Лондонның "Дворец" театры тарихы

Кіріспе

Лондон қаласының Вестминстер ауданындағы Вест-Энд театры

The Palace Theatre – Лондон қаласының Вестминстер ауданындағы Вест-Энд театры. Оның қызыл кірпіштен жасалған фасады Шафтсбери даңғылы мен Чаринг Крос Роуд көшелерінің қиылысына жақын кішкентай алаңның артында, Кембридж циркінің батыс жағын әсемдейді. Palace Theatre-да 1400 орын бар. Гилберт пен Салливан операларының продюсері Ричард Д’Ойли Карт 1880-ші жылдардың соңында осы театрды салдыруға тапсырыс берді. Оны Томас Эдвард Колкатт жобалаған, және ол ағылшынның ұлы операсына арналған үй болуы тиіс еді. Театр 1891 жылдың қаңтарында «Корольдік ағылшын опера театры» деген атпен ашылды, алғашқы қойылым – Артур Салливанның «Ивангое» операсының әсем қойылымы болды. Бұл қойылым 160 рет көрсетілді, содан кейін Андре Мессажердің «Ла Башош» операсы қысқа ғана уақытқа қойылды. Бірақ Карт театрды толтыратын басқа да туындылары болмады. Ол оны Сара Бернхардқа бір маусымға жалға берді, содан кейін бір жыл ішінде театрды зиянмен сатты. Кейін ол үлкен музыкалық залға айналдырылып, «Сарайының санат театры» деп аталды, оны алғашқыда сэр Август Харрис, содан кейін Чарльз Мортон табысты басқарды. 1897 жылы театр өзінің ойын-сауық бағдарламасының бір бөлігі ретінде фильмдер көрсетуді бастады. 1904 жылы Альфред Батт директор болып тағайындалды және түрлі ойын-сауықтарды, соның ішінде би билеуші қыздарды фильмдермен үйлестіруді жалғастырды. Герман Финк 1900 жылдан 1920 жылға дейін театрдың музыкалық директоры болды. 1925 жылы «No, No, Nanette» музыкалық комедиясы Palace театрында дебют жасады, одан кейін басқа да музыкалық қойылымдар қойылды, соның арқасында театр осы жанрда танымал болды. Маркс ағайындары 1931 жылы театрда өнер көрсетіп, Бродвейдегі шоуларынан үзінділер орындады. «Музыканың дыбысы» театрда 2385 рет көрсетілді, алғашқы қойылым 1961 жылы өтті. «Иисус Христос Суперстар» 1972 жылдан 1980 жылға дейін, ал «Жәбірленушілер» 1985 жылдан бастап он тоғыз жыл бойы сахналанды. 1983 жылы Эндрю Ллойд Вебер театрды сатып алып, 1991 жылы оны жаңартты. Монти Пайтонның «Spamalot» спектаклі 2006 жылдан 2009 жылдың қаңтарына дейін ойналды, ал «Desert Queen Priscilla» 2009 жылдың наурызында ашылып, 2011 жылдың желтоқсанында жабылды. 2012 жылдың ақпаны мен 2013 жылдың маусымы аралығында театр «Жаңбыр астында ән салу» қойылымын қабылдады. 2016 жылдың маусымынан бастап «Гарри Поттер және қарғыс атқан бала» пьесасы театрда қойылды, бірақ 2020 жылдың наурызында COVID-19 пандемиясының салдарынан қойылымдар тоқтатылды. Пьеса 19 айлық үзілістен кейін 2021 жылдың 14 қазанында қайта сахнаға оралды.

The Palace Theatre is a West End theatre in the City of Westminster in London. Its red brick facade dominates the west side of Cambridge Circus behind a small plaza near the intersection of Shaftesbury Avenue and Charing Cross Road. The Palace Theatre seats 1,400. Richard D'Oyly Carte, producer of the Gilbert and Sullivan operas, commissioned the theatre in the late 1880s. It was designed by Thomas Edward Collcutt and intended to be a home of English grand opera. The theatre opened as the Royal English Opera House in January 1891 with a lavish production of Arthur Sullivan's opera Ivanhoe. Although this ran for 160 performances, followed briefly by André Messager's La Basoche, Carte had no other works ready to fill the theatre. He leased it to Sarah Bernhardt for a season and sold the opera house within a year at a loss. It was then converted into a grand music hall and renamed the Palace Theatre of Varieties, managed successfully first by Sir Augustus Harris and then by Charles Morton. In 1897, the theatre began to screen films as part of its programme of entertainment. In 1904, Alfred Butt became manager and continued to combine variety entertainment, including dancing girls, with films. Herman Finck was musical director at the theatre from 1900 until 1920. In 1925, the musical comedy No, No, Nanette opened at the Palace Theatre, followed by other musicals, for which the theatre became known. The Marx Brothers appeared at the theatre in 1931, performing selections from their Broadway shows. The Sound of Music ran for 2,385 performances at the theatre, opening in 1961. Jesus Christ Superstar ran from 1972 to 1980, and Les Misérables played at the theatre for nineteen years, beginning in 1985. In 1983, Andrew Lloyd Webber purchased the theatre and by 1991 had refurbished it. Monty Python's Spamalot played there from 2006 until January 2009, and Priscilla Queen of the Desert opened in March 2009 and closed in December 2011. Between February 2012 and June 2013, the Palace hosted a production of Singin' in the Rain. From June 2016, the play Harry Potter and the Cursed Child ran at the theatre until performances were suspended in March 2020 owing to the COVID 19 pandemic. The play returned to the stage on 14 October 2021, after a 19 month break.

