жазды: "Мен таңғалдым. Аутбак суреттері галлюцинация тудыратын әсерге ие болды. Шөл дала мен бұталар біртектілік пен біртектілікпен толы емес, бәрі өткір, шуақты және қызғылт көрінді. Аутбэк өте әдемі әрі қорқынышты болды". Жазушы және режиссер Алекс Гарланд фильмді "виртуоздық кино" деп сипаттады. Шығарылғаннан кейін 50 жылдан астам уақыт өткеннен кейін, Rotten Tomatoes шолу агрегаторы 42 сыншыны сұрады және шолулардың 86 пайызын оң деп бағалады, орташа бағасы 10-нан 8,2 балл. 2012 жылы BFI әлемдегі ең үздік фильмдерді зерттеуде "Бейірім" төрт сыншы мен төрт режиссердің сүйікті фильмдерінің таңдауында болды.

The film was the second feature directed by Nicolas Roeg, a British filmmaker. He had long planned to make a film of the novel Walkabout, in which the children are Americans stranded by a plane crash. After the indigenous boy finds and leads them to safety, he dies of influenza contracted from them, as he has not been immunised. Roeg approached the English playwright Edward Bond about writing the script, who handed in fourteen pages of handwritten notes. Roeg was impressed, and Bond expanded his treatment into a 63 page screenplay. Roeg then obtained backing from two American businessmen, Max Raab and Si Litvinoff, who incorporated a company in Australia and sold the distribution rights to 20th Century Fox. Filming began in Sydney in August 1969 and later moved to Alice Springs, and Roeg's son, Luc, played the younger boy in the film. Roeg brought an outsider's eye and interpretation to the Australian setting, and improvised greatly during filming. He commented, "We didn't really plan anything—we just came across things by chance filming whatever we found." The film is an example of Roeg's well defined directorial style, characterised by strong visual composition from his experience as a cinematographer, combined with extensive cross cutting and the juxtaposition of events, location, or environments to build his themes. The music was composed and conducted by John Barry, and produced by Phil Ramone, and the poem read at the end of the film is Poem 40 from A. E. Housman's A Shropshire Lad. About her nude swimming scene, Jenny Agutter said, "Nic wanted the scene in which I swam naked to be straightforward. He wanted me to be uninhibited – which I wasn't. I was a very inhibited young woman. I didn't feel uncomfortable about the intention of the scene, but that doesn't make you feel any better. There was no one around, apart from Nic in the distance with his camera. No lights, nothing. Once he'd got the shot, I got out of the water and dressed as quickly as possible." Agutter has stated she does not regret filming the scenes, but regrets how they have been taken out of context and uploaded to the internet by "perverts". The British Board of Film Classification (BBFC) surmised Agutter was seventeen years old at the time of filming (she was actually sixteen when filming began in July 1969), and therefore the scenes did not pose a problem when submitted to the BBFC in 1971 and later in 1998. The Protection of Children Act 1978 prohibited distribution and possession of indecent images of people under the age of sixteen so the issue of potential indecency had not been considered on previous occasions. However, the Sexual Offences Act 2003 raised the age threshold to eighteen which meant the BBFC was required to consider the scenes of nudity in the context of the new law when the film was re submitted in 2011. The BBFC reviewed the scenes and considered them not to be indecent and passed the film uncut. He writes that it contains little moral or emotional judgement of its characters, and ultimately is a portrait of isolation in proximity. At the time, he stated: "Is it a parable about noble savages and the crushed spirits of city dwellers? That's what the film's surface suggests, but I think it's about something deeper and more elusive: the mystery of communication." In Walkabout, an analysis of the film, author Louis Nowra wrote: "I was stunned. The images of the Outback were of an almost hallucinogenic intensity. Instead of the desert and bush being infused with a dull monotony, everything seemed acute, shrill, and incandescent. The Outback was beautiful and haunting." Writer and filmmaker Alex Garland characterised the film as "virtuoso filmmaking". More than 50 years after its release, review aggregator Rotten Tomatoes surveyed 42 critics and judged 86 percent of the reviews to be positive, with an average rating of 8.2 out of 10. In the 2012 BFI survey of the world's greatest films, Walkabout featured in four critics' and four directors' choices of their favourite films.