Британдық Әскери-теңіз күштерінің екінші дәрежелі кемелері
Second-rate
Ұлыбритания Корольдік Әскер-теңіз флотының кемелерінің кластары: 2-дәрежелі кемелердің қару-жарақтары, тарихы, міндеттері мен ерекшеліктері. Теңіз соғысы тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Корольдік теңіз күштері кемелерінің рейтингі
Корольдік теңіз күштері кемелерінің тарихи санаты
the rating of Royal Navy ships
Historic category for Royal Navy ships
Корольдік теңіз күштерінің желкенді соғыс кемелерін жіктеу үшін қолданылған рейтинг жүйесінде екінші ранг – 18 ғасырдың басына қарай үш қару палубасында 90-ден 98-ге дейін зеңбірек орнатылған желілік кеме болды; алдыңғы 17 ғасырдың екінші рангі кемелерінде зеңбіректер аз болды және бастапқыда екі палубалық немесе жартылай қаруланған үшінші қару палубалары болды. "Екінші ранг" – көлемі мен атыс күшіне негізделген алты "рейтинг" жүйесіндегі екінші ірі кеме класы. Олар үш палубалық бірінші рангі кемелердің кішірек және арзан нұсқалары еді. Бірінші рангі кемелер сияқты, олар да майдан желісінде шайқасты, бірақ алыс бекеттердегі тәуекелге тым құнды деп есептелген бірінші рангі кемелерден айырмашылығы, екінші рангі кемелер көбінесе ірі шетелдік бекеттерде флагмандық кеме ретінде қызмет етті. Олар нашар басқарылатындығымен және баяу жүретіндігімен танымал болды. Олар жел және/немесе Ливард аралдары бекетін басқаратын адмиралдардың флагмандары ретінде танымал болды, бұл әдетте қызыл контр-адмиралдар болатын.
In the rating system of the Royal Navy used to categorise sailing warships, a second rate was a ship of the line which by the start of the 18th century mounted 90 to 98 guns on three gun decks; earlier 17th century second rates had fewer guns and were originally two deckers or had only partially armed third gun decks. A "second rate" was the second largest class of warships in a hierarchical system of six "ratings" based on size and firepower. They were essentially smaller and hence cheaper versions of the three decker first rates. Like the first rates, they fought in the line of battle, but unlike the first rates, which were considered too valuable to risk in distant stations, the second rates often served also in major overseas stations as flagships. They had a reputation for poor handling and slow sailing. They were popular as flagships of admirals commanding the Windward and/or Leeward Islands station, which was usually a Rear admiral of the red.
Бағалау
Көбінесе 2000 тоннаға дейін жүк көтеретін және 750 адамдық экипажмен жабдықталған екінші рангілі кемелер 18 ғасырдың екінші жартысына қарай қару палубасында 32 фунттық зеңбіректерді, ортаңғы палубада 24 фунттықтардың орнына 18 фунттықтарды, ал жоғарғы палубада 12 фунттық зеңбіректерді (бірінші рангілі кемелердегідей 18 немесе 24 фунттықтардың орнына) тасыған, бірақ мұнда да ерекшеліктер кездесетін. Бірінші және екінші рангілі кемелердің бәрі жеңіл қаруларды (және 1780 жылдан кейін каронадаларды) басты және кордектік бөліктерінде орналастырған.
Typically measuring around 2000 tons burthen and carrying a crew of 750, the second rates by the second half of the 18th century carried 32 pounder guns on the gun deck, with 18 pounders instead of 24 pounders on the middle deck, and 12 pounders on the upper deck (rather than 18 or 24 pounders on first rates), although there were exceptions to this. Both first and second rates carried lighter guns (and, after 1780, carronades) on their forecastles and quarterdecks.
