Лондонның Ноэль Коуард театры тарихы

Кіріспе

Ноэль Ковард театры, бұрын Альбери театры деп аталған, Лондон қаласының Вестминстер ауданындағы Сент-Мартин-Лейн көшесіндегі Вест-Энд театры. Ол 1903 жылдың 12 наурызында «Жаңа театр» ретінде ашылды және 1899 жылы салынған Уиндхам театрының артында сэр Чарльз Уиндхам салғызды. Ғимаратты архитектор В. Г. Р. Спраг классикалық стильдегі сыртқы және рококо стильдегі ішкі дизайнымен жобалаған. 1973 жылы ол көп жылдар бойы оның директоры болған сэр Бронсон Альбериге құрмет көрсету үшін Альбери театры деп аталды. 2005 жылдың қыркүйегінен бастап театр «Delfont Mackintosh Ltd» компаниясына тиесілі. Ол 2006 жылы күрделі жөндеуден өтті және 2006 жылдың 1 маусымында қайта ашылғанда Ноэль Ковард театры деп аталды. Бұл ғимарат ІІ санаттағы ескерткіш болып табылады.

Алғашқы жылдары, 19031919

Жаңа театр Сент-Мартин көшесіндегі үш театрдың екіншісі болды. Трафальгар алаңы (қазіргі Йорк герцогы) 1892 жылы, ал Лондон Колизейі 1904 жылы ашылды. Актер-режиссер Чарльз Уиндэм, жиырма жылдан астам уақыт Criterion театрында жұмыс істеген ол, 1899 жылы Чарлинг Крос Роудтағы үлкен Уиндэм театрына көшті, оны өзі салдырған еді. Уиндэм театрын салу үшін, қажетті жер көлемінен артық жерді сатып алуға мәжбүр болды, ал 1901 жылы қажет емес жерін сату үшін келіссөздер жүргізді. Келіссөздер сәтсіз аяқталып, ол бос тұрған жерге тағы бір театр салуды шешті. Бұл учаске Сент-Мартин көшесіне қарап тұрды және бір жағынан Сент-Мартин сотымен шектесетін, ол театрдың артынан да өтеді. Театр жоспарланып, құрылысы басталғанда, оны жай ғана «жаңа театр» деп атады, және бұл ат осы күнгі күнге дейін сақталды. Оған жақын жатқан көше Жаңа қатар деп аталады. Театр, Уиндэм сияқты, сәулетші В. Г. Р. Спраг жобалаған, ол жобалаған отызыншы театр еді. Сол кездегі бір баяндамада фасады «еркін классикалық стильде, бірден көзге түсетіндей әсем және тиімді» деп сипатталған. Жаңа театр 1903 жылдың 12 наурызында ашылды, алғашқы маусымында Луис Н. Паркер мен Мюррей Карсонның «Розмари» пьесасы қайта қойылды, бас рөлдерде Уиндэм мен оның серіктесі (кейін әйелі) Мэри Мур ойнады, сондай-ақ Уиндэмнің ең танымал қойылымы «Дэвид Гаррик» арнайы матинэсі көрсетілді. Келесі айда Джонстон Форбс Робертсон «The Light that Failed» өндірісін Лирик театрынан көшірді, одан кейін миссис Патрик Кэмпбелл және одан кейін Сирил Мод қатысқан маусымдар өтті. Фред Терри мен Джулия Нилсон 1905 жылдан 1913 жылға дейін Жаңа театрдың сахнасында жыл сайын шамамен алты ай ойнады, оның ішінде олардың үлкен табысы болған «The Scarlet Pimpernel» пьесасының көптеген қайта қойылымдары, сондай-ақ «Граф Ганнибал» (1910) қойылды. 1911 жылы Терри өзінің қызы Филисті сахнаға таныстыру үшін «Сізге қалай ұнайды» және «Ромео мен Джульетта» қойылымдарын ұсынды. Сол кезден бастап Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін театр комедиялар мен музыкалық комедияларды көрсетті. Дион Бусико-младший 1915 жылдың желтоқсанында директор болып тағайындалды және «Питер Пэн» пьесасының қайта қойылымымен ашылды, ол 1919 жылға дейін әр Рождество маусымында қайта қойылды. Ол Сомерсет Моэм, Дж. М. Барри, Артур Винг Пинеро және А. А. Милн авторларының жаңа пьесаларын қойды. Леон М. Лайон 1918-19 жылдары Катарина Корнеллдің Лондон сахнасындағы жалғыз өнер көрсеткен маусымын ұйымдастырды, ол «Кішкентай әйелдер» пьесасында Джо рөлін ойнады.