Алғашқы жылдар

1880-ші жылдардың соңында импресарио Ричард Д'Ойли Карте тапсырысымен театр Томас Эдвард Колкатт жобалаған. Карте оны ағылшын гранд-операсының үйі ретінде көруді ниеттендірген, дәл сол сияқты оның Савой театры ағылшын жеңіл операсының үйі ретінде салынған, Гилберт пен Салливан сериясымен басталып. Оның әйелі Хелен 1888 жылы салған іргетас әлі де театрдың қасбетінде, кіреберістің оң жағында, жер бетіне жақын жерде көрініп тұр. Театрдың дизайны жаңашыл деп есептелді. Жоғарғы қабаттар артқы қабырғаларға орнатылған ауыр болатты консольдермен тіреліп тұрды, бұл сахнаны көруге кедеріс келтіретін тіректердің қажеттігін жойды. Қабаттар, дәліздер, баспалдақтар, алаңдар оттан болатын қауіпті және зақымды азайту үшін бетоннан салынған. Театр 1891 жылғы қаңтарда Артюр Салливанның "Иванхо" операсымен "Корольдік ағылшын опера театры" ретінде ашылды. Қойылымның сәтті болуы үшін ешқандай шығын аялмады, оның ішінде екі актерлік құрам және "көркемдік жарқындықтың барлық мүмкін әсерлері" болды. Ол 160 қойылымға дейін сахналанды, бірақ "Иванхо" шілдеде жабылып, Карте оны алмастыратын жаңа туындысы болмағандықтан, опера театры жабылуға мәжбүр болды. Опера театрын ұстап тұру үшін бір опера жеткіліксіз. Сыншы Герман Клейн атап өткендей, "бұл британдық лирикалық өнер тарихындағы сәттілік пен сәтсіздіктің ең керемет үйлесімі болды!". Бұл қойылымның репетиторы болған сэр Генри Вуд өзінің автобиографиясында: "Егер Картеде тек бір операның орнына алты операдан тұратын репертуар болғанда, менің ойымша, ол ағылшын операсын Лондонға мәңгілікке орнатуға мүмкіндік берген болар еді. "Иванхо" қойылымының соңына қарай мен Эжен Оденнің бас рөлде ойнауымен "Ұшқан голландықты" дайындап жаттым. Ол керемет болған болар еді. Алайда жоспарлар өзгеріп, "Голландиялық" жобасы тоқтатылды". Театр 1891 жылдың қарашасында қайта ашылды, Андре Мессажердің "Ла Башош" операсы (Дэвид Бисфэмнің Лондон сахнасындағы алғашқы өнерімен) "Иванхо" операсымен кезектесіп, содан кейін "Ла Башош" жеке қойылып, 1892 жылғы қаңтарда жабылды. Картеде басқа дайын туындылары болмағандықтан, ол театры Сара Бернхардқа бір маусымға жалға берді, ал бірнеше айлық келіссөздерден кейін опера театрын Сер Август Харрис басқаратын жаңа "Палас театры" компаниясына сатуға мәжбүр болды. Архитектор Уолтер Эмден опера театрын үлкен және сәнді музыка залына айналдырды, оған "Саналы сарай" деген ат берілді. Харристің ашылу бағдарламасына Гастон Серпеттенің музыкасымен сәнді және жоғары бағаланған балет кірді. Лондондық округтік кеңес "Империя" және "Альгамбра" театрларында ересектерге арналған ойын-сауықтардың танымал бөлігі болған жаяу жүргіншілерді салуға рұқсат бермеді, сондықтан "Палас" өз "табло" көрсетілімдерімен жауап берді, онда, көрінетіндей, жалаңаш әйелдер болды (бірақ көрермендер олардың шын мәнінде дене тонусы бар шұлық киіп жүргендеріне көз жеткізді). 1897 жылғы наурыз айында театр өзінің ойын-сауық бағдарламасының бөлігі ретінде американдық "Биографиялық компаниядан" фильмдерді көрсетуді бастады. Бұл фильмдер 70 мм форматты енгізді, бұл проскуна аркасын толтыратын ерекше үлкен және айқын сурет беруге көмектесті. Көрсетілімдерге әлемнің түкпір-түкпірінен алынған алғашқы жаңалықтар кірді, олардың көпшілігі кино пионері Уильям Кеннеди Лори Диксон жасаған, соның ішінде Бур соғысының (1900) кадрлары. "Палас" түрлі және музыкалық бағдарламаларының бөлігі ретінде фильмдерді көрсетуді жалғастырды.

