Кіріспе
Музыкалық аккорд
Тристанның түпкілікті аккорды Рихард Вагнердің «Тристан мен Изольда» операсының басындағы фразада Тристанға байланысты лейтмотивтің бір бөлігі ретінде естіледі. Ол F, B, D және G ноталарынан құралған:
Кейде, бұл термин бас нотадан жоғары кеңейтілген төртінші, кеңейтілген алтыншы және кеңейтілген тоғызыншы интервалдарынан тұратын кез келген аккордты білдіреді.
Өмірбаян
Тристан акордының ноталары ерекше емес; оларды энгармониялық түрде қайта жазуға болады, нәтижесінде кең таралған жартылай кемітілген жетінші аккорды пайда болады. Тристан акордын ерекшелейтіні – оның айналасындағы болжамды тоналдық негізбен ерекше байланысы. Бұл мотив 6, 10 және 12-ші такттарда, туындының кейінгі бөлімдерінде бірнеше рет, сондай-ақ соңғы актінің соңында да кездеседі. de Гийом де Машо, Карло Гесуальдо, И. С. Бах, Моцарт, Бетховен немесе Луи Спордың бұрынғы туындыларындағы осы «аккордты» көрсетеді, мысалы, Бетховеннің фортепианолық сонатасының бірінші бөлімінен алынған мысалда: №18. Аккорд Шопеннің бірнеше шығармаларында кездеседі, 1828 жылдан бастап, C минорындағы сонатасы, Op. 4 және 1830 жылы жазылған Scherzo №1. Вагнердің туындыларына ұқсас тоналдық екіұштылық тек кейінгі туындыларда ғана пайда болады, мысалы, A минорындағы прелюдия, Op. 28, №2, және оның өлімінен кейін жарық көрген F минорындағы мазурка, Op. 68, №4. Тристан акордының маңыздылығы – дәстүрлі тоналдық гармониядан алыстауында және тіпті атональдыққа қарай жылжуында. Осы аккордпен Вагнер музыкалық гармонияның дыбысын немесе құрылымын оның функциясынан гөрі басым етуге ұмтылды, бұл идеяны көп ұзамай Дебюсси және басқалар зерттеді. Роберт Эриксонның айтуынша, «Тристан акорды, басқа нәрселермен қатар, анық дыбыс, тоналдық ұйымдағы функционалдық қасиеттерінен асып түсетін бірлік».
The chord is found in several works by Chopin, from as early as 1828, in the Sonata in C minor, Op. 4 and his Scherzo No. 1, composed in 1830. It is only in late works where tonal ambiguities similar to Wagner's arise, as in the Prelude in A minor, Op. 28, No. 2, and the posthumously published Mazurka in F minor, Op. 68, No. 4. The Tristan chord's significance is in its move away from traditional tonal harmony, and even toward atonality. With this chord, Wagner actually provoked the sound or structure of musical harmony to become more predominant than its function, a notion that was soon explored by Debussy and others. In the words of Robert Erickson, "The Tristan chord is, among other things, an identifiable sound, an entity beyond its functional qualities in a tonal organization".
Талдау
Тристан аккордының мүмкін гармониялық функциялары немесе дауыс жүргізуі туралы көп жазылған, ал мотивтің мағынасы әртүрліше түсіндірілген. F7 (F–A–C–E) жартылай кемітілген жетіктікке энгармониялық түрде тең болғанымен, Тристан аккордын да көптеген жолдармен түсіндіруге болады. Наттиз аккордтың функционалды және функционалды емес талдаулары арасындағы айырмашылықты көрсетеді.