Эрнст Тох: Австриялық композитор және оның өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Австрия композиторы (1887–1964)

Эрнст Тох (7 желтоқсан 1887 – 1 қазан 1964) – еуропалық классикалық музыкасы мен киноға арналған музыканың австриялық композиторы. 1933 жылдан бастап ол Париж, Лондон және Нью-Йоркте эмигрант ретінде жұмыс істеді. Өмірі бойы музыкаға жаңа көзқарастар мен тәсілдерді енгізуге тырысты.

Өмірбаян

Тох 19 ғасырда қала мәдениетінің гүлденген шағында, Венаның Леопольдштадт қаласында, қарапайым еврей тері сатушысының отбасында дүниеге келді. Вена университетінде философия, Гейдельбергте медицина және Франкфурттағы Хох консерваториясында (1909–1913) музыка оқыды. Оның басты аспабы – фортепиано, ол өте талантты пианист болды және Батыс Еуропаның көп бөлігінде үлкен табысқа ие болды. Оның көптеген шығармалары фортепианоға арналған. Тох өмірі бойы өнер мен композицияда өсіп-дамыды, ал Америкада композиторлардың жаңа буынына үлкен әсер етті. Оның алғашқы композициялары шамамен 1900 жылға дейін жатады және Моцарт стиліндегі шығармалар (квартеттер, 1905 жылғы фортепианоға арналған альбомдық өлеңдер) болды. Оның алғашқы квартеті 1908 жылы Лейпцигте, ал алтыншы квартеті (Opus 12, 1905) 1909 жылы орындалды. 1909 жылы оның F мажордағы камералық симфониясы (1906 жылы жазылған) Франкфурт/Майн қаласындағы Моцарт сыйлығын жеңіп алды. Осы кезден бастап Тох толық уақытты композитор болуға өзін арнады. 1910 жылы ол композиция саласындағы Мендельсон сыйлығын жеңіп алды. 1913 жылы Мангеймдегі музыка колледжінде фортепиано және композициядан лекция оқуға тағайындалды. Тағы бес маңызды сыйлық жеңіп алғаннан кейін, ол Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Италия майданында төрт жыл әскери қызмет өткерді. 1916 жылы банкирдің қызы Лилли Цвакқа үйленді. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін ол Мангеймге композиция жасауға оралды және полифонияның жаңа стилін дамытты. 1921 жылы Гейдельберг университетінен философия докторы ғылымын қорғады. Содан кейін ол Мангейм консерваториясында сабақ берді, оның шәкірттерінің бірі Хьюго Хайм Адлер болды. 1933 жылы Гитлер билікке келгеннен кейін Тох эмиграцияға кетті, алдымен Парижге, содан кейін Лондонға, онда Бертольд Виертель мен Элизабет Бергнер оған киноға музыка жазу арқылы жұмыс табуға көмектесті. Осы кезеңде жазылған фильмдердің арасында Ұлы Екатерина, Кішкентай дос және Дон Хуанның жеке өмірі бар. 1935 жылы ол Нью-Йорк қаласына бару үшін Әлеуметтік зерттеулер жөніндегі жаңа мектептің директоры Альвин Джонсонның шақыруын қабылдады. Алайда, ол Калифорнияда өмір сүру үшін Голливудқа фильмдерге музыка жазып, 16 музыкалық шығарма жазды. Өзінің әріптесі Эрих Вольфганг Корнгольдтан айырмашылығы, Тох индустрияда көп назар алмады және көбінесе есімдер тізімінде жоғары тұрмады, бірақ ол «Питер Иббетсон» (1935), «Зейнеткерлікке кеткен ханымдар» (1941) және «Белгісіз мекенжай» (1944) фильмдері үшін үш рет «Оскар» сыйлығына ие болды. 1937 жылы Ширли Темплдің «Хейди» фильміндегі қуалау сахнасы үшін жазған музыкасы, оның ең танымал шығармасы болып саналады. Калифорнияда тұрған кезінде ол Оңтүстік Калифорния университетінде профессор болып жұмыс істеді, онда музыка мен философиядан сабақ берді. Сонымен қатар, ол Гарвард университетінде қонақ лекция оқыды. 1958 жылы ол Германия Федеративтік Республикасының 1-дәрежелі Еңбегі үшін орденмен марапатталды. Ол Санта-Моникада қайтыс болды, Калифорния штатында, және Лос-Анджелестегі Вествуд Вилидж Мемориал Парк зиратында жерленді. Ол жазушылар Лоренс Весхлер мен Тони Весхлердің әкесі.