Commissioned by impresario Richard D'Oyly Carte in the late 1880s, the theatre was designed by Thomas Edward Collcutt. Carte intended it to be the home of English grand opera, much as his Savoy Theatre had been built as a home for English light opera, beginning with the Gilbert and Sullivan series. The foundation stone, laid by his wife Helen in 1888, can still be seen on the façade of the theatre, almost at ground level to the right of the entrance. The theatre's design was considered to be novel. The upper levels are supported by heavy steel cantilevers built into the back walls, removing the need for supporting pillars that impede the view of the stage. The tiers, corridors, staircases, landings are all constructed of concrete to reduce the risk and damage that might be done by fire. The theatre opened as the Royal English Opera House in January 1891 with Arthur Sullivan's Ivanhoe. No expense was spared to make the production a success, including a double cast and "every imaginable effect of scenic splendour". It ran for 160 performances, but when Ivanhoe finally closed in July, Carte had no new work to replace it, and the opera house had to close. One opera is not enough to sustain an opera house venture. It was, as the critic Herman Klein observed, "the strangest comingling of success and failure ever chronicled in the history of British lyric enterprise!" Sir Henry Wood, who had been répétiteur for the production, recalled in his autobiography that "[if] Carte had had a repertory of six operas instead of only one, I believe he would have established English opera in London for all time. Towards the end of the run of Ivanhoe I was already preparing the Flying Dutchman with Eugène Oudin in the name part. He would have been superb. However, plans were altered and the Dutchman was shelved." The theatre re opened in November 1891, with André Messager's La Basoche (with David Bispham in his first London stage performance) at first alternating in repertory with Ivanhoe, and then La Basoche alone, closing in January 1892. Carte had no other works ready, and so he leased the theatre to Sarah Bernhardt for a season, and after months of negotiation he sold the opera house at a loss to the new Palace Theatre Company, headed by Sir Augustus Harris. The architect Walter Emden converted the opera house into a grand and ornate music hall, which was renamed the Palace Theatre of Varieties. Harris's opening programme included a lavish and highly praised ballet, with music by Gaston Serpette;|
Denied permission by the London County Council to construct a promenade, which was a popular feature of adult entertainment at the Empire and Alhambra theatres, the Palace countered with its tableaux vivants, which featured apparently nude women (though patrons were reassured that they were actually wearing flesh toned body stockings). In March 1897, the theatre began to screen films from the American Biograph Company as part of its programme of entertainment. These films pioneered the 70 mm format which helped give an exceptionally large and clear image filling the proscenium arch. The performances included early newsreels from around the world, many of them made by film pioneer William Kennedy Laurie Dickson, including film of the Boer War (1900). The Palace continued to show films as part of its variety and musical programmes.