The New was the second of the three theatres in St Martin's Lane. The Trafalgar Square (now the Duke of York's) opened in 1892 and the London Coliseum in 1904. The actor manager Charles Wyndham, who had been based at the Criterion Theatre for more than twenty years, moved in 1899 to the larger Wyndham's Theatre which he commissioned in Charing Cross Road. To build Wyndham's, he had been obliged to buy a larger parcel of land than he required, and in 1901 he was in negotiations to sell the area he did not need. When negotiations fell through, he decided to build another theatre on the vacant site. This plot fronting on St Martin's Lane is bounded on one side by St Martin's Court, which also runs behind the theatre. While the theatre was in planning and then under construction it was referred to simply as "the new theatre", and the name stuck. The street adjacent to it is called New Row. The theatre, like Wyndham's, was designed by the architect W. G. R. Sprague, and was the thirtieth theatre he designed. A contemporary report described the front elevation as "of the free classic order at once dignified and effective". The New Theatre opened on 12 March 1903 with a brief season consisting of a revival of Rosemary – a play by Louis N. Parker and Murray Carson, starring Wyndham and his partner (later wife) Mary Moore – and a special matinée of Wyndham's best known production, David Garrick. The following month Johnston Forbes Robertson transferred his production of The Light that Failed from the Lyric, after which there were seasons featuring Mrs Patrick Campbell and then Cyril Maude. Fred Terry and Julia Neilson played an annual season of about six months at the New from 1905 to 1913, including many revivals of their great success, The Scarlet Pimpernel. and Count Hannibal (1910). In 1911, Terry presented As You Like It and Romeo and Juliet to introduce his daughter Phyllis to the stage. Between then and the First World War, the theatre featured comedies and musical comedies. Dion Boucicault Jr., became manager in December 1915 and opened with a revival of Peter Pan, revived each Christmas season until 1919. He produced a series of successes including new plays by Somerset Maugham, J. M. Barrie, Arthur Wing Pinero and A. A. Milne. Leon M. Lion presented a season in 1918–19 in which Katharine Cornell made her only appearance on the London stage, playing Jo in a dramatisation of Little Women.

1920-шы жылдар

1920 жылы «Мен саған қалдырамын» Ноэль Ковардтың алғашқы сахналық пьесасы болды және «Нью» театрында 37 қойылым көрсетілді. Мэтисон Ланг бірнеше жыл бойы «Нью» театрымен байланысты болды, Шекспир мен қазіргі заманғы драмаларда ойнады. 1924 жылы Сибил Торндайк қатысқан Бернард Шоудың «Святая Иоанна» пьесасының Лондондық тұсаукесері өтті. 1925 жылдың шілдесінде Роберт Аткинс Израиль Зангвиллдің «Біз – заманауи адамдар» пьесасын қойды. Келесі жылы және 1927 жылдың көп бөлігінде «Нью» театрында Маргарет Кеннедидің «Тұрақты нимфа» романының драмалық нұсқасы қойылды, ол 587 қойылымға дейін сахналанды, алдымен Ковард, содан кейін жас Джон Гилгуд Льюис Додд рөлінде ойнады. Онжылдықтың соңында П.Г.Вудхаус пен Иан Хейдің екі комедиясы – «Қапаздағы қыз» (1928) және «Баа-баа, қара қой» (1929) тиісінше 234 және 115 қойылым көрсетілді. Гилгудтың кезеңінен кейін «Нью» театрында Шекспирдің пьесалары қайтадан қойылды: Эдит Эванс пен Майкл Редгрейвпен «Сізге қалай қажет болса»; Эванс пен Лесли Банкспен «Құрлы қалыңдық»; және Оливье мен Джудит Андерсонмен «Макбет» (барлығы 1937). «Нью» театрының басқарушы директоры оны үш труппаның Лондондық базасы ретінде пайдалануға мүмкіндік берді, бірақ іс жүзінде «Олд Вик» труппасы «Садлерс Уэллс» труппасынан көбірек уақыт пайдаланды. Театр тарихшылары Мэндер мен Митченсон «Жақсы адамның операсы», «Шершін бақшасы» және Роберт Хелпманн басты рөлде ойнаған «Гамлет» қойылымдарын ерекше атап көрсетті. 1944 жылы, соғыс аяқталуға жақын, жаңадан құрылған «Олд Вик» труппасы Ральф Ричардсон, Оливье және Торндайк қатысуымен «Нью» театрын иеленді. Сол жылғы репертуарда Ибсеннің «Пир Гинт», Шоудың «Қару және адам», Шекспирдің «Ричард III» және Чеховтың «Ванюша шеңбері» пьесалары болды. «Олд Вик» маусымдары арасында Роберт Морли мен Венди Хиллер 654 қойылым көрсеткен «Бірінші джентльмен» атты регенттік драмасында ойнады. 1945 жылғы «Олд Вик» труппасының маусымына Генрих IV, I және II бөлімдері, сондай-ақ Эдип пен Критик қосымша қойылымдары енді. 1946 жылдың қыркүйегінде «Король Лир» және «Сирано де Бержерак» пьесалары сахналанды. Басқа басшылық астында Алдус Хакслидің «Джиоконданың күлімсіреуі» 1948–49 жылдары 655 қойылым көрсетіліп, сәтті болды.