Үш қабатты және екі қабатты
Үш қабатты екінші деңгейлі кеме негізінен британдық типте болды және оны басқа еуропалық теңіз флоты көптеп жасаған жоқ. Жылдамдық көбінесе су сызығы бойымен ұзындығымен анықталады, сондықтан үш палубалы екінші деңгейлі кеме екі палубалы кемелермен және бірінші деңгейлі кемелермен салыстырғанда баяу болды. Бірінші деңгейлі кемемен бірдей биіктікте болғанымен, одан қысқа болғандықтан, басқаруы қиын болды және желге қарсы жаққа қарай жүзуге бейімділігі бар еді; оның лейтенанттарының бірі оны "саман қаптай" жүзеді деп сипаттаған. Олардың нашар жүзу қабілеттеріне байланысты Нельсон Трафальгар шайқасында «Принц» және басқа кемелерге қалған колоннадан сәл бұрышпен жақындауды бұйырды, себебі желге көбірек желкендері бұрылып, осы екі кеменің ілесіп кетуіне мүмкіндік береді деп үміттенеді. Үш қабатты кеменің нашар басқарылуының қауіпті мысалы 1796 жылдың 25 желтоқсанында болды, жауды байқаған кезде, Канал флоты Спитхедтен асығыс кетуге тырысты: төрт екінші деңгейлі кеме бір-бірімен соқтығысып, ал тағы бірі жағаға отырды. Басқарудағы қиындықтарынан бөлек, оның атыс күші француз және испандық теңіз флоты қолданған көптеген 80 және 74 зеңбірекке ие екі палубалы кемелермен теңеседі, тіпті олардан асып та кетеді. Дегенмен, қосымша биіктігі екінші деңгейлі кемеге жақын шайқаста артықшылық берді, сонымен қатар үлкен кеме сияқты залалға төзуге қабілетті болды, бірақ оны жасау және күтіп ұстау әлдеқайда арзан болды. Кейде жау оны бірінші деңгейлі кеме деп жаңылыстырып, жау командирлерін шабуылға барудан ойындыратын. Наполеон соғыстарынан кейін Корольдік теңіз флотындағы жаңа екінші деңгейлі кемелер өздерінің қаруларын (әдетте 90 немесе 91) тағы да екі палубаға орналастырды, ал бірінші деңгейлі кемелер үш толық қару палубасы бар жалғыз кемелер болып қалды.
The three decker second rate was mainly a British type, and was not built by other European navies to any great degree. As speed is mainly determined by length along the waterline, the three deck second rate was a slow sailer compared to both its two deck equivalent and the first rate ships. Being the same height as a first rate but shorter meant they handled poorly and had a tendency to sail to leeward; was described by one of her lieutenants as sailing "like a haystack". Their poor sailing abilities prompted Nelson, at Trafalgar, to order Prince and to approach the enemy at a lesser angle than the remainder of the column, in the hope that having more sail area exposed to the wind would enable these two ships to keep up. A near disastrous example of the three decker's maladroitness occurred on 25 December 1796 when, on sighting the enemy, the Channel Fleet attempted a hurried departure from Spithead: Four second rates collided with one another while another ran aground. Apart from its unhandiness, in terms of sheer firepower it was matched or even out gunned by many of the large 80 gun and 74 gun two deckers used by the French and Spanish navies. The additional height did, however, give the second rate an advantage in close combat with the further advantage of it being able to withstand punishment like a larger ship, but being much cheaper to build and maintain. It was sometimes mistaken by the enemy for a first rate, which could possibly make enemy commanders reluctant to press an attack. After the Napoleonic wars, new second rates in the Royal Navy mounted their guns (typically 90 or 91) on two decks once more, leaving the first rates as the only ships with three complete gun decks.
Мерзім
"Екінші сорттағы" термині қазіргі кезде жалпы қолданысқа еніп, "бірінші сорттағы" дегенмен салыстырғанда нашар сапалы екенін білдіретін сын есім ретінде қолданылады.
The term "second rate" has since passed into general usage as an adjective used to mean of suboptimal quality, inferior to something that is "first rate".