20 ғасыр

1904 жылы Мортонның орнын оның орынбасары Альфред Батт басқарды. Батт көптеген жаңалықтарды енгізді, соның ішінде Мод Аллан сияқты бишілерді, оның «Саломе визиясымен» сенсация тудырған, Анна Павлова және әсем пианист-әнші Маргарет Куперді. Оливер Г. Пайк өзінің алғашқы фильмін, «Бөріттер елінде» 1907 жылғы тамызда театрда көрсетті. Бұл – британдықтардың алғашқы жануарлар туралы фильмі болды. 1909 жылғы 26 ақпанда театр сахнасында 21 қысқаметражды фильмдерден тұратын бағдарламада Кинемаколор алғаш рет көрсетілді. 1911 жылы театрдың атауы «Сарай театры» деп өзгертілді. Герман Финк 1900 жылдан 1920 жылға дейін музыкалық директор болды және театр оркестрімен көптеген жазбалар жасады. Театр тек оркестрімен ғана емес, сонымен қатар Финк үшін көптеген билер жазған әдемі «Сарай қыздарымен» да танымал болды. 1911 жылы «Сарай қыздары» ән мен би нөмірін орындады, ол бастапқыда «Tonight» деп аталды, бірақ «In The Shadows» романтикалық аспаптық шығармасы ретінде кең танымал болды. 1912 жылы театрда Ұлыбританиядағы алғашқы Корольдік санаттық қойылым өтті, оған король Георг V басшылық етті және Батт продюсерлік жасады. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде театр ревюлер ұсынды, ал Морис Шевалье британдық көрермендерге танылды. Соғыстан кейін театр бірнеше жыл бойы көбінесе фильмдер көрсетуге пайдаланылды. 1925 жылғы 11 наурызда «No, No, Nanette» музыкалық комедиясы Палас театрында Бини Хейл мен Джордж Гроссмит кішінің қатысуымен ашылды. 665 қойылым оны 1920-жылдардың ең ұзаққа созылған Вест-Энд мюзикліне айналдырды. «Қызыл ханшайым» 1926 жылдан бастап 362 қойылымды өткізді. Palace Theatre сонымен қатар Роджерс пен Харттың «Қыз досы» (1927) және Фред Астердің «Гей ажырасу» (1933) музыкалық сахнасының соңғы орны болды. Маркс ағайындылары 1931 жылы театрда олардың Бродвей шоуларынан үзінділер орындады. 1930 жылдардың басында театр екі рет бұзу қаупіне тап болды; жер үшін 400,000 фунт стерлинг және 450,000 фунт стерлинг ұсынылды: бір ұсыныс американдық желіден болды, ол жерде дүкен салуды ұсынды, бірақ директорлар, С. Б. Кокран бастаған, сатудан бас тартты. 1939-1940 жылдары Сисили Кортнидж мен Джек Хулберт «Сіздің шапаның астында» комедиялық шпиондық әңгімесінде Палас театрында ойнады, оны Хулбертпен бірге жазды, ал музыка мен әндерін Вивиан Эллис жазды, ол 512 қойылымды өткізді. Кейінгі музыкалық театр туындылары, театр сахнасында сәтті ойнағандар: «Норвегияның әні» (1946, 525 қойылым), «Шарли қайда?» (1958, 380 қойылым) және «Гүлді барабан әні» (1960) және тағы басқалары. Лоуренс Оливье басты рөлді сомдаған «Көңілдіргіш» 1957 жылы Корольдік сот театрынан театрға көшірілді, ал 1968 жылы «Кабаре» (336 қойылым) келді. Дэнни Ла Ру ревюі «Дэнни сарайында» (1970) 811 қойылымды өткізді. ХХ ғасырдың соңғы онжылдықтарында сарайда екі ерекше қойылым өтті: «Иса Мәсіх Супержұлдыз» (1972 жылдан 1980 жылға дейін 3358 қойылым) және 1985 жылғы 4 желтоқсанда Барбикан орталығынан көшірілгеннен кейін он тоғыз жыл бойы театрда ойнаған «Жәбірленушілер». 2004 жылғы сәуірде қойылым рекордтық көрсетілімді жалғастыру үшін Queen's Theatre театрына көшірілді. Бұл аралықта «Song and Dance» 1982 жылдан 1984 жылға дейін ойнады. 1983 жылы Эндрю Ллойд Вебер театрды 1,3 миллион фунтқа сатып алып, аудиторияны қайта жаңартуды бастады. Ол театрдың қасбетін қалпына келтірді, кейін ол былай деді: «Мен ғажайып терракота сыртқы көрінісін бүлдірген үлкен неон белгісін алып тастадым, бұл Лондонның ең керемет театр жарнамасын алып тастадым деп айтқан Вест-Энд продюсерлерінің ашуын туғызды».