I'll Leave It to You, in 1920, was Noël Coward's first staged play, and ran at the New for 37 performances. Matheson Lang was associated with the New for several years, presenting and playing in Shakespeare and modern dramas. The London premiere of Bernard Shaw's St. Joan starring Sybil Thorndike followed in 1924. In July 1925, Robert Atkins took over management of the New, presenting Israel Zangwill's We Moderns. The following year and for most of 1927 the New was home to a dramatisation of Margaret Kennedy's The Constant Nymph, which ran for 587 performances, starring first Coward and then the young John Gielgud as Lewis Dodd. Towards the end of the decade, two comedies by P. G. Wodehouse and Ian Hay – A Damsel in Distress (1928), and Baa Baa Black Sheep (1929) ran for 234 and 115 performances respectively. After Gielgud's tenure, there was more Shakespeare at the New: As You Like with Edith Evans and Michael Redgrave; The Taming of the Shrew with Evans and Leslie Banks; and Macbeth with Olivier and Judith Anderson (all 1937). managing director of the New Theatre, made it available to all three companies as a London base, although in practice the Old Vic company occupied the theatre more than the Sadler's Wells companies. The theatre historians Mander and Mitchenson single out productions of The Beggar's Opera, King John. The Cherry Orchard and Hamlet (with Robert Helpmann in the title role). In 1944, with the end of the war in sight, a reconstituted Old Vic company took possession of the New, starring Ralph Richardson, Olivier and Thorndike. The repertory that year comprised Ibsen's Peer Gynt, Shaw's Arms and the Man, Shakespeare's Richard III and Chekhov's Uncle Vanya. Between Old Vic seasons, Robert Morley and Wendy Hiller starred in a Regency drama, The First Gentleman, which ran for 654 performances. The 1945 Old Vic company season added Henry IV, Parts I and II and a celebrated double bill of Oedipus and The Critic. In September 1946, King Lear and Cyrano de Bergerac were staged. Under a different management, Aldous Huxley's The Gioconda Smile was a success in 1948–49, running for 655 performances.