Toch was born in Leopoldstadt, Vienna, into the family of a humble Jewish leather dealer when the city was at its 19th century cultural zenith. He studied philosophy at the University of Vienna, medicine at Heidelberg and music at the Hoch Conservatory (1909–1913) in Frankfurt. His main instrument was the piano, and he was a pianist of considerable stature, performing to acclaim throughout much of western Europe. Much of his writing was intended for the piano. Toch continued to grow as an artist and composer throughout his adult life, and in America came to influence whole new generations of composers. His first compositions date from c. 1900 and were pastiches in the style of Mozart (quartets, 1905 album verses for piano). His first quartet was performed in Leipzig in 1908, and his sixth (Opus 12, 1905) in the year 1909. In 1909, his Chamber Symphony in F major (written 1906) won the Frankfurt/Main Mozart prize. From this time onwards, Toch dedicated himself to being a full time composer. He won the Mendelssohn prize for composition in 1910. In 1913, he was appointed lecturer of both piano and composition at the College of Music in Mannheim. After winning a further five major prizes for his works, he served four years in the army on the Italian Front during World War I. In 1916, he married Lilly Zwack, the daughter of a banker. After World War I, he returned to Mannheim to compose, developing a new style of polyphony. He received his Ph. D. degree from Heidelberg University in 1921. He then taught on the faculty of the Mannheim Conservatory where one of his pupils was Hugo Chaim Adler. Following Hitler's seizure of power in 1933, Toch went into exile, first to Paris and then London, where Berthold Viertel and Elisabeth Bergner helped him find work as a composer for the cinema. Films scored during this period included Catherine the Great, Little Friend and The Private Life of Don Juan. In 1935, he accepted an invitation from Alvin Johnson of the New School for Social Research to go to New York City. He could, however, only secure his living in California by composing film music for Hollywood, completing 16 scores. Unlike his colleague Erich Wolfgang Korngold Toch never got much attention in the industry and was rarely top billed, although he did win three Academy Award nominations for Peter Ibbetson (1935), Ladies in Retirement (1941) and Address Unknown (1944). His score for the chase scene in Shirley Temple's 1937 Heidi perhaps remains his best known piece of film music. During his residence in California, he was a professor at the University of Southern California, where he taught both music and philosophy. He was also a guest lecturer at Harvard University. In 1958, he received the Order of Merit of the Federal Republic of Germany (Grand Merit Cross). He died in Santa Monica, California, and was interred in the Westwood Village Memorial Park Cemetery in Los Angeles. He is the grandfather of authors Lawrence Weschler and Toni Weschler.

Жұмыс

Тох соғысқа дейін сегіз, ал содан кейін бес скрипкалық квартет жазды. No. 9 (1919) – Брамстың ықпалынан радикалды, кеңейтілген тоналдық және сызықты дамуға қарай өзгерген маңызды стильдік өзгеріс болды. 1920 жылдары Тох көрнекті авангард композиторларының бірі саналды. Оның сол онжылдықтағы шығармаларына виолончель концерті (1925) және әзіл-қалжыңды Бунте сюитасы (1929) кіреді, сонымен қатар екі қысқа опера – Die Prinzessin auf der Erbse (1927) және Egon und Emilie (1928), олар қысқа ғұмырлы Zeitoper жанрының көрнекті үлгілері. Бұл оны 1930 жылы үш актілі Der Fächer операсына жеткізді. Сол жылы ол "Gesprochene Musik" терминін ойлап тапты, ол "айтылатын хордың" стилі, бұл техника оның ең көп орындалатын туындысы – Fuge aus der Geographie-де қолданылды, ал оның өзі оны маңызды емес бұрылыс деп санады. 1950-1964 жылдары ол жеті симфония жазды. 1956 жылы ол үшінші симфониясы үшін Музыка саласындағы Пулитцер сыйлығын жеңіп алды (Питтсбург симфониялық оркестрімен 1955 жылдың 2 желтоқсанында тұңғыш рет орындалды). Ол сонымен қатар музыкалық теорияға арналған кітаптар жазды: Melodielehre (1923) және The Shaping Forces in Music (1948). Оның белгілі шәкірттерінің арасында Вагн Холмбо, Андре Превин және Ричард Верник болды.

Симфониялар

Симфония № 1, Оп. 72 (1950) (басылған 1951)
Симфония № 2, Оп. 73 (1951) (басылған 1953)
Симфония № 3, Оп. 75 (1955) (басылған 1957)
Симфония № 4, оркестр мен оқырманы үшін, Оп. 80 (1957) (басылған 1960)
Симфония № 5 «Ефта», «Рапсодиялық поэма», Оп. 89 (1963) (басылған 1965)
Симфония № 6, Оп. 93 (1963) (басылған 1966)
Симфония № 7, Оп. 95 (1964) (басылған 1968)

Концерттер

Виолончель және камералық оркестрге арналған концерт, Op. 35 (1924) (жарияланған 1925 ж.)
Фортепиано және оркестрге арналған концерт (Фортепиано концерті № 1), Op. 38 (1926) (жарияланған 1926 ж.)
Фортепиано және оркестрге арналған симфония (Фортепиано концерті № 2), Op. 61 (1933) (жарияланған 1933 ж.)

Желденетін аспаптар

Желді аспаптар оркестрі үшін пьеса (Divertimento for Wind Orchestra), Op. 39 (1926) (pub. 1926 ж., Donaueschingen премьерасы)
2 флейта, гобой, кларнет, бас кларнет, 2 труба, тромбон және соққы аспаптары үшін Miniatur Ouvertüre (1932) (pub. 1932)
Желді аспаптар мен соққы аспаптары үшін бес пьеса, Op. 83 (1959) (pub. 1961) флейта, гобой, кларнет, фагот, 2 валторна және соққы аспаптары үшін
Желді аспаптар мен соққы аспаптары үшін Sinfonietta, Op. 97 (1964) (pub. 1967) 2 флейта, 2 гобой, 2 кларнет, 2 фагот, 2 валторна, 2 труба және соққы аспаптары үшін.