In 1904, Morton was succeeded as manager by his deputy, Alfred Butt. Butt introduced many innovations, including dancers such as Maud Allan, who created something of a sensation with her Vision of Salome, and Anna Pavlova, and the elegant pianist singer Margaret Cooper. Oliver G Pike premièred his first film, In Birdland, at the theatre in August 1907. This was the first British wildlife film to be screened to a paying audience. On 26 February 1909, the general public first saw Kinemacolor in a programme of 21 short films shown at the theatre. The name of the theatre was finally changed to The Palace Theatre in 1911. Herman Finck was musical director from 1900 until 1920, and made many recordings with the theatre's orchestra. The theatre was famous not only for its orchestra, but also for the beautiful Palace Girls, for whom Finck composed many dances. In 1911, the Palace Girls performed a song and dance number, which was originally called Tonight but became very popular as a romantic instrumental piece In The Shadows. In 1912, the theatre hosted the first Royal Variety Performance in Britain, commanded by King George V, and produced by Butt. During the First World War, the theatre presented revues, and Maurice Chevalier became known to British audiences. After the war, the theatre was used mostly for films for a few years. On 11 March 1925, the musical comedy No, No, Nanette opened at the Palace Theatre starring Binnie Hale and George Grossmith Jr. The run of 665 performances made it the third longest running West End musical of the 1920s. Princess Charming ran for 362 performances beginning in 1926. The Palace Theatre was also the venue for Rodgers and Hart's The Girl Friend (1927) and Fred Astaire's final stage musical Gay Divorce (1933). The Marx Brothers appeared at the theatre in 1931, performing selections from their Broadway shows. The theatre was twice threatened with demolition in the early 1930s; offers of £400,000 and £450,000 were made for the site: one offer was from an American chain which proposed to build a department store on the site, but the directors, led by C. B. Cochran refused to sell. In 1939–1940, Cicely Courtneidge and Jack Hulbert appeared at the Palace in Under Your Hat, a comedy spy story co written by Hulbert, with music and lyrics by Vivian Ellis, which ran for 512 performances. Later musical theatre works that played with success at the theatre included Song of Norway (1946, 525 performances), Where's Charley? (1958, 380 performances), and Flower Drum Song (1960) among others. The Entertainer, starring Laurence Olivier, transferred to the theatre from the Royal Court Theatre in 1957. and Cabaret followed in 1968 (336 performances). The Danny La Rue revue Danny at the Palace (1970) ran for 811 performances. Two exceptional runs took place at the Palace during the last decades of the 20th century: Jesus Christ Superstar (3,358 performances from 1972 to 1980) and Les Misérables, which played at the theatre for nineteen years after moving from the Barbican Centre on 4 December 1985. The production moved to the Queen's Theatre in April 2004 to continue its record setting run. In between, Song and Dance played from 1982 to 1984. In 1983, Andrew Lloyd Webber purchased the theatre for £1.3 million and began a series of renovations to the auditorium. He restored the theatre's facade, later commenting: "I removed the huge neon sign that defaced the glorious terracotta exterior, much to the chagrin of West End producers who told me I had removed the greatest theatre advertising sight in London."

21 ғасыр

2004 жылы "Жақсылар" театрынан кеткеннен кейін Ллойд Уэббер аудиторияны және ғимараттың фасадын жаңартып, қалпына келтірді, оникс пен итальяндық мәрмәрдің үстін жапқан бояуды алып тастады. 2012 жылы ол Дональд Синден ұсынған "Great West End Theatres" деректі фильмдер сериясында көрсетілген 40 театрдың бірі болды. 2012 жылдың сәуірінде Ллойд Уэббердің "Really Useful Group" компаниясы ғимаратты "Nimax Theatres" (Ника Бернс және Макс Вайтценхоффер) компаниясына сатты. "Nimax" 2005 жылы "Really Useful" компаниясынан "Apollo", "Duchess", "Garrick" және "Lyric" театрларын сатып алды. Джек Торнның жазған, Торн, Дж. К. Роулинг және Джон Тиффанидің түпнұсқа әңгімесіне негізделген екі бөлімді пьесасы – "Гарри Поттер және қарғыс атқан бала" 2016 жылдың 7 маусымында театр сахнасында алғашқы көрсетілімдерін бастады. Екі бөлім де 30 шілдеде ресми түрде ашылды. COVID-19 пандемиясының салдарынан 2020 жылдың наурыз айында қойылым тоқтатылды. 19 айлық үзілістен кейін, 2021 жылдың 14 қазаны спектакльдің қайта ашылуы болды.

Танымал мәдениетте

1977 жылы Doctor Who сериалындағы «Вен Чжанның тырнақтары» атты эпизодта Ли Х’сен Чанг зұлым адам сиқыршы және қуыршақтармен сөйлейтін адам рөлінде көрінеді. Доктор Лиланы Виктория дәуіріндегі ата-аналарының салтын білу үшін сол жерге, Сарай театрына әкеледі. Кристофер Фаулердің 2004 жылғы «Толық қараңғы үй» романында Лондон бомбалану кезінде, «Жер астындағы Орфей» қойылымы барысында Сарайда бірнеше қорқынышты кісі өлтіру оқиғалары болады.