1950 және 1960 жылдар

1950 жылы Т. С. Элиоттың «Көкпелі той» спектаклі 325 қойылымнан бастау алды. Онжылдықтың соңында Мандер мен Митченсон Вивиан Эллистің J. Б. Фаганның «Және содан кейін төсекке» (1951, 323 қойылым); «Жас Элизабет» (1952, 498 қойылым); Катарина Хепберн Шоудың «Миллионер» (1952); Ивонна Арно «Дайр Чарльз» (1952, 466 қойылым); Дороти Тутин «Мен – камера» (1954, 343 қойылым); Бигамия туралы комедия, «Таңғажайып мырза Пеннипакер» (1955, 421 қойылым); Лесли Карон Колеттің «Джиджи» (1956); «Сүт ағашы» (1956, 250 қойылым); «Жетінші қуыршақтың жазғы мезгілі» (1957); Чарльз Лоутон «Бейіт» (1958); «Роза татуировкасы» (1959); Питер О’Тул «Ұзын, қысқа және биік» (1959); және Корольдік театрдың «Маған ұсыныс жасаңыз» (1959) спектакльдерін атап өтті. 1960 жылдың маусымында Лионель Барттың «Оливер Твист» романы негізіндегі мюзиклі «Оливер!» алғаш рет қойылды және 1966 жылдың қыркүйегіне дейін барлығы 2618 қойылым көрсетілді. «The Times» газеті оның көрсетілімі бұрынғы Вест-Энд рекордтарын – «Мең-қурай әйел» (2282) және «Салат күндері» (2283) бұзғанын хабарлады. Онжылдықтың соңғы жылдары Жаңа театрға қысқа мерзімді қойылымдар әкелді. Олардың қатарында Jorrocks, мюзикл (1967, 181 қойылым); Гвен Уотфорд және Джемма Джонс «Говардс Энд» (1967, 137); Рой Дотрис комедиядағы бірнеше рөлде ойнады «Екінші дүниежүзілік соғыс» (1967, 166); Проспект театр компаниясының Фаркуардың «Тұрақты жұп» қойылымы; «Көктем және порт шарабы»; Пол Скофилд Джон Осборнның «Амстердамдағы қонақ үйі»; 1968 жылдың желтоқсанында Рольф Хохуттың даулы «Сатылған солдаттар» және 1969 жылдың сәуірінде Полли Джеймстің басты рөлде ойнаған «Жасыл шатырлы Анна» жаңа мюзиклі болды. «Оливер!» қайта қойылды, ол 1977 жылдан 1980 жылға дейін сахнада болды. 1981 жылы «Кіші құдай балалары» Оливье сыйлығын (бұрынғы Вест-Энд театры сыйлығы) ең жақсы жаңа пьеса және актерлер Тревор Ив пен Элизабет Квин үшін жеңіп алды. 1980-ші жылдардағы өндірістердің арасында 1994 жылы Хелен Миррен мен Джон Херт ойнаған Тургеневтің «Ауылдағы ай» романының қайта жаңғыруы бар. 2000-ші жылдары театр бірнеше Шекспир қойылымдарын өткізді, соның ішінде Үндістанда өткен «Он екінші түн» қойылымы, онда толығымен азиялық актерлар ойнады. Қойылым толыққанды залдарда өтті және ғана Корольдік Шекспир компаниясының олардың жылдық Лондондық трагедиялар маусымын орындауға эксклюзивті құқығы болғандықтан ғана жабылды. 2004 жылдың желтоқсаны мен 2005 жылдың сәуірі аралығында олар «Гамлет», «Ромео мен Джульетта», «Макбет», «Король Лир» және Ванесса Редгрейвтің қатысуымен Эврипидтің «Гекуба» жаңа қойылымын ұсынды. 2005 жылдың 8 маусымында Дион Бусиконың Викториялық мелодрамасы «Шоурон» ашылды; алайда оның Дублин Гейт театрындағы табысы Лондонда қайталанбады және ол 30 шілдеде жабылды. Театрдың меншік құқығы Delfont Mackintosh Limited компаниясына берілді және 2005 жылдың қазан айында The Right Size-тің жаңа қойылымы «Ducktastic!» арқылы қайта ашылды. Бұл қайтадан күткен нәтижеге қол жеткізе алмады және ашылғаннан кейін үш аптадан кейін 2005 жылдың 19 қарашасында жабылды. Патрик Стюарттың Чарльз Диккенстің «Рождестволық ән» романының бір актерлік нұсқасы 2005 жылдың 6-31 желтоқсаны аралығында қойылды, ал содан кейін театр Роджер Алламның қатысуымен Эдинбург халықаралық фестивалінің хит драмасы «Қара құс» спектаклін қабылдады. «Энрон» (режиссері Руперт Гулд, актерлері Сэмюэл Уэст және Тим Пигот Смит) жүлделі қойылымы Корольдік сотында сатылып біткеннен кейін осында көшірілді. Бродвей хитінің Еуропалық премьерасы, «Avenue Q», 2006 жылдың 2 маусымында алдын ала көрсетіле бастады және 2006 жылдың 28 маусымында ашылу кешіне ие болды, содан кейін 2009 жылдың 28 наурызында Гиелгуд театрына ауысудан бұрын жабылды. Мэтью Уорхус режиссерлік еткен және Саймон Расселл Бил мен Джонатан Гроффтың қатысуымен «Deathtrap» қойылымынан кейін театр 2011 жылдың ақпан айында «Миллион долларлық квартет» мюзиклінің үйі болды.

In 1950, The Cocktail Party by T. S. Eliot began a run of 325 performances. From later in the decade, Mander and Mitchenson single out Vivian Ellis's musical version of J. B. Fagan's And So to Bed (1951, 323 performances); The Young Elizabeth (1952, 498 performances); Katharine Hepburn in Shaw's The Millionairess (1952); Yvonne Arnaud in Dear Charles (1952, 466 performances); Dorothy Tutin in I Am a Camera (1954, 343 performances); a comedy about bigamy, The Remarkable Mr Pennypacker (1955, 421 performances); Leslie Caron in Colette's Gigi (1956); Under Milk Wood (1956, 250 performances); Summer of the Seventeenth Doll (1957); Charles Laughton in The Party (1958); The Rose Tattoo (1959); Peter O'Toole in The Long and the Short and the Tall (1959); and the Theatre Royal Stratford East's Make Me an Offer (1959). In June 1960, Oliver!, the Lionel Bart musical based on Oliver Twist, was first produced, and ran until September 1966, a total of 2,618 performances. The Times reported that its run had broken the previous West End records – My Fair Lady (2,282) and Salad Days (2,283). The last years of the decade brought shorter runs to the New. They included Jorrocks, a musical (1967, 181 performances); Gwen Watford and Gemma Jones in Howards End (1967, 137); Roy Dotrice playing multiple roles in the comedy World War 2 (1967, 166); the Prospect Theatre Company's production of Farquhar's The Constant Couple; Spring and Port Wine; Paul Scofield in John Osborne's The Hotel in Amsterdam; the controversial Soldiers by Rolf Hochhuth in December 1968, and in April 1969 Anne of Green Gables, a new musical with Polly James in the lead. A revival of Oliver! ran from 1977 to 1980

In 1981, Children of a Lesser God won the Olivier Awards (then known as the Society of West End Theatre Awards) for Best New Play and for actors Trevor Eve and Elizabeth Quinn. Among some of the 1980s productions is the 1994 revival of Turgenev's A Month in the Country starring Helen Mirren and John Hurt. In the 2000s the theatre has played host to several Shakespeare productions including a production of Twelfth Night set in India with an entirely Asian cast. The production played to packed houses and only closed as the Royal Shakespeare Company themselves had exclusive rights to perform their annual London season of Tragedies there. Between December 2004 and April 2005, they presented Hamlet, Romeo & Juliet, Macbeth, King Lear and a brand new production of Euripides' Hecuba starring Vanessa Redgrave. On 8 June 2005, Dion Boucicault's Victorian melodrama The Shaughraun opened; however, its success at the Dublin Gate Theatre was not repeated in London and it closed on 30 July. A dark period of around three months followed before the theatre was transferred to the ownership of Delfont Mackintosh Limited and reopened in October 2005 with The Right Size's new production Ducktastic!. Once again this failed to live up to expectations and closed just three weeks after opening on 19 November 2005. A short Christmas season of Patrick Stewart's one man version of Charles Dickens' A Christmas Carol played from 6 to 31 December 2005, before the theatre hosted the Edinburgh International Festival hit drama Blackbird starring Roger Allam. The award winning play Enron (directed by Rupert Goold, starring Samuel West and Tim Pigott Smith) transferred here after a sellout run at the Royal Court. The European premiere of the Broadway hit, Avenue Q, started previewing on 2 June 2006 and had its opening night on 28 June 2006, finally closing on 28 March 2009 prior to transferring to the Gielgud Theatre. Following a production of Deathtrap, directed by Matthew Warchus and starring Simon Russell Beale and Jonathan Groff, the theatre became the home of jukebox musical Million Dollar Quartet in February 2011.